Σαν σήμερα το 1943: Εκτάκτως "Ο κύριος Σεραφείμ" για τον Γεώργιο Δράμαλη

Στις 28 Μαρτίου 1943, στις 10.45 το πρωί, δόθηκε μια έκτακτη πρωινή παράσταση της οπερέτας του Θεόφραστου Σακελλαρίδη Ο κύριος Σεραφείμ προς τιμήν του μεγάλου πρωταγωνιστή Γεώργιου Δράμαλη. Στην παράσταση συμμετείχε, μεταξύ άλλων, η Ρένα Βλαχοπούλου.

Ο Γεώργιος Δράμαλης στα νιάτα του.
Φωτογραφία από ανάρτηση
του συλλέκτη Αντώνη Ευθυμίου στο Facebook

Ο κύριος Σεραφείμ είχε παιχτεί με μεγάλη επιτυχία νωρίτερα εκείνη τη σεζόν, για έναν μήνα, από τις 9 Ιανουαρίου ως τις 9 Φεβρουαρίου 1943, στο πλαίσιο των αναβιώσεων παλιών οπερετών του Σακελλαρίδη από τον θίασο των αδελφών Καλουτά-Μίμη Κοκκίνη-Κυριάκου Μαυρέα και τις επιχειρήσεις του κομμωτή Κώστα Χαμαράκη. Όπως έχουμε πει ξανά, εκείνη τη σεζόν οι παλιές οπερέτες του Σακελλαρίδη που παρουσίαζε ο συγκεκριμένος θίασος γνώριζαν μεγάλη επιτυχία, δημιουργώντας ελπίδες πως το είδος αυτό, που λίγο πριν τον πόλεμο έδινε την εντύπωση ότι θα χανόταν, θα εξακολουθούσε να προσελκύει το ενδιαφέρον του κοινού--ελπίδες που τελικά διαψεύστηκαν μεταπολεμικά. Οι κριτικές για τον Κύριο Σεραφείμ τόνιζαν ότι η επιτυχία του νέου ανεβάσματος (το έργο είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά το 1925 με μέτρια επιτυχία από τη Ροζαλία Νίκα και με θριαμβευτική επιτυχία λίγο αργότερα από τη Ζωζώ Νταλμάς και τον Μάνο Φιλιππίδη) οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στη φινέτσα της Μαρίας Καλουτά (η Άννα δεν έπαιζε σε αυτό το έργο) και στην ικανότητα των σπουδαίων κωμικών Μαυρέα και Κοκκίνη να δημιουργούν σπαρταριστούς τύπους. Εμφανίζονταν ακόμα ο δημοφιλής τενόρος Κώστας Μανιατάκης, η "διαρκώς προοδεύουσα νέα καλλιτέχνις Έλλη Κονδυλάκη" (ευνοούμενη του επιχειρηματία), η Λέλα Πατρικίου και το χορευτικό ζευγάρι Γιάννης Φλερύ-Λίντα Άλμα.

Οι θιασάρχες του θεάτρου Απόλλων: Μίμης Κοκκίνης,
Μαρία Καλουτά, Άννα Καλουτά,
Κυριάκος Μαυρέας και ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης
στη διαφήμιση της επιθεώρησης Κιβωτός του Νώε
που ανέβηκε νωρίτερα τη σεζόν 1942-43 

Μετά τον Κύριο Σεραφείμ ο θίασος του θεάτρου Απόλλων παρουσίασε με εξίσου μεγάλη επιτυχία την καινούρια οπερέτα του Σακελλαρίδη Έγκλημα στα παρασκήνια, ένα σύγχρονο έργο απολύτως εναρμονισμένο με το μουσικό ύφος της τζαζ που χαλούσε κόσμο εκείνη τη σεζόν (με πρωθιέρεια τη Ρένα Βλαχοπούλου!). Εκτάκτως όμως το πρωί της 28ης Μαρτίου τα σκηνικά που φιλοτέχνησε ο Βακαλό για τον Κύριο Σεραφείμ στήθηκαν και πάλι στη σκηνή του Απόλλωνα για να δοθεί η έκτακτη αυτή πρωινή παράσταση τα έσοδα της οποίας θα δίνονταν στον παλιό πρωταγωνιστή Γεώργιο Δράμαλη. Ο Δράμαλης, με λαμπρό παρελθόν στο ελαφρό μουσικό θέατρο, είχε αναγκαστεί να τερματίσει την καριέρα του το 1937 λόγω της τύφλωσής του. Στα σχεδόν τριάντα χρόνια της σταδιοδρομίας του είχε συνεργαστεί αρχικά με τον θίασο οπερέτας του Γιάννη Παπαπαϊωάννου και αργότερα με τις/τους Έλσα Ένκελ, Σπύρο Πατρίκιο, Ζωζώ Νταλμάς, Μαρίκα Κρεβατά και Παρασκευά Οικονόμου. Κόρη του ήταν η πρωταγωνίστρια της επιθεώρησης και μετέπειτα εκφωνήτρια του ΕΙΡ (και για ένα διάστημα σύζυγος του Νίκου Σταυρίδη) Ξένη Δράμαλη. Ο Δράμαλης πέθανε το 1959.

