Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δικτατορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δικτατορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2021

Σαν σήμερα το 1970: Έρχονται, δεν έρχονται

Στις 5 Αυγούστου 1970 η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν στην επιθεώρηση Έρχονται, δεν έρχονται που παιζόταν στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου από τις 27 Ιουνίου.  Η επιθεώρηση των Κώστα Νικολαΐδη-Ηλία Λυμπερόπουλου, που γνώρισε τεράστια επιτυχία, επανέφερε τον μαέστρο Γιώργο Μουζάκη στις επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη (από τις οποίες είχε αποχωρήσει για μία δεκαετία περίπου). Το έργο παρουσιαζόταν από τον θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Σταύρου Παράβα-Νινής Τζάνετ με τη σύμπραξη της Ελένης Προκοπίου και της Γκιζέλας Ντάλι και του χορευτικού ζεύγους Φώτη Μεταξόπουλου-Νάντιας Φοντάνα.


Σύμφωνα με τον Φάνη Κλεάνθη των Νέων, ο τίτλος Έρχονται δεν έρχονται ήταν ο πέμπτος κατά σειρά που δόθηκε στο έργο. Είχαν προηγηθεί το Μάταλα, μάταλα (αν και αυτός αρχικά λεγόταν ότι θα είναι ο τίτλος ενός μιούζικαλ που θα ανέβαινε στον Κήπο με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου),  το Ντίρλα-ντίρλα-ντιρλαντά (που ήταν ένα από τα βασικά νούμερα του έργου), το Κυρά-Γιώργαινα, τη σκούπα και το Έρχεται, δεν έρχεται. Οι συγγραφείς δήλωσαν πως με τον τίτλο Έρχονται, δεν έρχονται μπορεί να υπονοούνται τα δολάρια της αμερικανικής βοήθειας, μπορεί και οι εκλογές, μπορεί και κάποια πρόσωπα της επικαιρότητας (ο Καραμανλής ή ο Γλύξμπουργκ;...). 

Πάντως, το περιοδικό Οικογενειακός θησαυρός, που παρουσίασε δισέλιδο ρεπορτάζ από τις πρόβες, έγραψε πως κάποια στιγμή συζητήθηκε και ο τίτλος Τρίχες. Ήταν η εποχή που στο Λονδίνο γνώριζε τεράστια επιτυχία το μιούζικαλ Hair και ο Φώτης Μεταξόπουλος αποφάσισε να μεταφέρει κάποια από τα τραγούδια του έργου στη σκηνή του Θεάτρου Εθνικού Κήπου.


Το ρεπορτάζ στον Οικογενειακό Θησαυρό υπογράφει το Κουνούπι. Δεν είμαι σίγουρος για την ταυτότητα του ρεπόρτερ, έχω την εντύπωση πως ήταν ένας από τους διευθυντές του περιοδικού, πιθανώς ο Δ. Αγγελόπουλος. Παρουσιάζω ολόκληρο το ρεπορτάζ: αν και οι πληροφορίες που δίνει για το έργο δεν είναι πολλές (και μέρος του αναλώνεται σε αναφορές στο ίδιο το... Κουνούπι και το περιοδικό), αποτυπώνει ως ένα βαθμό το κλίμα των προβών και γενικότερα της εποχής εκείνης...

"Μαλλιά στον Κήπο". Κάπως έτσι θάταν ο σωστός τίτλος της επιθεωρήσεως, που παίζεται στο θέατρο "Μπουρνέλλη" του Εθνικού Κήπου. Για να ακριβολογήσουμε, καλύτερα, στη θέσι της λέξεως "μαλλιά" θα μπορούσε να μπη η λέξι "Τρίχες". Θάμαστε μέσα στα πράγματα αλλά... Ο Βασίλης Μπουρνέλλης, ο ρέκτης θεατρικός επιχειρηματίας, πρόβαλε βέτο στους συγγραφείς:
--Όχι και "τρίχες", βρε παιδιά. Θα γίνη καμιά σύγχυσι.
--Δηλαδή;
--Θα νομίζη ο κόσμος πως το έργο... είναι ό,τι λέει ο τίτλος.
--Μα...

Την αντίρρησι την είχε πρώτος ο χορογράφος, χορευτής και σκηνοθέτης της νέας επιθεωρήσεως, που η πρεμιέρα της δόθηκε την περασμένη εβδομάδα. 
Ο Φώτης είχε, βλέπετε, μεταβή στο Λονδίνο ειδικά για τις "Τρίχες". Τις είδε, ενθουσιάστηκε και επέστρεψε με το κεφάλι γεμάτο όχι τρίχες, αλλά ιδέες.
--Μα τι είναι επιτέλους αυτές οι "Τρίχες", βρε Φώτη; τον ρωτήσαμε.
Απόρησε.
--Είσαι ντιπ απληροφόρητος λοιπόν;
--Μάλλον.
--Μάθε, λοιπόν, πως το έργο "Τρίχες", ή "Μαλλιά αν θέλης, παίζεται δυο χρόνια στο Λονδίνο και χαλάει κόσμο. Προσκύνημα κάνουν οι Εγγλέζοι κάθε βράδυ στο ταμείο του θεάτρου.
--Για τις τρίχες;
--Μάλιστα. Και μη γελάς. Είναι το πιο έξυπνο μιούζικαλ της σύγχρονης εποχής. Εκφράζει τα νέα κοινωνικά ρεύματα και τις πνευματικές τάσεις των προηγμένων ανθρώπων.
--Σοβαρολογείς;
--Μάλιστα. Οι τρίχες, κύριέ μου, είναι η σφραγίδα της εποχής μας.
--Κύριε ελέησον!
Ο Φώτης δεν έδωσε σημασία. Πήρε αμπάριζα και συνέχισε με ιερό πάθος την "κατήχησί" μας.
--Όλα στη ζωή σήμερα είναι... τρίχες. Από κει ξεκινούν τα πάντα. Στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Αμερική.
--Μη μου πης.
--Στο λέω. Το μιούζικαλ παίζεται με την ίδια επιτυχία και στο Μπροντγουαίη. Και σηκώνει θύελλες κάθε βράδυ. Έτσι και μεις... 
 

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Μεταξόπουλος έπεισε τον κ. Μπουρνέλλη με την θεωρία περί... τριχών. Ευθύς εκλήθησαν οι συγγραφείς Κ. Νικολαΐδης και Ηλ. Λυμπερόπουλος κι έκοψαν πάνω στα ελληνικά μέτρα τις λονδρέζικες "Τρίχες". Το έργο ετοιμάστηκε και ξεκίνησαν οι πρόβες.
Ώσπου την τελευταία στιγμή, για λόγους ευαισθησίας των Αθηναίων, ο τίτλος της νέας επιθεωρήσεως άλλαξε και έγινε "Έρχεται, δεν έρχεται".
Όμως καλύτερα θα ήταν να μείνη αγνός και παρθένος: "Τρίχες".
Τι λέτε κι εσείς;
Τις προφέρεις και γεμίζει το στόμα σου.
 

Νάμαστε λοιπόν και πάλι για το... παλιό μας βιολί. Ο ρεπόρτερ-κουνούπι παίρνει πέννα και χαρτί και... πάει για τρίχες. Δουλειά κι αυτή, ε;
Βράδυ, αργά, ώρα 11 και κάτι... Μόνο δυο προβολείς στέλνουν τις φωτεινές δέσμες τους πάνω στο παλκοσένικο του θεάτρου του Εθνικού Κήπου όπου γίνονται οι πρόβες. Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Σταύρος Παράβας, στημένοι στη σκηνή, υπό τους μελωδικούς ρυθμούς του μαέστρου Γιώργου Μουζάκη, "στρώνουν" μια σειρά από χαριτωμένα σκετς, δεμένα με τολμηρή πολιτική σάτιρα και καυτό χιούμορ. 
Στο αντίκρυσμά μας, καθώς περνάμε μουλωχτά πίσω από τα σκηνικά, η Ρένα Βλαχοπούλου διακόπτει για λίγο την πρόβα.
--Όχι πιτσιρδέλες φωτογραφίες στο περιοδικό. Φτιάχτε κάτι μεγάλο, τσιγκούνηδες.
Ο υποβολέας και ο Παράβας τα χάνουν, καθώς φαίνεται να διερωτώνται: πού τους είδε η Ρένα...
--Τι με κυττάτε σαν χαζοί; τους ρωτάει εκείνη.
--Μάτι έχεις, παιδί μου εσύ, ή αστρίτη; της πετάει ο Παράβας και σταυροκοπιέται, καθότι Σταύρος...
Ο φωτορεπόρτερ μας κ. Καραμανώλης στέλνει μερικές δέσμες από το φλας της μηχανής του που καρφώνει στο νεγκατίφ τού φιλμ του ζωντανές πόζες από τις νυχτερινές πρόβες.
Στο μεταξύ ο σκηνοθέτης διαμαρτύρεται:
--Πρόβες κάνουμε τώρα ή φωτογραφίες;
--Και τα δυο! του πετάει η Βλαχοπούλου, που τον αγριοκυττάει... φιλικά.

Σε μια μικρή ανάπαυλα της πρόβας, ξεμοναχιάζουμε την Βλαχοπούλου.
--Ρένα...
--Λέγε, βρε κουτσομπόλικο κουνούπι, που δεν σε πιάνει ψόφος να ησυχάσουμε κι εμείς και οι κουίντες με τα τσιμπήματά σου. Τι θέλεις πάλι από μένα;
--Ιντερβιού.
--Να σε βράσω. Γράψε, βρε, πόσο ωραία γυναίκα είμαι. Δεν είμαι, μωρέ;
--Μπουκιά και συχώριο.
--Λίγο σιτεμένη, όμως, ε;
--Μωρέ μπουκιά, σου λέω.
--Δεν πιστεύω να γράψης αυτά που λέμε τώρα;
--Πώς σου πέρασε τέτοια ιδέα;
--Ξέρω γω;
--Πώς βλέπεις, Ρένα, την επιθεώρησί σας;
--Εγώ δεν την βλέπω. Την παίζω. Εσύ πώς την βλέπεις;
--Σου παίρνω ή μου παίρνεις συνέντευξι;
--Βρε θα γίνω δημοσιογραφίνα για να σε κάψω. Εσύ καις τόσον κόσμο. Νεκροκαλλιτεχνικοθάφτη!
--Λοιπόν, Ρένα;
--Δεν μιλάω. Έλα να δης την επιθεώρησί μας και μετά γράψε ό,τι νομίζεις.
--Πού πας τώρα;
--Πάω να δροσιστώ με τ' αστεία σου, κουνούπι.
Και η Ρένα χάνεται πίσω από τα παρασκήνια.


