Σαν σήμερα το 1963: Δυο "μη πραγματοποιηθέντα"...

Στις 8 Ιουνίου 1963 διαβάζουμε σε αθηναϊκές εφημερίδες ειδήσεις για θεατρικές συνεργασίες της Ρένας Βλαχοπούλου που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν. Η πρώτη είδηση δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εμπρός (κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο), στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ για τα θέατρα του καλοκαιριού που μόλις ξεκινούσε. Διαβάζουμε λοιπόν:

25μελής θίασος θα εμφανισθή στο θέατρο "Περοκέ" με επικεφαλής την Άννα και Μαρία Καλουτά, την Ρένα Ντορ, την Μπέτυ Μοσχονά, τον Αλέκο Λειβαδίτη, τον Τάκη Μηλιάδη, τον Ορέστη Μακρή, την Ρένα Βλαχοπούλου κ.ά. Θα παρουσιάσουν την επιθεώρησι "Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα", που έγραψαν οι συγγραφείς Γιώργος Γιαννακόπουλος και Κώστας Νικολαΐδης.

Εμπρός, 8-6-1963

Η... βιαστική πρόσθεση του ονόματος της Ρένας στο τέλος της λίστας των επικεφαλής του Περοκέ θα πρέπει να μας... υποψιάσει. Όντως στο μουσικό θέατρο του Μεταξουργείου εμφανίστηκε ο επονομαζόμενος "Θίασος των Οκτώ" (αν και επισήμως αποκαλούνταν "Μουσική Θεατρική Εταιρεία"), ωστόσο το όγδοο μέλος του δεν ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου, αλλά ο Γιώργος Κάππης. Δεν γνωρίζω αν έγινε κάποια στιγμή πρόταση στη Ρένα να συμπράξει με τον θίασο: οι θεατρικές στήλες που αφορούσαν τις ζυμώσεις εκείνου του καλοκαιριού δεν αναφέρουν καθόλου το όνομά της σε σχέση με το Περοκέ. Αντίθετα υπάρχουν αρκετές αναφορές στη συνεργασία της με τον Τώνη Μαρούδα και την Καίτη Μπελίντα στη Σπηλιά του Παρασκευά (έχουμε ήδη καλύψει το θέμα εδώ). Άλλωστε, διανύουμε την περίοδο 1960-1963 που η Ρένα προτιμά να εμφανίζεται περισσότερο σε κέντρα και λιγότερο σε θέατρα (αυτό άλλαξε από το φθινόπωρο του '63). 

Η πρώτη σελίδα του προγράμματος της επιθεώρησης
Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα
που φυλάσσεται στο Αρχείο Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Για την ιστορία πάντως πρέπει να αναφέρουμε πως ο "Θίασος των Οκτώ" γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία με την επιθεώρηση Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα, η οποία παίχτηκε ολόκληρο το καλοκαίρι στο Περοκέ (κατατροπώνοντας τη Μαγική πόλη των Χατζιδάκι-Θεοδωράκη στο Παρκ) και μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο θέατρο Καλουτά, όπου παίχτηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του '63 (και τη διαδέχτηκαν η επιθεώρηση Το ημερολόγιο των οκτώ τρελών--τίτλος "δανεισμένος" από την επιτυχία του Δημήτρη Χορν Το ημερολόγιο ενός τρελού--και η μουσική ηθογραφία ή "ηθογραφική επιθεώρηση" των Μίμη Τραϊφόρου-Μήτσου Βασιλειάδη Ο 13ος θεός (έργο που έκανε καριέρα και με άλλους τίτλους...).

Οι... επτά από τους οκτώ στην πασαρέλα του Περοκέ (απουσιάζει ο Ορέστης Μακρής),
πιθανότατα στο Β΄ μέρος της επιθεώρησης Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα που είχε τον τίτλο
"Greek West Side Story"... 
Φωτογραφία από τη σελίδα του Facebook Μουσικό Θέατρο 
του ηθοποιού και χορευτή Γιάννη Χριστόπουλου

Ας επιστρέψουμε όμως στο καλοκαίρι του '63 και σε άλλη μια θεατρική είδηση που δημοσιεύτηκε σαν σήμερα, στις 8 Ιουνίου, αλλά αφορά το... καλοκαίρι του '64! Συγκεκριμένα, διαβάζουμε στα Νέα ένα ρεπορτάζ του Φάνη Κλεάνθη:

 

Η ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ το 64 στον Κήπο;

Ενώ ελάχιστα καλοκαιρινά θέατρα έχουν ανοίξει ακόμη και δεν ολοκληρώθηκε η θερινή θεατρική σαιζόν του 1963, άρχισαν--από τώρα--ζυμώσεις για την καλοκαιρινή περίοδο του 1964.

Ούτε, διεξήχθησαν προκαταρκτικές συζητήσεις μεταξύ του θεατρικού επιχειρηματίου Βασ. Μπουρνέλλη και της Μάρως Κοντού, με την προοπτική η σημειώνουσα συνεχή ανοδικήν εξέλιξιν εκλεκτή πρωταγωνίστρια να ηγηθή του συγκροτήματος του θεάτρου του Εθνικού Κήπου, του χρόνου το καλοκαίρι!

Σύμφωνα με τις συζητήσεις που έγιναν, στο θέατρο του Κήπου θα παρουσιασθή το καλοκαίρι του 1964 "μιούζικαλ", το οποίο θα γραφή από Έλληνας συγγραφείς με βάσι την υπόθεσι της ταινίας της Μαίριλυν Μονρόε "Εφτά χρόνια φαγούρα".

Λέγεται σχετικώς ότι την Μάρω Κοντού θα κληθούν να πλαισιώσουν διαλεχτά στελέχη της σκηνής, μεταξύ των οποίων η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Γιάννης Βογιατζής, ο Κώστας Βουτσάς και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Τα Νέα, 8-6-1963

Από όλα αυτά τα ονόματα τελικά το καλοκαίρι του '64 εμφανίστηκε μόνο η Ρένα Βλαχοπούλου στο θέατρο του Εθνικού Κήπου και δυστυχώς όχι σε μιούζικαλ, αλλά σε μια καθαρόαιμη επιθεώρηση, το Γυναίκες και λουλούδια (διαβάστε εδώ) που, εκτός των άλλων, ξεκίνησε και τη μόδα των παραμυθοδραμάτων του δεύτερου μέρους... Η Μάρω Κοντού, μετά από δύο ενδιαφέρουσες παραστάσεις που παρουσίασε τη χειμερινή σεζόν 1963-64 μαζί με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (Η βροχή του Somerset Maugham και Η χήρα μου κι εγώ των Barash και Moore--ή αλλιώς το Send Me No Flowers που γνωρίσαμε στο σινεμά με την Doris Day και τον Rock Hudson), αποφάσισε μάλλον να ξεκουραστεί... 

Μπορεί να μην έγινε... Marilyn Monroe, έγινε όμως... Doris Day
(που ίσως της πήγαινε και περισσότερο): η Μάρω Κοντού
με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Γιώργο Βρασιβανόπουλο
στην κωμωδία Η χήρα μου κι εγώ (Send Me No Flowers).
Φωτογραφία από την έκδοση του Θ. Κρίτα Θέατρο '64

Η Κοντού είχε βέβαια ήδη συναντηθεί με τη Ρένα το προηγούμενο καλοκαίρι, στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι στο Μετροπόλιταν, ενώ η επόμενη θεατρική τους συνεργασία θα πραγματοποιούνταν 24 χρόνια μετά, τη χειμερινή σεζόν 1987-88 στην επιθεώρηση Ανδρέα, μας τελείωσες.

Η Νίκη Λεμπέση, η Μάρω Κοντού, η Ζωή Φυτούση
και η Ρένα Βλαχοπούλου (η μόνη που δεν φοράει... ίσιο παπούτσι νομίζω!)
ως "Αδελφές Τατά" στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι
το καλοκαίρι του 1962 στο Μετροπόλιταν.
Φωτογραφία από την έκοδση του Θ. Κρίτα Θέατρο '62 

Για την ιστορία, τέλος, να αναφέρω πως την ίδια εκείνη μέρα, στις 8 Ιουνίου 1963, τα Νέα δημοσίευσαν πληροφορίες για τις ταινίες που θα παρουσίαζε η Φίνος Φιλμ τη σεζόν 63-64 και ανέφερε, με αλφαβητική σειρά, τα ονόματα των ηθοποιών που θα πρωταγωνιστούσαν σε αυτές, ανάμεσά τους φυσικά και αυτό της Ρένας Βλαχοπούλου που έπαιξε σε δύο ταινίες της εταιρίας, το Ένα κορίτσι για δύο και το Κάτι να καίει...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1963: Με την Άννα Μαντζουράνη;

Στις 3 Αυγούστου 1963 διαβάζουμε στη θεατρική στήλη της εφημερίδας Τα Νέα:

Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΗ;

Η Άννα Μαντζουράνη, η οποία μαζί με τον συνθέτη Μενέλαο Θεοφανίδη θα παρουσιάση των χειμώνα μουσικές κωμωδίες στο θέατρο "Διάνα", επρότεινε στην Ρένα Βλαχοπούλου να συνεργασθή με τον θίασό της. Οι συζητήσεις έχουν προχωρήσει και πιθανολογείται υπογραφή συμβολαίων λίαν προσεχώς, αν και εν τω μεταξύ η Βλαχοπούλου εδέχθη κατεπείγουσα πρότασι του Μπουρνέλλη να συνεργασθή τον χειμώνα στο "Ακροπόλ".

