Σαν σήμερα το 1992: Σε εγκαίνια κομμωτηρίου...

Στις 16 Απριλίου 1992 διαβάζουμε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Λοιπόν:

Και ποιος δεν ήταν εκεί! Στα εγκαίνια του νέου κομμωτηρίου του Σπύρου Πάσχου που είναι ο αγαπημένος των καλλιτεχνών. Η Ρένα Βλαχοπούλου, που του έδινε συμβουλές για τη διακόσμηση, η Γλυκερία, η Σοφία Αλιμπέρτη, ανανεωμένη, έδιωχνε τους φωτογράφους και τους απειλούσε με μήνυση αν φωτογράφιζαν το παιδί της, η Ηρώ Μουκίου, ο Χρήστος Δάντης, ο Κώστας Ευριπιώτης, ο Σπύρος Μισθός, η Χριστίνα Δελλή και τόσοι άλλοι που δεν χωρούσε... Εμείς του ευχόμαστε καλές δουλειές!

Λοιπόν, 16-4-1992

Φωτογραφία από εκείνα τα εγκαίνια είδαμε στο περιοδικό Και τρεις μήνες μετά! Συνοδευόταν από το ακόλουθο κειμενάκι:

Η Ρένα και ο... Σπύρος

Όταν η Ρένα Βλαχοπούλου διαλέγει κάποιον, τότε σίγουρα η επιλογή της είναι η καλύτερη δυνατή. Ο λόγος για τον κομμωτή της, τον Σπύρο Πάσχο, που--όπως λέει--"δεν τον αλλάζω με τίποτα". Το στιγμιότυπο είναι από το κομμωτήριό του, όπου τον επισκέπτεται δύο δορές την εβδομάδα.

Και, 15-7-1992

Αν θυμάμαι καλά, ο Σπύρος Πάσχος ήταν κομμωτής της Γλυκερίας και περιποιούνταν τα μαλλιά της στο καμαρίνι της στο Ρεξ, οπότε κάπως έτσι τον γνώρισε και η Ρένα (όλα αυτά φυσικά τη σεζόν 1991-92 για την οποία έχουμε μιλήσει εδώ και εδώ...).

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1965: Η δημοκρατία χορεύει

Στις 15 Απριλίου 1965 η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν στο θέατρο Ακροπόλ, στην επιθεώρηση Η δημοκρατία χορεύει. Τα κείμενα είχαν γράψει ο Αλέκος Σακελλάριος και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος και τη μουσική ο Λυκούργος Μαρκέας. Τη σκηνοθεσία και τις χορογραφίες υπέγραφε ο Γιάννης Φλερύ και τα σκηνικά και τα κοστούμια η Ριακόνι. Η φίρμα του θιάσου ήταν: "Θίασος Χρήστου Ευθυμίου-Ρένας Βλαχοπούλου-Καίτης Μπελίντα-Γιάννη Γκιωνάκη και η Σπεράντζα Βρανά". Ήταν η τρίτη επιθεώρηση που παρουσίαζε το Ακροπόλ εκείνη τη σεζόν--η πρώτη ήταν η επανάληψη του Γυναίκες και λουλούδια που παιζόταν με επιτυχία όλο το καλοκαίρι του '64 στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου και η δεύτερη ήταν το 20 θέατρα μαζί.

Στην έναρξη του έργου το μπαλέτο τραγουδούσε τους παρακάτω στίχους:

Τρελά, τρελά, δημοκρατία, γλέντησε,
τρελά, τρελά, δημοκρατία, χόρεψε,
δημοκρατία πήδα!
Σ' αυτά τα χρόνια μας τα τόσο έξαλλα
άλλη καμιά δεν σου 'μεινε
χαρά κι ελπίδα.
Σ' αυτόν τον δύσκολο καιρό, εξώστης και πλατεία
τρελό θα στήσετε χορό με τη δημοκρατία,
σ' αυτόν τον δύσκολο καιρό, εξώστης και πλατεία.

Στη σελίδα της διανομής του έργου, το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου εμφανίζεται μόνο σε ένα νούμερο: "Ο επιτάφιος του Θοδωράκη". Ήταν ένα αμφιλεγόμενο νούμερο που μοιραζόταν με τον Γιάννη Γκιωνάκη, ο οποίος υποδυόταν τον σύζυγό της, τον Θοδωράκη. Το ζευγάρι επισκεπτόταν έναν σεξολόγο γιατί ο Θοδωράκης αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις συζυγικές του υποχρεώσεις. Ο γιατρός τους ανακοινώνει ότι δεν υπάρχει γιατρειά για την κατάστασή του και το ζευγάρι επιδίδεται σε ένα μεγάλο ποτ πουρί παρωδιών, ξεκινώντας από διασκευασμένους στίχους του μελοποιημένου από τον Μίκη Θεοδωράκη Επιταφίου του Γιάννη Ρίτσου για να καταλήξει σε παρωδία του σουξέ των Κώστα Κλάβα-Αλέξη Αλεξόπουλου "Πέταξε ένα πουλί" (το νούμερο αναβίωσαν η Ελένη Γερασιμίδου και ο Γιάννης Βογιατζής στην επιθεώρηση Έχετε γεια βρυσούλες που παρουσίασε το Θέατρο της Δευτέρας της ΕΡΤ1 στις 25 Μαρτίου 1990). "Ο επιτάφιος του Θοδωράκη" εξόργισε, όπως ήταν αναμενόμενο, τον Στάθη Δρομάζο που στηλίτευσε επίσης, στην κριτική του στην Αυγή, τη φιλοκαραμανλική γραμμή των συγγραφέων. Το κείμενο της κριτικής του έχει, όπως πάντα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΠΑΡΩΔΙΕΣ

Ένα ωραιότατο νούμερο, οι "φορολογικές υποχρεώσεις", με το Γιάννη Γκιωνάκη, και δύο χορευτικά με τη Λίντα Άλμα και το Γιάννη Φλερύ, δεν μπορούν ούτε πρόγραμμα να γεμίσουν, ούτε την κακογουστιά και τη χυδαιότητα να εξουδετερώσουν, ούτε πολύ περισσότερο την εμφανή καραμανλική προπαγάνδα να αποκρύψουν. Φαίνεται πως όλοι οι παράγοντες της επιθεώρησης θεωρούν τον Αθηναίο θεατή πολύ αφελή, ώστε αν σωρεύσουν "φαντασμαγορίες"--τι είναι αυτές--, φτηνό γούστο, και υπονοούμενα χωρίς ίχνος χιούμορ, θα μπορούν να του πασάρουν την άφιξη του σωτήρα Καραμανλή. Η ανεπάρκεια οποιουδήποτε πρωτότυπου λόγου και μοντέρνας επιθεωρησιακής φόρμας φαίνεται στο ότι γέμισαν το πρόγραμμα με αναδρομές, που ούτε νοσταλγίες έγιναν, ούτε και παρωδίες μπόρεσαν να γίνουν. Κι όσο κι αν ο Γκιωνάκης είναι Γκιωνάκης, εις μάτην μετεκλήθη στη σκηνή το πνεύμα του πάνκομψου και αξέχαστου Μαυρέα. Η απουσία μουσικής έμπνευσης είναι επίσης φανερή με τις παρωδίες και τις αναδρομές με τις οποίες γέμισε το πρόγραμμα. Μέσα λοιπόν σ' αυτόν τον "θεαματικό" κυκεώνα, οι συγγραφείς Αλ. Σακελλάριος και Γ. Γιαννακόπουλος θέλησαν κι αυτοί να μας πληροφορήσουν ότι η μόνη προσφορά του επιθεωρησιακού πνεύματος που διαθέτουν είναι να μας ξαναφέρουν τον Καραμανλή. Υψώνουν λοιπόν δήθεν από τα αζήτητα τη φωτογραφία του αρχηγού της ΕΡΕ, ενώ ο διωγμένος πρωθυπουργός χαμογελάει με νικηφόρο χαιρετισμό στα πλήθη, την επομένη προφανώς των εκλογών του... 1961! Ταυτόχρονα τα χειροκροτήματα οργανωμένης κλάκας υποδέχονται το μεγάλο γεγονός. Είμαστε περίεργοι, ούτε αυτή τη στιγμή κατάλαβαν οι συγγραφείς τι έχουν κάνει; Εν συνεχεία μας υπόσχεται ο αποδιοπομπαίος του ελληνικού λαού ότι... σύντομα θα γυρίσει στην Αθήνα--χωρίς να μας εξηγούν και πάλι οι αγαθοί συγγραφείς αν θάρθει για να δικασθεί για τα σκάνδαλα της ΔΕΗ, για τα οποία φαίνεται και πάλι δεν άκουσαν τίποτα. Και για να μην υστερήσουν και σε... ηρωική εθνικοφροσύνη, λένε στον Τίτο... μολών λαβέ τη Μακεδονία! Αυτή είναι η "πολιτική" σάτιρα των συγγραφέων, οι οποίοι πολλές φορές έχουν δείξει ότι και ιδέες καλύτερες από τις επιδεικνυόμενες στο "Ακροπόλ" έχουν και προορισμένοι για καλύτερη τύχη είναι. Γιατί διάλεξε αυτό το δρόμο η συγγραφική δυάδα, η οποία ξέρει πολύ καλά πού βρίσκεται η σάτιρα;