Τώρα οι ριπές της δημοσιογραφικής "ανακρίσεως" κατευθύνονται προς τον Παράβα:
--Σταύρο... 
--Λέγε, βρε κουτσομπόλη. Λέγε βρε που δεν έχετε αφήσει καλλιτέχνη σε χλωρό κλαδί.
--Πού το ξέρεις εσύ αυτό;
--Χα, χα, χα! ξεφωνίζει ο Παράβας και σείεται η σκηνή. Βρε, νομίζεις ότι δεν διαβάζουμε "Οικογενειακό ΘΗΣΑΥΡΟ"; Γυρνάμε τα ξημερώματα της Τρίτης την Ομόνοια γυροβολιά, μέχρις ότου φανή ο πρώτος εφημεριδοπώλης και αρπάζουμε το περιοδικό. Δεν πας μια φορά ξημέρωμα στην Ομόνοια να δης τα υποψήφια θύματά σας, που ψάχνουν να διαβάσουν "για ποιους χτυπάν οι καμπάνες";
--Τώρα θα μας πης για την επιθεώρησι;
--Έχω να σου πω ένα χαριτωμένο κουτσομπολιό, που συνέβη χθες βράδυ σε παραλιακό κέντρο.
--Ξέρω, ξέρω...
--Ε, όχι και ξέρεις, που να ξεραθής! Πες μου το...
--Ήσουνα σε ένα παραλιακό κέντρο με την Γκιζέλα Ντάλι. Κι εκεί συνέβη, το και το...
Ο Παράβας τα χάνει. Γίνεται στήλη άλατος.
--Ώστε το ξέρεις κι αυτό; Βρε δεν σας ξορκίζω με τον απήγανο, πούλεγε η γιαγιά μου;
--Λέγε μας για το έργο.
--Επιθεωρησάρα, αδελφέ μου!
--Δηλαδή;
--Τολμηρή πολιτική σάτιρα, ζωντανά σκετς, πολύ-πολύ πιπέρι και υπονοούμενα χωρίς τέλος.
--Ακούσαμε δυο-τρία.
--Πότε; Ποια;
--Τώρα που κάνατε πρόβες.
--Ποια μωρέ;
--Για την Ελένη Βλάχου, την Βουλή, τους Βουλευτές, τον Αβέρωφ, κι άλλους πολλούς...
--Για πες μου το.
"Πού πήγες, Ελένη,
πού πήγες, καημένη
και χάθηκες Μεσημβρινώς
στις 21 κάποιου μηνός..."
Και το άλλο που τραγουδάτε:

"Στην απάνω γειτονίτσα
στην απάνω γειτονίτσα
βρήκαμε δύο τσαρούχια
δυο τσαρούχια και μια γκλίτσα
του Αβέρωφ του Τοσίτσα..."
--Και πού να ακούσετε και τα άλλα...
--Θα τα ακούσουμε στην συνέχεια.
Μόνη, χαϊδεύοντας ένα τεράστιο μπουλντώκ, η θαυμάσια Νινή Τζάνετ, τρίτο σκέλος του θιάσου, κάθεται σε μια σκοτεινή άκρη σκεφτική.
--Βάσανα έχεις, Νινή;
--Και ποιος δεν έχει;
--Αν επιτρέπεται, τι ακριβώς σε βασανίζει;
--Οι θαυμαστές. Πληθύνανε τόσο που κοντεύω να πνιγώ!
--Μακάρι νάχουν όλες τέτοια βάσανα. Γι' αυτό έχεις το μπουλντώκ;
--Ναι. Με τη διαφορά ότι... δεν δαγκώνει.
Ας τόχουν υπ' όψι τους οι πολυάριθμοι θαυμαστές της λοιπόν. Δεν δαγκώνει το σκυλί. Ούτε και η κυρά του. Αντιθέτως μάλιστα...

Ο ρόλος της Νινής Τζάνετ στην επιθεώρησι "Έρχεται, δεν έρχεται" είναι σπαρταριστός. Κι ο πιο μπριόζος. Η Τζάνετ υποδύεται την "Κυρά-Γιώργαινα" που πετάει πικρά και δηλητηριώδη βέλη προς πάσαν κατεύθυνσιν. Κι όποιον πάρει ο χάρος! Τα περισσότερα σκάγια πέφτουν στην ράχη της Τζάκυ και του Ωνάση. Σκάγια με υπονοούμενα, που αν γράφονταν, θα κοκκίνιζε το χαρτί... Ευτυχώς που η Νινή τα λέει μονάχα.
Αθέατος σε μια γωνιά ο "Μέγας Αρχιερεύς" του Αθηναϊκού Κηποθέατρου και γενικώτερα του ελληνικού μουσικού θεάτρου Βασ. Μπουρνέλλης, παρακολουθεί τις πρόβες αμίλητος. Ούτε λέει, ούτε επεμβαίνει, ούτε διορθώνει. Μια ώρα σχεδόν κάθετα κάτω απ' τη φυλλωσιά σχεδόν απαρατήρητος. 
--Δεν λέτε τίποτε εσείς;
--Εγώ δεν λέω. Βλέπω.
--Κι έχετε δη δεκάδες φορές δεκάδες πρόβες.
--Δεν λέτε εκατοντάδες!...
--Δεν επεμβαίνετε ποτέ;
--Όχι. Ξέρουν όλοι πως του βλέπω κι αυτό είναι αρκετό.
Να μια μεγάλη κουβέντα επιχειρηματία.

 

John Petritsis, Philip Lawson, Diana Spyropoulos, Caroline Nowell
το φωνητικό κουαρτέτο που απέδιδε τα τραγούδια του μιούζικαλ
Hair
στο τέλος της πρώτης πράξης της επιθεώρησης
Έρχονται, δεν έρχονται

--Γεια σου, Αρτέμη!...
Ο Αρτέμης Μάτσας, ο "κακός" του ελληνικού κινηματογράφου και καλός συνεργάτης του "Οικογενειακού ΘΗΣΑΥΡΟΥ", θα είναι ο κομπέρ των... τριχών.
--Για οδήγησέ μας. Ποια είναι η παρέα των νεαρών που κάθεται με τον Μεταξόπουλο;
--Ξένοι. Τους έφερε απ' έξω. Είναι ο Φιλίπ Λόουσον, ο Τζων Πετρίτσης, η Νταϊάνα και η Καρολίνα Νοέλ. Παίζουν στις "Τρίχες".
--Γι' αυτό είναι μακρυμάλληδες;... Ποιοι άλλοι παίρνουν μέρος στην παράστασι;
Τους απαριθμεί. Εκτός από τον Σταύρο Παράβα, την Ρένα Βλαχοπούλου, τον Φώτη Μεταξόπουλο, την παρτεναίρ του Φοντάνα και τους μακρυμάλληδες καθώς κι απ' τη Νινή Τζάνετ, που είναι συνθιασάρχις, παίζουν η Ελένη Προκοπίου, ο Βαγγέλης Πλοιός, η Ρία Δελούτση, πρώην μις Ελλάς, η Γκιζέλα Ντάλι, η Σάσσα Καστούρα κ.ά.
Ένας κι ένας που λένε. Και μία και μία...

Λάθος! Οι μίες δεν είναι μόνες τους.
Στις τέσσερις καρέκλες, κάτω απ' το φως των αστεριών και τις φωτοσκιάσεις των δέντρων, δυο ζευγάρια ψιλοκουβεντιάζουν. Είναι η Ρία Δελούτση και ο Βαγγέλης Πλοιός. Παντρεύτηκαν δυο μέρες πριν από την πρεμιέρα. Και ακόμα... δεν μπορούν να συνέλθουν.
Δίπλα, η Ελένη Προκοπίου με κάποιον θαυμαστή της.
--Καλησπέρα!
--Ω!... κουνούπια μας έλειπαν τώρα...
--Τι κάνεις, Ελένη;
--Στη σκηνή ή εκτός σκηνής;
--Στη σκηνή.
--Διάφορα. Κυρίως σατιρίζω τον... χοντρουλάκο.
--Ποιον χοντρουλάκο;
--Ένας είναι. Ο δήμαρχός μας, ο κ. Ρίτσος. 
Αμάν, δήμαρχε! Πήγαινε ώς το Κηποθέατρο να γελάσης κι εσύ!

Σάτιρα, σάτιρα, σάτιρα... Και κομμένα δέντρα, εκείνα τα περιβόητα που κόπηκαν για να στηθή η σκηνή. Και δροσιά και νύχτα και φυλλώματα.
Και τρίχες.
Θα το πιστέψετε ότι οι τελευταίες είναι το μεγαλύτερο θέλγητρο στο θέατρο του Εθνικού Κήπου;     
 
Ο ΡΕΠΟΡΤΕΡ-ΚΟΥΝΟΥΠΙ
Οικογενειακός Θησαυρός, 30-6-1970

Δεν ξέρω αν το τελευταίο ήταν απλώς ένα λογοπαίγνιο ή ένα σχόλιο για την ποιότητα των κειμένων της επιθεώρησης. Αξίζει πάντως, αφού πρόκειται για έργο που γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία, να δούμε το περιεχόμενο των νούμερων, όπως το παρουσίασε ο Φάνης Κλεάνθης στα Νέα

Η επιθεώρηση αρχίζει με το σατιρικό νούμερο "Τελευταία νέα" με τον Μπάμπη Ανθόπουλο εφημεριδοπώλη. Ακολουθεί το ντουέττο της Σάσας Καστούρα με τον Σ. Τσολακάκη "Ψύλλοι στα αυτιά μου μπήκανε", σάτιρα πάνω στο τραγούδι της εποχής. Οι Φ. Μεθυμάκης, Βαγγ. Πλοιός, Τζεβελέκος εμφανίζονται γέροι στο νούμερο "Νάμαστε στο 21" αναλογιζόμενοι τι θα μπορούσαν να κάμουν αν ήσαν νέοι. Η Γκιζέλα Ντάλι εμφανίζεται στο νούμερο "Στον ρυθμό του Κάντυ Ε Κάντυ" με τον Ανθόπουλο και τον Μεθυμάκη. Η Νινή Τζάνετ σαν "Κυρά-Γιώργαινα αποτείνεται στην κυρά-Κώσταινα, την κυρά-Νίξαινα και την κυρά-Τάσκαινα και λέει τον καημό της. Η Ελένη Προκοπίου, στο αντιπολεμικό σόλο "Παλαιστίνη '70" εμφανίζεται σαν θύμα του πολέμου κοριτσάκι που έχει μητέρα Εβραία και πατέρα Άραβα. Η Ρένα Βλαχοπούλου ερμηνεύει το διεθνούς σατίρας νούμερο "Πυθία του '70" στο οποίο προλέγει τη μοίρα διαφόρων πολιτικών. Επίσης, ερμηνεύει κι ένα νέο τραγούδι. Ο Σταύρος Παράβας έχει δύο εμφανίσεις. Η πρώτη είναι το σόλο "Ο τρελός του Λούνα-Παρκ" [Σημείωση του Rena Fan: την προηγούμενη σεζόν είχε ξεκινήσει ο θρίαμβος του Θανάση Βέγγου στο ομότιτλο έργο του Γιώργου Λαζαρίδη], στο οποίο τρελλός είναι ο λαουτζίκος και λούνα-παρκ ο κόσμος. Η δεύτερη είναι μια σάτιρα πάνω στο σύνθημα "Σκέψου πριν αγοράσης", στην οποία λέγει στους θεατάς, στη μουσική του "Ντιρλαντά", πώς πρέπει να σκέφτωνται για όσα λογαριάζουν να κάμουν. Και το α' μέρος τελειώνει μ' ένα χορευτικό, διασκευή από τις θρυλικές "Τρίχες".