Τα Νέα, 3-8-1963

Ο... κατεπείγων χαρακτήρας της πρότασης του Βασίλη Μπουρνέλλη στη Ρένα έπιασε τόπο, αφού τρεις μόλις μέρες μετά η Ρένα υπέγραψε συμβόλαιο με τον επιχειρηματία του Ακροπόλ. Σίγουρα η οικονομική προσφορά που δέχτηκε η Ρένα από τον Μπουρνέλλη δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με την προσφορά που θα της έκανε η Άννα Μαντζουράνη. Ίσως πάλι η δαιμόνια Κερκυραία να αντιλήφθηκε ότι το εγχείρημα της Μαντζουράνη δεν είχε πολλές ελπίδες... 

Η Άννα Μαντζουράνη είχε αποφασίσει να αναβιώσει το είδος της μουσικής κωμωδίας στο θέατρο Διάνα και κάλεσε για συμπαραστάτες της δυο μάστορες του είδους, τον συνθέτη (και δάσκαλό της) Μενέλαο Θεοφανίδη και τον συγγραφέα Δημήτρη Γιαννουκάκη, ο οποίος είχε υπογράψει τη διασκευή του κειμένου της εξαιρετικά επιτυχημένης μουσικής κωμωδίας Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά το 1949. Η συμπαθέστατη ηθοποιός, που ανέλαβε και την επιχείρηση του θιάσου, δήλωσε στις εφημερίδες ότι αναζητά έργα σαν το Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά ή το κατοχικό Αλάτι και πιπέρι (στο οποίο επίσης είχε βάλει το χεράκι του ο Γιαννουκάκης) για να προτείνει και πάλι στο αθηναϊκό κοινό τη μουσική κωμωδία ως μια εναλλακτική πρόταση ψυχαγωγίας. Δυστυχώς η Μαντζουράνη δεν τα κατάφερε, παρά τη συνδρομή του Μενέλαου Θεοφανίδη (που είχε ήδη επιχειρήσει δύο φορές να αναστήσει τη μουσική κωμωδία στο ίδιο θέατρο τις σεζόν 1956-57 και 1957-58 με συνεργάτη τον Νίκο Σταυρίδη--και τη δεύτερη σεζόν και τη Ρένα Βλαχοπούλου--με αποτελέσματα απλώς συμπαθητικά), του αδελφού του Ηρακλή Θεοφανίδη και καλών ηθοποιών όπως ο Κούλης Στολίγκας, η Μαρίκα Κρεββατά και η Σοφία Βερώνη. Ο θίασος παρουσίασε ως πρώτο έργο τον Οκτώβριο το Ο έρωτας είν' η ζωή μας του Δημήτρη Γιαννουκάκη, ενώ τον Νοέμβριο παρουσίασε μια διασκευή της κωμωδίας Δεν θα τα πάρεις μαζί σου των Κάουφμαν και Χαρτ. Το κοινό δεν ανταποκρίθηκε και ο θίασος διαλύθηκε στο τέλος Νοεμβρίου. Λίγες μέρες αργότερα τον διαδέχτηκε στη σκηνή του Διάνα ο θίασος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με τα Οργισμένα νιάτα του Όσμπορν.

Χαρτάκι στα παρασκήνια μάλλον του θεάτρου Μετροπόλιταν,
το καλοκαίρι του 1960. Στο καρέ η Ρένα Βλαχοπούλου
(που παράλληλα δέχεται τις περιποιήσεις της κομμώτριας),
η Άννα Μαντζουράνη, η Έλσα Ρίζου και μια ηθοποιός
της οποίας την πλάτη δεν αναγνωρίζω δυστυχώς...

Η Ρένα Βλαχοπούλου και η Άννα Μαντζουράνη είχαν ήδη συνεργαστεί αρκετές φορές σε επιθεωρήσεις στα θέατρα Ακροπόλ, Ριάλτο, Μετροπόλιταν, ενώ συνεργάστηκαν ξανά και στο Κοτοπούλη-Ρεξ τη σεζόν 1972-73. Συναντήθηκαν επίσης στον κινηματογράφο, στις ταινίες Η ζηλιάρα και Της πολιτσμάνας το κάγκελο, παραγωγές της εταιρίας Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (η Μαντζουράνη ήταν παντρεμένη με τον Αντώνη Καρατζόπουλο), όπου διακρίνει κανείς μια ωραία χημεία ανάμεσα στις δύο καλλιτέχνιδες.

Ρένα Βλαχοπούλου και Άννα Μαντζουράνη στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη
Της πολιτσμάνας το κάγκελο (1980)

Αν και η Μαντζουράνη είχε σπουδάσει στη σχολή μουσικού θεάτρου του Τάκη Μουζενίδη και διακρίθηκε πρώτα στις επιθεωρήσεις του θεάτρου Ακροπόλ (όπου, βέβαια, είχε την υποστήριξη του Βασίλη Μπουρνέλλη με τον οποίο συνδέονταν ερωτικά), έχει μείνει στη μνήμη μας και για τις ερμηνείες της σε ρόλους δραματικών αποχρώσεων στις ταινίες Θανάση, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι και Μάθε, παιδί μου, γράμματα του Θόδωρου Μαραγκού (για τη δεύτερη τιμήθηκε και με το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης). Η Άννα Μαντζουράνη πέθανε από καρκίνο στα 56 της χρόνια.

Άννα Μαντζουράνη και Ρένα Βλαχοπούλου σε κοσμική εκδήλωση...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1956: Στην Αίγυπτο;

Στις 31 Ιουλίου 1956 διαβάζουμε στη θεατρική στήλη της εφημερίδας Τα Νέα:

Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Η δημοφιλής βεντέττα του ελαφρού τραγουδιού Ρένα Βλαχοπούλου δεν θα μετάσχη τελικώς στον υπό την Σοφία Βέμπο θίασο των "Συνεργαζομένων Καλλιτεχνών" κατά την χειμερινή περίοδο, μη επελθούσης συμφωνίας σε οικονομικά θέματα. Κατόπιν τούτου, η Ρένα Βλαχοπούλου προέβη σε διαπραγματεύσεις για την εμφάνισί της κατά την χειμερινή περίοδο, στο γνωστό κοσμικό κέντρο του Καΐρου "Ωμπέρζ ντε Πυραμίντ"

Τα Νέα, 31-7-1956

Τελικά η Ρένα Βλαχοπούλου δεν πήγε στην Αίγυπτο τη χειμερινή περίοδο 1956-57. Προτίμησε το θέατρο Ακροπόλ, αφού ο επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλλης τής έδωσε μια ικανοποιητική αμοιβή (το "κασέ" της είχε πλέον ανέβει...). Αντίθετα, παρά την είδηση που δημοσίευσαν την ίδια μέρα τα Νέα, ο Νίκος Σταυρίδης δεν εμφανίστηκε στο Ακροπόλ, αλλά προτίμησε να συνεργαστεί τη χειμερινή περίοδο με τον συμπατριώτη του Μενέλαο Θεοφανίδη: συγκρότησαν τον Θίασο "Ελληνική Μουσική Κωμωδία" που παρουσίασε στο θέατρο Διάνα τις μουσικές κωμωδίες Έτσι και την πιάσουμε των Τσιφόρου-Σακελλάριου, Γαμπρός με δόσεις του Δημ. Γιαννουκάκη και Πρώτη νύχτα γάμου του Μ. Θεοφανίδη (την προσπάθειά τους να διατηρήσουν ζωντανό το είδος της μουσικής κωμωδίας οι δύο Σαμιώτες συνεργάτες τη συνέχισαν και τη χειμερινή περίοδο 1957-58 με τη συνεργασία της Ρένας Βλαχοπούλου, όπως έχουμε πει αρκετές φορές).

Πρώτη επίσκεψη στις πυραμίδες. Φωτογραφία από την έκθεση
Diva Rena που διοργανώθηκε στο θέατρο Badminton το 2010
με επιμέλεια του Μάκη Δελαπόρτα και της Δέσποινας Βολίδη 

Όσο για την Αίγυπτο, στην οποία η Ρένα είχε εμφανιστεί με εξαιρετική επιτυχία τις σεζόν 1946-47 και 1953-54, την επισκέφτηκε, όπως έχουμε πει ξανά, για μια μοναδική εμφάνιση τον Ιούλιο του 1958... Πάντως έχουν διασωθεί δυο φωτογραφίες της από δυο διαφορετικές επισκέψεις της στις πυραμίδες...