Στην πρωινή παράσταση του Κυρίου Σεραφείμ συμμετείχαν εκτάκτως η Ρένα Βλαχοπούλου και το Τρίο Μουτσάτσος (Φώτης Πολυμέρης και Γιώργος και Χαραλάμπος Μαλλίδης). Προφανώς η έκτακτη αυτή σύμπραξη δεν σχετιζόταν με την οπερέτα του Σακελλαρίδη, αλλά ήταν μια ανεξάρτητη τραγουδιστική εμφάνιση (είτε πριν την οπερέτα είτε στο διάλειμμα) που λειτουργούσε ως ένας επιπλέον πόλος έλξης του κοινού (η Ρένα είχε μόλις στεφθεί Βασίλισσα της Τζαζ!...), ώστε να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο ο παλαίμαχος πρωταγωνιστής.  

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1953: Τιμητική της Ρένας Βλαχοπούλου στην Παλιά Αθήνα

Στις 27 Μαρτίου οι διαφημίσεις του κοσμικού κέντρου Παλιά Αθήνα στις αθηναϊκές εφημερίδες καλούσαν το κοινό να παραβρεθεί την επόμενη μέρα στην τιμητική βραδιά της "Μάγισσας του τραγουδιού" Ρένας Βλαχοπούλου, στην οποία είχε δώσει ραντεβού όλη η "Κοσμική Αθήνα"...

Διαβάζουμε λοιπόν ότι στην τιμητική της Ρένας θα συμμετάσχουν μεταξύ άλλων η Σοφία Βέμπο, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Ίκαρος, ο Αλέκος Λειβαδίτης, ο Τώνης Μαρούδας, η Μαρίκα Νέζερ, η Ρένα Ντορ, ο Νίκος Ρίζος και άλλες/-οι... Βέβαια η Γεωργία Βασιλειάδου εμφανιζόταν σταθερά στο πρόγραμμα της Παλιάς Αθήνας εκείνη την άνοιξη μαζί με τη Ρένα. Οι εμφανίσεις τους είχαν ξεκινήσει νωρίτερα τον Μάρτιο, όταν η Ρένα επέστρεψε από την τρίμηνη παραμονή της στην Κωνσταντινούπολη.

Ενδιαφέρουσα πληροφορία στη διαφήμιση: "τιμές πραγματικής ταβέρνας" και όχι "τσουχτερές" τιμές κοσμικού κέντρου...

Ο Τώνης Μαρούδας και η Ρένα Βλαχοπούλου
σε εξώφυλλο παρτιτούρας του 1953

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1943: "Έκτακτος πρωινή παράστασις"

Στις 24 Ιανουαρίου 1943, ημέρα Κυριακή, στις 10.30 το πρωί, δόθηκε μια έκτακτη πρωινή παράσταση (τιμητική με άλλα λόγια) της Ρένας Βλαχοπούλου στο θέατρο Πάνθεον. Η είδηση για την πραγματοποίηση αυτής της παράστασης είχε γραφτεί στον αθηναϊκό Τύπο στις 16 Ιανουαρίου, ενώ η πρώτη επίσημη διαφήμιση εμφανίστηκε στις 20 Ιανουαρίου:

Αθηναϊκά Νέα, 19-1-1943

Στην καταχώριση αυτή βλέπουμε ότι στην παράσταση πρόκειται να συμμετέχουν κάποιες/-οι πρωταγωνίστριες/-στές από τα δύο θέατρα στα οποία εμφανιζόταν η Ρένα εκείνη τη σεζόν, το Πάνθεον (Μαρίκα Κρεββατά, Μάνος Φιλιππίδης) και Παπαϊωάννου (Πέτρος Κυριακός, Γιάννης Πρινέας, Ηώς Παλαιολόγου) αλλά και οι δημοφιλέστερες βεντέτες της εποχή Άννα και Μαρία Καλουτά. Ωστόσο, η παράσταση της Ρένας επρόκειτο να έχει σκληρό ανταγωνισμό: για την ίδια μέρα και ώρα ανακοινώθηκε η επανάληψη της Συναυλίας Τραγουδιών του Κώστα Κοφινιώτη που είχε δοθεί με μεγάλη επιτυχία στις 3 Ιανουαρίου στο θέατρο Μοντιάλ (έχουμε μιλήσει ξανά για τη μόδα των συναυλιών που ξεκίνησε ο Κοφινιώτης την προηγούμενη χειμερινή σεζόν). Σε εκείνη τη συναυλία μάλιστα είχε πάρει μέρος και η ίδια η Ρένα: στη διαφήμισή της διαβάζουμε πως μολονότι πρόκειται για συναυλία με τραγούδια του γνωστού στιχουργού, εκείνη θα τραγουδούσε τα δυο μεγάλα σουξέ της εκείνης της περιόδου "Βρέχει" και "Νάνι-νάνι", τα οποία είχαν στίχους των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου. Τόση ήταν η επιτυχία των τραγουδιών αλλά και της Ρένας, που έπρεπε να αναφερθούν ξεχωριστά στη διαφήμιση (σε μια παράσταση με τεράστια ονόματα του τραγουδιού όπως ο Αττίκ, η Δανάη, η Κάκια Μένδρη, και του θεάτρου, όπως ο Κυριάκος Μαυρέας, ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Πέτρος Κυριακός και η Μαρίκα Νέζερ).