Μιλήσαμε και για φτηνό γούστο. Το νούμερο "η γλώσσα του λαού" [Σημείωση του Rena Fan: Το βασικό νούμερο της Σπεράντζας Βρανά--την κυνηγούσε το θέμα γιατί είχε παρόμοιο νούμερο και στη δεκαετία του '50] θέλει να παρωδήσει ένα φαινόμενο που δεν νομίζουμε ότι παρωδείται, τη στιγμή που η γλώσσα του λαού ανακηρύχθηκε ισότιμη με τη νεκρή καθαρεύουσα. Ίσα-ίσα η επικαιρότητα απαιτούσε η καθαρεύουσα να σατιρισθεί για την... εξίσωση που έπαθε. Αντ' αυτού παρουσιάζεται ένα νούμερο που βρίσκεται στο... ύψος της Ηλέκτρας=Κεχριμπάρας και Παλαιολόγου=Παλιοκουβέντα. Κι αφού το νούμερο στερείται πνεύματος, μήπως οι συγγραφείς λυπούνται για την ισοτιμία της δημοτικής, στην οποία έχουν γράψει όλα τους τα έργα;

Πρέπει, όμως, να σημειώσουμε και κάτι άλλο, την απαράδεκτη παρωδία του "Επιταφίου" των Ρίτσου-Θεοδωράκη, με τα αηδέστατα υπονοούμενα, τα οποία δεν τολμούμε να αναφέρουμε. Θα υπενθυμίσουμε όμως στους συγγραφείς που χρησιμοποίησαν τον "Επιτάφιο" και στο μαέστρο που διευθύνει την παρωδία ότι ο Ρίτσος έγραψε τον "Επιτάφιο" για τους δολοφονημένους εργάτες στη Θεσσαλονίκη το 1936. Όταν ο Θεοδωράκης μελοποίησε τον "Επιτάφιο", μ' αυτό το τραγούδι ο λαός μας--μοιρολόι και πένθιμο εμβατήριο--έκλαψε όλους τους νεκρούς του. Κι είχε τόσους πολλούς να κλάψει. Είναι μερικά πράγματα που πρέπει να τα σεβόμαστε σ' αυτόν τον τόπο, και το παράδειγμα πρέπει να δίνουν συγγραφείς και μαέστροι.

Θάταν άδικο να μη σημειώσουμε τα τραγούδια της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιάννη Βογιατζή. Ανεκμετάλλευτες έμειναν τόσο η φανταιζίστα Νινή Τζάνετ (στη ρούμπα ήταν πολύ καλή) όσο και η Ντόρα Γιαννακοπούλου, που ήταν άξια για ένα καλύτερο ρεπερτόριο τραγουδιών (ένα καλό, κι αυτό ξένο--οι Νύχτες της Μόσχας).

Ο Χρήστος Ευθυμίου, η Ρένα Βλαχοπούλου
και ο Γιάννης Γκιωνάκης τον Νοέμβριο του 1964
στις πρόβες της επιθεώρησης 20 θέατρα μαζί
που παρουσίασε το Ακροπόλ πριν από την επιθεώρηση
Η δημοκρατία χορεύει
Φωτογραφία από το βιβλίο του Σωτήρη Κακίση
Οι απέναντι (εκδ. Κίνητο, 2005)

Τα τραγούδια της Ρένας Βλαχοπούλου που αναφέρει ο Δρομάζος ήταν μέρος του φινάλε που είχε τον τίτλο "Νοσταλγίες". Σ' αυτό οι ηθοποιοί του θιάσου ζωντάνευαν ξανά παλιά επιθεωρησιακά νούμερα που είχαν αφήσει εποχή. Ο Γιάννης Γκιωνάκης παρουσίαζε την επιτυχία του Κυριάκου Μαυρέα "Ο ευχαριστημένος", ο Κώστας Μποζώνης αναβίωνε την "Κοσμογονία" που είχε δοξάσει ο Βασίλης Αυλωνίτης. Άλλα επιθεωρησιακά τραγούδια που ακούγονταν στο φινάλε ήταν το "Κατινάκι" (παλιά επιτυχία της Κούλας Γκιουζέπε) και η "Βαγγελίτσα" που τραγουδούσε ο Πέτρος Κυριακός. Ο Φάνης Κλεάνθης είχε γράψει στα Νέα ότι οι στίχοι των τραγουδιών θα ήταν προσαρμοσμένοι στη σύγχρονη επικαιρότητα. Η αίσθησή μου είναι ότι η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν ως κομμέρ στο φινάλε αυτό, παρουσιάζοντας τα παλιά νούμερα. Ερμήνευε επίσης δυο τραγούδια με τον Γιάννη Βογιατζή. Το πρώτο λεγόταν "Το παλιό το τραγούδι": 

Το παλιό το τραγούδι
Το παλιό το τραγούδι, τ' απαλό και θλιμμένο,
το παλιό το τραγούδι, το τραγούδι τ' αργό.
Χτες το άκουσα πάλι και μου φάνηκε ξένο
το παλιό το τραγούδι, τ' απαλό και θλιμμένο,
πού ούτε εσύ το θυμόσουν αλλά ούτε κι εγώ.
Το παλιό το τραγούδι χτες με γύρισε πίσω
σ' άλλα χρόνια που φύγαν, σε μιαν άλλη εποχή.
Κι όπως μ' έκανε λίγο τα δυο μάτια να κλείσω
το παλιό το τραγούδι χτες με γύρισε πίσω
στης φτωχής μας αγάπης τη γλυκιά την αρχή.
Το παλιό το τραγούδι που 'χε γίνει δικό μας,
στον καιρό μας εκείνο, τον δικό μας καιρό,
χτες που γύρισε πάλι δεν μας βρήκε τους δυο μας
το παλιό το τραγούδι που 'χε γίνει δικό μας
χτες το άκουσα μόνος κι ήταν τόσο πικρό. 

Και το δεύτερο ήταν το "Μόνο το σήμερα" που ήταν το λάιτ μοτίβ του φινάλε--γιατί καλές και οι νοσταλγίες, αλλά το σήμερα είναι αυτό που κυρίως μετράει...