Δεύτερη επίσκεψη στις πυραμίδες. Φωτογραφία από την έκθεση
Diva Rena που διοργανώθηκε στο θέατρο Badminton το 2010
με επιμέλεια του Μάκη Δελαπόρτα και της Δέσποινας Βολίδη

Για την ιστορία, να αναφέρω ότι στην ίδια σελίδα, χωρίς να "κατορθώσει" να προβληθεί ανάμεσα στις σημαντικές θεατρικές ειδήσεις της ημέρας (άλλωστε η αποχή του ζεύγους Παξινού-Μινωτή από το Φεστιβάλ Αθηνών ήταν πιο... πιασάρικη...), δημοσιεύεται ένα τρίπτυχο ειδήσεων που αφορούν τη Δανάη: πρώτον, ετοιμάζεται να αναχωρήσει για τουρνέ σε επαρχιακές πόλεις, δεύτερον, η εκπομπή Τραγούδια για λίγους του Εθνικού Προγράμματος του ΕΙΡ στη οποία λαμβάνει μέρος "αποκλειστικώς" η Δανάη θα μεταδίδεται πλέον κάθε Παρασκευή στις 10μμ (και όχι στις 8.30μμ), και, τρίτον, η Δανάη ηχογράφησε για λογαριασμό της εταιρίας Φίλιπς "μια σειρά από χωριάτικα ελληνικά τραγούδια" με μεγάλη ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Κώστα Γιαννίδη: επρόκειτο για ένα extended play 45άρι με τέσσερα δημοτικά τραγούδια που αποτελούσε μέρος της προσπάθειας της δισκογραφικής εταιρίας να συλλέξει τα πιο αντιπροσωπευτικά της μουσικής παράδοσης κάθε χώρας. Και όταν ο Γιαννίδης ρώτησε τη Δανάη: "Τι θα τραγουδήσεις; Αττίκ;" εκείνη του απάντησε ορθά-κοφτά: "Δημοτικά τραγούδια, φυσικά!"...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1960: Μεταπηδά στην πρόζα;

Στις 30 Ιουλίου 1960 διαβάζουμε στη θεατρική στήλη της εφημερίδας Τα Νέα:

Η ενδεχόμενη μεταπήδηση της Ρένας στην πρόζα κρίθηκε αρκετά σημαντική είδηση,
ώστε να συμπεριληφθεί, έστω και τελευταία, στις κυριότερες θεατρικές ειδήσεις 
της μέρας εκείνης...

Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΤΑΠΗΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΖΑ;

Πληροφορούμεθα ότι στην εκλεκτή πρωταγωνίστρια του ελαφρού μουσικού θεάτρου Ρένα Βλαχοπούλου έγινε πρότασις να εμφανισθή κατά την ερχομένη χειμερινή περίοδο με κυοφορούμενο θίασο πρόζας.

Τα Νέα, 30-7-1960 

Περισσότερες λεπτομέρειες για τον κυοφορούμενο θίασο έδωσε η ίδια στήλη δύο μέρες αργότερα:

ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ,
ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΟ ΚΥΒΕΛΗΣ;

Σήμερα το μεσημέρι θα διευκρινισθή οριστικά αν το θέατρο Κυβέλης θα συνεχίση τη λειτουργία του ως θέατρο ή αν θα μετατραπή σε κινηματογράφο.

Στην περίπτωση που θα μείνη θέατρο από τους θιάσους που το διεκδικούν φέρεται ως επικρατέστερος θίασος κωμωδίας με επικεφαλής τους Χρήστο Ευθυμίου, Νίκο Σταυρίδη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Ρένα Βλαχοπούλου και Σμαρούλα Γιούλη.

Εφ' όσον του παραχωρηθή το θέατρο της πλατείας Συντάγματος, ο θίασος θα αρχίση τις παραστάσεις του τον Οκτώβριο με κωμωδία Αλ. Σακελλάριου-Χρ. Γιαννακόπουλου, που θα γραφή ειδικώς για τους πέντε πρωταγωνιστάς-συνθιασάρχας.

Τα Νέα, 1-8-1960

Και ενώ η προοπτική δημιουργίας ενός τέτοιου θιάσου σε έργο αυτών των συγγραφέων φαινόταν άκρως ενδιαφέρουσα, δύο μέρες αργότερα διαβάζουμε και πάλι στα Νέα ότι το εγχείρημα ναυαγεί "λόγω υπερβολικών οικονομικών αξιώσεων του θεατρώνου Κ. Θεοδωρίδη, ο οποίος εζήτησε ως εφ' άπαξ το ποσόν των 100.000 δραχμών καταβλητέον αμέσως μετά την υπογραφή των συμβολαίων". Ωστόσο, το θέατρο Κυβέλης δεν θα λειτουργούσε ούτε ως κινηματογράφος επειδή ο Θεοδωρίδης (σύζυγος της Κυρίας Κυβέλης) είχε και πάλι υπερβολικές αξιώσεις από τον ενδιαφερόμενο επιχειρηματία Μανιάτη, καθώς ζήτησε να παραμείνουν δικά του τα μηχανήματα του κινηματογράφου μετά τη λήξη του συμβολαίου...

Ρένα Βλαχοπούλου και Χρήστος Ευθυμίου
συνθιασάρχες στο Ακροπόλ
τη χειμερινή σεζόν 1964-65.
Φωτογραφία από το βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά
Επιθεώρηση, καψούρα μου
(εκδ. Γλάρος, 1985)

Τελικά η Ρένα Βλαχοπούλου συνεργάστηκε με τον Χρήστο Ευθυμίου σε επιθεωρήσεις τέσσερα χρόνια αργότερα (και για δύο χρόνια) και με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στο σινεμά πέντε χρόνια αργότερα. Με τον Νίκο Σταυρίδη είχε ήδη συναντηθεί αρκετές φορές, ενώ και με τη Σμαρούλα Γιούλη είχε συνυπάρξει όταν εκείνη ήταν παιδάκι σε μουσικά πρωινά της Κατοχής και αργότερα για δύο εβδομάδες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά... Πάντως, αν τελικά πραγματοποιούνταν αυτή η συνεργασία, ενδεχομένως η πορεία της Ρένας στο θέατρο να ήταν διαφορετική, αφού θα δοκιμαζόταν σε πρόζα σε μια φάση της καριέρας της στην οποία ακόμα διαμορφωνόταν η υποκριτική της ταυτότητα και μπορεί να της ανοίγονταν και άλλοι δρόμοι. Βέβαια, είχε ήδη νιώσει τις γλύκες της επιθεώρησης (καλύτερες αμοιβές, λιγότερη κούραση), οπότε και πάλι μπορεί να επέστρεφε στη φιλόξενη αγκαλιά της...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1957: Στο Περοκέ;

Στις 26 Ιουλίου 1957 διαβάζουμε στη θεατρική στήλη της εφημερίδας Τα Νέα:

Η ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΟΚΕ;

Από χθες, κατόπιν συμφωνίας με τους θιασάρχας του "Περοκέ", διέκοψε τας εμφανίσεις στην επιθεώρηση Ελέφαντες και ψύλλοι η εξαίρετη τραγουδίστρια Μάγια Μελάγια.

Εις αντικατάστασίν της πληροφορούμεθα ότι το θέατρο θα εξασφαλίση την συνεργασία της δημοφιλούς βεντέττας Ρένας Βλαχοπούλου ή της Ζωζώς Σαπουντζάκη.

Τα Νέα, 26-7-1957

Από το αρχείο της Μπέμπας Δόξα, 
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Τελικά ούτε η Ρένα Βλαχοπούλου ούτε η Ζωζώ Σαπουντζάκη συνεργάστηκαν με τον θίασο του Περοκέ. Το πρόγραμμα της επιθεώρησης Ελέφαντες και ψύλλοι που βρίσκεται στο αρχείο της Μπέμπας Δόξα (παρόλο που η Δόξα δεν συμμετείχε στην παράσταση) που φυλάσσεται στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ μάς πληροφορεί ότι ρομαντζιέρα του θιάσου ήταν η Σουζάνα Πάλλανς (που ενδεχομένως να πρόκειται για τη Σουζάνα Πάλλα, όνομα που συνάντησα και στις διαφημίσεις κάποιων κέντρων της ίδιας περιόδου).

Φωτογραφία από το πρόγραμμα της επιθεώρησης
Ελέφαντες και ψύλλοι.

Από το αρχείο της Μπέμπας Δόξα, 
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στο πρόγραμμα αναγράφεται πως την επιθεώρηση παρουσιάζουν ο Κώστας Χατζηχρήστος (παντοδύναμος τότε, το όνομά του πρώτο-πρώτο) και ο θίασος Καίτης Ντιριντάουα-Κυριάκου Μαυρέα-Μαρίκας Νέζερ. Ωστόσο, το όνομα του Μαυρέα δεν εμφανίζεται στη διανομή του έργου. Ο Μαυρέας είχε αναγκαστεί να διακόψεις τις εμφανίσεις του στο Περοκέ στις 5 Ιουλίου, όταν παιζόταν ακόμα η προηγούμενη επιθεώρηση με τίτλο Και πονηριά στο μάτι, λόγω ενός προβλήματος υγείας που αποδείχτηκε ότι ήταν καρκίνος σε προχωρημένο στάδιο. Εκείνος δεν έμαθε ποτέ, σύμφωνα με τον Τύπο, τη σοβαρότητα της κατάστασής του. Πήγε με τη σύζυγό του στο εξοχικό τους στη Βαρυμπόμπη και ανυπομονούσε να αναρρώσει για να επιστρέψει στο Περοκέ. 