Η Ρένα Βλαχοπούλου ως Πυθία στο Έρχονται, δεν έρχονται
(μαζί της ο Σωτήρης Τζεβελέκος ως δημοσιογράφος).
Στις πρώτες παραστάσεις φαίνεται πως φορούσε περούκα,
την οποία αργότερα εγκατέλειψε...

Εκτός από την περούκα, υπάρχουν βέβαια και κάποιες διαφοροποιήσεις στο σκηνικό
(δείτε και τη φωτογραφία παρακάτω), οπότε η συγκεκριμένη πόζα είναι πιθανώς
από τη φθινοπωρινή εκδοχή του
Έρχονται, δεν έρχονται στο θέατρο Ακροπόλ.
Πηγή φωτογραφιών: Γιώργος Μουζάκης--Βίρα τις Άγκυρες του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη
(εκδ. Άγκυρα, 2001)

Το Β' μέρος χωρίζεται σε τρία ταμπλώ. Το α' είναι οι ποδοσφαιρικοί αγώνες του Μεξικού. Οι άνδρες του θιάσου εκπροσωπούν τις διάφορες ομάδες και η Νινή Τζάνετ την Εουροβίζιον [sic]. Το β' είναι το σκούπισμα των ακτών. Οι γυναίκες του θιάσου με επικεφαλής την Ελένη Προκοπίου και την Γκιζέλα Ντάλι εμφανίζονται μαθητριούλες κι η Ρένα Βλαχοπούλου με τον Σταύρο Παράβα παιδιά του νηπιαγωγείου. Το γ' ταμπλώ έχει για ντεκόρ μια κάλπη που τη βρήκαν τα παιδιά στα σκουπίδια. Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά γίνονται γέροι κι ακόμα να χρησιμοποιηθή η κάλπη... 

Η διανομή της Β' πράξης
από το πρόγραμμα του 
Έρχονται, δεν έρχονται
της συλλογής του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Το Β' μέρος είχε τον τίτλο "Μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας" (όπως είπαμε ήδη, από το προηγούμενο καλοκαίρι το φινάλε των επιθεωρήσεων είχε μεταφερθεί στη δεύτερη πράξη) και είχε δύο ακόμα ταμπλό: το τέταρτο που ήταν ένα χορευτικό του μπαλέτου με τίτλο "Οδοκαθαριστές" και το πέμπτο, με όλον τον θίασο, που παρουσίαζε εκλογές του μέλλοντος. Στο πρόγραμμα που έχει στο αρχείο του ο Rena Fan ο τίτλος του ταμπλό είναι "Εκλογές του 3015". Στο πρόγραμμα που βρίσκεται στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ ο τίτλος είναι "Εκλογές του 2051". Δεν ξέρω δυστυχώς ποια εκδοχή είναι πρώτη και ποια δεύτερη... 

Ένθετη η φωτογραφία του Γιώργου Νταλάρα 
στο πρόγραμμα της επιθεώρησης
Έρχονται, δεν έρχονται

Λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα (πιθανότατα την 1η Ιουλίου) άρχισε να εμφανίζεται στην επιθεώρηση Έρχονται, δεν έρχονται και ο Γιώργος Νταλάρας. Το πρόσωπο, πάντως, που φαίνεται πως έκλεβε την παράσταση σε αυτήν την παράσταση δεν ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου, αλλά ο Σταύρος Παράβας. Αυτό επισημαίνεται και στις δυο κριτικές που έχω εντοπίσει. Ξεκινάω, με αντίστροφη χρονολογική σειρά, από την κριτική του Γιώργου Κάρτερ στην εφημερίδα Νέα Πολιτεία

Θα θέλαμε, απ' την αρχή κι όλας, να το σημειώσουμε: ότι σε τούτη την επιθεώρησι το ταλέντο του Στ. Παράβα εμφανίζει μιαν εξέλιξι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Σε δύο από τους ρόλους του έχει βρει τις πιο χαρακτηριστικές λεπτομέρειες για να "κρεάρη" έναν "τρελλό" κι έναν "Κρητικό" με αληθινή κωμική υπόστασι. Ο Παράβας δεν καταφεύγει στο φθηνό για να εξασφαλίση το χειροκρότημα, δεν ξεπερνάει το μέτρο για να κερδίση το γέλιο με το χυδαίο, καθώς πράττουν άλλοι συνάδελφοί του και, τις περισσότερες φορές, οι συγγραφείς των επιθεωρήσεων, που προσφέρονται, λες, σε μια προσπάθεια της εποχής, να χαμηλώση το, τόσο χαμηλωμένο με τα ποδόσφαιρα, τις γκαγκστερικές ταινίες, τις πολυποίκιλες φυλλάδες, πνευματικό επίπεδο της μάζας.
     Τα διάφορα νούμερα, που έγραψαν οι Νικολαΐδης και Λυμπερόπουλος για την επιθεώρησι "Έρχονται, δεν έρχονται", έχουν μια εμφανή ανομοιογένεια ποιότητος. Άλλα βασίζονται, πράγματι, σε χονδρά σόκιν, άλλα επαναλαμβάνουν την ιδέα από προγενέστερα δικά τους νούμερα--και, μάλιστα, όχι από τα πιο επιτυχημένα--και άλλα διακρίνονται για το πνεύμα τους κι ένα χιούμορ, όπως το "Σκέψου πριν αγοράσης", το "Τρελλός του Λούνα Παρκ", το "Νηπιαγωγείον Δ. Αθηναίων", που (συμπτωματικά;) και στα τρία αυτά πρωταγωνιστεί ο Παράβας [Σημείωση του Rena Fan: στο τελευταίο παρέα με τη Ρένα Βλαχοπούλου].
     Από τους άλλους πρωταγωνιστάς του θιάσου, η Ρένα Βλαχοπούλου μάς αρέσει πάντα για το ιδιότυπο προσωπικό της παίξιμο, την άνεσί της και το αδιάλειπτο κέφι της, η Ελένη Προκοπίου για την ευγενική σκηνική της εμφάνισι και την συγκίνησι με την οποία ντύνει το ρόλο της, καθώς και η Νινή Τζάνετ για την ζωντάνια της, που εδώ, όμως, τα κείμενα δεν την βοηθούν να εκφραστή.
Ξεχωριστά, επίσης, αναφέρω τον Σάκη Παπανικολάου. Έχει ένα θερμό μέταλλο φωνής, ξέρει να φραζάρη σωστά και, επιτέλους, δεν διαθέτει... φαβορίτες, μακρυά μαλλιά και... δαντέλλες.
     Σ' ένα αρκετά μεγάλο μέρος της επιθεωρήσεως, πλούσια θεαματικό, το μπαλλέτο του θιάσου, με κορυφαίους τον Φ. Μεταξόπουλο και την Ν. Φοντάνα, μάς προσέφερε μια γεύσι από... "Χαιρ".
     Τα σκηνικά της Ριακόνι, σε πρόχειρα επίπεδα κυρίως, δεν ταίριαζαν καθόλου μ' εκείνο το μόνιμο φόντο του μεσαιωνικού πύργου... 
     Η μουσική του Γ. Μουζάκη απλώς ευχάριστη.
Νέα Πολιτεία, 17-7-1970

Ο Σταύρος Παράβας κι η Ρένα Βλαχοπούλου
λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του Θεάτρου του Εθνικού Κήπου
όπου στο δεύτερο μέρος της επιθεώρησης
Έρχονται, δεν έρχονται
υποδύονται τα νήπια που καθάρισαν την Αθήνα
(κάποια εγχείρημα του Δήμου Αθηναίων εκείνης της εποχής)
και ο κομπέρ Αρτέμης Μάτσας.
Και σ' αυτή την εμφάνιση η Ρένα φορούσε αρχικά περούκα
την οποία όμως στη συνέχεια εγκατέλειψε...
Πηγή φωτογραφίας: Ανάρτηση του Βασίλη Χαρισόπουλου
στη σελίδα του Facebook
Θέατρα που έκλεισαν

Η Ρένα ως νήπιο με το φυσικό της μαλλί.
Δίπλα της ο Σταύρος Παράβας και ο Αρτέμης Μάτσας.
Πηγή φωτογραφίας:
Γιώργος Μουζάκης--Βίρα τις άγκυρες
του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη (εκδ. Άγκυρα, 2001)

Ο Γιάννης Φερμάνογλου στη Βραδυνή έμεινε, όπως φαίνεται, πιο ικανοποιημένος από τη μουσική του Μουζάκη και την επιστροφή της πολιτικής σάτιρας στα κείμενα της επιθεώρησης (εκφράζει βέβαια κι αυτός επιφυλάξεις). Έμεινε επίσης ικανοποιημένος από τον Σάκη Παπανικολάου και φυσικά από τον Σταύρο Παράβα...

Η ελληνική επιθεώρησις ξαναβρίσκει τον παληό δρόμο της, με την δηκτική πολιτική σάτιρα που έλειψε αρκετά χρόνια από τις σκηνές των θεάτρων μας. Ως τόσο, όμως, αυτό δεν είναι το μοναδικό ατού της επιθεωρήσεως του Κήπου "Έρχονται δεν έρχονται", που έγραψαν οι Νικολαΐδης και Λυμπερόπουλος. Πρόκειται για ένα υπερθέαμα ευρωπαϊκού επιπέδου, που θα ζήλευαν πολλές ξένες σκηνές, με τρεις βασικούς συντελεστάς επιτυχίας, τον Μουζάκη, τον Παράβα και τον Μεταξόπουλο.
Ο πρώτος, εκτός συναγωνισμού εις το είδος--συμπληρώνει εφέτος τις 90 επιθεωρήσεις--, πλημμυρίζει την ατμόσφαιρα με αιθέριες μελωδίες, άλλοτε μοντέρνες και άλλοτε, όπως χρειάζεται συμφωνικές, ενώ ο δεύτερος ερμηνεύει αριστοτεχνικά, με τον δικό του τρόπο, τον "Τρελλό του Λούνα Παρκ" και τον "Ντιρλαντά" που είναι, αναμφισβήτητα, τα πιο επιτυχημένα νούμερα της επιθεωρήσεως. Όσο για τον Φώτη Μεταξόπουλο, δεν μπορεί να χαρακτηρισθή παρά σαν άθλος το ότι κατάφερε μαζί με την παρτεναίρ του Νάντια Φοντάνα να δώση μια ακριβή αναπαράστασι του θρυλικού Σόου του Λονδίνου "Χαιρ", με την αυθεντική μουσική του, τα αυθεντικά του τραγούδια που αποδίδει το κουαρτέτο των Άγγλων (Τζων, Φιλίπ, Νταϊάνα, Καρολίν) και με μία απίθανη κίνησι του τριακονταμελούς μπαλλέτου του. Μία μυσταγωγία τέχνης--εις το είδος της, φυσικά--που ολοκληρώνεται με τα τόσο εντυπωσιακά κοστούμια της Ριακόνι. 
     Η Ρένα Βλαχοπούλου στην μοναδική της εμφάνισι, εκτός από ένα ωραίο λαϊκό τραγούδι του Μουζάκη [Σημείωση του Rena Fan: "Το παλιό το καπηλειό" ο τίτλος του, ακριβώς πριν το "Hair"], δίνει όλο τον εαυτό της, για να ζωντανέψη την "Πυθία", παρ' ότι δεν την βοηθά και πολύ το νούμερο, ενώ η Νινή Τζάννετ σημειώνει ξεχωριστή επιτυχία σε μία επιτυχημένη σατιρική παρωδία της "Κυραγιώργαινας" που είναι στο στοιχείο της.
     Όπως, επίσης, είναι στο στοιχείο της η Ελένη Προκοπίου, σε ένα δραματικό σκετς, εμπνευσμένο από τον πόλεμο Αράβων και Ισραήλ.
     Συμπαθητικαί εμφανίσεις η Σάσα Καστούρα, η Μάρω Γραβλιώτου, η Πόπη Μαρέλλι, ο Αρτέμης Μάτσας, ο Ανθόπουλος, ο Πλοιός, ο Τσολακάκης και ο Μίνως Μωράκης, ενώ την λαϊκή νότα δίδει κάπως κουραστικά με το "Νάτανε το 21" και... δύο άλλα τραγούδια του ο Νταλάρας.
     Η δεύτερη πράξις υστερεί, κάπως, σαν κείμενο, βλέπεται όμως ξεκούραστα, με την παρεμβολή της ωραίας φωνής του Σάκη Παπανικολάου, και με μια μεγαλοπρεπή αποθέωσι σε ένα απίθανο συνδυασμό σκηνικών και κουστουμιών που δίδει την ευκαιρία να εκτιμηθή για μία ακόμη φορά η εργασία της Ριακόνι.
Βραδυνή, 6-7-1970

