Σαν σήμερα το 1960: Μεταπηδά στην πρόζα;

Στις 30 Ιουλίου 1960 διαβάζουμε στη θεατρική στήλη της εφημερίδας Τα Νέα:

Η ενδεχόμενη μεταπήδηση της Ρένας στην πρόζα κρίθηκε αρκετά σημαντική είδηση,
ώστε να συμπεριληφθεί, έστω και τελευταία, στις κυριότερες θεατρικές ειδήσεις 
της μέρας εκείνης...

Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΤΑΠΗΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΖΑ;

Πληροφορούμεθα ότι στην εκλεκτή πρωταγωνίστρια του ελαφρού μουσικού θεάτρου Ρένα Βλαχοπούλου έγινε πρότασις να εμφανισθή κατά την ερχομένη χειμερινή περίοδο με κυοφορούμενο θίασο πρόζας.

Τα Νέα, 30-7-1960 

Περισσότερες λεπτομέρειες για τον κυοφορούμενο θίασο έδωσε η ίδια στήλη δύο μέρες αργότερα:

ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ,
ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΟ ΚΥΒΕΛΗΣ;

Σήμερα το μεσημέρι θα διευκρινισθή οριστικά αν το θέατρο Κυβέλης θα συνεχίση τη λειτουργία του ως θέατρο ή αν θα μετατραπή σε κινηματογράφο.

Στην περίπτωση που θα μείνη θέατρο από τους θιάσους που το διεκδικούν φέρεται ως επικρατέστερος θίασος κωμωδίας με επικεφαλής τους Χρήστο Ευθυμίου, Νίκο Σταυρίδη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Ρένα Βλαχοπούλου και Σμαρούλα Γιούλη.

Εφ' όσον του παραχωρηθή το θέατρο της πλατείας Συντάγματος, ο θίασος θα αρχίση τις παραστάσεις του τον Οκτώβριο με κωμωδία Αλ. Σακελλάριου-Χρ. Γιαννακόπουλου, που θα γραφή ειδικώς για τους πέντε πρωταγωνιστάς-συνθιασάρχας.

Τα Νέα, 1-8-1960

Και ενώ η προοπτική δημιουργίας ενός τέτοιου θιάσου σε έργο αυτών των συγγραφέων φαινόταν άκρως ενδιαφέρουσα, δύο μέρες αργότερα διαβάζουμε και πάλι στα Νέα ότι το εγχείρημα ναυαγεί "λόγω υπερβολικών οικονομικών αξιώσεων του θεατρώνου Κ. Θεοδωρίδη, ο οποίος εζήτησε ως εφ' άπαξ το ποσόν των 100.000 δραχμών καταβλητέον αμέσως μετά την υπογραφή των συμβολαίων". Ωστόσο, το θέατρο Κυβέλης δεν θα λειτουργούσε ούτε ως κινηματογράφος επειδή ο Θεοδωρίδης (σύζυγος της Κυρίας Κυβέλης) είχε και πάλι υπερβολικές αξιώσεις από τον ενδιαφερόμενο επιχειρηματία Μανιάτη, καθώς ζήτησε να παραμείνουν δικά του τα μηχανήματα του κινηματογράφου μετά τη λήξη του συμβολαίου...

Ρένα Βλαχοπούλου και Χρήστος Ευθυμίου
συνθιασάρχες στο Ακροπόλ
τη χειμερινή σεζόν 1964-65.
Φωτογραφία από το βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά
Επιθεώρηση, καψούρα μου
(εκδ. Γλάρος, 1985)

Τελικά η Ρένα Βλαχοπούλου συνεργάστηκε με τον Χρήστο Ευθυμίου σε επιθεωρήσεις τέσσερα χρόνια αργότερα (και για δύο χρόνια) και με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στο σινεμά πέντε χρόνια αργότερα. Με τον Νίκο Σταυρίδη είχε ήδη συναντηθεί αρκετές φορές, ενώ και με τη Σμαρούλα Γιούλη είχε συνυπάρξει όταν εκείνη ήταν παιδάκι σε μουσικά πρωινά της Κατοχής και αργότερα για δύο εβδομάδες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά... Πάντως, αν τελικά πραγματοποιούνταν αυτή η συνεργασία, ενδεχομένως η πορεία της Ρένας στο θέατρο να ήταν διαφορετική, αφού θα δοκιμαζόταν σε πρόζα σε μια φάση της καριέρας της στην οποία ακόμα διαμορφωνόταν η υποκριτική της ταυτότητα και μπορεί να της ανοίγονταν και άλλοι δρόμοι. Βέβαια, είχε ήδη νιώσει τις γλύκες της επιθεώρησης (καλύτερες αμοιβές, λιγότερη κούραση), οπότε και πάλι μπορεί να επέστρεφε στη φιλόξενη αγκαλιά της...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1976: Εσείς έχετε κοσμήματα;