Αθηναϊκά Νέα, 2-1-1943

Φυσικά, εφόσον είχε τη δική της παράσταση, η Ρένα δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην επανάληψη της συναυλίας του Κοφινιώτη, αλλά ο στιχουργός είχε δεσμεύσει τα περισσότερα από τα μεγάλα ονόματα που είχαν εμφανιστεί στο πρόγραμμα της 3ης Ιανουαρίου.

Και η Ρένα όμως δεν τα κατάφερε άσχημα στο προσκλητήριό της (το καλό του να εμφανίζεσαι σε δύο θέατρα ταυτόχρονα!). Στην πληρέστερη διαφήμιση που δημοσιεύτηκε την παραμονή της παράστασης διαβάζουμε πως θα συμμετάσχουν ακόμα ο Κώστας Δούκας, οι κόρες του Πέτρου Κυριακού, Ρίτσα και Κατερίνα, ο Μιχάλης Δημητρίου, η χορεύτρια Σούζυ Μπριμάνς, τα χορευτικά ζευγάρια Φλερύ-Άλμα (στην αρχή της συνεργασίας τους), Παυλόσκαγια-Σπυρόπουλος, Κώστας-Τζούλια, Γαβριηλίδης-Φιλοσόφου, και βέβαια οι στενότεροι συνεργάτες της Ρένας, το Τρίο Μουτσάτσος και ο Γιάννης Σπάρτακος με την ορχήστρα του που θα συνόδευε τη Ρένα σε όλες τις μεγάλες τζαζ επιτυχίες της εκείνης της περιόδου. Χρέη κονφερανσιέ θα εκτελούσε ο Ερρίκος Κονταρίνης, σύζυγος της Μαρίκας Νέζερ.

Αθηναϊκά Νέα, 23-1-1943

Όλα αυτά βέβαια το πρωί. Το απόγευμα η Ρένα θα εκτελούσε τα γνωστά δρομολόγια από το Πάνθεον στο Παπαϊωάννου και πάλι στο Πάνθεον και πάλι στο Παπαϊωάννου για τις απογευματινές και τις βραδινές παραστάσεις. Η 24η Ιανουαρίου ήταν εισπρακτικώς μια καλή μέρα για τα μουσικά θέατρα της Αθήνας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Αθηναϊκών Νέων την πρωτιά είχε το θέατρο Απόλλων που παρουσίαζε την οπερέτα του Θ. Σακελλαρίδη Ο κύριος Σεραφείμ με είσπραξη 980.000 κατοχικές δραχμές στην απογευματινή και 1.050.000 δραχμές στη βραδινή. Το Πάνθεον με την επιθεώρηση Στον ρυθμό της τζαζ εισέπραξε 1.724.000 δραχμές, η Αλάμπρα με την επιθεώρηση Ό,τι μας καπνίσει εισέπραξε 1.301.000 δραχμές και το Παπαϊωάννου με τη μουσική ηθογραφία Έτσι είν' η ζωή των Δημήτρη Ευαγγελίδη και Κώστα Γιαννίδη εισέπραξε 1.243.000 δραχμές. Δεν είμαι σίγουρος για την ακριβή τιμή του εισιτηρίου τον Ιανουάριο (οι τιμές αναπροσαρμόζονταν κάθε λίγο λόγω του πληθωρισμού), αλλά δύο μήνες πριν, τον Νοέμβριο του 1942, το ακριβότερο εισιτήριο κόστιζε 3.000 δρχ. και οι εφημερίδες 60 δρχ. Τον Ιανουάριο ξέρουμε ότι οι εφημερίδες κόστιζαν 100 δρχ...