Μόνο το σήμερα
Η ευτυχία που ζητάς είναι μια χίμαιρα
όσο υπάρχει και κρατάς, ζήσε το σήμερα.
Ζήσε το σήμερα, το σήμερα και μόνο
ξέχνα του χθες κάθε παράπονο και πόνο.
κι ίσως το αύριο που γελαστό σου γνέφει
να 'ναι γεμάτο πίκρες, βάσανα και νέφη.
Γι' αυτό το σήμερα να ζεις, μόνο το σήμερα,
η ευτυχία που ζητάς είναι μια χίμαιρα,
η ευτυχία που ζητάς είναι μια χίμαιρα,
όσο υπάρχει και κρατάς, ζήσε το σήμερα.
Το σήμερα,
μόνο το σήμερα.

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1945: Σε δύο αγγλικές ταινίες;

Στις 14 Απριλίου 1945 διαβάζουμε στην εφημερίδα Καλλιτέχνης:

ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Η ωραιοτάτη τραγουδίστριά μας που μας την έστειλε η Κέρκυρα για να γλυκάνει τη ζωή μας με τα γλυκά της τραγούδια, η "Βασίλισσα της τζαζ", που πρόκειται το καλοκαίρι να εμφανισθή εις το θέατρον "ΑΚΡΟΠΟΛ". Η κ. Ρένα Βλαχοπούλου, το αηδόνι αυτό του θεάτρου μας, έχει προτάσεις για να γυρίση στην Αγγλία δυο ταινίες ως πρωταγωνίστρια. Ήδη εμφανίζεται εις το "Σινέ-Νιους", όπου οι Αθηναίοι και οι Άγγλοι πάνε να την ιδούν και να την χειροκροτήσουν στις τελευταίες της δημιουργίες.

Καλλιτέχνης, 14-4-1945

Βρισκόμαστε στη μεταδεκεμβριανή Αθήνα, οι Άγγλοι στρατιώτες βρίσκονται παντού στην πρωτεύουσα και είναι φυσικό, για την ψυχαγωγία τους, να δείχνουν προτίμηση σε μια τραγουδίστρια που στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο εκπροσωπεί καλύτερα από κάθε άλλη φωνή τη μουσική τζαζ, συντροφιά με τον πιανίστα Γιάννη Σπάρτακο (οι μόνοι που τους συναγωνίζονταν, εκείνο το διάστημα, ήταν η Νινή Ζαχά με τον πιανίστα Νεοκλή). Τώρα αν όντως κάποιοι από αυτούς τους Άγγλους είχαν διασυνδέσεις με κινηματογραφικά στούντιο της πατρίδας τους και έκαναν κάποια πρόταση στη Ρένα Βλαχοπούλου να εμφανιστεί σε ταινίες, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ...

Για το Σινέ Νιους έχουμε μιλήσει ξανά: ήταν ο μοναδικός κινηματογράφος επικαίρων (το σημερινό Άστορ της οδού Σταδίου) που κατάφερε να ανταγωνιστεί το Σινεάκ (που λειτουργούσε στο υπόγειο του Ρεξ και πρόβαλλε σταθερά επίκαιρα και ψυχαγωγικές ταινίες μικρού μήκους), όχι φυσικά χάρη στα φιλμ που πρόβαλλε, αλλά χάρη στην παρουσία του ζωντανού μουσικού προγράμματος που παρουσίαζε μετά τα επίκαιρα--με βασικά ονόματα τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Γιάννη Σπάρτακο. Άρχισε να λειτουργεί στην Κατοχή, την άνοιξη του '44, με θριαμβευτική επιτυχία--τόσο θριαμβευτική, ώστε να παρουσιάζεται, εκτός από τα δυο απογευματινά προγράμματα, και πρωινό, και όχι μόνο τις Κυριακές. Στην Απελευθέρωση το Σινέ Νιους συνέχισε να είναι δημοφιλής χώρος διασκέδασης, όπως φαίνεται και χάρη στους Άγγλους στρατιώτες...

Σπάνια φωτογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου
στη σκηνή του Σινέ Νιους.
Πηγή: Καλλιτέχνης, 4-3-1945
Από τη συλλογή της βιβλιοθήκης του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1970: Κριτικές για Μια τρελή τρελή σαραντάρα...

Στις 13 Απριλίου 1970 βγήκε στις αθηναϊκές κινηματογραφικές αίθουσες η κωμωδία Μια τρελή τρελή σαραντάρα με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία που γύρισε η Ρένα με τη Φίνος Φιλμ τη σεζόν 1969-70, μετά την Παριζιάνα που σηματοδότησε την επιστροφή της στην εταιρία, μετά την τριετή αποστασία στον οργανισμό Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Η ταινία βασιζόταν στη θεατρική κωμωδία Σαράντα και... που είχαν γράψει ο Αλέκος Σακελλάριος και ο Χρήστος Γιαννακόπουλος το 1960 για τη Μαίρη Αρώνη. Στο τέλος της δεκαετίας του '60 το θέμα της σαραντάρας που ερωτεύεται έναν νεότερό της άντρα επανήλθε στη θεατρική επικαιρότητα χάρη στο έργο Σαράντα καράτια των Μπαριγιέ-Γκρεντί που ανέβασε η Έλλη Λαμπέτη, οπότε ο Σακελλάριος διασκεύασε την παλιά του κωμωδία για τη Φίνος Φιλμ και τη Ρένα Βλαχοπούλου και τη σκηνοθεσία της ανέλαβε ο Γιάννης Δαλιανίδης.

Ας δούμε πως υποδέχτηκε η Κριτική την ταινία. Ο Τώνης Τσιρμπίνος παρατηρεί πως το "σαχλό και ανόητο έργο" που ανέβασε η Λαμπέτη δημιούργησε μόδα, καθώς οι κωμωδιογράφοι και οι επιθεωρησιογράφοι άρχισαν να γράφουν έργα και νούμερα με θέμα τη γυναίκα των σαράντα ετών, χωρίς όμως πρωτοτυπία, πνευματώδη επεισόδια ή έξυπνο διάλογο: "Έτσι, απορεί κανείς, γιατί ο κ. Δαλιανίδης χρησιμοποιεί το θέμα αυτό και μάλιστα με την Ρένα Βλαχοπούλου, που το έχει ήδη εξαντλήσει με αρκετά επιθεωρησιακά νούμερα" (μοιάζει πάντως να αγνοεί ο Τσιρμπίνος ότι οι Σακελλάριος-Γιαννακόπουλος είχαν προηγηθεί με το δικό τους έργο από την παράσταση της Λαμπέτη). Ο κριτικός θεωρεί πως το "όχι και τόσο έξυπνο σενάριο" συμβάλλει τελικά στη "δημιουργία μιας ακόμα λαϊκής εμπορικής ταινίας που συμβατικά ονομάζομε διασκεδαστική". Τουλάχιστον βρίσκει συμπαθή και τη μουσική του Μίμη Πλέσσα και την τραγουδίστρια Ρένα Κουμιώτη.

Στιγμιότυπο από την ταινία Μια τρελή τρελή σαραντάρα 
της Φίνος Φιλμ

Αντίθετα, η Μιρέλλα Γεωργιάδου στην Απογευματινή βρίσκει και την ίδια την ταινία "συμπαθητική", "κομμένη και ραμμένη στα μέτρα" της Ρένας Βλαχοπούλου που βρίσκει την ευκαιρία "να αλωνίζη χωρίς γκέμια επί δίωρον την οθόνη". Συμπαραστάτης της ο Ανδρέας Μπάρκουλης "που βρήκε τον πιο κατάλληλο τρόπο για να τα βγάλη πέρα με τον αταίριαστο ρόλο του: Να τον παίξη με πολύ ψεύτικο πάθος κλείνοντας συνεχώς το μάτι στο θεατή".