Από το αρχείο της Μπέμπας Δόξα, 
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Δυστυχώς πέθανε στις 9 Αυγούστου 1957, μόλις στα 55 του χρόνια, έχοντας όμως προλάβει να συμπληρώσει 37 χρόνια στο θέατρο, στα οποία σκόρπιζε το γέλιο κυρίως μέσα από την επιθεώρηση αλλά και από την οπερέτα και τη μουσική ηθογραφία. Η Ρένα Βλαχοπούλου, όταν τη ρωτούσαν σε συνεντεύξεις της ποιους παλιότερους ηθοποιούς θαύμαζε, μολονότι έλεγε πως δεν θέλει να αναφέρει ονόματα, ξεχώριζε συχνά τη Μαρίκα Νέζερ και τον Κυριάκο Μαυρέα--"ο μάγκας του ήταν ωραίος μάγκας" έλεγε. Πραγματικά, θυμόταν ο Γιάννης Σιδέρης την επομένη του θανάτου του στα Νέα, ο Μαυρέας είχε διαπλάσει "ένα δικό του τύπο μάγκα, όχι βαρειού όπως ο Π. Κυριακός, αλλά νεαρού, σερπετού: σωφεράκι μάλλον παρά βλοσυρός". Και βέβαια ήταν έξοχος στους γυναικείους ρόλους που σατίριζαν συχνά ηθοποιούς, τραγουδίστριες ή γνωστούς γυναικείους ρόλους (όπως η Εύθυμη Χήρα): έχουμε μιλήσει ήδη για τη Ρένα Μπουρτζοβλαχοπούλου, ενώ αξίζει να αναφέρουμε πως το τελευταίο του σόλο στο Περοκέ είχε τον τίτλο "Ο παλιάνθρωπός μου" και αποτελούσε παρωδία του μεγάλου σουξέ της Σοφίας Βέμπο "Ο άνθρωπός μου"... Όλοι τον θυμούνταν σαν πολυτάλαντο ηθοποιό, καλόκαρδο, "Ευχαριστημένο" με όλα, όπως ήταν ο τίτλος της πρώτης του μεγάλης επιθεωρησιακής επιτυχίας, και, όπως σημειώνει ο Σιδέρης, προκομμένο καλλιτέχνη που αποστήθιζε τους ρόλους του πολύ πριν τη γενική δοκιμή των έργων...

Φωτογραφίες των θιασαρχών της επιθεώρησης
Ελέφαντες και ψύλλοι,
από το πρόγραμμα της παράστασης.
Από το αρχείο της Μπέμπας Δόξα, 
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1970: Περιοδεία στην Ευρώπη;

Στις 14 Ιουλίου 1970 διαβάζουμε στην εφημερίδα Τα Νέα:

Η ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΟΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ;

Η πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου Ρένα Βλαχοπούλου ενδέχεται να επιχειρήση, επικεφαλής μεγάλου θιάσου, την προσεχή χειμερινή περίοδο, περιοδεία σε ευρωπαϊκά κέντρα, για την ψυχαγωγία εγκατεστημένων εκεί Ελλήνων. Όλα θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη των προτάσεων που έχει η δημοφιλέστατη πρωταγωνίστρια από δυο θεατρικούς επιχειρηματίες.

Τα Νέα, 14-7-1970

Η περιοδεία αυτή, άγνωστο για ποιους λόγους, δεν πραγματοποιήθηκε, καθώς η Ρένα συνέχισε τη συνεργασία της με τον Βασίλη Μπουρνέλλη και εμφανίστηκε στο Ακροπόλ τη χειμερινή σεζόν 1970-71 (με τα επεισοδιακά ανεβάσματα των επιθεωρήσεων Έρχονται δεν έρχονται και Λέγονται δεν λέγονται). Από όσο γνωρίζω, η Ρένα δεν περιόδευσε σε ευρωπαϊκές πόλεις στην καριέρα της (εκτός αν μου έχει διαφύγει κάτι), καθώς στις εκτός Ελλάδας περιοδείες της έπαιξε στην Αυστραλία το 1973 και στις ΗΠΑ το 1983 και το 1986...

Η Ρένα Βλαχοπούλου το καλοκαίρι του 1970
στα γυρίσματα της ταινίας Μια Ελληνίδα στο χαρέμι.
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1971: "Αυλαία" για ένα θέατρο...

Την 1η Ιουλίου 1971 διαβάζουμε στην εφημερίδα Τα Νέα:

ΔΙΑΒΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο συνθέτης Γιώργος Μουζάκης και ο συγγραφέας Κώστας Νικολαΐδης, ως εκπρόσωποι των καλλιτεχνών και τεχνικών που έχουν συμβληθή με το θέατρο του Εθνικού Κήπου, επεσκέφθησαν τον Αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως κ. Στυλ Παττακό κι εζήτησαν την παρέμβασή του για να λειτουργήση το θέατρο. Ο κ. Αντιπρόεδρος απήντησε ότι επί του θέματος θα αποφασίση το Υπουργικό Συμβούλιο. 

Κατόπιν τούτου, η ως άνω επιτροπή απέστειλε τηλεγραφική έκκληση προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως να την δεχθή σε ακρόαση "προ του αμέσου κινδύνου να παραμείνουν άνεργοι 150 καλλιτέχναι, ηθοποιοί, μουσικοί κι εργάτες θεάτρου, άπαντες οικογενειάρχαι".

Τα Νέα, 1-7-1971

Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Το θέμα της άδειας λειτουργίας του Θεάτρου του Εθνικού Κήπου για το καλοκαίρι του 1971 ανέκυψε το τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Παρόλο που οι επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη διοχέτευαν στον Τύπο την είδηση ότι η πρεμιέρα της επιθεώρησης Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι που θα παρουσιαζόταν εκείνη τη σεζόν θα δινόταν στο τέλος του μήνα, στις εφημερίδες δημοσιεύτηκε επίσης η είδηση ότι δεν είχε ακόμα χορηγηθεί στο θέατρο άδεια λειτουργίας. Έτσι οι τρεις εκπρόσωποι του θιάσου αποφάσισαν να απευθύνουν έκκληση στον Παττακό για να επιτραπεί η λειτουργία του και να μη ματαιωθεί το ανέβασμα της επιθεώρησης.

Δεν γνωρίζω αν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος δέχτηκε να συναντήσει την τριμελή αντιπροσωπεία. Δυο μέρες μετά πάντως τα Νέα δημοσίευσαν την επιστολή ενός αναγνώστη που ζούσε στην περιοχή του θεάτρου και συγκεκριμένα στην οδό Αμαλίας 26: ο πολιτικός μηχανικός Γεώργιος Γιοτσαλίτης επισήμανε ότι η δικαιολογία για την ανεργία των 150 εργαζομένων των επιχειρήσεων Μπουρνέλλη δεν ευσταθούσε, από τη στιγμή που ο επιχειρηματίας διέθετε το θέατρο Ακροπόλ που μπορούσε να λειτουργήσει και ως θερινό και συνεπώς μπορούσε να φιλοξενήσει την επιθεώρηση που προοριζόταν για τον Κήπο--αλλά προφανώς ο επιχειρηματίας γνώριζε πως το δροσερό περιβάλλον του Εθνικού Κήπου θα έφερνε περισσότερα κέρδη στα ταμεία του εν μέσω καλοκαιριού. Στη συνέχεια ο αναγνώστης θύμιζε ότι ο Μπουρνέλλης είχε προκαλέσει την Κοινή Γνώμη κόβοντας αιωνόβια δέντρα για να επεκταθεί το θέατρο. Ο τότε (1962) Υπουργός Γεωργίας είχε ανακοινώσει ότι θα προβεί σε δίωξη του επιχειρηματία. Ωστόσο η Επιτροπή Κήπων και Δεντροστοιχιών επικαλέστηκε ως... ελαφρυντικό για τον Μπουρνέλλη την υποθετική ζημία που θα είχε το Δημόσιο αν δεν εκμεταλλευόταν οικονομικά το θέατρο. Παρόλο, δε, που το 1963 ανακοινώθηκε ότι η τιμωρία του Μπουρνέλλη θα ήταν να μην του ανανεωθεί η σύμβαση που έληγε το 1965, ώστε να αποκατασταθούν και οι ζημιές στον Κήπο, "χάρις εις τα τότε φλέγοντα αθηναϊκά επεισόδια του θέρους του 1965 ανενεώθη, άδηλον πώς, η σύμβασις λειτουργίας του θεάτρου". Ο Γιοτσαλίτης επισημαίνει ακόμα πως αντί η κυβέρνηση να προβεί σε δίωξη των ανθρώπων που προκαλούν θόρυβο στη γειτονιά, επέτρεψε "να συσταθή θίασος διώξεως της παλαιάς γαλήνης του Εθνικού Κήπου". Και καταλήγει: "Και πράγματι θα πρέπει να απορή κανείς πώς δεν κατασκευάσθησαν πέντε και εξ ακόμη θέατρα εν τω Κήπω διά να εργασθούν όχι 150 αλλά 1500 συμπαθείς καλλιτέχναι. Το πώς εν τη λοιπή Ευρώπη κατορθώνουν και ανοικοδομούν ειδικώς κτίρια θεάτρων λειτουργούντων υπό οιασδήποτε καιρικάς συνθήκας είναι βεβαίως αληθές επιστημονικόν μυστήριον!!! Έχουν τόσα πάρκα και οι ευλογημένοι δεν ακολούθησαν το παράδειγμά μας..."