Στις 19 Αυγούστου 1976 η εφημερίδα Τα Νέα ρωτά γνωστές πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου αν έχουν κοσμήματα και πού τα κρύβουν. Την αφορμή για αυτή τη μίνι-έρευνα την είχε δώσει μια πρόσφατη κλοπή στο σπίτι της Σμαρούλας Γιούλη και του Βαγγέλη Λιβαδά. Περισσότερες πληροφορίες μας δίνει το ίδιο το δημοσίευμα των Νέων (με μικρές επεμβάσεις στην ορθογραφία του κειμένου):

Έχετε κοσμήματα και πού τα κρύβετε;

Θέμα της ημέρας στους θεατρικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους της Αθήνας η κλοπή των κοσμημάτων από το σπίτι της ηθοποιού Σμαρούλας Γιούλη και του συζύγου της θεατρικού επιχειρηματία Β. Λιβαδά. Όπως είναι γνωστό, τα θύματα της κλοπής ανεβάζουν την αξία των κοσμημάτων σε 2.000.000 δραχμές.

Το θέμα--φυσικό είναι--είχε και συνέχεια. Στα καμαρίνια των θεάτρων, στα μεταμεσονύκτια "στέκια" των ηθοποιών οι συζητήσεις στρέφονται στα κοσμήματα της Σμαρούλας, που έκαναν φτερά, αλλά και στα... κοσμήματα των άλλων πρωταγωνιστριών του θεάτρου μας. Όλοι και όλες--προ πάντων όλες--προσπαθούν να ανακαλύψουν ποια ηθοποιός έχει τα περισσότερα και πιο ακριβά κοσμήματα, πού τα έχει ασφαλισμένα κλπ.

Για να... βοηθήσουμε τη συζήτηση, δημοσιεύουμε ένα μίνι ρεπορτάζ που κάναμε στα παρασκήνια των θεάτρων. Ρωτήσαμε μερικές από τις πιο γνωστές πρωταγωνίστριες να μας πουν αν έχουν κοσμήματα αξίας, αν φοβούνται να μην τους τα κλέψουν κλπ. Να οι απαντήσεις:

ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ: "Δεν έχω κοσμήματα μεγάλης αξίας, γιατί πιστεύω ότι το να τ' αγοράζει και να τα μαζεύει κανείς δεν έχει ενδιαφέρον. Αυτός είναι κι ο λόγος που δεν φοβάμαι".

--Μήπως ασφαλίζετε κάτι άλλο πολύτιμο;
--Δεν έχω αυτή τη συνήθεια.

 

ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ: "Τους κλέφτες τους κάνουμε εμείς, γιατί αφήνουμε εκτεθειμένα ό,τι έχουμε. Εγώ δεν έχω κοσμήματα, αλλά κι αν είχα δεν θα τ' άφηνα σπίτι. Έτσι, αν έρθει κάποιος, μόνο πέτρες θα βρει.

ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ: "Είναι τόσο ασήμαντα αυτά που έχω, που δεν αξίζει τον κόπο να τα ασφαλίσω. Αν βέβαια είχα, θα τα ασφάλιζα". 

ΕΛΕΝΗ ΑΝΟΥΣΑΚΗ: "Τα κοσμήματά μου περιορίζονται σε μερικά δακτυλίδια-σουβενίρ. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι είναι ανόητο να ασχολείται κανείς με το κόσμημα, όταν υπάρχουν γύρω μας τόσα προβλήματα. Πάντως, αν είχα πράγματα αξίας σπίτι μου, θα τα ασφάλιζα".

ΑΝΝΑ ΦΟΝΣΟΥ: "Το όνειρό μου από μικρή ήταν να αποκτήσω πολλά μπιζού. Έτσι, όταν άρχισα να κερδίζω χρήματα, το 'ριξα στην υπερβολή. Συνέχεια αγόραζα, για να στολίζομαι, μέχρι που κάποιος μου ψιθύρισε 'δεν φοβάσαι;' Από τότε τα έβαλα στην Τράπεζα και είναι αστείο, γιατί εγώ δεν τα αγόρασα για επένδυση".

ΚΑΙΤΗ ΠΑΠΑΝΙΚΑ: "Το μόνο κόσμημα είναι η βέρα μου. Γενικά δεν πολυφορώ, γιατί δεν τ' αγαπώ. Προτιμώ να στέκομαι σε μια βιτρίνα με γλυκά, παρά σε μια βιτρίνα με κοσμήματα. Μερικοί βέβαια κάνουν επενδύσεις σε κοσμήματα. Εγώ πάντως δεν θα το επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου".

Τα Νέα, 19-8-1976 

Λίγα χρόνια νωρίτερα παρά λίγο να πέσει θύμα κλοπής και η ίδια η Ρένα Βλαχοπούλου. Αυτό όμως είναι μια ιστορία για ένα άλλο, χειμωνιάτικο "Σαν σήμερα"...