Ακόμα πιο ικανοποιημένος ο Φρίξος Ηλιάδης στον Ελεύθερο κόσμο: "Κεφάτο, σπινθηροβόλο, χαριτωμένο, απολαυστικό το σενάριο", σκηνοθετημένο από τον Δαλιανίδη "με την γνωστή του δεξιοτεχνία". Για τις ερμηνείες γράφει: "Η Ρένα Βλαχοπούλου σκορπά και πάλι το πλούσιο γέλιο, με την χιουμοριστική ερμηνεία της και προσδίδει πολλή χάρι στην σαραντάρα ηρωίδα που ενσαρκώνει" πλαισιωμένη "άξια" από τον Μπάρκουλη και τον Γιάννη Μιχαλόπουλο και "ικανοποιητικές" ερμηνείες από τις/τους Μέλπω Ζαρόκωστα, Τασσώ Καββαδία, Δημήτρη Καλλιβωκά, Γιώργο Γαβριηλίδη και Πόπη Άλβα.

Στιγμιότυπο από την ταινία Μια τρελή τρελή σαραντάρα 
της Φίνος Φιλμ

Ο Νέστορας Μάτσας στη Βραδυνή αρχίζει την κριτική του με... σπόντες για την αληθινή ηλικία της Ρένας Βλαχοπούλου: "Αν ο τίτλος αποτελεί και... ληξιαρχική πράξι, αυτό λίγο ενδιαφέρει τον θεατή που διασκεδάζει στο μάξιμουμ με την αειθαλή και πολυμήχανη χήρα (...) σαράντα ετών και κάτι (στο 'κάτι' δίνετε όποια αριθμητική ερμηνεία θέλετε)". Την ταινία τη θεωρεί "ειλικρινή στον στόχο και τις επιδιώξεις της": "Σκοπεύει απλά στην εύκολη κι εύπεπτη ψυχαγωγία του θεατή" και το πετυχαίνει με "βασικώς θεμιτά" μέσα και "συγκριτικά λίγους" εκτροχιασμούς "στην υπερβολή και τις ασύδωτες (sic) παραχωρήσεις για το πάση θυσία γέλιο". Θεωρεί μάλιστα πως η "χαριτωμένη" ιστορία "θα κυλούσε πιο γελαστικά και πιο άνετα" αν ο Δαλιανίδης έδινε στην ταινία "πιο κινηματογραφικό ρυθμό και δεν έστηνε τόσο θεατρικά" τους "διασκεδαστικούς" διαλόγους. Και, κλείνοντας, επανέρχεται στη Ρένα: "Για την εύθυμη χήρα της ταινίας τι να πη κανείς; Είναι η Ρένα Βλαχοπούλου! Ένα ηφαίστειο σε συνεχή έκρηξι! Και σε κάτι τέτοια ηφαίστεια δεν έχει θέσι καμμιά κριτική!".

Αντίθετα, ο Γιάννης Κατσάνος στα Σημερινά προσεγγίζει πιο ουσιαστικά (αν και διαφωνώ μαζί του!) την ερμηνεία της Ρένας: 

Κρίμα που είναι... σαραντάρα.

Η Ρένα Βλαχοπούλου, με την εκρηκτική της ιδιοσυγκρασία και το αδιάπτωτο κέφι, έχει και στην ταινία αυτή, που είναι κομμένη στα μέτρα της, την ευκαιρία να αποδείξη αυτό που λέγεται πολλές φορές: ότι ο ηθοποιός κατασκευάζει τον ρόλο. Και αν ακόμη δεν της πηγαίνη, γιατί το ερωτικό της αίσθημα δεν είναι τις πιο πολλές φορές πειστικό, καταφέρνει ωστόσο τόσα πολλά στα υπόλοιπα λεπτά του φιλμ, ώστε αξίζει να την απολαύση κανείς για την "παράστασι" που δίνει. Τραγουδάει, παίζει βιολί, χορεύει σε μπαλλέτο τύπου καμπαρέ, μεθάει, ερωτεύεται (;), σατιρίζει την Βλαχοπούλου, παρασύρεται, παίζει, διορθώνει τους άλλους όταν κάνουν "σαρδάμ" [Σημείωση του Rena Fan: τη δόλια την Πόπη Άλβα--και τη διορθώνει τόσο "μέσα" στον ρόλο της!] κ.ά. Με άλλα λόγια, είναι η Ρένα, η Ρένα όμως που θα ήταν και επάνω σε μια επιθεωρησιακή σκηνή, δηλαδή υποχρεωτικά στατική, λίγο περιωρισμένη, φυλακισμένη στους τέσσερις τοίχους του πλατώ. Δυο-τρεις φορές που την άφησαν να βγη στον δρόμο θύμισε (στην φωτιστική κολόνα π.χ.) Σίρλεϋ Μακ Λέην.

Στον ρόλο της σαραντάρας χήρας, που ερωτεύεται έναν... παίδαρο και τα παρατάει όλα για να τον ακολουθήση, ήταν πάντως λιγώτερο πειστική.

Από τους υπόλοιπους πολύ σωστός ο Α. Μπάρκουλης και η Μέλπω Ζαρόκωστα, ενώ πάντοτε συγκρατημένη η κ. Τ. Καβαδία.     

Σημερινά, 14-4-1970

Στιγμιότυπο από την ταινία Μια τρελή τρελή σαραντάρα της Φίνος Φιλμ
Μια χαρά νομίζω πείθει ως απρόσμενα ερωτευμένη χήρα
η Ρένα Βλαχοπούλου. Αλλά τι θα πω εγώ, αφού είμαι ο Rena Fan...

Και, τέλος, η κριτική του Π. Ν. Λινάρδου στα Νέα επισημαίνει μια αβλεψία του σεναρίου...

Η κουζίνα της Ρένας

Διασκεδαστική κατά διαστήματα φαρσοκωμωδία (από ένα έργο των κ.κ. Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου. Σενάριο του πρώτου). Ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης μικρή προσπάθεια κατέβαλε για να βγάλη το θέμα πέρα από τα σύνορα μιας οργανικής στατικότητας. Όλο το βάρος πέφτει στην πρωταγωνίστρια, την Ρένα Βλαχοπούλου, που προσφέρει αλεπάλληλα πιάτα με το μπρίο και τον διασκεδαστικό οίστρο της, έστω και σκηνοθετικά αβοήθητη. Της έρχεται γάντι ο ρόλος μιας "τρελλής" χήρας που αποφασίζει να ξαναζήση. Σωστή, για μια ακόμη φορά, η επίδοσι του Ανδρέα Μπάρκουλη. Διατηρείται στο επίπεδο της ανάλαφρης σάτιρας και εκεί ακόμη όπου αχνίζει η φραστική χοντροκοπιά ή η επιστράτευση (για παραγέμισμα) πολυκαιρισμένων υπονοούμενων. Προσέξτε την προσφορά της Ρένας Κουμιώτη, με ένα τραγούδι του Πλέσσα (Έτσι συγχωρείται και η φαεινή ιδέα του σκηνοθέτη να βάλη την Βλαχοπούλου και τον Μπάρκουλη ν' ακούν την Κουμιώτη σ' ένα νυκτερινό κέντρο και λίγο μετά, κατά τις 9 το βράδυ, η Βλαχοπούλου να επιστρέψη στο σπίτι της. Ή μήπως κάνουμε λάθος;)

Τα Νέα, 14-4-1970

Δεν κάνει λάθος, εκτός και αν εκείνα τα χρόνια δίνονταν στα κέντρα (ή στις μπουάτ) κυριακάτικα "απογευματινά τέια" με όλο το πρόγραμμα... 

Στιγμιότυπο από την ταινία Μια τρελή τρελή σαραντάρα της Φίνος Φιλμ
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης και η Ρένα Βλαχοπούλου θαυμάζουν τη Ρένα Κουμιώτη
στο τραγούδι "Δώσε μου το στόμα σου" από τον Δρόμο
του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου

Η ταινία προβλήθηκε στο τέλος της σεζόν, μια βδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα της χρονιάς εκείνης, και τα πήγε μια χαρά για... ασπρόμαυρη και σχετικά φτηνή παραγωγή της Φίνος Φιλμ, από εκείνες, όπως έχουμε ξαναπεί, που γυρίζονταν για να καλύψει η εταιρία τα μεγάλα έξοδα των πιο ακριβών παραγωγών της σεζόν--τέτοια ήταν άλλωστε και η Παριζιάνα που προβλήθηκε νωρίτερα την ίδια σεζόν κατακτώντας την 6η θέση (ανάμεσα σε 99 ταινίες) με 554.428 εισιτήρια στην πρώτη προβολή σε Αθήνα-Πειραιά. Η Σαραντάρα κατέκτησε την 11η θέση με 360.495 εισιτήρια. Και οι δυο ταινίες της Ρένας νικήθηκαν από μια ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη που βρέθηκε στην 1η θέση με 739.001 εισιτήρια: Η Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά.