Και ο καιρός περνούσε και η απόφαση δεν εκδιδόταν. Μέχρι τα μέσα Ιουλίου οι εφημερίδες έγραφαν πως "λέγεται" πως τελικά το θέατρο του Εθνικού Κήπου δεν θα λειτουργήσει. Και τελικά δεν λειτούργησε. Η τελευταία παράσταση που έμελλε να παιχτεί εκεί ήταν η τεράστια επιθεωρησιακή επιτυχία του προηγούμενου καλοκαιριού Έρχονται δεν έρχονται με τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Σταύρο Παράβα, ο θρίαμβος της οποίας ενόχλησε τη χούντα και έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει προβλήματα στις δυο πρεμιέρες που επρόκειτο να δοθούν στο Ακροπόλ τη σεζόν 1970-71 (η επανάληψη του Έρχονται δεν έρχονται και η πρεμιέρα του Λέγονται δεν λέγονται). Η τρίτη και... φαρμακερή για τις επιχειρήσεις του Μπουρνέλλη ήταν η ματαίωση του Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι και το οριστικό κλείσιμο του Θεάτρου Εθνικού Κήπου. Να ήταν άραγε και αυτή η απαγόρευση αποτέλεσμα της μεγάλης επιτυχίας του Έρχονται δεν έρχονται; Και τελικά ούτε η παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου, που της προσάπτουν διαρκώς ότι υποστήριζε τη δικτατορία (και βέβαια έχουμε δει ότι ως ένα σημείο αυτό όντως συνέβαινε) κατάφερε να "σώσει" την κατάσταση και να δοθεί η άδεια λειτουργίας;

Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Για την ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε τα ονόματα που θα στελέχωναν τον θίασο ή, μάλλον, τους... θιάσους που θα παρουσίαζαν το Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι. Επικεφαλής του συγκροτήματος θα ήταν φυσικά η Ρένα Βλαχοπούλου. Και "προς τακτοποίηση τυχόν αντιζηλιών ως προς τη σειρά των ονομάτων", όπως έγραψαν Τα Νέα, θα χρησιμοποιούνταν η νέα φόρμουλα των δύο θιάσων: "Έτσι στη μετόπη του θεάτρου θα φιγουράρουν (μετά το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου) οι επωνυμίες 'Θίασος Σωτήρη Μουστάκα, Γιάννη Βογιατζή, Γιώργου Κάππη' και 'Θίασος Ζωζώς Σαπουντζάκη'"... Μάλιστα μέχρι τα μέσα Ιουνίου στο συγκρότημα ανήκε και η Ελένη Ανουσάκη που τελικά αποχώρησε--άγνωστο αν δεν ικανοποιήθηκε κάποιο αίτημά της για ένταξή της σε ένα από τα δύο θιασαρχικά σχήματα... (Για την ιστορία επίσης να αναφέρω πως αρχικά επρόκειτο να συστεγασθούν στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου ένας θίασος που θα παρουσίαζε στο πρώτο μέρος επιθεώρηση με επικεφαλής τη Ρένα και τον Μουστάκα και ένας θίασος που θα παρουσίαζε στο δεύτερο μέρος μιούζικαλ με επικεφαλής τη Ζωή Λάσκαρη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και αυτό θα ήταν ενδιαφέρον...).

Η επιθεώρηση Αθήνα-Ρώμη-Παρίσι ανέβηκε τελικά τη χειμερινή περίοδο 1971-72 χωρίς τη Ρένα Βλαχοπούλου που είχε στο μεταξύ αποχωρήσει από τις επιχειρήσεις του Μπουρνέλλη για να συνεργαστεί με τον Τάκη Μακρίδη στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ. Δεν ξέρω αν στην απόφασή της αυτή συνετέλεσαν οι... αλλεπάλληλες περιπέτειες του επιχειρηματία με τη δικτατορία οι οποίες προκάλεσαν προβλήματα σε τρεις πρεμιέρες της--ακυρώνοντας μάλιστα εντελώς την τρίτη! Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι ανακοινώθηκε η συνεργασία της με το Κοτοπούλη-Ρεξ και τον Μακρίδη επίσης στο τέλος Ιουνίου, όταν ενδεχομένως η δαιμόνια Κερκυραία είχε... ψυλλιαστεί ότι θα μείνει χωρίς δουλειά το καλοκαίρι!

Για την ιστορία επίσης να αναφέρω ότι όλο αυτό το διάστημα το όνομα του Βασίλη Μπουρνέλλη αναφερόταν πολύ συχνά στον Τύπο, όχι για το ζήτημα του Εθνικού Κήπου αλλά σε σχέση με το θέατρο Πάνθεον που οι επιχειρήσεις του διαχειρίστηκαν για ένα διάστημα και όταν έληξε η μίσθωση, οι ιδιοκτήτες ανακάλυψαν ότι το θέατρο βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και κατηγόρησαν τον επιχειρηματία για τις ζημιές που είχε προκαλέσει. Ο επιχειρηματίας φυσικά αρνήθηκε τις κατηγορίες. Χαρακτηριστικό είναι πάντως πως ο θίασος Παξινού-Μινωτή που θα παρουσίαζε εκεί τη Μάνα Κουράγιο αναγκάστηκε να κάνει την ανάγνωση του έργου στο διπλανό εστιατόριο που είχε επίσης το όνομα Πάνθεον...

Όσο για τη Ρένα Βλαχοπούλου, αφού δεν είχε πλέον επαγγελματικές υποχρεώσεις στην Αθήνα, μπόρεσε να φύγει για την Κέρκυρα, όπου τον Αύγουστο άρχισε τα γυρίσματα της ταινίας Η κόμησσα της Κέρκυρας με σκηνοθέτη τον Αλέκο Σακελλάριο...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1955: Πολύ κακό για το τίποτα;

Στις 25 Ιουνίου 1955 διαβάζουμε σε δύο τουλάχιστον αθηναϊκές εφημερίδες μια παράξενη είδηση που αφορούσε τις εμφανίσεις της Ρένας Βλαχοπούλου, μαζί με τη Λίντα Άλμα, τον Γιάννη Φλερύ και τον Γιώργο Οικονομίδη, στο κέντρο Χρυσό Πέταλο στο Γαλάτσι:

Γιάννης Φλερύ, Λίντα Άλμα, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιώργος Οικονομίδης
Η φωτογραφία που συνόδευε την είδηση στο Έθνος (25-6-1955)

ΑΠΕΧΩΡΗΣΑΝ ΔΙΟΤΙ ΗΘΕΛΑΝ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Τέσσερις καλλιτέχναι που ενεφανίζοντο στο κοσμικόν κέντρον "Χρυσό Πέταλο" απεχώρησαν από αυτό διότι ο επιχειρηματίας δεν συνεμορφώθη με τους όρους του συμβολαίου ως προς την διαφήμισι των ονομάτων των. Οι καλλιτέχναι που απεχώρησαν είναι η βεντέτα του μουσικού θεάτρου Ρένα Βλαχοπούλου, το εξαιρετικό χορευτικό ζεύγος Λίντα Άλμα-Γιάννης Φλερύ και κομφερανσιέ Γιώργος Οικονομίδης.

Σύμφωνα με το συμβόλαιο, ο επιχειρηματίας του κέντρου είχε την υποχρέωσι να παρουσιάζη στις διαφημίσεις του κέντρου του με ισομεγέθη στοιχεία και τα τέσσερα ονόματα των καλλιτεχνών. Αντί όμως αυτού, τελευταίως στις διαφημίσεις του κέντρου τα ονόματα ανεγράφοντο με διαφορετικά στοιχεία, πράγμα που το απέδωσαν οι τέσσερις καλλιτέχναι σε πρόθεσι του επιχειρηματία να διασπάση την μεταξύ τους αρμονική συνεργασία.

Συγχρόνως με την αποχώρησί τους οι καλλιτέχναι ανέθεσαν στον δικηγόρο κ. Αγγεληνό την υποστήριξι των οικονομικών τους διεκδικήσεων ενώπιον των δικαστηρίων στα οποία θα προσφύγουν. Συγκεκριμένως, απαιτούν από τον επιχειρηματία να καταβάλη σ' αυτούς πλήρως τις αποδοχές για όλη την θερινή περίοδο για την οποία είχαν συμβληθεί μαζί του.

ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΝΤΙΤΕΡΡΑΝΕΑΝ

Ευθύς μετά την αποχώρησί τους, οι τέσσερις καλλιτέχναι είχαν προτάσεις να εμφανισθούν στην επιθεώρηση "Πετροκέρασα" που παίζεται στο "Μεντιτερράνεαν", δεν αποφάσισαν όμως ακόμη αν θα δεχθούν τις προτάσεις ή όχι.

Εξ' άλλου, και οι τέσσερις θα συμπρωταγωνιστήσουν σε μια νέα ταινία που θα αρχίσει να γυρίζεται κατά τα τέλη Ιουλίου με σκηνοθέτη τον κ. Ντίνο Δημόπουλο. Μαζί με τις κυρίες Ρένα Βλαχοπούλου, Λίντα Άλμα και τους κ.κ. Γιάννη Φλερύ και Γιώργο Οικονομίδη, θα λάβη μέρος στην νέα ταινία και η γνωστή από το ραδιόφωνον εκλεκτή τραγουδίστρια κ. Λόλα Τσουκάτου.

Τα Νέα, 25-6-1955

Η φωτογραφία που συνόδευε την είδηση στα Νέα (25-6-1955)

Η διαφήμιση που πιθανώς "εκνεύρισε" την ομάδα των τεσσάρων ήταν η παρακάτω που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 15 Ιουνίου--η Ρένα επανεμφανιζόταν στο Χρυσό Πέταλο έπειτα από ολιγοήμερη αναρρωτική άδεια, καθώς είχε κάνει μια επέμβαση ρουτίνας στη μύτη λόγω χρόνιας ιγμορίτιδας.

Τη μέρα που ανακοινώθηκε η αποχώρηση των τεσσάρων από το Χρυσό Πέταλο δημοσιεύτηκε η παρακάτω διαφήμιση που προωθούσε την έκτακτη, έτσι κι αλλιώς, εμφάνιση στο κέντρο της Νάνσυ Ντόνοβαν, η οποία εμφανιζόταν επίσης στην επιθεώρηση Πετροκέρασα στο Μεντιτερράνεαν (πρώην Ντορέ στη Φωκίωνος Νέγρη--τα Πετροκέρασα ήταν μια προσπάθεια του Χρήστου Γιαννακόπουλου να ανανεώσει την επιθεώρηση, η οποία δυστυχώς δεν κέρδισε το κοινό). Η Μπέμπα Κυριακίδου και ο Πιέρο Λοβάτι παρέμειναν στις θέσεις τους...