Σταύρος Παράβας, Ρένα Βλαχοπούλου,
Γκιζέλα Ντάλι, Γιώργος Νταλάρας και Γιάννης Ντουνιάς
στα καμαρίνια του Θεάτρου του Εθνικού Κήπου το καλοκαίρι του 1970.
Πηγή φωτογραφίας: 
Βίβα Ρένα του Μάκη Δελαπόρτα
(εκδ. Άγκυρα, 2002)

Στο βιβλίο της Βίος και πολιτεία μιας γηραιάς κυρίας στην επταετία. Επιθεώρηση και δικτατορία η Κωνστάντζα Γεωργακάκη δημοσιεύει το μεγαλύτερο μέρος του νούμερου της Ρένας "Η Πυθία τα λέει όλα" (το οποίο εντόπισε στα Γενικά Αρχεία του Κράτους). Πράγματι, όπως ανέφερε και ο Κλεάνθης παραπάνω, η πολιτική του σάτιρα αφορά κυρίως τα διεθνή γεγονότα (ξένοι διπλωμάτες, πόλεμος του Βιετνάμ, πρόεδρος Νίξον), ενώ το μόνο πρόσωπο της χούντας στο οποίο γίνεται αναφορά είναι ο Πατακός (ενδεχομένως υπάρχει και ένα υπονοούμενο για τη σχέση δικτατόρων και πρεσβευτών ξένων χωρών). Στο νούμερο υπάρχουν ακόμα αυτοαναφορικά σχόλια για τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη και την ηλικία της Ρένας, καθώς και τις ηλικίες άλλων ηθοποιών (Παξινού, Μινωτής, Κωνσταντάρας) αλλά και της Λίνας Τσαλδάρη... Υπάρχει, φευ, και μια ομοφοβική ενότητα με έναν θηλυπρεπή ομοφυλόφιλο από την Αγγλία. Για την ιστορία, η Ρένα, η Πόπι Μαρέλι--ως κορυφαία του χορού γυναικών του μαντείου των Δελφών--και ο Σωτήρης Τζεβελέκος--ως εκπρόσωπος των δημοσιογράφων έπαιξαν την αρχή του νούμερου στη θεατρική εκπομπή της Μαρίας Δημητρέα (μία από τις πέντε σελίδες που δημοσιεύει η Γεωργακάκη): είναι χαρακτηριστικό ότι η Ρένα διακόπτει τη σκηνή όταν πρέπει, σύμφωνα με το κείμενο, να πετάξει ένα σόκιν υπονοούμενο για τη σεξουαλική δραστηριότητα του ηλικιωμένου Τζον Γουέιν και συνειδητοποιεί έγκαιρα πως το συγκεκριμένο αστείο δεν μπορεί να ακουστεί από το ραδιόφωνο...

"Τι διάολο πάθατε και ουρλιάζετε έτσι;
Εδώ είναι μαντείο, δεν είναι μιούζικαλ του Δαλιανίδη!"
λέει η Πυθία στις γυναίκες του χορού.
Φωτογραφία από ανάρτηση του Βασίλη Χαρισόπουλου
στη σελίδα του Facebook
Θέατρα που έκλεισαν.
Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη ερμηνεύσει την Πυθία
σε επιθεωρήσεις θεάτρου και πίστας,
ενώ την υποδύθηκε για τελευταία φορά
τη σεζόν 1988-89 στο δεύτερο μέρος της επιθεώρησης
του Γιώργου Κωνσταντίνου
Οι τελευταίοι ΠΑΣΟΚράτορες 

Από τα νούμερα του Παράβα κατόρθωσα, ως τώρα, να εντοπίσω ένα μόνο ρεφρέν από την παρωδία του "Ντιρλαντά" που δημοσίευσε ο Οικογενειακός Θησαυρός προς το τέλος Αυγούστου, σε ένα δισέλιδο αφιέρωμα στο τραγούδι που ήταν το μεγάλο σουξέ της εποχής εκείνης. Ο Παράβας τραγουδούσε προς το τέλος του νούμερου για τον Γλύξμπουργκ:

Και ντιρλαντά, ντιρλανταντά.
πάνε να φέρουνε εκείνον,
τον ντίρλα-ντίρλα-ντίρλα-ντίνον.
Όμως αν έρθει η αφεντιά του,
ντίρλαντά, ντιρλανταντά,
σκέψου πως θα 'ρθει κι η μαμά του...

Η πολιτική σάτιρα του Έρχονται, δεν έρχονται και η μεγάλη επιτυχία της παράστασης ("πρωτοφανείς πιέννες στα ταμεία του Βασίλη Μπουρνέλλη" σημειώνει ο Οικογενειακός Θησαυρός) ενόχλησαν τους δικτάτορες και του το φύλαγαν του Μπουρνέλλη και του θιάσου του. Δεν έκαναν κάτι για να σταματήσουν την επιτυχία του έργου στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου, αλλά όταν το έργο μεταφέρθηκε στο χειμερινό θέατρο Ακροπόλ (και τον Σταύρο Παράβα αντικατέστησε ο Κώστας Χατζηχρήστος), έναν μήνα μετά τη χειμερινή πρεμιέρα του, η επιτροπή λογοκρισίας του Υπουργείου Προεδρίας διέταξε τη διακοπή των παραστάσεων επικαλούμενη, όπως έχουμε πει ξανά, την άρνηση των συγγραφέων να συμμορφωθούν προς τις υποδείξεις της και την προσθήκη στο έργο τριών νούμερων που δεν υποβλήθηκαν προς έγκριση. Ωστόσο, η Γεωργακάκη, που μελέτησε τον ογκώδη φάκελο του Έρχονται, δεν έρχονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, αναφέρει πως η πραγματική αιτία της απαγόρευσης ήταν οι αντιδράσεις του κοινού στη διάρκεια των παραστάσεων στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου: "Οι αστυνομικοί που παρακολούθησαν την παράσταση αλλά και μέλη της επιτροπής λογοκρισίας συμφωνούσαν ότι 'ως εκ του τρόπου και του τόνου της διδασκαλίας και των υπονοουμένων εις τους διαλόγους αυτούς εδημιουργείτο έξαψις μεταξύ των θεατών λόγω αναζωπυρώσεως παλαιών πολιτικών παθών με βεβαίαν συνεπείαν εφ' όσον εσυνεχίζετο η διδασκαλία του έργου την διατάραξιν της τάξεως'. Επομένως η ανυπακοή των επιθεωρησιογράφων ήταν το πρόσχημα για την ανάκληση της άδειας" (Βίος και πολιτεία μιας γηραιάς κυρίας στην επταετία, σ. 42).

Η θιασαρχική τριάδα της φθινοπωρινής εκδοχής του Έρχονται, δεν έρχονται:
Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστας Χατζηχρήστος, Νινή Τζάνετ
Μαζί τους ο Χρηστάκης και οι δημιουργοί της επιθεώρησης:
ο επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλλης, ο συγγραφέας Κώστας Νικολαΐδης,
ο συνθέτης Γιώργος Μουζάκης και ο συγγραφέας Ηλίας Λυμπερόπουλος.
Πηγή φωτογραφίας:
Γιώργος Μουζάκης--Βίρα τις άγκυρες του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη
(εκδ. Άγκυρα, 2001)


Μετά την απαγόρευση του Έρχονται, δεν έρχονται, ο θίασος του Ακροπόλ επανέλαβε την επιτυχημένη επιθεώρηση της άνοιξης του '70 Να 'τανε το '21 έως ότου ετοιμαστεί η νέα επιθεώρηση που τιτλοφορήθηκε Λέγονται, δεν λέγονται. Και αυτού του έργου όμως η πρεμιέρα αναβλήθηκε, όπως επίσης έχουμε δει, όταν η πρωτοβάθμια επιτροπή λογοκρισίας ζήτησε να γίνουν πολλές περικοπές. Λίγες μέρες αργότερα η δευτεροβάθμια επιτροπή επέτρεψε να επανέλθουν στο έργο κάποια από τα κομμένα νούμερα, αλλά οι δικτάτορες "χτύπησαν" για τρίτη φορά το καλοκαίρι του '71, όταν δεν ανανέωσαν την άδεια λειτουργίας του Θεάτρου του Εθνικού Κήπου, αναγκάζοντας τον Βασίλη Μπουρνέλλη να ματαιώσει το ανέβασμα της επιθεώρησης Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι (στην οποία θα πρωταγωνιστούσαν η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Σωτήρης Μουστάκας και η Ζωζώ Σαπουντζάκη). Έτσι, το Έρχονται, δεν έρχονται αποδείχτηκε πως ήταν η τελευταία παράσταση που ανέβηκε στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου, κλείνοντας έναν κύκλο πολύ επιτυχημένων επιθεωρήσεων που είχαν παρουσιαστεί στη σκηνή του από το καλοκαίρι του 1964, στις περισσότερες από τις οποίες πρωταγωνίστρια ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου...


Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.
  

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2021

Σαν σήμερα το 1971: "Αυλαία" για ένα θέατρο...