Εντελώς συμπτωματικά ανακάλυψα στο αρχείο μου πως σαν σήμερα η ταινία Μια τρελή τρελή σαραντάρα νικήθηκε από μια άλλη ταινία της Βουγιουκλάκη, αυτή τη φορά στην τηλεόραση. Στις 13 Απριλίου 1991 το Mega Channel την πρόβαλε στις 9 το βράδυ απέναντι από τη Μοντέρνα Σταχτοπούτα που πρόβαλε την ίδια ώρα ο ΑΝΤ1. Το αποτέλεσμα της "αναμέτρησης"; Η Σταχτοπούτα απέσπασε ποσοστά θεαματικότητας 16.37%, κατακτώντας την 6η θέση στον πίνακα των 20 εκπομπών με τη μεγαλύτερη θεαματικότητα της εβδομάδας 8-14 Απριλίου 1991, ενώ η Σαραντάρα απέσπασε ποσοστό 13.55% που την έφερε στη 17η θέση--πάντως εντός εικοσάδας! Και έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς, στον πίνακα που δημοσίευσε το περιοδικό 7 Μέρες TV ότι την πρώτη θέση είχαν καταλάβει οι περίφημες Τρεις Χάριτες με ποσοστό 22.49% και την τρίτη θέση το, cult πλέον, Ρετιρέ με 18.90%. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας με την ταινία Καπετάν Φάντης Μπαστούνι νικώντας Αλίκη και Ρένα, παίρνοντας, μετά θάνατον, τη ρεβάνς γιατί τη σεζόν 1968-69 που πρωτοπροβλήθηκε η συγκεκριμένη ταινία βρέθηκε στην 24η θέση στον πίνακα εισιτηρίων, ενώ η Αλίκη είχε βρεθεί (φυσικά) στην 1η θέση με την ταινία Η αρχόντισσα και ο αλήτης και η Ρένα στη 16η με τη Ζηλιάρα... Ήταν μια περίοδος που ο Κωνσταντάρας γνώριζε πρωτοφανή επιτυχία στην τηλεόραση (δείτε πάντως και τις υπόλοιπες δημοφιλείς εκπομπές στον πίνακα θεαματικοτήτων... Ενδιαφέρουσες αναμνήσεις από τη δεύτερη σεζόν της ιδιωτικής τηλεόρασης--αλλά και η ΕΡΤ παρούσα με το Τόλμη και γοητεία...).

Φωτογραφία από το πρώτο ανέβασμα του έργου Σαράντα και...
με τη Μαίρη Αρώνη.
Φωτογραφία από την έκδοση Θέατρο '60 του Θ. Κρίτα

Παρασύρθηκα όμως με τις κατατάξεις... Αν θέλετε να θυμηθείτε την ιστορία του πρώτου ανεβάσματος του Σαράντα και... με τη Μαίρη Αρώνη και το πιο πρόσφατο ανέβασμά του, με τον κινηματογραφικό τίτλο, με τη Βίκυ Σταυροπούλου, μπορείτε να διαβάσετε την παλιότερη ανάρτηση του Rena Fan...

Από το αρχείο του Μάκη Σουρμπή

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1963: Υποψήφια με το ψηφοδέλτιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα

Στις 12 Απριλίου 1964 οι εφημερίδες δημοσίευσαν τα αποτελέσματα των εκλογών στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, στις οποίες ήταν υποψήφια με το ψηφοδέλτιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα και η Ρένα Βλαχοπούλου.

Ένα χρόνο πριν συναντηθούν στα γυρίσματα της Χαρτοπαίχτρας,
η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας
συναντήθηκαν στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού του Κωνσταντάρα
για τις εκλογές του ΣΕΗ
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Η πρώτη φορά που η Ρένα Βλαχοπούλου ενεπλάκη στις εκλογές του ΣΕΗ ήταν το 1959. Τότε ήταν υποψήφια για το διοικητικό συμβούλιο του ΣΕΗ με τον συνδυασμό του Βασίλη Μεσολογγίτη. Συνυποψήφιοί της ήταν οι Τίτος Βανδής, Λυκούργος Καλλέργης, Βύρων Πάλλης, Φοίβος Ταξιάρχης, Πέτρος Τσουμπρής. Από τους συνταξιούχους ηθοποιούς υποψήφιοι με τον ίδιο συνδυασμό ήταν οι Αλέκος Αναστασιάδης και Πέτρος Κυριακός. Ανεξάρτητοι/-ες υποψήφιοι/-ες από τα ενεργά μέλη του ΣΕΗ ήταν οι Γεώργιος Βλαχόπουλος, Ανθή Ζαχαράτου, Νάσος Κεδράκας, Παρασκευάς Οικονόμου, Κώστας Παπαχρήστος, Νίκος Τζόγιας. Ανεξάρτητοι υποψήφιοι συνταξιούχοι ηθοποιοί ήταν οι Ανδρέας Παντόπουλος, Βασίλης Σαμουράκης, Θεμιστοκλής (Μίστος) Χαντάς. 

Ο Βασίλης Μεσολογγίτης
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα 
της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά

Τα αποτελέσματα των εκλογών που διεξήχθησαν στις 30 Απριλίου 1959 ήταν τα εξής: εκλέχτηκαν ως τακτικά μέλη οι Μεσολογγίτης (407 ψήφοι), Καλλέργης (325), Τσουμπρής (300), Βανδής (291), Βλαχοπούλου (264), Τζόγιας (258), Παπαχρήστος (247) και επιλαχόντες/-ούσες ήταν οι Ταξιάρχης (209), Πάλλης (202), Οικονόμου (144), Βλαχόπουλος (137), Ζαχαράτου (121) και Κεδράκας (56). Από τους συνταξιούχους εκλέχτηκαν οι Σαμουράκης (148) και Κυριακός (144) και επιλαχόντες ήταν οι Παντόπουλος (129), Αναστασιάδης (77), Χαντάς (40). 

Οι απόμαχες/-οι ψηφίζουν στις εκλογές του ΣΕΗ το 1959
Ο Γεώργιος Δράμαλης πέθανε λίγο καιρό αργότερα.
Πηγή: Τα Νέα, 2-5-1959

Ενώ το 1959 η Ρένα, καίτοι δεξιά από κούνια, όπως συνήθιζε να λέει, ήταν συνυποψήφια αριστερών ηθοποιών, το 1963 εγκατέλειψε τον Βασίλη Μεσολογγίτη και έκανε μια πιο... συντηρητική στροφή, καθώς κατέβηκε στις εκλογές με το ψηφοδέλτιο του επίσης δεξιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Συνυποψήφιοι/-ές της ήταν οι Παντελής Ζερβός, Καίτη Μπελίντα, Κώστας Παπαχρήστος, Ευάγγελος Σάκαινας, Ελευθέριος Τερζής, Περικλής Χριστοφορίδης. Συνταξιούχος υποψήφιος ήταν ο Βασίλης Σαμουράκης. Με το ψηφοδέλτιο του Βασίλη Μεσολογγίτη υποψήφιοι/-ες ήταν οι Αλέκα Κατσέλη, Λυκούργος Καλλέργης, Σπύρος Μουσούρης, Νότης Περγιάλης, Νίκος Σταυρίδης, Φοίβος Ταξιάρχης. Υποψήφιοι συνταξιούχοι ηθοποιοί ήταν οι Άγγελος Μαυρόπουλος και Ηρώ Χαντά. Ανεξάρτητες/-οι συνταξιούχες/-οι υποψήφιες/-οι ήταν οι Δημήτρης Ευστρατίου, Γιάννης Μπέρτος, Μάνος Σκορδίλης, Καίτη Σκαλτσά.