Χωρίς να είμαι απόλυτα βέβαιος, η πρωινή παράσταση της 24ης Ιανουαρίου 1943 ήταν η πρώτη τιμητική της καριέρας της Ρένας Βλαχοπούλου. Η άνοδός της ήταν κατακόρυφη εκείνη τη σεζόν. Ο Τύπος της είχε μόλις απονείμει τον τίτλο "Η βασίλισσα της τζαζ", ενώ τις επόμενες εβδομάδες θα απασχολούσε τις εφημερίδες και με την προσωπική της ζωή...

Σαν σήμερα το 1954: Τιμητική στην Αλεξάνδρεια

Στις 13 Ιανουαρίου 1954 δόθηκε στο θέατρο Μωχάμετ Άλυ της Αλεξάνδρειας η τιμητική παράσταση της Ρένας Βλαχοπούλου και του χορευτικού ζεύγους Γιάννη Φλερύ-Λίντας Άλμα.

 

Η τιμητική αυτή παράσταση διοργανώθηκε από την εφημερίδα La Réforme Illustré που εκδιδόταν στην Αλεξάνδρεια και για αυτόν τον λόγο η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Φλερύ είχαν φωτογραφηθεί λίγες μέρες πριν με τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας, κόμη Αζίζ ντε Σάαμπ και τον διαχειριστή της Ρ. Αβελίνο.

Ημερήσια Νέα, 9-1-1954

Με την παράσταση αυτή ολοκλήρωνε τις εμφανίσεις της στην Αλεξάνδρεια ο θίασος της Θεατρικής Μουσικής Εταιρείας πριν συνεχίσει την περιοδεία του στο Κάιρο. Τρία από τα βασικά στελέχη του, η Ρένα Ντορ, ο Αλέκος Λειβαδίτης και ο Γιώργος Γαβριηλίδης πήραν μέρος στη βραδιά, όπως διαβάζουμε στο ρεπορτάζ που δημοσίευσε η εφημερίδα Ημερήσια Νέα της Αλεξάνδρειας τρεις μέρες μετά.

ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟΝ "ΜΩΧΑΜΕΤ ΑΛΥ"

Το βράδυ της Τετάρτης εδόθη με θριαμβευτικήν επιτυχία στο "Μωχάμετ Άλυ" η παράστασις που ωργάνωσεν η "Ρεφόρμ Ιλλυστρέ" και η οποία έκλεισε την σειρά των εμφανίσεων του ελληνικού επιθεωρησιακού θιάσου. Επιτυχία, η οποία οπτικώς διεπιστώθη από την κατάμεστη αίθουσα, ακουστικώς δε από την ζωηρότητα των χειροκροτημάτων. Η παράστασις είχεν οργανωθή εξ άλλου προς τιμήν των χορευτών Γιάννη Φλερύ και Λίντα Άλμα και της βασιλίσσης του μοντέρνου Ελληνικού τραγουδιού Ρένας Βλαχοπούλου.

Για τους δυο πρώτους δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, που να μην είνε ήδη γνωστό. Είνε η χάρι και η ευκινησία που τους κάνει να πλησιάζουν σε τέλεια τεχνική των χορευτών μπαλλέτου. Έτσι, μεταξύ μιας εμφανίσεως με κλακέττες και μιας κλασικής, το πρόγραμμα που παρουσίασαν περιελάμβανεν ελληνικούς χορούς, ειδικώς διασκευασμένους για την σκηνή, και κλασικούς χορούς, όπως το "φάντασμα του ρόδου", και άλλες συνθέσεις, για τις οποίες πρέπει να συγχαρούμε τον Γιάννη Φλερύ για την χορογραφία και την Λίντα Άλμα για την τελεια εκτέλεσι των χορών. Το χορευτικό αυτό ζευγάρι, που εξ άλλου δεν το ξέχασε ο κόσμος, συνεχίζει την εξέλιξίν του...

Όσον αφορά την Ρένα Βλαχοπούλου, αυτή θεωρείται πια σαν μια βασίλισσα του μοντέρνου ελληνικού τραγουδιού. Όλα τα είδη ταιριάζουν απόλυτα στη βαθειά φωνή της, που ξέρει τόσο καλά να ζωντανεύη και να αισθάνεται όλες τις νοσταλγίες ενός λυπητερού τραγουδιού, όπως μπορεί και αντιλαλεί όλη την χαρά ενός εύθυμου. Κατά την διάρκεια της τιμητικής βραδυάς η απαράμιλλη Ρένα Ντορ και ο κωμικός Αλέκος Λειβαδίτης εθριάμβευσαν εις ένα σκετς, τιτλοφορούμενο "1925", εις το οποίον η δυναμικότητά τους ενεθουσίασε τόσο το κοινόν, ώστε να μην τους αφήνη να φύγουν.