Την 1η Ιουλίου 1971 διαβάζουμε στην εφημερίδα Τα Νέα:

ΔΙΑΒΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ
Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο συνθέτης Γιώργος Μουζάκης και ο συγγραφέας Κώστας Νικολαΐδης, ως εκπρόσωποι των καλλιτεχνών και τεχνικών που έχουν συμβληθή με το θέατρο του Εθνικού Κήπου, επεσκέφθησαν τον Αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως κ. Στυλ Παττακό κι εζήτησαν την παρέμβασή του για να λειτουργήση το θέατρο. Ο κ. Αντιπρόεδρος απήντησε ότι επί του θέματος θα αποφασίση το Υπουργικό Συμβούλιο. 
Κατόπιν τούτου, η ως άνω επιτροπή απέστειλε τηλεγραφική έκκληση προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως να την δεχθή σε ακρόαση "προ του αμέσου κινδύνου να παραμείνουν άνεργοι 150 καλλιτέχναι, ηθοποιοί, μουσικοί κι εργάτες θεάτρου, άπαντες οικογενειάρχαι".
Τα Νέα, 1-7-1971

Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Το θέμα της άδειας λειτουργίας του Θεάτρου του Εθνικού Κήπου για το καλοκαίρι του 1971 ανέκυψε το τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Παρόλο που οι επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη διοχέτευαν στον Τύπο την είδηση ότι η πρεμιέρα της επιθεώρησης Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι που θα παρουσιαζόταν εκείνη τη σεζόν θα δινόταν στο τέλος του μήνα, στις εφημερίδες δημοσιεύτηκε επίσης η είδηση ότι δεν είχε ακόμα χορηγηθεί στο θέατρο άδεια λειτουργίας. Έτσι οι τρεις εκπρόσωποι του θιάσου αποφάσισαν να απευθύνουν έκκληση στον Παττακό για να επιτραπεί η λειτουργία του και να μη ματαιωθεί το ανέβασμα της επιθεώρησης.

Δεν γνωρίζω αν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος δέχτηκε να συναντήσει την τριμελή αντιπροσωπεία. Δυο μέρες μετά πάντως τα Νέα δημοσίευσαν την επιστολή ενός αναγνώστη που ζούσε στην περιοχή του θεάτρου και συγκεκριμένα στην οδό Αμαλίας 26: ο πολιτικός μηχανικός Γεώργιος Γιοτσαλίτης επισήμανε ότι η δικαιολογία για την ανεργία των 150 εργαζομένων των επιχειρήσεων Μπουρνέλλη δεν ευσταθούσε, από τη στιγμή που ο επιχειρηματίας διέθετε το θέατρο Ακροπόλ που μπορούσε να λειτουργήσει και ως θερινό και συνεπώς μπορούσε να φιλοξενήσει την επιθεώρηση που προοριζόταν για τον Κήπο--αλλά προφανώς ο επιχειρηματίας γνώριζε πως το δροσερό περιβάλλον του Εθνικού Κήπου θα έφερνε περισσότερα κέρδη στα ταμεία του εν μέσω καλοκαιριού. Στη συνέχεια ο αναγνώστης θύμιζε ότι ο Μπουρνέλλης είχε προκαλέσει την Κοινή Γνώμη κόβοντας αιωνόβια δέντρα για να επεκταθεί το θέατρο. Ο τότε (1962) Υπουργός Γεωργίας είχε ανακοινώσει ότι θα προβεί σε δίωξη του επιχειρηματία. Ωστόσο η Επιτροπή Κήπων και Δεντροστοιχιών επικαλέστηκε ως... ελαφρυντικό για τον Μπουρνέλλη την υποθετική ζημία που θα είχε το Δημόσιο αν δεν εκμεταλλευόταν οικονομικά το θέατρο. Παρόλο, δε, που το 1963 ανακοινώθηκε ότι η τιμωρία του Μπουρνέλλη θα ήταν να μην του ανανεωθεί η σύμβαση που έληγε το 1965, ώστε να αποκατασταθούν και οι ζημιές στον Κήπο, "χάρις εις τα τότε φλέγοντα αθηναϊκά επεισόδια του θέρους του 1965 ανενεώθη, άδηλον πώς, η σύμβασις λειτουργίας του θεάτρου". Ο Γιοτσαλίτης επισημαίνει ακόμα πως αντί η κυβέρνηση να προβεί σε δίωξη των ανθρώπων που προκαλούν θόρυβο στη γειτονιά, επέτρεψε "να συσταθή θίασος διώξεως της παλαιάς γαλήνης του Εθνικού Κήπου". Και καταλήγει: "Και πράγματι θα πρέπει να απορή κανείς πώς δεν κατασκευάσθησαν πέντε και εξ ακόμη θέατρα εν τω Κήπω διά να εργασθούν όχι 150 αλλά 1500 συμπαθείς καλλιτέχναι. Το πώς εν τη λοιπή Ευρώπη κατορθώνουν και ανοικοδομούν ειδικώς κτίρια θεάτρων λειτουργούντων υπό οιασδήποτε καιρικάς συνθήκας είναι βεβαίως αληθές επιστημονικόν μυστήριον!!! Έχουν τόσα πάρκα και οι ευλογημένοι δεν ακολούθησαν το παράδειγμά μας..."

Και ο καιρός περνούσε και η απόφαση δεν εκδιδόταν. Μέχρι τα μέσα Ιουλίου οι εφημερίδες έγραφαν πως "λέγεται" πως τελικά το θέατρο του Εθνικού Κήπου δεν θα λειτουργήσει. Και τελικά δεν λειτούργησε. Η τελευταία παράσταση που έμελλε να παιχτεί εκεί ήταν η τεράστια επιθεωρησιακή επιτυχία του προηγούμενου καλοκαιριού Έρχονται δεν έρχονται με τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Σταύρο Παράβα, ο θρίαμβος της οποίας ενόχλησε τη χούντα και έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει προβλήματα στις δυο πρεμιέρες που επρόκειτο να δοθούν στο Ακροπόλ τη σεζόν 1970-71 (η επανάληψη του Έρχονται δεν έρχονται και η πρεμιέρα του Λέγονται δεν λέγονται). Η τρίτη και... φαρμακερή για τις επιχειρήσεις του Μπουρνέλλη ήταν η ματαίωση του Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι και το οριστικό κλείσιμο του Θεάτρου Εθνικού Κήπου. Να ήταν άραγε και αυτή η απαγόρευση αποτέλεσμα της μεγάλης επιτυχίας του Έρχονται δεν έρχονται; Και τελικά ούτε η παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου, που της προσάπτουν διαρκώς ότι υποστήριζε τη δικτατορία (και βέβαια έχουμε δει ότι ως ένα σημείο αυτό όντως συνέβαινε) κατάφερε να "σώσει" την κατάσταση και να δοθεί η άδεια λειτουργίας;

Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Για την ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε τα ονόματα που θα στελέχωναν τον θίασο ή, μάλλον, τους... θιάσους που θα παρουσίαζαν το Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι. Επικεφαλής του συγκροτήματος θα ήταν φυσικά η Ρένα Βλαχοπούλου. Και "προς τακτοποίηση τυχόν αντιζηλιών ως προς τη σειρά των ονομάτων", όπως έγραψαν Τα Νέα, θα χρησιμοποιούνταν η νέα φόρμουλα των δύο θιάσων: "Έτσι στη μετόπη του θεάτρου θα φιγουράρουν (μετά το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου) οι επωνυμίες 'Θίασος Σωτήρη Μουστάκα, Γιάννη Βογιατζή, Γιώργου Κάππη' και 'Θίασος Ζωζώς Σαπουντζάκη'"... Μάλιστα μέχρι τα μέσα Ιουνίου στο συγκρότημα ανήκε και η Ελένη Ανουσάκη που τελικά αποχώρησε--άγνωστο αν δεν ικανοποιήθηκε κάποιο αίτημά της για ένταξή της σε ένα από τα δύο θιασαρχικά σχήματα... (Για την ιστορία επίσης να αναφέρω πως αρχικά επρόκειτο να συστεγασθούν στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου ένας θίασος που θα παρουσίαζε στο πρώτο μέρος επιθεώρηση με επικεφαλής τη Ρένα και τον Μουστάκα και ένας θίασος που θα παρουσίαζε στο δεύτερο μέρος μιούζικαλ με επικεφαλής τη Ζωή Λάσκαρη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και αυτό θα ήταν ενδιαφέρον...).

Η επιθεώρηση Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι ανέβηκε τελικά τη χειμερινή περίοδο 1971-72 χωρίς τη Ρένα Βλαχοπούλου που είχε στο μεταξύ αποχωρήσει από τις επιχειρήσεις του Μπουρνέλλη για να συνεργαστεί με τον Τάκη Μακρίδη στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ. Δεν ξέρω αν στην απόφασή της αυτή συνετέλεσαν οι... αλλεπάλληλες περιπέτειες του επιχειρηματία με τη δικτατορία οι οποίες προκάλεσαν προβλήματα σε τρεις πρεμιέρες της--ακυρώνοντας μάλιστα εντελώς την τρίτη! Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι ανακοινώθηκε η συνεργασία της με το Κοτοπούλη-Ρεξ και τον Μακρίδη επίσης στο τέλος Ιουνίου, όταν ενδεχομένως η δαιμόνια Κερκυραία είχε... ψυλλιαστεί ότι θα μείνει χωρίς δουλειά το καλοκαίρι!

Για την ιστορία επίσης να αναφέρω ότι όλο αυτό το διάστημα το όνομα του Βασίλη Μπουρνέλλη αναφερόταν πολύ συχνά στον Τύπο, όχι για το ζήτημα του Εθνικού Κήπου αλλά σε σχέση με το θέατρο Πάνθεον που οι επιχειρήσεις του διαχειρίστηκαν για ένα διάστημα και όταν έληξε η μίσθωση, οι ιδιοκτήτες ανακάλυψαν ότι το θέατρο βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και κατηγόρησαν τον επιχειρηματία για τις ζημιές που είχε προκαλέσει. Ο επιχειρηματίας φυσικά αρνήθηκε τις κατηγορίες. Χαρακτηριστικό είναι πάντως πως ο θίασος Παξινού-Μινωτή που θα παρουσίαζε εκεί τη Μάνα Κουράγιο αναγκάστηκε να κάνει την ανάγνωση του έργου στο διπλανό εστιατόριο που είχε επίσης το όνομα Πάνθεον...

Όσο για τη Ρένα Βλαχοπούλου, αφού δεν είχε πλέον επαγγελματικές υποχρεώσεις στην Αθήνα, μπόρεσε να φύγει για την Κέρκυρα, όπου τον Αύγουστο άρχισε τα γυρίσματα της ταινίας Η κόμησσα της Κέρκυρας με σκηνοθέτη τον Αλέκο Σακελλάριο...


Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Τετάρτη 21 Απριλίου 2021

Σαν σήμερα το 1968: Μαύρη επέτειος

Στις 21 Απριλίου 1968 συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και το δικτατορικό καθεστώς αποφάσισε να το γιορτάσει. Επειδή όμως η επέτειος συνέπιπτε με τον εορτασμό του Πάσχα εκείνης της χρονιάς, οι επετειακές εκδηλώσεις μετατέθηκαν μια εβδομάδα αργότερα, την Κυριακή 28 Απριλίου. Όλες τις προηγούμενες μέρες οι αθηναϊκές εφημερίδες, εκτός από εγκώμια για τη Χούντα, δημοσίευαν τον κατάλογο των καλλιτεχνών/καλλιτέχνιδων που θα έπαιρναν μέρος σε μια μεγάλη εκδήλωση στο Καλλιμάρμαρο.


Έτσι, ανακοινώθηκε ότι στην "παλλαϊκή εορτή" θα συμμετάσχουν οι ηθοποιοί Ρένα Βλαχοπούλου, Τζένη Καρέζη, Κώστας Βουτσάς, Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μπέτυ Μοσχονά, Ρένα Ντορ, Σταύρος Παράβας και Νινή Τζάνετ, οι τραγουδίστριες/-στές του ελαφρού τραγουδιού Τώνης Μαρούδας, Γιάννης Βογιατζής, Τζένη Βάνου, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Σώτος Παναγόπουλος, Φώτης Δήμας, Γιάννης Πουλόπουλος και Τρίο Γκρέκο καθώς και οι τραγουδίστριες/-στές του λαϊκού τραγουδιού Γιώργος Ζαμπέτας, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού και Μαρινέλλα. Θα εμφανίζονταν ακόμα η χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, το συγκρότημα παραδοσιακών χορών της Ντόρας Στράτου, ο Πειραματικός Όμιλος Χορού του Μανώλη Καστρινού και χορευτικά συγκροτήματα από όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Τη μεγάλη ορχήστρα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) θα διηύθυναν οι Τάκης Αθηναίος, Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Κλάββας, Τάκης Μωράκης και Ανδρέας Χατζηαποστόλου. Το πρόγραμμα θα παρουσίαζε ο Γιώργος Οικονομίδης.

Ευτυχώς η Τζένη Καρέζη και ο Σταύρος Παράβας δεν εμφανίστηκαν στην εκδήλωση. Δυστυχώς όλες/όλοι οι υπόλοιπες/-οι πήραν μέρος στον εορτασμό της μαύρης επετείου που έπειτα από τις ομιλίες των δικτατόρων, ξεκίνησε με τους παραδοσιακούς χορούς, συνεχίστηκε, στο δεύτερο μέρος, με τις εμφανίσεις των παραπάνω καλλιτέχνιδων/-χνών και ολοκληρώθηκε με ένα θέαμα "Ήχος και Φως" και τον εθνικό ύμνο από τη χορωδία της ΕΛΣ.

Έχει γραφτεί ότι οι παραπάνω καλλιτέχνιδες/-νες παρουσίασαν φιλοχουντικά νούμερα και τραγούδια. Δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για τις υπόλοιπες/τους υπόλοιπους (πέρα από μια φράση που υπήρχε στο επιθεωρησιακό ντουέτο του Ν. Σταυρίδη και της Ν. Τζάνετ και αφορούσε τα χρέη που "χάρισε" η δικτατορία στους αγρότες), ξέρω όμως, καθώς έχω τη σχετική ηχογράφηση, ότι η Ρένα Βλαχοπούλου, που άνοιξε το δεύτερο μέρος, τραγούδησε ένα κωμικό τραγούδι, χωρίς πολιτικό περιεχόμενο, το "Λάι, λάι, λάι" του Γιώργου Μουζάκη, που είχε τραγουδήσει λίγα χρόνια πριν σε μια επιθεώρηση και περιγράφει τις τρεις φάσεις στη ζωή ενός ζευγαριού (νιότη, μέση ηλικία, γηρατειά). Η Ρένα εμφανίστηκε βιαστική, γιατί, όπως είπε, έπρεπε να προλάβει και την παράσταση στο θέατρο Ακροπόλ, δεν αντέδρασε (τουλάχιστον όχι λεκτικά) σε ένα φιλοχουντικό λογοπαίγνιο του Οικονομίδη, ερμήνευσε με κέφι το τραγούδι (την ορχήστρα του ΕΙΡ διηύθυνε ο Γιώργος Κατσαρός), αποθεώθηκε από το "κατάμεστο" στάδιο και έφυγε, όπως είπε ξανά, για τη βραδινή της παράσταση. Βέβαια, το τι τραγούδησε δεν έχει τόση σημασία, όσο το γεγονός ότι ήταν εκεί, σε μια εκδήλωση που επιχειρούσε να νομιμοποιήσει το δικτατορικό καθεστώς.

Η εμφάνισή της αυτή στη γιορτή του Σταδίου και η θητεία της ως προέδρου, για ένα χρόνο, στο ελεγχόμενο από τη Χούντα Εθνικό Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΕΣΕΗ) ήταν οι βασικοί λόγοι για τους οποίους το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου έχει κατά καιρούς συνδεθεί με τη δικτατορία (υπάρχουν επίσης κάποιες μαρτυρίες για φιλοχουντικά αστεία σε επιθεωρησιακά της νούμερα, για τα οποία σαφώς, αν δεν ήταν δικές της προσθήκες, συνυπεύθυνοι ήταν και οι συγγραφείς των έργων). Φαίνεται πως η Ρένα αποστασιοποιήθηκε από το καθεστώς μετά το 1971, αφού η Χούντα έκλεισε τρεις φορές τα θέατρα στα οποία εμφανιζόταν. Και μπορεί τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1970 να βρέθηκαν λύσεις που επέτρεψαν τελικά στο θέατρο Ακροπόλ να λειτουργήσει, το καλοκαίρι όμως του 1971, παρά τη συνάντηση της Ρένας Βλαχοπούλου, του Γιώργου Μουζάκη και του Κώστα Νικολαΐδη (ως εκπροσώπων του προσωπικού των επιχειρήσεων του Βασίλη Μπουρνέλλη) με τον Στυλιανό Παττακό, το θέατρο του Εθνικού Κήπου παρέμεινε κλειστό με την επίσημη δικαιολογία ότι δεν ήταν ασφαλές για το κοινό (ενώ στην πραγματικότητα όλες/-οι ήξεραν ότι η επιτυχία του Έρχονται, δεν έρχονται που είχε παρουσιαστεί εκεί το προηγούμενο καλοκαίρι από τον θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Σταύρου Παράβα-Νινής Τζάνετ είχε ενοχλήσει πολύ τους δικτάτορες).

Αυτή η αποστασιοποίηση φυσικά είναι μια υπόθεση του Rena Fan, που παρά τον απεριόριστο θαυμασμό και την αγάπη του για τη μεγάλη αρτίστα, δεν μπορεί να ξεχάσει και κάποια σφάλματά της...



Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Δευτέρα 12 Απριλίου 2021

Σαν σήμερα το 1963: Υποψήφια με το ψηφοδέλτιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα

Στις 12 Απριλίου 1964 οι εφημερίδες δημοσίευσαν τα αποτελέσματα των εκλογών στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, στις οποίες ήταν υποψήφια με το ψηφοδέλτιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα και η Ρένα Βλαχοπούλου.

Ένα χρόνο πριν συναντηθούν στα γυρίσματα της Χαρτοπαίχτρας,
η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας
συναντήθηκαν στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού του Κωνσταντάρα
για τις εκλογές του ΣΕΗ
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ


Η πρώτη φορά που η Ρένα Βλαχοπούλου ενεπλάκη στις εκλογές του ΣΕΗ ήταν το 1959. Τότε ήταν υποψήφια για το διοικητικό συμβούλιο του ΣΕΗ με τον συνδυασμό του Βασίλη Μεσολογγίτη. Συνυποψήφιοί της ήταν οι Τίτος Βανδής, Λυκούργος Καλλέργης, Βύρων Πάλλης, Φοίβος Ταξιάρχης, Πέτρος Τσουμπρής. Από τους συνταξιούχους ηθοποιούς υποψήφιοι με τον ίδιο συνδυασμό ήταν οι Αλέκος Αναστασιάδης και Πέτρος Κυριακός. Ανεξάρτητοι/-ες υποψήφιοι/-ες από τα ενεργά μέλη του ΣΕΗ ήταν οι Γεώργιος Βλαχόπουλος, Ανθή Ζαχαράτου, Νάσος Κεδράκας, Παρασκευάς Οικονόμου, Κώστας Παπαχρήστος, Νίκος Τζόγιας. Ανεξάρτητοι υποψήφιοι συνταξιούχοι ηθοποιοί ήταν οι Ανδρέας Παντόπουλος, Βασίλης Σαμουράκης, Θεμιστοκλής (Μίστος) Χαντάς. 

Ο Βασίλης Μεσολογγίτης
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα 
της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά


Τα αποτελέσματα των εκλογών που διεξήχθησαν στις 30 Απριλίου 1959 ήταν τα εξής: εκλέχτηκαν ως τακτικά μέλη οι Μεσολογγίτης (407 ψήφοι), Καλλέργης (325), Τσουμπρής (300), Βανδής (291), Βλαχοπούλου (264), Τζόγιας (258), Παπαχρήστος (247) και επιλαχόντες/-ούσες ήταν οι Ταξιάρχης (209), Πάλλης (202), Οικονόμου (144), Βλαχόπουλος (137), Ζαχαράτου (121) και Κεδράκας (56). Από τους συνταξιούχους εκλέχτηκαν οι Σαμουράκης (148) και Κυριακός (144) και επιλαχόντες ήταν οι Παντόπουλος (129), Αναστασιάδης (77), Χαντάς (40). 

Οι απόμαχες/-οι ψηφίζουν στις εκλογές του ΣΕΗ το 1959
Ο Γεώργιος Δράμαλης πέθανε λίγο καιρό αργότερα.
Πηγή:
Τα Νέα, 2-5-1959

Ενώ το 1959 η Ρένα, καίτοι δεξιά από κούνια, όπως συνήθιζε να λέει, ήταν συνυποψήφια αριστερών ηθοποιών, το 1963 εγκατέλειψε τον Βασίλη Μεσολογγίτη και έκανε μια πιο... συντηρητική στροφή, καθώς κατέβηκε στις εκλογές με το ψηφοδέλτιο του επίσης δεξιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Συνυποψήφιοι/-ές της ήταν οι Παντελής Ζερβός, Καίτη Μπελίντα, Κώστας Παπαχρήστος, Ευάγγελος Σάκαινας, Ελευθέριος Τερζής, Περικλής Χριστοφορίδης. Συνταξιούχος υποψήφιος ήταν ο Βασίλης Σαμουράκης. Με το ψηφοδέλτιο του Βασίλη Μεσολογγίτη υποψήφιοι/-ες ήταν οι Αλέκα Κατσέλη, Λυκούργος Καλλέργης, Σπύρος Μουσούρης, Νότης Περγιάλης, Νίκος Σταυρίδης, Φοίβος Ταξιάρχης. Υποψήφιοι συνταξιούχοι ηθοποιοί ήταν οι Άγγελος Μαυρόπουλος και Ηρώ Χαντά. Ανεξάρτητες/-οι συνταξιούχες/-οι υποψήφιες/-οι ήταν οι Δημήτρης Ευστρατίου, Γιάννης Μπέρτος, Μάνος Σκορδίλης, Καίτη Σκαλτσά.