Οι εκλογές έγιναν στις 11 Απριλίου 1963 και θριάμβευσε το ψηφοδέλτιο του Μεσολογγίτη, καθώς κατέλαβε τις έξι από τις επτά θέσεις του ΔΣ του ΣΕΗ, ενώ από το ψηφοδέλτιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα εκλέχτηκε μόνο ο Κώστας Παπαχρήστος και ο ίδιος ο Κωνσταντάρας ήταν επιλαχών. Συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: Μεσολογγίτης (391 ψήφοι), Μουσούρης (342), Κατσέλη (338), Καλλέργης (331), Παπαχρήστος (308), Περγιάλης (288), Ταξιάρχης (272). Ο Κωνσταντάρας ισοψήφισε με τον Σταυρίδη (και οι δύο πήραν 269 ψήφους), αλλά η κλήρωση που έγινε ευνόησε τον πρώτο. Η κατάταξη των υπόλοιπων υποψηφίων ήταν η ακόλουθη: Ζερβός (244), Βλαχοπούλου (215), Χριστοφορίδης (160), Μπελίντα (137), Τερζής (129) και Σάκαινας (δεν εντόπισα τον αριθμό των ψήφων που πήρε). Από τις/τους συνταξιούχες/-ους εκλέχτηκαν οι Σαμουράκης (148) και Μαυρόπουλος (134) και επιλαχόντες/-ούσες οι Ευστρατίου (127), Σκαλτσά (87), Χαντά (81), Μπέρτος (19), Σκορδίλης (11).

Από τις εκλογές του ΣΕΗ το 1963
Πηγή: Τα Νέα, 12-4-1963

Η τρίτη φορά που η Ρένα ενεπλάκη στο Σωματείο Ηθοποιών ήταν στη σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας. Δεν επρόκειτο όμως για το ΣΕΗ, αλλά για το ελεγχόμενο από τη Χούντα ΕΣΕΗ, δηλαδή το Εθνικό Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, που πρόεδρός του ήταν αρχικά ο Παντελής Ζερβός (αφού η Χούντα εκπαραθύρωσε τον Βασίλη Μεσολογγίτη που εκλεγόταν πρόεδρος του ΣΕΗ επί μία 15ετία), ενώ ανάμεσα στα μέλη του ΔΣ ήταν και η άλλοτε αριστερή Μιράντα Μυράτ. Η Ρένα διαδέχτηκε τον Ζερβό (τα υπόλοιπα μέλη εκείνου του ΔΣ ήταν οι Νικήτας Πλατής, Κώστας Παπαχρήστος, Μάρθα Καραγιάννη, Χρήστος Σαρφατής, Μάνος Μητσάκος, Βασίλης Παπανίκας) και οι εφημερίδες έγραψαν πως ήταν η πρώτη φορά που εκλεγόταν πρόεδρος των ηθοποιών μια γυναίκα. Δυστυχώς είναι μια τιμή που δεν μπορεί να πιστωθεί στη Ρένα Βλαχοπούλου, αφού η τρίτη και πλέον συντηρητική εμπλοκή της στα του σωματείου συνδέεται με τη δικτατορία. Η ίδια ανέφερε αργότερα πως στόχος της ενασχόλησής της με το σωματείο ήταν να βοηθήσει τις/τους συνταξιούχες/-ους συναδέλφους/-φισσές της--το αστείο είναι όμως πως ακόμα και οι φιλοχουντικοί συνταξιούχοι ηθοποιοί είχαν διαφωνήσει με κάποιες κινήσεις της...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1978: Η Ρένα και η Έλσα

Στις 11 Απριλίου 1978 διαβάζουμε στο περιοδικό Φαντάζιο:

Η Ρένα και η Έλσα έγιναν φίλες!

Οι επαγγελματικές συνεργασίες συχνά προεκτείνονται και στις ιδιωτικές σχέσεις. Κλασικό το παράδειγμα της Ρένας Βλαχοπούλου και της Έλσας Ρίζου. Οι δυο γυναίκες, που συνεργάζονται από την αρχή του χειμώνα στο θέατρο "Ρεξ", όπου παρουσιάζεται η μουσική κωμωδία "Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους", έγιναν αχώριστες φίλες. Μετά από την παράσταση, αφού διασκεδάσουν τον κόσμο, συνηθίζουν να πηγαίνουν κάπου για να διασκεδάσουν και οι ίδιες. Σε μπουζουξίδικο λοιπόν, τις μικρές ώρες τις βρήκε ο φακός μας.

Φαντάζιο, 11-4-1978

Η Ρένα Βλαχοπούλου και η Έλσα Ρίζου γνωρίζονταν φυσικά από τα χρόνια του '50, όταν εμφανίζονταν και οι δύο στις επιθεωρήσεις του θεάτρου Ακροπόλ, μαζί φυσικά και με τον Νίκο Ρίζο, τον σύζυγο της Έλσας. Το ανδρόγυνο συμμετείχε επίσης στην πρώτη, επί ελληνικού εδάφους, κινηματογραφική ταινία της Ρένας, τις Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες. Συνεργάστηκαν και πάλι στο θέατρο Ρεξ τη σεζόν 1981-82 στην επιθεώρηση Δεν θέλω ου!, ενώ οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά στα καμαρίνια και στο φουαγιέ του Ακροπόλ, όταν η Ρένα δούλεψε με τον Νίκο Ρίζο στην επιθεώρηση Για την Ελλάδα ρε γαμώτο...  

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1951: Στον χορό των Ελλήνων ανθοπωλών της Νέας Υόρκης

Στις 10 Απριλίου 1951 η Ρένα Βλαχοπούλου τραγούδησε στον χορό των Ελλήνων ανθοπωλών της Νέας Υόρκης. Ο χορός διαφημιζόταν από τα έντυπα της ομογένειας κατά το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου. Η εβδομαδιαία εφημερίδα Ατλαντίς μάλιστα, στο φύλλο της 8ης Απριλίου, προέβαλε στο εξώφυλλό της τη συμμετοχή της Ρένας στη χοροεσπερίδα.

Από το αρχείο του Μάκη Σουρμπή

Η Ρένα έχει πλέον φωτογραφηθεί από τον φωτογράφο Bruno-Hollywood και οι φωτογραφίες αυτές, από τις ωραιότερες της καριέρας της, χρησιμοποιούνται και σε όλες τις διαφημίσεις στην εφημερίδα Εθνικός Κήρυξ, που επίσης τόνισαν την παρουσία της στη χοροεσπερίδα.

Επίσης διαφημίστηκε η παρουσία του Γιάννη Φλερύ και της Λίντας Άλμα (οι οποίοι, όπως έχουμε δει ξανά, βρίσκονταν στη Νέα Υόρκη και στις αρχές του 1948).

Ο Μάκης Δελαπόρτας αναφέρει στο βιβλίο του Βίβα Ρένα ότι για την εμφάνισή της στον χορό των ανθοπωλών η Ρένα αμείφθηκε με το αστρονομικό ποσό των χιλίων δολαρίων...

Ο Εθνικός Κήρυξ δημοσίευσε και ένα ρεπορτάζ από τον χορό.

ΛΑΜΠΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΟΠΩΛΩΝ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΧΟΡΟΕΣΠΕΡΙΔΑ ΤΩΝ

Παρέστη και ο κ. Ρομούλο. Ωραίον πρόγραμμα και ζωηρά διασκέδασις.