Συγκινημένος γιατί ήταν η παραμονή της αναχωρήσεώς του για το Κάιρον, ο θίασος απηύθυνε προς το κοινό, διά του στόματος ενός των ηθοποιοών, του Γ. Γαβριηλίδη, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υποστήριξι και τα χειροκροτήματά του και στην Ρεφόρμ Ιλλυστρέ ειδικώτερα για την τέλειαν οργάνωσιν της τιμητικής αυτής βραδυάς.

Ημερήσια Νέα, 17-1-1954

Δυστυχώς δεν εντόπισα ως τώρα φωτογραφία της Ρένας από την τιμητική εκείνη παράσταση (θα είχε ενδιαφέρον να εντοπίσουμε τεύχη της La Réform Illustré που μπορεί να κάλυψε τη βραδιά πιο εκτενώς. Μέχρι τότε θα αρκεστούμε σε μια ακόμα διαφήμισή της με φωτογραφία από την Αμερική...

Ημερήσια Νέα, 13-1-1954 

Σαν σήμερα το 1943: Η τιμητική της Καίτης Ντιριντάουα

Στις 17 Οκτωβρίου 1943 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε στην τιμητική παράσταση της Καίτης Ντιριντάουα που δόθηκε στο θέατρο Κρόνος. Η παράσταση σηματοδοτούσε την επιστροφή της Ντιριντάουα στο σανίδι έπειτα από περίπου 15 μήνες απουσίας: το καλοκαίρι του 1942 στο βαριετέ Αλκαζάρ φώναξε επί σκηνής "Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η Αγγλία!" και οι Ιταλοί τη συλλάβανε. Παρόλο που αποφυλακίστηκε ύστερα από λίγο καιρό, της είχαν απαγορεύσει να εμφανίζεται στο θέατρο. Το φθινόπωρο όμως του '43 επανήλθε δριμύτερη. Οργανωμένη πλέον στο ΕΑΜ συμμετείχε σε πλήθος αντιστασιακών δράσεων, ενώ, σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, ασχολήθηκε και με τις θεατρικές επιχειρήσεις. Αν και αρχικά αναγγέλθηκε ότι η τιμητική θα δινόταν στις 10 το πρωί εκείνης της Κυριακής του Οκτώβρη του '43, λόγω της μεγάλης ζήτησης των εισιτηρίων αποφασίστηκε να δοθούν δύο παραστάσεις, μια πρωινή και μια απογευματινή.

Όπως βλέπουμε στη διαφήμιση, επρόκειτο να συμμετάσχει η αφρόκρεμα του ελαφρού μουσικού θεάτρου και τραγουδιού: και η Δανάη και η Φρόσω Κοκόλα (που θριάμβευαν εκείνην την περίοδο τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια), και η Ρένα Βλαχοπούλου και η Ρένα Κοτοπούλου (που θριάμβευαν τραγουδώντας τζαζ) και η Κάκια Μένδρη (που ήταν πιο σταθερή στο ταγκό στο οποίο θριάμβευε από τα χρόνια του Μεσοπολέμου). 

Νίκος Σταυρίδης, Καίτη Ντιριντάουα, Κυριάκος Μαυρέας, Μπέμπα Δόξα
στα χρόνια του '50
Φωτογραφία από την εφημερίδα Τα Νέα, 14-8-1992

Οι δυο τιμητικές παραστάσεις της Καίτης Ντιριντάουα συγκέντρωσαν χιλιάδες θεατών "σ' ένα είδος αποτίσεως φόρου τιμής στην εκλεκτή καλλιτέχνιδα", όπως έγραψε η Βραδυνή στις 18-10-1943. Οι εισπράξεις των δύο παραστάσεων έφτασαν τα 39 εκατομμύρια δραχμές που ήταν εισπρακτικό ρεκόρ για τιμητική παράσταση. Για να μεταφερθούμε λίγο καλύτερα στο κλίμα εκείνης της περιόδου και ειδικότερα των τιμητικών παραστάσεων, αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από τη θεατρική στήλη της Βραδυνής:

Δι' επιστολής της η καλλιτέχνις δ. Καίτη Ντιριντάουα ευχαριστεί τους συναδέλφους της που ετίμησαν την παράστασίν της, ήτοι τας δ. Ηρώ Χαντά, Λίτσα Λαζαρίδου, Μαρίκαν Νέζερ, Ρέναν Βλαχοπούλου, Κάκιαν Μένδρη, Φωφώ Γαρμπή, Νίκην Παυλόφσκα, Κατερίναν Λαγού, Νίτσαν Σκουλά, Άνναν Γκαλ, Σμαρούλαν [σ. του Rena Fan: η Σμαρούλα Γιούλη], Ζωήν Νάχη, Δίτην Λίντα, Γεωργίαν Βασιλειάδου, Πέρσα Βλάχου, και τους κ.κ. Ν. Μηλιάδην, Κυρ. Μαυρέαν, Γ. Γαβριηλίδην, Απόλ. Γαβριηλίδην, Κ. Μανιατάκην, Μητσάραν, Ορ. Ράλλην, Στ. Σπυρόπουλον, Ιατρού, Δημητρίου και τον κ. Ριτσιάρδη με όλους τους συνεργάτας της ορχήστρας του. 