Οι εκλογές έγιναν στις 11 Απριλίου 1963 και θριάμβευσε το ψηφοδέλτιο του Μεσολογγίτη, καθώς κατέλαβε τις έξι από τις επτά θέσεις του ΔΣ του ΣΕΗ, ενώ από το ψηφοδέλτιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα εκλέχτηκε μόνο ο Κώστας Παπαχρήστος και ο ίδιος ο Κωνσταντάρας ήταν επιλαχών. Συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: Μεσολογγίτης (391 ψήφοι), Μουσούρης (342), Κατσέλη (338), Καλλέργης (331), Παπαχρήστος (308), Περγιάλης (288), Ταξιάρχης (272). Ο Κωνσταντάρας ισοψήφισε με τον Σταυρίδη (και οι δύο πήραν 269 ψήφους), αλλά η κλήρωση που έγινε ευνόησε τον πρώτο. Η κατάταξη των υπόλοιπων υποψηφίων ήταν η ακόλουθη: Ζερβός (244), Βλαχοπούλου (215), Χριστοφορίδης (160), Μπελίντα (137), Τερζής (129) και Σάκαινας (δεν εντόπισα τον αριθμό των ψήφων που πήρε). Από τις/τους συνταξιούχες/-ους εκλέχτηκαν οι Σαμουράκης (148) και Μαυρόπουλος (134) και επιλαχόντες/-ούσες οι Ευστρατίου (127), Σκαλτσά (87), Χαντά (81), Μπέρτος (19), Σκορδίλης (11).

Από τις εκλογές του ΣΕΗ το 1963
Πηγή:
Τα Νέα, 12-4-1963

Η τρίτη φορά που η Ρένα ενεπλάκη στο Σωματείο Ηθοποιών ήταν στη σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας. Δεν επρόκειτο όμως για το ΣΕΗ, αλλά για το ελεγχόμενο από τη Χούντα ΕΣΕΗ, δηλαδή το Εθνικό Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, που πρόεδρός του ήταν αρχικά ο Παντελής Ζερβός (αφού η Χούντα εκπαραθύρωσε τον Βασίλη Μεσολογγίτη που εκλεγόταν πρόεδρος του ΣΕΗ επί μία 15ετία), ενώ ανάμεσα στα μέλη του ΔΣ ήταν και η άλλοτε αριστερή Μιράντα Μυράτ. Η Ρένα διαδέχτηκε τον Ζερβό (τα υπόλοιπα μέλη εκείνου του ΔΣ ήταν οι Νικήτας Πλατής, Κώστας Παπαχρήστος, Μάρθα Καραγιάννη, Χρήστος Σαρφατής, Μάνος Μητσάκος, Βασίλης Παπανίκας) και οι εφημερίδες έγραψαν πως ήταν η πρώτη φορά που εκλεγόταν πρόεδρος των ηθοποιών μια γυναίκα. Δυστυχώς είναι μια τιμή που δεν μπορεί να πιστωθεί στη Ρένα Βλαχοπούλου, αφού η τρίτη και πλέον συντηρητική εμπλοκή της στα του σωματείου συνδέεται με τη δικτατορία. Η ίδια ανέφερε αργότερα πως στόχος της ενασχόλησής της με το σωματείο ήταν να βοηθήσει τις/τους συνταξιούχες/-ους συναδέλφους/-φισσές της--το αστείο είναι όμως πως ακόμα και οι φιλοχουντικοί συνταξιούχοι ηθοποιοί είχαν διαφωνήσει με κάποιες κινήσεις της...



Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1975: Τηλεφώνημα για βόμβα στον... "Παπαδόπουλο"...

Στις 20 Ιανουαρίου 1975 διαβάζουμε στα Νέα:

ΝΕΟ ΚΡΟΥΣΜΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ
Ετηλεφώνησαν ότι έβαλαν βόμβα στο Δημοτικό Θέατρο
ΑΛΛΑ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΙΠΟΤΑ
Τηλεφώνημα για τοποθέτηση βόμβας παρά λίγο να προκαλέση αναστάτωση, χθες το βράδυ, σε θέατρο.
Το τηλεφώνημα--ανώνυμο--έγινε χθες στο ταμείο του "Δημοτικού", λίγο πριν λήξη η απογευματινή παράσταση του θιάσου Ρένας Βλαχοπούλου με την αντιχουντική σάτιρα "Παπαδόπουλος και CIA" και ανήγγειλε ότι έχει τοποθετηθή βόμβα στο θέατρο. Για να μη προκληθή πανικός δεν ελέχθη τίποτε στο κοινό. Η παράσταση έληξε κανονικά και, στο διάστημα μεταξύ απογευματινής και βραδυνής, έγινε επισταμένη έρευνα από την Ασφάλεια Πειραιώς που είχε ειδοποιηθή και είχε καταφθάσει αμέσως.
Η έρευνα δεν αποκάλυψε τίποτε και η βραδυνή παράσταση δόθηκε κανονικά. Από αστυνομική πηγή πληροφορηθήκαμε ότι η επικρατούσα εκδοχή είναι ότι το τηλεφώνημα το έκανε θεατής που είχε ενοχληθή από την αντιχουντική σάτιρα και ήθελε να εκδικηθή, δημιουργώντας αναστάτωση και ματαιώνοντας τη βραδυνή παράσταση, για την οποία, λόγω της Κυριακής, είχαν κοπή πάρα πολλά εισιτήρια.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το τηλεφώνημα στο "Δημοτικό" πρέπει να συσχετισθή με το τηλεφώνημα που έγινε πριν λίγες μέρες στο "Πειραματικό" και αποτελεί νέο κρούσμα τρομοκρατικής εκστρατείας κατά των θεάτρων που παρουσιάζουν αντιχουντικά έργα.
Τα Νέα, 20-1-1975

Βασίλης Μπουγιουκλάκης και Ρένα Βλαχοπούλου
στη μουσική κωμωδία
Παπαδόπουλος και C.I.A.
Πηγή φωτογραφίας: Επίκαιρα

Το "Πειραματικό Θέατρο" της Μαριέττας Ριάλδη, στο οποίο παρουσιαζόταν εκείνη την περίοδο το έργο Σκ... (Σκατά), μια "σάτιρα πανικού" της ίδιας της Ριάλδη, είχε δεχτεί τηλεφώνημα για την ύπαρξη βόμβας δέκα μέρες πριν, στις 10 Ιανουαρίου 1975. Το έργο της Ριάλδη, σύμφωνα με τα Νέα, ήταν "μια καυστική σάτιρα των Αμερικανών, της C.I.A. και όλων εκείνων που πήραν μέρος, μυστικά ή φανερά, στο τελευταίο δικτατορικό πραξικόπημα στην Ελλάδα". Το έργο Παπαδόπουλος και C.I.A. που έγραψαν ο Κώστας Καραγιάννης και ο Νίκος Καμπάνης και παρουσίαζε η Ρένα Βλαχοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά (αφού το είχε παρουσιάσει πρώτα στη Θεσσαλονίκη και σε κάποιες ακόμα πόλεις) είχε, σύμφωνα με το περιοδικό Επίκαιρα, την ακόλουθη υπόθεση:
Η σάτιρα "Παπαδόπουλος και C.I.A." παρουσιάζει αλληγορικά όλα τα γεγονότα που ζήσαμε μέσα στα επτά χρόνια. Ο χώρος στον οποίο κινούνται τα πρόσωπα του έργου είναι ένα ξενοδοχείο, η "Ωραία Ελλάς", με άλλα λόγια η ίδια η Ελλάδα. Δίπλα από την "Ωραία Ελλάδα" υπάρχει ένα άλλο ξενοδοχείο, του Τούρκογλου, και στο μέσον των δύο ξενοδοχείων ένα οικόπεδο, με το σπιτάκι ενός παπά. Ο Τούρκογλου έχει βάλει στο μάτι το οικοπεδάκι του παπά αλλά για να επιτύχη το σχέδιό του πρέπει να αλλάξη η διεύθυνση του ξενοδοχείου της "Ωραίας Ελλάδας". Ένας Αμερικανός, ο μίστερ Τομ Λάπας, που ενδιαφέρεται επίσης να βάλη την "Ωραία Ελλάδα" σε μια άλυσο Αμερικανικών ξενοδοχείων, ετοιμάζει ένα σαμποτάζ που θα "φάη" τον κανονικό διευθυντή και θα βάλη κάποιο δικό του, τον Γιώργο Παπαδόπουλο. Στο σαμποτάζ βοηθάει και η μνηστή του Γιώργου, η Δέσποινα, που είναι καμαριέρα στο ξενοδοχείο. Τον ρόλο της Δέσποινας ερμηνεύει η Ρένα Βλαχοπούλου, ενώ ίδιος και απαράλλαχτος Παπαδόπουλος είναι ο γνωστός ηθοποιός Βασίλης Μπουγιουκλάκης. 
Πέρα όμως από την Δέσποινα και τον Παπαδόπουλο, και άλλα πρωτοπαλήκαρα της χούντας εμφανίζονται επί σκηνής. Ο Ιωαννίδης, που είναι η σκιά του Παπαδόπουλου μέχρις ότου τον ανατρέπει. Ο Ανδρουτσόπουλος, που... νοικοκυρεύει την "Ωραία Ελλάδα". Η C.I.A., ένα επικίνδυνο θηλυκό από την Αμερική [η Ζέτα Αποστόλου], κ.λπ. Σημαντικό ρόλο, επίσης μέσα στο έργο έχει ο Λαός της "Ωραίας Ελλάδας", που δεν είναι παρά το προσωπικό του ξενοδοχείου. Όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην "Ωραία Ελλάδα" τα συνδέει και τα σχολιάζει ένα ουδέτερο πρόσωπο πάνω στη σκηνή, που είναι η Ελληνική Ιστορία, με τη μορφή ενός γκρουμ του ξενοδοχείου που τα πάντα βλέπει πίσω από τις κλειδαρότρυπες και τα πάντα σχολιάζει...
Επίκαιρα, 21-11-1974

Πηγή φωτογραφίας: Επίκαιρα, 21-11-1974

Ο Αλκιβιάδης Μαργαρίτης έγραψε κριτικές και για τα δύο έργα. Το έργο της Ριάλδη θα γινόταν, κατά τη γνώμη του, ένα "άρτιο πολιτικό μανιφέστο" (Τα Νέα, 22-11-1974) με κάποιες χειρουργικές επεμβάσεις που θα το έκαναν πιο σφιχτό (και την απάλειψη των δύο τελευταίων σκηνών). Για τη μουσική κωμωδία των Καραγιάννη-Καμπάνη, από την άλλη, έγραψε στις 6 Φεβρουαρίου: "Καλή η ιδέα του 'Ξενοδοχείου η Ωραία Ελλάς', αλλά το σατιρικό περιεχόμενό της πολύ ξεθωριασμένο για τώρα"... 