Οι ανθοπώλαι και πάλιν μας ενεθουσίασαν και πάλιν μας υπεδέχθησαν με την ωραίαν εκδήλωσιν της φιλοξενίας των εις την μεγάλην ετησίαν χοροεσπερίδα των εις το "Ουώλντορφ Αστόρια". Και αυτός ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Εθνών κ. Ρομούλο που παρευρέθη μας εξέφρασε τον ενθουσιασμόν του διά την ωραίαν εμφάνισιν του Ελληνικού στοιχείου και διά την Ελλάδα γενικώς. Παρευρέθη μετά της Ελληνίδος γραμματέως του Δίδος Δραγώνα.

Τι να είπωμεν διά την ανθοστόλιστον αίθουσαν; Διά το Γκραντ Μαρς; Διά τας εκατοντάδας των μπαλονίων που εξαπελύθησαν εις το κορύφωμα του χορού; Διά τα κορσάζ των κυριών; Διά το καλλιτεχνικόν πρόγραμμα; Και διά τα τόσα άλλα ωραία πράγματα; Όλα αυτά απετέλεσαν μίαν αλησμόνητον εικόναν διά την οποίαν ανήκουν τα θερμότερα συγχαρητήρια εις τον Σύλλογον των Ανθοπωλών.

Η Ρένα Βλαχοπούλου, αν και καλλιτέχνις από την Ελλάδα, απέδωσε καλύτερα ίσως και από Αμερικανίδας Αμερικανικά τραγούδια. Η συλλογή των τραγουδιών της περιελάμβανε αρκετά Ελληνικά και Αμερικανικά και περιττόν να λεχθή ότι δις και τρις εκλήθη εις την σκηνήν. Ο Γιάννης Φλερύ και η Λίντα Άλμα τους χορούς των, ιδίως τους Ελληνικούς, κατενθουσίασαν το πλήθος των θεατών. Επίσης και ο εισηγητής Νικ Στάκλη, αστήρ εις το είδος του. 

Η Διοργανωτική Επιτροπή παρουσίασε και την Δδαν Άννα Τέρρη (Μαυροθέρη), θυγατέρα των εν Ουάσιγκτων Χάιτς κ. Σιδερή και κας Βενετίας Μαυροθέρη, η οποία ήτο Δνις Ημέρα της Ανεξαρτησίας κατά την παρέλασιν [σημείωση Rena Fan: η παρέλαση για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1821] και επί πλέον Μις Χελλένικ Λουκ, δοθέντος ότι υπό την αιγίδαν του Hair Stylists Council of America ελάνσαρε την εφετεινήν Ελληνικήν γυναικείαν κόμμωσιν. Η κόμμωσις της Δίδος Μαυροθέρη ήτο κεκαλυμένη με ωραιότατα λευκά μικρά άνθη.

Ο κ. Αντώνιος Γκίλλας, πρόεδρος της Διοργανωτικής Επιτροπής, γνωστότατος εθνοφυλετικός παράγων, ωμίλησε δι' ολίγων αναγγείλας την παρουσίαν του κ. Ρομούλο, του πρεσβευτού κ. Κύρου, του γεν. προξένου κ. Πούμπουρα, των εκπροσώπων του τύπου, και άλλων εκλεκτών προσκεκλημένων.

Ο χορός με την ορχήστραν το Πήτερ Κάρα ήτο συνεχής και αδιάπτωτος και το κέφι ζωηρότατον.

Η κίνησις εις τα θεωρεία ήτο ζωηροτάτη και η φιλοξενία των καλών ανθοπωλών μας "έρρευσε" δεόντως. (...) Επίσης αξιωματούχοι και μέλη διαφόρων οργανώσεων παρευρέθησαν και με μία λέξιν ολίγοι έλειπαν.

Κλείομεν τας γραμμάς αυτάς με συγχαρητήρια προς τους ανθοπώλας μας.

Εθνικός Κήρυξ Νέας Υόρκης, 12-4-1951

  

Και αν αναρωτιέστε πού βρισκόταν ο Γιάννης Σπάρτακος και δεν συμμετείχε στον χορό, την απορία μάς λύνει μια άλλη διαφημιστική καταχώριση στον Εθνικό Κήρυκα: εμφανιζόταν στο Cafe 68 του Park Chambers Hotel (στον αριθμό 68 της 58ης οδού) όπου εμφανιζόταν επίσης ο "διάσημος καλλιτέχνης του άσματος, του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και της οθόνης" Adia Kuznetzoff. 

Άγνωστό γιατί και για πόσο είχαν χωρίσει οι δρόμοι της Ρένας και του Σπάρτακου. Είχε πάντως περάσει αρκετός καιρός από τις μέρες της πρώτης τους εμφάνισης στο κοινό της Νέας Υόρκης, τον Ιανουάριο του 1949, όταν οι ελληνικές εφημερίδες δεν γνώριζαν τι εστί Ρένα Βλαχοπούλου και την παρουσίαζαν ως Ελληνίδα... χορεύτρια!... 

 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1954: Το καλοκαίρι στο θέατρο Βέμπο...

Στις 9 Απριλίου 1954 η εφημερίδα Τα Νέα δημοσίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα θεατρική είδηση:

Η κ. ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΣ ΤΗΣ ΒΕΜΠΟ

Η πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου κ. Ρένα Βλαχοπούλου υπέγραψε χθες συμβόλαιον συνεργασίας διά την θερινήν περίοδον εις το θέατρον "Βέμπο". Δέον να σημειωθή ότι η κ. Βλαχοπούλου εκτός από τα τραγούδια που θα εκτελέση εις το ανωτέρω θέατρον, θα εμφανισθή και εις διάφορα σκετς.

Τα Νέα, 9-4-1954

Φαίνεται λοιπόν πως το... έγκλημα ήταν προμελετημένο! Αναφέρομαι στην πρώτη επίσημη εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου ως ηθοποιού στην επιθεώρηση Σουσουράδα, το καλοκαίρι του '54, η οποία φαίνεται πως δεν ήταν και τόσο μια απόφαση της τελευταίας στιγμής ή μια απόφαση που πάρθηκε στην πρόβα, όπως αφηνόταν να εννοηθεί σε διάφορες αφηγήσεις της Ρένας ή του συγγραφέα Μίμη Τραϊφόρου, αλλά ήταν κάτι που συζητήθηκε εξαρχής, όταν η Ρένα συμφώνησε να εμφανιστεί εκείνο το καλοκαίρι στο θέατρο Βέμπο. Ενδεχομένως αυτό που αποφασίστηκε αργότερα να ήταν το νούμερο στο οποίο θα εμφανιζόταν και ενδεχομένως το συγκεκριμένο νούμερο, το "Κάνε μου τέτοια", να της δημιούργησε το τεράστιο άγχος που την έκανε, στην πρεμιέρα, να κλαίει και να μη θέλει να βγει στη σκηνή. Τελικά όμως βγήκε και όλα άλλαξαν στη ζωή της. Τα έχουμε ήδη πει αυτά και, φυσικά, θα τα ξαναπούμε...

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Νίκος Σταυρίδης
στο νούμερο "Κάνε μου τέτοια"
της επιθεώρησης Σουσουράδα
στο θέατρο Βέμπο, το καλοκαίρι του 1954
Φωτογραφία από την παρτιτούρα του τραγουδιού
"Κάνε μου τέτοια"

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1944: Ένα καινούριο θέατρο

Στις 8 Απριλίου 1944 σε αρκετές αθηναϊκές εφημερίδες εμφανίστηκε, ανάμεσα σε άλλες διαφημίσεις, δύο φορές η λέξη ΚΑΠΡΙΣ. Επρόκειτο για την πρώτη διαφήμιση ενός καινούριου χειμερινού θεάτρου της Αθήνας που ίσα που πρόλαβε να λειτουργήσει στο τέλος της χειμερινής σεζόν 1943-44. 