Το αστείο είναι ότι στη διαφήμιση του Άλσους, στο οποίο οι Οικονομίδης-Βλαχοπούλου-Φλερύ-Άλμα εμφανίζονταν κάθε βράδυ πριν πάνε στο Χρυσό Πέταλο, τα ονόματά τους είναι τυπωμένα με διαφορετικού μεγέθους στοιχεία (και χρησιμοποιείται μάλιστα και πλαίσιο για το ζευγάρι Άλμα-Φλερύ)! (Και δεν ξέρω πώς θα μπορούσαν να συνδυάσουν την εμφάνισή τους στα Πετροκέρασα με τις εμφανίσεις τους στο Άλσος, αφού οι ώρες παραστάσεις συνέπιπταν!).

Σκέφτηκα ότι όλη αυτή η υπόθεση μπορεί να ήταν ένα διαφημιστικό κόλπο που σκαρφίστηκε ο Γιώργος Οικονομίδης, που ήταν "μανούλα" στις διαφημίσεις (θυμηθείτε άλλωστε την άκρως αυτοαναφορική ταινία Χαρούμενο ξεκίνημα...). Ωστόσο, αρκετές μέρες αργότερα δημοσιεύτηκε στο Έθνος άλλη μια φωτογραφία σχετική με το θέμα αυτό: απεικονίζει τη Ρένα, τη Λίντα Άλμα και τον Γιώργο Οικονομίδη μαζί με τον δικηγόρο τους κ. Χρίστο Αγγεληνό και, πιθανότατα, τον ιδιοκτήτη του κέντρου Χρυσό Πέταλο (να είναι άραγε ο Παπαχειμώνας ή ο Μοστρός) και η λεζάντα μάς πληροφορεί ότι το θέμα διευθετήθηκε, ο ιδιοκτήτης δέχτηκε να αποζημιώσει την ομάδα των τεσσάρων για τις τρεισήμισι εβδομάδες που απείχαν από το κέντρο και οι τέσσερις τελικά επέστρεψαν σ' αυτό. 

Στις 25 Ιουλίου μάλιστα δημοσιεύτηκε μια διαφήμιση με τα τέσσερα ονόματα τυπωμένα με ισομεγέθη στοιχεία και μια υπενθύμιση για το κοινό: αν και η Αθήνα φλέγεται με 40 βαθμούς, στο Γαλάτσι η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 25 (έτσι να συμβαίνει άραγε και σήμερα;...).

Τελικά, πολύ κακό για το τίποτα; Σε κάθε περίπτωση, η όλη υπόθεση διαψεύδει κάπως αυτό που κατά καιρούς δήλωνε η Ρένα: "Ποτέ δεν ρώτησα πού θα μπει το όνομά μου!..." Εκτός αν εννοούσε ότι δεν ρωτούσε "πού", αλλά ρωτούσε "πώς"!... Και βέβαια είναι κρίμα που το σχέδιο να γυριστεί ταινία με πρωταγωνίστρια τη Ρένα υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Ντίνου Δημόπουλου τελικά ματαιώθηκε...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1945: Στο Παρίσι;

Στις 18 Ιουνίου 1945 διαβάζουμε στη Βραδυνή:

Ο μαέστρος Σπάρτακος κατήρτισε την ορχήστρα του, η οποία θα συμπεριληφθή εις την καλλιτεχνική ομάδα που αναχωρεί, ως γνωστόν, εις το Παρίσι διά ψυχαγωγίαν των αμερικανών στρατιωτών.

Η ορχήστρα Σπάρτακου απηρτίσθη από τους μουσικούς Τσιμούρην, Μίχον, Ρουχωτάν, Σιδέραν, Καρδάμην και Ρεμήν.

Εν τω μεταξύ γίνεται κίνησις από θεατρικούς επιχειρηματίας των οποίων ζημιούνται αι επιχειρήσεις με την αιφνιδίαν αναχώρησιν μερικών ηθοποιών, όπως ματαιωθή το ταξίδι αυτό, δεν είνε όμως γνωστόν αν η κίνησις αυτή έφερε αποτέλεσμα.

Διά τον ίδιον λόγον επέδωσαν διαμαρτυρίαν εις τον Αμερικανόν πρέσβην κ. Μαρκ Βη το Σωματείον Ελλήνων Ηθοποιών, η Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων και το Εργατικόν Κέντρον.

Βραδυνή, 18-6-1945

Η είδηση μάς αφορά γιατί, όπως είχε γράψει λίγες μέρες νωρίτερα η Βραδυνή, στην ομάδα αυτή ανήκε και η Ρένα Βλαχοπούλου, καθώς επίσης και η Μπέλλα Σμάρω, ο Γιάννης Φλερύ, η "μικρούλα-φαινόμενο" Νινή Ζαχά και οι ακροβάτες-κωμικοί Κάρλο και Τοτό. Η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση αυτής της ομάδας ανήκε στον Αμερικανό αξιωματικό Χάλαν Χάσκινς και η αίσθησή μου είναι ότι η ιδέα προήλθε από την επιτυχή συνεργασία της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιάννη Φλερύ με την ορχήστρα του Jack Pratt στο θέατρο Ριάλτο στις 5 Ιουνίου, για την οποία μιλήσαμε ήδη. Άλλωστε η ορχήστρα είχε αναχωρήσει για το Παρίσι και ενδεχομένως να γίνονταν σχέδια για μια εκ νέου συνάντηση (παρόλο που δεν γράφτηκε κάτι τέτοιο). Δόθηκε μάλιστα και η 23η Ιουνίου ως ημερομηνία αναχώρησης, ενώ ανακοινώθηκε επίσης ότι η καλλιτεχνική ομάδα θα παρέμενε στο Παρίσι για 4 μήνες. Δικαιολογημένα εξανίσταντο οι επιχειρηματίες (ο Σπάρτακος και η Ζαχά εμφανίζονταν στο βαριετέ Πεύκα και η Ρένα στο θέατρο Ακροπόλ), αλλά τελικά γράφτηκε πως έδωσαν τη συγκατάθεσή τους. Ωσόσο, καθώς περνούσαν οι μέρες, και έφτασε ο Ιούλιος, ανακοινώθηκε ότι η Ρένα Βλαχοπούλου και η Νινή Ζαχά δεν θα μετέβαιναν τελικά στο Παρίσι, ενώ μετά από λίγες μέρες το εγχείρημα σταμάτησε να απασχολεί τις θεατρικές στήλες. Η αίσθησή μου είναι ότι μάλλον ματαιώθηκε--άλλωστε αν είχε όντως πραγματοποιηθεί, είμαι σίγουρος ότι ο Γιάννης Σπάρτακος θα το είχε αναφέρει στις κατά καιρούς αφηγήσεις του σχετικά με την καριέρα του...

Μεγάλη επιτυχία του Γιάννη Σπάρτακου, του Αλέκου Σακελλάριου
και της Ρένας Βλαχοπούλου το 1945.
Αν η Ρένα είχε πάει τελικά στο Παρίσι, ο Βασίλης Μπουρνέλλης 
θα της τραγουδούσε "τέσσερις μήνες σ' έχω χάσει!"...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1990: Τα παιδιά της Ευτυχίας

Στις 29 Μαΐου 1990 η τηλεοπτική σελίδα της Απογευματινής δημοσίευσε μια είδηση για μια επικείμενη εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου σε τηλεοπτικό σίριαλ.

Η Ευτυχία αποκτά ξαφνικά τέσσερις κόρες

Η Ευτυχία Καρπερού είναι μια δυναμική γυναίκα που διευθύνει μεγάλη ναυτιλιακή εταιρεία. Πριν είκοσι χρόνια έχασε τον άνδρα της σε ναυάγιο και όλο αυτό το διάστημα δεν έφτιαξε την προσωπική της ζωή γιατί ήλπιζε στην επιστροφή του.

Τι θα προκύψει, όμως, όταν την Ευτυχία θα ενσαρκώσει η Ρένα Βλαχοπούλου στη σειρά "Τα παιδιά της Ευτυχίας" και όταν στην προκειμένη περίπτωση "τα παιδιά" δεν είναι άλλα από τις τέσσερις κόρες του αγνοούμενου άνδρα της, αποτέλεσμα των... μακροχρόνιων ταξιδιών του; Ασφαλώς μια οικογενειακή χιουμοριστική σειρά την σκηνοθεσία της οποίας θα αναλάβει ο Βαγγέλης Φουρνιστάκης από τα μέσα Ιουλίου, που θα αρχίσουν τα γυρίσματα (Σεϋχέλλες, Κέρκυρα, Αθήνα).

Η Ευτυχία Καρπερού, από την αποζημίωση που πήρε όταν χάθηκε ο καπετάνιος άνδρας της και το πλοίο τους, δημιούργησε μια μικρή αυτοκρατορία. Όμως στη ζωή παρέμεινε εντελώς μόνη μια και με τον καπετάν Αντώνη δεν είχαν αποκτήσει παιδιά. Υπήρχαν, όμως, τα παιδιά του Καρπερού και συγκεκριμένα οι τέσσερις κόρες του, που άκουγαν όλες στο όνομα της μάνας τους, "Αννιώ", με παραλλαγές από τις χώρες που προέρχονταν, όπως Ανέτ, Ανιούσκα, Άννα και Ανέτα.