Εις την αυτήν επιστολήν της λέγει ότι: "Όλοι οι συνάδελφοί μου, των οποίων τα ονόματα ανεγράφοντο εις το πρόγραμμα είχαν ευγενικώτατα προσφερθή να παίξουν και έλαβον μέρος και εις την πρόβαν. Όλως όμως παραδόξως δεν ήλθον ούτε ο κ. Κοκκίνης, ούτε ο κ. Μακρής, ούτε ο κ. Φιλιππίδης, ούτε ο κ. Αυλωνίτης, ούτε ο κ. Γιάννης Φλερύ. Όπως δεν ήλθον και αι δ. Ρένα Ντορ και Λίντα Άλμα. Ήλθαν όμως αι δ. αδελφαί Καλουτά, αι οποίαι δεν έπαιξαν διότι απουσίαζεν ο κ. [Μ.] Φιλιππίδης και απεχώρησαν δια τον λόγον τούτον. Εγώ και τους μη παίξαντας συναδέλφους μου ειλικρινώς τους ευχαριστώ διότι μ' ετίμησαν με την ευγενή δήλωσιν της συμμετοχής των, δια να μη νομισθή όμως ότι [εγράφησαν παραπλανητικώς] τα ονόματά των εις το πρόγραμμα, εθεώρησα χρέος μου να δώσω αυτή την εξήγησιν."

Βραδυνή, 22-10-1943 

Η Καίτη Ντιριντάουα συνέχισε να αποθεώνεται σε όλες της τις εμφανίσεις στη διάρκεια της Κατοχής και ο παλμός της ερμηνείας της ξεσήκωνε το κοινό που την ταύτιζε με το πνεύμα της αντίστασης (η Μαρίκα Νέζερ θυμόταν πως το καλοκαίρι του '44 στο Περοκέ εμφανίζονταν μαζί στο νούμερο "Πόλεμος και Ειρήνη": η Ντιριντάουα φώναζε "Πόλεμος!" και έπεφτε το θέατρο από το χειροκρότημα, ενώ η Νέζερ έλεγε χαμηλόφωνα "Ειρήνη..." και τη χειροκροτούσαν ελάχιστες/-οι...), αλλά μετά τα Δεκεμβριανά η ζωή της έγινε δύσκολη: όταν εμφανίστηκε στο θέατρο Ερμής το καλοκαίρι του '45 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον της από μέλη της οργάνωσης Χ. Η ίδια αφηγήθηκε τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς στον Γιώργο Σαρηγιάννη το 1992:

"Ήταν μετά τα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Έπρεπε να δουλέψω, να ζήσω. Βρέθηκε ένας θεατρικός επιχειρηματίας, Χρήστο Καπνίση τον έλεγαν, που έκανε έναν θίασο στον Ερμή, το τωρινό θέατρο Βέμπο. Ήταν 'μεικτός' θίασος, με ηθοποιούς δεξιούς και αριστερούς. Από αριστερούς είχε πάρει τον Σταύρο Ιατρίδη, τον Σπύρο Πατρίκιο, πήρε και εμένα. Η κατάσταση ήταν ακόμη ανώμαλη. Είχαμε πολλές απειλές--'να μη βγει η Βουλγάρα' και τέτοια. Και έρχεται η μέρα της πρεμιέρας. Συνήθως, λένε στους ηθοποιούς 'καλή επιτυχία'. Εμένα καθώς έμπαινα στο θεάτρο, στην είσοδο μου λέγανε 'καλή ψυχή! Για... συμπαράσταση!'" Γελάει. "Φοβόμουνα λίγο. Αυτό το 'καλή ψυχή' δεν μου άρεσε καθόλου! 

Αρχίζει η παράσταση. Το κοινό, απ' ό,τι κατάλαβα εκ των υστέρων, ήταν μοιρασμένο--μισοί δεξιοί, μισοί αριστεροί. Πήγαν τα δύο, τρία, τέσσερα, πέντε νούμερα πολύ ωραία, ο κόσμος χειροκροτούσε, δεν συνέβη τίποτε κι έρχεται η στιγμή να βγω εγώ στη σκηνή. Βγαίνω ωραία και καλή πεταλουδίτσα, μ' ένα μπλε και άσπρο φορεματάκι και πριν προλάβω να πω κουβέντα, αρχίζουν να πέφτουν στη σκηνή πέτρες, ξύλα--ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Και να μου φωνάζουν από κάτω εν χορώ: 'Βουλ-γά-ρα, Βουλ-γά-ρα...' Επειδή δεν μπορώ να συγκρατηθώ--είναι στο χαρακτήρα μου--αρπάζω το μικρόφωνο και τους λέω: 'Εγώ που με φωνάζετε Βουλγάρα, είμαι περισσότερο Ελληνίδα από σάς'.