Βραδυνή, 8-4-1944

Για την ακρίβεια το θέατρο Καπρίς, που βρισκόταν στην οδό Πανεπιστημίου, κοντά στην πλατεία Συντάγματος, άνοιξε τις πόρτες του στο αθηναϊκό κοινό την Κυριακή του Πάσχα, 16 Απριλίου, με την επιθεώρηση Ανθισμένες Πασχαλιές. Τα μόνα ονόματα συντελεστών που ανακοινώθηκαν στον Τύπο είναι των τριών συγγραφέων Γιώργου Ασημακόπουλου, Βασίλη Σπυρόπουλου και Παναγιώτη Παπαδούκα--μια από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, συνεργασία της θρυλικής Τριάδας, μολονότι στο μονοσέλιδο πρόγραμμα (ή φεϊγ φολάν) που βρισκόταν (και ελπίζω να βρίσκεται ακόμα) στο Θεατρικό Μουσείο αναγράφονται μόνο τα ονόματα του Ασημακόπουλου και του Σπυρόπουλου), του συνθέτη Τάσου Βάμπαρη και του μαέστρου Τάκη Μωράκη.

Είναι επίσης η πρώτη φορά που το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου βρίσκεται πρώτο στην ιεραρχία του θιάσου. Βέβαια, δεν πρόκειται για κάποιον μεγάλο θίασο: μάλλον σχηματίστηκε εκ των ενόντων, με καλλιτέχνιδες/-νες που δεν εμφανίζονταν ήδη σε κάποιο θέατρο, που στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στην τεράστια απήχηση που γνώριζε τότε ως Βασίλισσα της Τζαζ η Ρένα αλλά, φυσικά, και στη δημοφιλία του κονφερανσιέ και ποιητή Ορέστη Λάσκου. Στον θίασο ανήκαν ακόμα, από γυναίκες, η Φωφώ Χαρμπή, η Κατερίνα Λαγού, η Λιλή Κοντονή, η Τζένη Σταυροπούλου (λίγους μήνες μετά την εμφάνισή της στα Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα), η Μαίρη Μανέλλη (ή Λαΐδου, η κόρη της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και σύζυγος του Φραγκίσκου Μανέλλη--άραγε τότε να ξεκίνησε η γνωριμία της Ρένας με την οικογένεια της Παπαγιαννοπούλου;...), η Ντενίζ Κωνστάνζ, η Θέμις Βιντζηλαίου, η Ρίτα Πόμμερ και η Μαρίκα Καζαντζή, και από άνδρες ο Κ. Μάγκρελ, ο Ιταλός τραγουδιστής Πιέρο Λοβάτι, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, ο Τάκης Χατζηχρήστος, ο Β. Κοντογιάννης και ο Απόλλων Γαβριηλίδης. Εκτός από τη Ρένα τραγουδούσε και το Τρίο Βάμπαρη.

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τα νούμερα της επιθεώρησης αυτής. Ξέρουμε ότι υπήρχε ένα νούμερο με τίτλο "Επιστροφή των θεών" που εκτελούσαν η Φωφώ Χαρμπή και ο Β. Κοντογιάννης. Πιο πολλές πληροφορίες έχουμε για τα τραγούδια. Η Ρένα Βλαχοπούλου ερμήνευε τα "Τζούλια" και "Μ' αρέσεις", ενώ το Τρίο Βάμπαρη τραγουδούσε το "Προσοχή στα χρώματα" και το "Μ' αγαπούσες" σε στίχους του Μ. Λουκάτου.

Το Τρίο Βάμπαρη
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα kithara.to

Οι Ανθισμένες πασχαλιές είχαν μάλλον μέτρια επιτυχία, αφού δεν κατάφεραν να συμπληρώσουν ένα μήνα παραστάσεων (που ήταν τότε η διάρκεια μιας επιτυχημένης επιθεώρησης). Στις 3 Μαΐου έδωσαν τη θέση τους στις Αρλούμπες του Γιάννη Φερμάνογλου, με μουσική του Τάκη Μωράκη και σκηνογραφίες του Γιώτη Στεφανίδη. Το φινάλε του έργου, μάλιστα, γράφτηκε από τον Τίμο Μωραϊτίνη (θέμα του τα λαχανικά που είναι απαραίτητα για τον επισιτισμό και εκτοπίζουν τα λουλούδια από τους κήπους και τις αγορές). Η Ρένα Βλαχοπούλου δεν εμφανίστηκε σε αυτή την επιθεώρηση, παρόλο που είχε αναγγελθεί ότι θα ερμήνευε σε αυτήν το "Ήλθες κοντά μου" ένα νέο τραγούδι του Μενέλαου Θεοφανίδη, με στίχους του Φερμάνογλου, Οι Αρλούμπες παίχτηκαν ως τις 16 Μαΐου. Οι παραστάσεις στο Καπρίς σταμάτησαν με την επίσημη δικαιολογία ότι όλες/-οι οι ηθοποιοί είχαν ήδη κλείσει συμφωνίες με θιάσους καλοκαιρινών θεάτρων, τις οποίες φυσικά δεν μπορούσαν να αθετήσουν. Από όσο ξέρω το Καπρίς δεν λειτούργησε ξανά σαν θέατρο, αφού μετά την Απελευθέρωση διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι λειτουργεί ως κέντρο διασκέδασης-"Ντάνσινγκ"...   

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1967: "Όλα αλλάζουν" μα η "Προξενήτρα" μένει...

Στις 7 Απριλίου 1967 το πλακιώτικο κέντρο του Μοστρού διαλαλεί, μέσω των διαφημιστικών καταχωρίσεων, πως αν και "όλα αλλάζουν", η σύνθεση της καλλιτεχνικής συντροφιάς που παρουσιάζει την επιθεώρηση πίστας Η προξενήτρα παραμένει η ίδια, όπως και η χαρούμενη διάθεσή της, το κέφι της και η προθυμία της να διασκεδάσει το κοινό... 

Προφανώς η φράση "όλα αλλάζουν" αναφέρεται στις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου εκείνης. Στην ίδια σελίδα των Νέων διαβάζουμε:

Βέβαια, κανείς μάλλον δεν θα φανταζόταν πόσο θα άλλαζε η πολιτική κατάσταση και η ζωή γενικότερα στην Ελλάδα σε δύο εβδομάδες ακριβώς, με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου...

Μια από τις φωτογραφίες που ενθουσιάζουν τον Rena Fan:
η μαρκίζα του Μοστρού τη σεζόν 1966-67.
Στιγμιότυπο από την ταινία του Κλέαρχου Κονιτσιώτη 
Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα

Η επιθεώρηση πίστας Η προξενήτρα παιζόταν από τα μέσα του Γενάρη. Την ημέρα της πρεμιέρας της, οι διαφημίσεις παρουσίαζαν το... προσωπικό μήνυμα της Ρένας Βλαχοπούλου προς το κοινό:

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΙΣ

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΟΥ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΠΑΝΤΡΟΛΟΓΗΜΑΤΑ. ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΕΓΓΑΜΟΣ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΣΑΣ ΧΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΞΑΝΑΠΑΝΤΡΕΥΩ. ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ!! ΩΡΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 10-2 ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ. ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΑΜΟΥ ΣΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ 225337 ΚΑΙ 221-567.

ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ 

Έχουμε και μια φωτογραφία από εκείνη τη σεζόν, με τα τρία πρώτα γυναικεία ονόματα του σχήματος, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Χρυσούλα Ζώκα και τη Μαρινέλλα, λίγο καιρό μετά τον χωρισμό της από τον Στέλιο Καζαντζίδη και λίγο πριν κάνει τη δικιά της μεγάλη προσωπική επιτυχία στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας. Στο σχήμα του Μοστρού εμφανιζόταν φυσικά και ο Μανώλης Καστρινός, ενώ μαέστρος ήταν ο Γιώργος Κατσαρός. 

Μαρινέλλα-Βλαχοπούλου-Ζώκα στην πίστα του Μοστρού
τη σεζόν 1966-67.
Φωτογραφία από το βιβλίο του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη
Άρχισαν τα όργανα (εκδ. Άμμος, 2003)

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.