Αυτές οι κοπέλες--για τις οποίες η Ευτυχία δεν ήξερε τίποτα--εμφανίζονται σταδιακά και ανατρέπουν το ρυθμό της ζωής της. Τόσα χρόνια χωρίς ταίρι, η Ευτυχία αποφασίζει να ενδώσει στο επίμονο φλερτ χρόνων του κ. Ευάγγελου αλλά ο Αντώνης Καρπερός διαλέγει εκείνη ακριβώς τη στιγμή να κάνει την εμφάνισή του...

Η σειρά που βρίσκεται στο στάδιο της προπαραγωγής, θα αποτελείται από 26 ημίωρα επεισόδια που προορίζονται για ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι.

Το σενάριό της είναι γραμμένο από τον Σταμάτη Φιλιππούλη.

Απογευματινή, 29-5-1990

Ο Κώστας Ρηγόπουλος και η Ρένα Βλαχοπούλου
στη μοναδική, τελικά, συνεργασία τους,
την ταινία (Ρένα), να ευκαιρία του Κώστα Καραγιάννη 
που προβλήθηκε το 1980.
Από το αρχείο της εταιρίας Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Η Απογευματινή δεν ήταν το πρώτο έντυπο που έγραψε για τη σειρά. Η πρωτιά μάλλον ανήκει στον Οικογενειακό Θησαυρό που έγραψε στις 22 Μαΐου ότι η Ρένα Βλαχοπούλου θα πρωταγωνιστήσει στο σίριαλ Τα παιδιά της Ευτυχίας χωρίς όμως να δίνει άλλες λεπτομέρειες. Το παραπάνω κείμενο της Απογευματινής, που προφανώς βασίζεται σε δελτίο τύπου της εταιρίας παραγωγής του Αντώνη Μανιάτη (που είχε αναλάβει το γύρισμα της σειράς) αναδημοσιεύτηκε με ελάχιστες παραλλαγές σε αρκετά έντυπα. Κάποια στιγμή, τον Ιούνιο, γράφτηκε ότι η σειρά προοριζόταν για το Mega Channel και ότι ο συμπρωταγωνιστής της Ρένας θα ήταν ο Κώστας Ρηγόπουλος (δεν διευκρινιζόταν όμως αν θα έπαιζε τον ρόλο του Αντώνη Καρπερού ή του κ. Ευάγγελου). Ο ίδιος ο Ρηγόπουλος επιβεβαίωσε σε μια συνέντευξή του τον Αύγουστο ότι όντως συζητούσε για τη σειρά αυτή, ωστόσο από εκεί και πέρα δεν ακούστηκε τίποτα άλλο για Τα παιδιά της Ευτυχίας. Μόνο ο καλά πληροφορημένος Θησαυρός έγραψε στα μέσα του Σεπτέμβρη ότι η Ρένα εμφανίζεται διστακτική για το σίριαλ που της έχουν προτείνει. Τελικά, ενάμιση μήνα μετά μάθαμε ότι η Ρένα ξεκινούσε τα γυρίσματα του Μάμα Μία, παραγωγή του Μανιάτη και σε σκηνοθεσία Φουρνιστάκη. Τα κείμενα έγραφε ο Χάρης Ρώμας και η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται τον Γενάρη του 1991 με αρκετά καλά νούμερα θεαματικότητας, αλλά με αμφίβολη καλλιτεχνική επιτυχία...

Ο Σταμάτης Φιλιππούλης και η Ρένα Βλαχοπούλου
τον Φεβρουάριο του 1989
Πηγή φωτογραφίας: Εικόνες

Άραγε το σενάριο του Σταμάτη Φιλιππούλη για Τα παιδιά της Ευτυχίας θα ήταν καλύτερο από του Ρώμα; Ο Φιλιππούλης, όπως έχουμε πει ξανά, είχε γράψει τα σενάρια δύο βιντεοταινιών της Ρένας και το ένα από αυτά, το Όρμα, Ρένα, στην αρένα το είχε σκηνοθετήσει και πάλι ο Φουρνιστάκης (που ήταν και εκείνη γυρισμένη στην Κέρκυρα)--και πάλι το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ήταν μέτριο. Φυσικά δεν θα μάθουμε ποτέ ποια θα ήταν η τύχη της Ευτυχίας και των παιδιών της, αλλά νομίζω ότι η συνύπαρξη της Ρένας Βλαχοπούλου με τον φίλο της Κώστα Ρηγόπουλο, δέκα χρόνια μετά την ταινία τους Ρένα, να η ευκαιρία, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Και βέβαια χάσαμε την ευκαιρία να δούμε τη Ρένα στις... Σεϋχέλλες...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1985: Ταινία για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης;

Στις 19 Απριλίου 1985 διαβάζουμε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος:

Δύο ταινίες θα γυρίσει το καλοκαίρι ο Πάνος Μιχαλόπουλος. Μία με τον Σωτήρη Μουστάκα και μία με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Με την τελευταία μάλιστα στοχεύουν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ελεύθερος Τύπος, 19-4-1985

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Πάνος Μιχαλόπουλος είχαν ήδη συνυπάρξει στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος που προβλήθηκε τη σεζόν 1982-83, καθώς και στην επιθεώρηση Μας πρήξανε τα ούμπαλα που παίχτηκε στο Δελφινάριο το καλοκαίρι του 1983. Αν και συναντήθηκαν ξανά θεατρικά το 1992 (στην επιθεώρηση Για την Ελλάδα ρε γαμώτο), η δεύτερη κινηματογραφική τους συνάντηση τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Το καλοκαίρι του '85 ο Μιχαλόπουλος όντως συμπρωταγωνίστησε με τον Σωτήρη Μουστάκα στην ταινία Ο ροζ γάτος, ενώ η Ρένα Βλαχοπούλου γύρισε το Ρένα, τα ρέστα σου με τον Αλέκο Σακελλάριο. Όσο για τη φιλόδοξη προοπτική να παιχτεί μια ταινία της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, ήταν η τρίτη φορά που ναυαγούσε ένα τέτοιο σχέδιο--οι δύο προηγούμενες φορές ήταν το 1966 και το 1967 με τις ταινίες Η βουλευτίνα και Βίβα Ρένα αντίστοιχα...

Ο Πάνος Μιχαλόπουλος και η Ρένα Βλαχοπούλου
στην αφίσα της μοναδικής κινηματογραφικής ταινίας
που γύρισαν μαζί το 1982:
Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος
του οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

  

Σαν σήμερα το 1945: Σε δύο αγγλικές ταινίες;

Στις 14 Απριλίου 1945 διαβάζουμε στην εφημερίδα Καλλιτέχνης:

ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Η ωραιοτάτη τραγουδίστριά μας που μας την έστειλε η Κέρκυρα για να γλυκάνει τη ζωή μας με τα γλυκά της τραγούδια, η "Βασίλισσα της τζαζ", που πρόκειται το καλοκαίρι να εμφανισθή εις το θέατρον "ΑΚΡΟΠΟΛ". Η κ. Ρένα Βλαχοπούλου, το αηδόνι αυτό του θεάτρου μας, έχει προτάσεις για να γυρίση στην Αγγλία δυο ταινίες ως πρωταγωνίστρια. Ήδη εμφανίζεται εις το "Σινέ-Νιους", όπου οι Αθηναίοι και οι Άγγλοι πάνε να την ιδούν και να την χειροκροτήσουν στις τελευταίες της δημιουργίες.

Καλλιτέχνης, 14-4-1945

Βρισκόμαστε στη μεταδεκεμβριανή Αθήνα, οι Άγγλοι στρατιώτες βρίσκονται παντού στην πρωτεύουσα και είναι φυσικό, για την ψυχαγωγία τους, να δείχνουν προτίμηση σε μια τραγουδίστρια που στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο εκπροσωπεί καλύτερα από κάθε άλλη φωνή τη μουσική τζαζ, συντροφιά με τον πιανίστα Γιάννη Σπάρτακο (οι μόνοι που τους συναγωνίζονταν, εκείνο το διάστημα, ήταν η Νινή Ζαχά με τον πιανίστα Νεοκλή). Τώρα αν όντως κάποιοι από αυτούς τους Άγγλους είχαν διασυνδέσεις με κινηματογραφικά στούντιο της πατρίδας τους και έκαναν κάποια πρόταση στη Ρένα Βλαχοπούλου να εμφανιστεί σε ταινίες, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ...

Για το Σινέ Νιους έχουμε μιλήσει ξανά: ήταν ο μοναδικός κινηματογράφος επικαίρων (το σημερινό Άστορ της οδού Σταδίου) που κατάφερε να ανταγωνιστεί το Σινεάκ (που λειτουργούσε στο υπόγειο του Ρεξ και πρόβαλλε σταθερά επίκαιρα και ψυχαγωγικές ταινίες μικρού μήκους), όχι φυσικά χάρη στα φιλμ που πρόβαλλε, αλλά χάρη στην παρουσία του ζωντανού μουσικού προγράμματος που παρουσίαζε μετά τα επίκαιρα--με βασικά ονόματα τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Γιάννη Σπάρτακο. Άρχισε να λειτουργεί στην Κατοχή, την άνοιξη του '44, με θριαμβευτική επιτυχία--τόσο θριαμβευτική, ώστε να παρουσιάζεται, εκτός από τα δυο απογευματινά προγράμματα, και πρωινό, και όχι μόνο τις Κυριακές. Στην Απελευθέρωση το Σινέ Νιους συνέχισε να είναι δημοφιλής χώρος διασκέδασης, όπως φαίνεται και χάρη στους Άγγλους στρατιώτες...