Τι ήταν να το πω... Αρχίζει να δέρνεται η πλατεία, αρχίζουν να πέφτουν πυροβολισμοί, σταματάει η παράσταση, κλείνει η αυλαία, κάτι το ασύλληπτο. Ορμούν οι Χίτες ν' ανέβουν στα καμαρίνια. Είχαμε 90 αστυφύλακες να φυλάνε το θέατρο, αλλά δεν μπορούσαν να τους συγκρατήσουν. Ένας μόνον κατάφερε να με ανεβάσει από μια σκάλα που υπήρχε, πάνω στο καμαρίνι μου και στάθηκε μπροστά στην πόρτα μ' ένα πολυβόλο. Ο Ιατρίδης να έχει τραυματιστεί από μια σφαίρα, να 'χουν σπάσει το κεφάλι του Πατρίκιου...

Με τα πολλά κατάφεραν να τους βγάλουν έξω. Έφυγαν οι συνάδελφοι όλοι και να έχω μείνει μέσα εγώ με τη μητέρα μου. Είχανε κάνει κλοιό οι Χίτες γύρω από το θέατρο και τους κρατούσαν μεν οι αστυνομικοί, αλλά να μην φεύγουν. Περίμεναν να βγω για να με λυντσάρουν. Τα φώτα είχανε σβήσει, αλλά αυτοί καθόντουσαν και φωνάζανε και ουρλιάζανε. Τότε τρόμαξα. Πραγματικά τρόμαξα πολύ. Μου λέει ο διοικητής: 'Θα φέρουμε ένα ασθενοφόρο, για να νομίσουν ότι πρόκειται για κάποιον τραυματία. Βγείτε, μπείτε στο ασθενοφόρο, θα'ρθω κι εγώ μαζί σας και δεν θα σας πειράξει κανείς. Υπ' ευθύνη μου.' Εναλλακτική λύση δεν υπήρχε. Λέμε 'ας γίνει έτσι'.

Ήρθε το ασθενοφόρο. Είχε μια πόρτα που ανοιγόκλεινε. Στέκεται μπροστά στην πόρτα του θέατρου. Μας σπρώχνει ο διοικητής, μπαίνουμε εγώ με τη μητέρα μου, ο διοικητής δεν μπαίνει, λέω του σοφέρ 'φύγε'. Εκείνος ξεκινάει, οι άλλοι όμως σπάνε τον κλοιό, αρχίζουν να τρέχουν και να πυροβολούνε τα λάστιχα, για να σταματήσουν το ασθενοφόρο. Ένας τους κατορθώνει και σκαρφαλώνει στο αυτοκίνητο, αρπάζει τη μητέρα μου από το μπράτσο και να προσπαθεί να την πετάξει έξω. Έρχεται όμως μια σφαίρα των δικών του, τον χτυπάει στο γοφό και αναγκάζεται να την αφήσει. Έτσι γλιτώσαμε. Οι άλλοι σταματήσανε, σου λέει κάτι θα τους έχει κάνει αυτός που ανέβηκε πάνω...

Επειδή δεν ήξερα πού αλλού να πάμε, λέω στο σοφέρ 'εμάς μας πάτε στην Ασφάλεια και μετά πηγαίνετε αυτόν τον άνθρωπο στο Πρώτων Βοηθειών'. Και ευτυχώς που δεν πήγαμε πρώτα στο Πρώτων Βοηθειών. Είχανε φτάσει οι άλλοι πρώτοι και μας περιμένανε εκεί... Μείναμε τη νύχτα στην Ασφάλεια, την άλλη μέρα ήρθε η οργάνωση, με πήρε και με έκρυψε. Ε, βέβαια έπαθα σοκ. Ήταν άγρια πράγματα όλα αυτά. Αλλά ήταν και άγρια εποχή".

Τα Νέα, 14-8-1992 

Δυστυχώς τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο για την Καίτη Ντιριντάουα, καθώς αργότερα, στην περίοδο του Εμφυλίου, αρνήθηκε να υπογράψει "δήλωση μετανοίας" και εξορίστηκε, πρώτα στη Χίο και μετά στο Τρίκερι. Μετά τον εμφύλιο όμως επέστρεψε στο μουσικό θέατρο και εμφανίστηκε ως πρώτο όνομα σε επιθεωρήσεις για μια δεκαπενταετία περίπου (συχνά στο πλευρό του Κώστα Χατζηχρήστου, με τον οποίο ήταν παντρεμένη αρκετά χρόνια).  