Από τη Βραδυνή, 20-1-1975
Καθώς υποδυόταν τη Δέσποινα Παπαδοπούλου,
η Ρένα Βλαχοπούλου άλλαζε πολλά καπέλα στο έργο...

Το έργο παίχτηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά από τις 23 Νοεμβρίου 1974 ως τις 2 Μαρτίου 1975 και το διαδέχτηκε η Χαρτοπαίχτρα του Δημήτρη Ψαθά... Όπως έχω γράψει ξανά, φημολογείται ότι το κείμενό του βρίσκεται σε κάποιο αρχείο. Μέχρι να το διαβάσουμε, μπορούμε να ακούμε ένα από τα τραγούδια που έλεγε η Ρένα στην παράσταση, σε μουσική Γιώργου Θεοδοσιάδη και στίχους Νίκου Καμπάνη και Βύρωνα Μακρίδη, το "Hotel"...


Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1970: Αναβολή πρεμιέρας λόγω λογοκρισίας...

Στις 17 Δεκεμβρίου 1970 οι αθηναϊκές εφημερίδες μας ενημέρωσαν ότι η πρεμιέρα της  επιθεώρησης Λέγονται δεν λέγονται που επρόκειτο να δοθεί το προηγούμενο βράδυ στο Ακροπόλ από τους θιάσους (sic) Ρένας Βλαχοπούλου και Κώστα Χατζηχρήστου τελικά δεν δόθηκε "λόγω της λογοκρισίας" της Χούντας. Το γεγονός, που φαινόταν σαν μια λογική συνέχεια όσων συνέβησαν στο Ακροπόλ στις 7 Νοεμβρίου, όταν η λογοκρισία απαγόρεψε τη συνέχιση των παραστάσεων του Έρχονται δεν έρχονται, απασχόλησε Τα Νέα στο πρωτοσέλιδό τους:


Η χειρόγραφη επιγραφή που τοποθετήθηκε στην κλειστή πόρτα του Ακροπόλ ενημέρωνε το κοινό ότι "το θέατρο δεν θα λειτουργήση διότι δεν εδόθη άδεια υπό της λογοκρισίας". 


Ωστόσο, η Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών έσπευσε, με ανακοίνωσή της στις εφημερίδες στις 18-12-1970, να διευκρινίσει "προς αποκατάστασιν της αληθείας" ότι το έργο εγκρίθηκε από την Επιτροπή Ελέγχου Θεατρικών Έργων "με ορισμένας περικοπάς". Το κείμενο της επιθεώρησης, που έγραψαν ο Κώστας Νικολαΐδης και ο Ηλίας Λυμπερόπουλος, είχε υποβληθεί την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου στην αρμόδια επιτροπή λογοκρισίας και επέστρεψε με περικοπές την ημέρα της προγραμματισμένης πρεμιέρας. Οι περικοπές αφορούσαν δυο μεγάλα νούμερα που περιείχαν πολιτική σάτιρα: το νούμερο της Ρένας Βλαχοπούλου "Μικρά Βουλή" και το νούμερο του Κώστα Χατζηχρήστου "Ο δωδεκάλογος του γύφτου". Η σάτιρα του πρώτου είχε ως αφετηρία τη σύσταση μιας συμβουλευτικής επιτροπής νομοθετικής εργασίας από τη Χούντα που αποκαλούνταν "μικρή βουλή"--την οποία υποδυόταν η Ρένα. Στο δεύτερο ο Χατζηχρήστος και άλλοι άντρες ηθοποιοί ακόνιζαν ψαλίδια και μαχαίρια για να κόψουν ό,τι απαγορεύει η λογοκρισία. Εκτός από αυτά τα δύο νούμερα, η επιτροπή ζήτησε να γίνουν περικοπές και σε άλλα νούμερα, με αποτέλεσμα το έργο να είναι σε τέτοιο βαθμό "κολοβωμένο" που να μην μπορεί να καλύψει την κανονική διάρκεια της παράστασης.


Μέχρι το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου οι δύο συγγραφείς και ο επιχειρηματίας του Ακροπόλ Βασίλης Μπουρνέλλης είχαν αλεπάλληλες επαφές με την αρμόδια επιτροπή, αλλά λύση δεν βρέθηκε. Κατά συνέπεια τοποθετήθηκε η χειρόγραφη επιγραφή στην πόρτα του θεάτρου και ο θίασος αποχώρησε. Η Ρένα Βλαχοπούλου μάλιστα, όπως διαβάζουμε στο Βήμα (17-12-1970), ζήτησε επίμονα από τους δημοσιογράφους να γράψουν ότι "θα εγκαταλείψη το θέατρο και θα ανοίξη ψιλικατζίδικο"...

Η... ηρωική "έξοδος του Μεσολογγίου" του θιάσου...
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν
από τον συνεργάτη του Βήματος και των Νέων Βασίλη Καραγιώργο

Ο Μπουρνέλλης υπέβαλε το έργο στη Δευτεροβάθμια επιτροπή λογοκρισίας και περίμενε απάντηση, η οποία όμως δεν ήρθε ούτε στις 17, οπότε το θέατρο παρέμεινε κλειστό (και απασχόλησε και πάλι το πρωτοσέλιδο των Νέων).


Ενώ ο Κώστας Μητρόπουλος ασχολήθηκε και πάλι με το θέμα του Λέγονται δεν λέγονται όπως είχε κάνει και με την απαγόρευση του Έρχονται δεν έρχονται τον προηγούμενο μήνα.


Τελικά διαβάσαμε στις εφημερίδες στις 19 Νοεμβρίου ότι η πρεμιέρα επρόκειτο να δοθεί εκείνο το βράδυ, αφού η Δευτεροβάθμια Επιτροπή δέχτηκε να γίνουν λιγότερες περικοπές. Η αυλαία άνοιξε επιτέλους στο Ακροπόλ και όλος αυτός ο θόρυβος αποδείχτηκε ευεργετικός για το Λέγονται δεν λέγονται, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Μέσα στις γιορτές η είσπραξη ενός τριημέρου ήταν 300.000 δρχ που θεωρήθηκε ρεκόρ για την εποχή. Για το υπόλοιπο της σεζόν το Λέγονται δεν λέγονται ανταγωνιζόταν για την πρώτη θέση στον πίνακα των εισπράξεων με την επιθεώρηση του θεάτρου Καλουτά Χίππηδες και Ντιρλαντάδες που παρουσίαζε μεγάλος θίασος με επικεφαλής τους Σταύρο Παράβα, Γιώργο Κωνσταντίνου, Μάρθα Καραγιάννη και Γιώργο Πάντζα.

Από τη συλλογή θεατρικών προγραμμάτων του ΕΛΙΑ

Κάποια στιγμή γράφτηκε ότι στο Λέγονται δεν λέγονται προστέθηκαν δύο σκηνές, σε μία από τις οποίες έπαιζε η Ρένα Βλαχοπούλου. Δυστυχώς δεν έχω μέχρι τώρα ανακαλύψει για ποιο νούμερο πρόκειται και αν αντικατέστησε κάποιο από τα ήδη παιζόμενα. Συμβαίνει το εξής παράξενο: το νούμερο "Η μικρά Βουλή" που υπάρχει στο πρόγραμμα της παράστασης και που φωτογραφία του υπάρχει στο αρχείο του Γιώργου Ανεμογιάννη, ο οποίος υπέγραφε τα σκηνικά και τα κοστούμια του Λέγοντα δεν λέγονται, φαίνεται πως είναι το ίδιο ή τουλάχιστον παρόμοιο νούμερο με τη "Βουλίτσα" που έπαιζε η Μαίρη Χρονοπούλου την επόμενη χειμερινή σεζόν στο Ακροπόλ στην επιθεώρηση Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι που έγραψαν και πάλι ο Κώστας Νικολαΐδης και ο Ηλίας Λυμπερόπουλος (με σκηνογραφίες/κοστούμια του Γιώργου Ανεμογιάννη, και πάλι). Η Μαίρη Χρονοπούλου είχε μάλιστα την εξαιρετική ευκαιρία να αναβιώσει η ίδια το νούμερό της για την τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ Βραδιά Επιθεώρησης το 1984. 

Η Ρένα Βλαχοπούλου στη "Μικρά Βουλή"
Φωτογραφία από το αρχείο του Γιώργου Ανεμογιάννη

Η Μαίρη Χρονοπούλου στη "Βουλίτσα" στην επιθεώρηση Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι.
Φωτογραφία από την έκδοση του Γιώργου Χατζηδάκη Θεατρικά '71


Οι κριτικές για το Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι επαινούν φυσικά τη Χρονοπούλου για την ερμηνεία της στη "Βουλίτσα", αλλά δεν αναφέρουν κάτι για τις ομοιότητές του με τη "Μικρά Βουλή" της Ρένας, και δυστυχώς δεν έχουν μέχρι τώρα εντοπιστεί κριτικές για το Λέγονται δεν λέγονται για να δούμε αν τελικά το νούμερο παρέμεινε στο έργο. Έχουμε μόνο το φωτογραφικό τεκμήριο που διέσωσε ο Γιώργος Ανεμογιάννης και κάνει τον Rena Fan να συλλογίζεται πόσο τυχερές/-οί θα ήμασταν αν είχε απαθανατιστεί η ερμηνεία της Ρένας Βλαχοπούλου στη Βραδιά Επιθεώρησης σε αυτό ή σε κάποιο άλλο νούμερο...
Η Ρένα Βλαχοπούλου στην επιθεώρηση Λέγονται δεν λέγονται
Φωτογραφία από το αρχείο του Γιώργου Ανεμογιάννη

Το ωραίο κείμενο της "Βουλίτσας" αναδημοσιεύεται πάντως και στο βιβλίο της Κωνστάντζας Γεωργακάκη Βίος και πολιτεία μιας γηραιάς κυρίας στην επταετία. Επιθεώρηση και δικτατορία (εκδ. Ζητή, 2015), στο οποίο άλλωστε παρουσιάζονται και τα γεγονότα του Ακροπόλ τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1970. Η Γεωργακάκη επισημαίνει, με βάση το υλικό που ανακάλυψε στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, ότι τη "Βουλίτσα" ερμήνευσε και η Ντόρα Γιαννακοπούλου στην επιθεώρηση Κορώνα γράμματα παρόλο που το νούμερο δεν υπήρχε στο πρόγραμμα της παράστασης.

Η αποθέωση του Λέγονται δεν λέγονται.
Φωτογραφία από την έκδοση του Γιώργου Χατζηδάκη Θεατρικά '71

Οι περιπέτειες του Έρχονται δεν έρχονται και του Λέγονται δεν λέγονται ενέπνευσαν τον Δημήτρη Χρονόπουλο να συμπεριλάβει την παρακάτω πρόταση στον χιουμοριστικό "Καζαμία του 1971" που δημοσίευσε η Βραδυνή στις 30-12-1970:
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ: Εις το ελαφρόν θέατρον απαγορεύεται η αναβίβασις επιθεωρήσεως υπό τον τίτλον "Παίζονται, δεν παίζονται".