Σπάνια φωτογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου
στη σκηνή του Σινέ Νιους.
Πηγή: Καλλιτέχνης, 4-3-1945
Από τη συλλογή της βιβλιοθήκης του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1970: Μάταλα-Μάταλα στο Θέατρο Εθνικού Κήπου;

Στις 3 Απριλίου 1970, ο Φάνης Κλεάνθης δημοσιεύει την ακόλουθη είδηση στήλη του "Θεατρικό σημειωματάριο" των Νέων:

ΕΝΑ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΜΕ ΧΙΠΠΗΔΕΣ

"Μάταλα-Μάταλα"

Οι Χίππηδες και η ζωή τους στα Μάταλα της Κρήτης θα είναι το θέμα του μιούζικαλ που θα παρουσιασθή το καλοκαίρι στο θέατρο του Εθνικού Κήπου και που θα έχη τον τίτλο "Μάταλα, Μάταλα!..." Συγγραφείς του οι Γιώργος Γιαννακόπουλος, Κώστας Νικολαΐδης και Ηλίας Λυμπερόπουλος, οι ίδιοι που έδωσαν το "Νάτανε το 21", την επιθεώρηση που σημειώνει πρωτοφανή επιτυχία στο "Ακροπόλ" (Σημείωση του Rena Fan: διαβάστε περισσότερα εδώ).

Κι επειδή θέλουν να έχη το έργο τους γνησιότητα κι αυθεντικότητα, οι τρεις συγγραφείς αποφάσισαν να κατεβούν στην Κρήτη και να ζήσουν από κοντά τη ζωή των "παιδιών των λουλουδιών" που θα θέλουν να ιδρύσουν έναν καινούριο κόσμο που να ζη με το έμβλημα "κάνουμε έρωτα και όχι πόλεμο". Θα κατεβούν λοιπόν κι οι τρεις στην Κρήτη και θα μείνουν αρκετές ημέρες εκεί--περισσότερες ο Νικολαΐδης κι ο Λυμπερόπουλος και λιγότερες ο Γιαννακόπουλος, ο οποίος μάλιστα εδήλωσε ότι "δεν θα φορέση αλυσίδες και τέτοια μασκαραλίκια", αλλά θα παρακολουθήση σαν "αμερόληπτος παρατηρητής" το συνέδριο των Ματάλων και τις άλλες εκδηλώσεις.

Το μιούζικαλ "Μάταλα, Μάταλα!..." θα παρουσιασθή από μεγάλο συγκρότημα, επικεφαλής του οποίου θα είναι η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Σταύρος Παράβας, η Νινή Τζάνετ και άλλα αστέρια του μουσικού θεάτρου.

Τα Νέα, 3-4-1970

Τελικά το μιούζικαλ αυτό μπήκε στο... ντουλάπι με τα "μη πραγματοποιηθέντα" της Ρένας. Ο Βασίλης Μπουρνέλλης, οι συγγραφείς και ο θίασος προτίμησαν την πιο ασφαλή λύση της επιθεώρησης και ανέβασαν το περίφημο Έρχονται, δεν έρχονται που γνώρισε θριαμβευτική επιτυχία και προκάλεσε επεισόδια με τη λογοκρισία όταν συνεχίστηκε τη χειμερινή σεζόν στο Ακροπόλ, όπως έχουμε ήδη πει... Όσο για τη Ρένα, πήγε στα Μάταλα για να γυρίσει σκηνές της ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου Η θεία μου η χίπισσα που υπήρξε μια από τις πιο μεγάλες κινηματογραφικές της επιτυχίες...

Η Ρένα Βλαχοπούλου σε φωτογράφιση
για τη διαφημιστική προώθηση
της ταινίας Η θεία μου η χίπισσα
του Αλέκου Σακελλάριου και της Φίνος Φιλμ
Φωτογραφία από εξώφυλλο του περιοδικού
Οικογενειακός Θησαυρός

 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1968: Στο μιούζικαλ "Το κορίτσι της αφίσας" των Τζιώτη-Ξαρχάκου;

Στις 2 Μαρτίου 1968 διαβάζουμε στο "Θεατρικό Σημειωματάριο" του Φάνη Κλεάνθη στα Νέα:

Προχωρούν οι συζητήσεις για τον καταρτισμό του θιάσου του "Μετροπόλιταν", που θα παρουσιάση το μιούζικαλ των Γιάννη Τζιώτη-Σταύρου Ξαρχάκου "Το κορίτσι της αφίσσας", με σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Κατά πάσαν πιθανότητα, στο θιασαρχικό σχήμα θα είναι η Ρένα Βλαχοπούλου.

Τα Νέα, 2-3-1968

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχε γραφτεί, και πάλι στα Νέα (22-2-1968), ότι ο Γιάννης Τζιώτης (σεναριογράφος των ταινιών Ντάμα Σπαθί και Επιχείρησις Απόλλων) είχε ολοκληρώσει ένα μιούζικαλ με τον τίτλο Το κορίτσι της αφίσας το οποίο "άρεσε εξαιρετικά" στον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο και τον θεατρικό παραγωγό Τάκη Μακρίδη που αποφάσισε να το ανεβάσει τον Ιούνιο στο θέατρο Μετροπόλιταν. Την επόμενη μέρα μάλιστα ανακοινώθηκε ότι το κορίτσι της αφίσας θα ήταν η Νόρα Βαλσάμη και, λίγες μέρες μετά, ότι χορογράφος του έργου θα ήταν ο Φώτης Μεταξόπουλος.

Ωστόσο λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση της είδησης για τη συμμετοχή της Ρένας Βλαχοπούλου στην παράσταση, διαβάσαμε ότι η Ρένα θα είναι επικεφαλής του θιάσου που θα παρουσίαζε επιθεώρηση στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου, μαζί με τον Γιώργο Κωνσταντίνου, τη Νινή Τζάνετ και τον Χρόνη Εξαρχάκο (ο οποίος τελικά αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Κάππη).

Πέρασαν λίγες μέρες ακόμα και διαβάσαμε, πάλι στα Νέα, ότι τελικά το ανέβασμα του μιούζικαλ ματαιώνεται προς το παρόν και η δημιουργική ομάδα Τζιώτης-Ξαρχάκος-Μπούχλης θα το παρουσιάσει στο μέλλον, "όταν βρουν κατάλληλους όρους", ενώ στο μεταξύ θα εργάζονταν για το ανέβασμα μιας λαϊκής όπερας που θα αποτελούσε διασκευή της Ορέστειας.

Και παρόλο που γράφτηκε ότι στην επιθεώρηση που θα παρουσίαζε τελικά το Μετροπόλιταν θα έγραφε τη μουσική ο Σταύρος Ξαρχάκος, συνθέτης της ήταν τελικά ο Γιώργος Μουζάκης και συγγραφείς της ο Αλέκος Σακελλάριος και ο Γιώργος Τζαβέλλας. Ήταν η επιθεώρηση Και μη χειρότερα στην οποία ο Σταύρος Παράβας υποδυόταν την Αλίκη Βουγιουκλάκη--και για αυτόν τον λόγο η εθνική σταρ έκανε μήνυση στους συγγραφείς του έργου. Το Και μη χειρότερα ήταν, μαζί με τα Όνειρα απατηλά που παρουσιάστηκαν στο Θέατρο Εθνικού Κήπου, οι δυο πιο επιτυχημένες επιθεωρήσεις του καλοκαιριού του 1968. Να "μυρίστηκε" η Ρένα ότι το Κορίτσι της αφίσας δεν είχε μέλλον ή να προτίμησε την οικονομική ασφάλεια των επιχειρήσεων του Βασίλη Μπουρνέλλη; Άλλο ένα "μη πραγματοποιηθέν" της Ρένας που θα είχε βέβαια τρομερό ενδιαφέρον, καθώς θα τραγουδούσε πρωτότυπα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου--αργότερα ερμήνευσε σε ζωντανές εμφανίσεις της την "Άσπρη μέρα" του συνθέτη, ενώ το 1981-82 στο Δεν θέλω ουουου τραγουδούσε μια παρωδία του "Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι"...

Νόρα Βαλσάμη και Ρένα Βλαχοπούλου στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου
Η θεία μου η χίπισσα.
Φωτογραφία από το αρχείο της Φίνος Φιλμ

Όσο για τη συνεργασία Ρένας Βλαχοπούλου και Νόρας Βαλσάμη, αυτή πραγματοποιήθηκε δυο χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1970, στα γυρίσματα της ταινίας Η θεία μου η χίπισσα του Αλέκου Σακελλάριου. Στη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα η Νόρα Βαλσάμη στον Αντώνη Μποσκοΐτη (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Documento και στο Κουτί της Πανδώρας), η γλυκύτατη ηθοποιός δήλωσε για τη Ρένα: "Μεγάλη πλάκα είχε η ταινία και αυτή ήταν πολύ καλή γυναίκα. Όταν τη συνάντησα κάποτε, στις αρχές το '80, το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν: 'Έβγαλες καλό παιδί;' Της απάντησα: 'Πολύ καλό παιδί"... Ήταν πέντε ετών ο γιος μου τότε. Μια γλύκα σκέτη ήταν η Βλαχοπούλου κι αν ακούγονται διάφορα για το χαρακτήρα της, μαζί μου, δεν ξέρω, αλλά ήταν κι αυτή πολύ καλή".

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.