Απελευθέρωση: Ο Σπύρος Πατρίκιος, η Καίτη Ντιριντάουα
και ο Μίμης Φωτόπουλος στην οδό Σταδίου. 
Φωτογραφία που ανέβασε η Ελένη Καμπά
στην ομάδα του Facebook "Σινεφίλ"

Η Καίτη Ντιριντάουα και η Ρένα Βλαχοπούλου είχαν ήδη συναντηθεί στη σκηνή του Μοντιάλ, όταν κυρήχτηκε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, ενώ συνεργάστηκαν και στη δεκαετία του '50 στα θέατρα Ακροπόλ, Περοκέ και Ριάλτο...

Φινάλε της επιθεώρησης Να τι θα πει Αθήνα: Η Καίτη Ντιριντάουα στο κέντρο (επάνω στο πιάνο!)
και η Ρένα Βλαχοπούλου τρίτη από αριστερά. Θέατρο Ακροπόλ, καλοκαίρι 1952.
Φωτογραφία από τη σελίδα του Γιάννη Χριστόπουλου στο Facebook "Μουσικό Θέατρο"  

Σαν σήμερα το 1945: Για μια τιμητική παράσταση

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1945 βλέπουμε στην εφημερίδα Βραδυνή την παρακάτω διαφημιστική καταχώριση για μια πρωινή τιμητική παράσταση που θα δινόταν την επόμενη μέρα, Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 1945 στο θέατρο Σαμαρτζή, στην οποία θα συμμετείχε και η Ρένα Βλαχοπούλου:

Βραδυνή, 16-9-1945

Έχουμε ξαναμιλήσει (και θα ξαναμιλήσουμε...) για τιμητικές παραστάσεις ηθοποιών, ειδικά ηθοποιών του ελαφρού μουσικού θεάτρου, στις οποίες έσπευδαν να συμμετάσχουν συνάδελφοί/συναδέλφισσές τους επίσης από τον χώρο του ελαφρού μουσικού θεάτρου και των οποίων τα έσοδα δίνονταν στα εκάστοτε τιμώμενα πρόσωπα. Στη συγκεκριμένη παράσταση τιμώμενες ήταν οι δυο γνωστές καρατερίστες του μουσικού θεάτρου Γεωργία Βασιλειάδου (στη δεύτερη καριέρα της πλέον, ως κωμικής ηθοποιού, προτού όμως γίνει σταρ του κινηματογράφου και πρώτο όνομα στις θεατρικές σκηνές) και η Δέσποινα Παναγιωτίδου (που διέγραψε μια ενδιαφέρουσα πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, χωρίς να γίνει ποτέ πρωταγωνίστρια).

Από πρόγραμμα της δεκαετίας του '40

Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε συνυπάρξει και με τις δυο ηθοποιούς στο θέατρο (με τη μεν Βασιλειάδου στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση στο θέατρο Μοντιάλ τον χειμώνα του ελληνοϊταλικού πολέμου, με τη δε Παναγιωτίδου έναν χρόνο πριν, το καλοκαίρι του 1944, στο θέατρο Ερμής). Η συνεργασία της με τη Γεωργία Βασιλειάδου θα συνεχιζόταν φυσικά στα χρόνια του '50, ενώ με τη Δέσποινα Παναγιωτίδου η Ρένα θα συναντιόταν κινηματογραφικά, στην πρώτη της (επί ελληνικού εδάφους) ταινία, τις Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες. Εκεί η Παναγιωτίδου υποδυόταν τη Ζαμπέτα, τη γειτόνισσα-προξενήτρα που θέλει να παντρέψει τη Ρηνούλα με τον ηλικιωμένο κόντε-Δαρίγο (αν και Βλαχοπούλου και Παναγιωτίδου δεν συνομιλούν καθόλου στην ταινία!)...

Η Δέσποινα Παναγιωτίδου στις Πρωτεουσιάνικες Περιπέτειες

Όσο για το πλήθος των ονομάτων που συμμετείχαν στην τιμητική των δυο ηθοποιών... εντυπωσιακότατο. Στέκομαι στα πολύ μεγάλα ονόματα: Άννα Καλουτά, Κυριάκος Μαυρέας, Βασίλης Αυλωνίτης, Ορέστης Μακρής, Μίμης Κοκκίνης, Μάνος Φιλιππίδης, Μαρίκα Νέζερ, Ηρώ Χαντά, Μπέμπα Δόξα, Καίτη Βερώνη, Νανά Σκιαδά, Ρένα Ντορ, Κούλα Νικολαΐδου, Κώστας Δούκας, το χορευτικό Φλερύ-Άλμα και τέσσερις μαέστροι: Ιωσήφ Ριτσιάρδης, Μιχάλης Σουγιούλ, Θεόδωρος Παπαδόπουλος και Γιάννης Σπάρτακος. Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη συνεργαστεί και με τους τέσσερις...