Σαν σήμερα το 2004: Αυλαία

Στις 29 Ιουλίου 2004 πέθανε η Ρένα Βλαχοπούλου. Ήταν Πέμπτη, στις επτά το απόγευμα. Σήμερα συμπληρώνονται δεκαεφτά χρόνια και διάλεξα δεκαεφτά ατάκες από τις παλιές ταινίες της για να τιμήσω την επέτειο. Άλλες πιο δημοφιλείς, άλλες λιγότερο, φαντάζομαι, είναι όμως όλες τους ατάκες που κάθε φορά που βλέπω τις ταινίες, περιμένω να τις ακούσω για να χαμογελάσω. Δεν είναι πάντα κάτι πνευματώδες αυτό που λέει, αλλά έχει σημασία ο τρόπος που το λέει: αιφνιδιασμός, απορία, αυτοσαρκασμός, γκρίνια, θυμός υποδόριος που είναι έτοιμος να εκραγεί, νεύρα που συγκρατούνται με το ζόρι... Εύχομαι οι δεκαεφτά επιλογές μου να φέρουν και σε σας δεκαεφτά χαμόγελα...

Πρώτη ατάκα, από τη δεύτερη ελληνική ταινία της Ρένας Βλαχοπούλου, το Όταν λείπει η γάτα που προβλήθηκε την άνοιξη του 1962. Σενάριο Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Το υπηρετικό προσωπικό ετοιμάζεται να γλεντήσει κρυφά από τα αφεντικά και η Μαριγώ αγωνιά μήπως τα αφεντικά πάρουν ένα αυτοκίνητο και επιστρέψουν από την Αίγινα, ώσπου πληροφορείται ότι η Αίγινα είναι νησί...

Η δεύτερη ατάκα προέρχεται από τη δεύτερη ταινία της Ρένας στη Φίνος Φιλμ. Ένα κορίτσι για δύο του Γιάννη Δαλιανίδη, μεταφορά της κωμωδίας των Ν. Τσιφόρου και Π. Βασιλειάδη Ερωτευτείτε παρακαλώ. Η χήρα Πολυξένη αντιδρά σε μια εκμυστήρευση του επίδοξου μνηστήρα της Προκόπη... 

Η τρίτη και η τέταρτη ατάκα είναι από το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη Κάτι να καίει που προβλήθηκε τον Γενάρη του 1964. Η Σοφία συνομιλεί με τον ρεσεψιονίστ ενός ξενοδοχείου της Θεσσαλονίκης.

Η πέμπτη ατάκα προέρχεται επίσης από το Κάτι να καίει. Αυτή τη φορά η Σοφία επιχειρεί να απευθυνθεί σε έναν ρεσεψιονίστ άλλου ξενοδοχείου που της μιλά όμως στα γαλλικά.

Η έκτη και έβδομη ατάκα προέρχονται από την κινηματογραφική μεταφορά της Χαρτοπαίχτρας του Δημήτρη Ψαθά που προβλήθηκε τον Γενάρη του 1965. Οι συγκεκριμένες ατάκες δεν υπάρχουν στο κείμενο της θεατρικής κωμωδίας, άρα ανήκουν στον Γιάννη Δαλιανίδη. Η Αλέκα ικετεύει τη Λελέ να μείνει να παίξουν οι δυο τους "ένα ψιλούτσικο", αλλά εκείνη της λέει ότι πρέπει να φύγει γιατί το πρωί θα έρθει γυναίκα για την μπουγάδα.

Αφού φύγει η Λελέ, η Αλέκα γκρινιάζει για τη μοίρα της...

`

Περνάμε σε άλλη μια κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά που γύρισε την άνοιξη του 1965 για τη Φίνος Φιλμ ο Γιάννης Δαλιανίδης: Φωνάζει ο κλέφτης. Η Λία τα βάζει με τον σύζυγό της Σόλωνα, ο οποίος προσπαθεί να κάνει τη βραδινή προσευχή του...

Για την ένατη ατάκα μεταφερόμαστε από τη Φίνος Φιλμ στον οργανισμό Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Στην ταινία Βίβα Ρένα, παραγωγή του 1967 σε σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία του Κώστα Καραγιάννη, ο Στρατάκιας λέει στην αδελφή του Ρένα ότι αν τον είχε αφήσει να συνθέσει, θα γινόταν ο "Στράους της Ελλάδος"!

Επιστρέφουμε στη Φίνος Φιλμ, για το "δέκα το καλό", την Παριζιάνα, που προβλήθηκε τον Δεκέμβρη του 1970. Μια ατάκα που δεν υπάρχει στο σενάριο της ταινίας (ευχαριστώ τον συλλέκτη Κώστα Πατσαλή για την πληροφορία), άρα πρόκειται για προσθήκη είτε της Ρένας είτε του Δαλιανίδη στις πρόβες και στο γύρισμα του πλάνου. Η Πελαγία προσπαθεί να ηρεμήσει τον Βαγγέλη που θέλει να γράψει ένα τρελό σέικ για τον απελπισμένο έρωτά του.

Την άνοιξη του 1970 προβάλλεται η ταινία που η Ρένα αγαπούσε πιο πολύ: Μια τρελή τρελή σαραντάρα, κινηματογραφική μεταφορά από τον Γιάννη Δαλιανίδη της κωμωδίας των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου Σαράντα και... Η ενδέκατη ατάκα προέρχεται από τον καυγά ανάμεσα στην Τζένη και τα αδέλφια της για τον κύριο Χατζηθωμά...

Την επόμενη σεζόν η Ρένα γίνεται πρώτα Η θεία μου η χίπισσα και περιμένει με λαχτάρα τα γράμματα της κόρης της που σπουδάζει στην Αμερική. Τη δωδέκατη ατάκα την απευθύνει στον ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου που της δίνει ένα γράμμα. 

Και στη συνέχεια γίνεται Μια Ελληνίδα στο χαρέμι: η Ρένα θρηνεί για τον πλούσιο θείο που πέθανε και μαλώνει με τις άλλες ανηψιές του για τη μοιρασιά της περιουσίας. 

Στο νούμερο δεκατέσσερα ομαδοποιώ ατάκες του μέντιουμ Ρένα Μπιμπίδου από την ίδια ταινία φυσικά...

Την επόμενη σεζόν Η κόμησσα της Κέρκυρας μας δίνει τη δέκατη πέμπτη και την δέκατη έκτη ατάκα. Η σιόρα Αγγιολίνα αμφισβητεί τις μουσικές γνώσεις του μάνατζερ ενός καλλιτεχνικού ομίλου από την Ιταλία...

 Και αργότερα συνομιλεί με τον άλλο μάνατζερ που τη ρωτά αν έχει τηλέφωνο.

Και κλείνω το αφιέρωμα στα 17 χρόνια από τον θάνατο της Ρένας με μια ατάκα από την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου Η Ρένα είναι οφ-σάιντ. Η Ρένα ζητά από την οικιακή βοηθό της να την αφήσει μόνη με τον Αργεντινό ποδοσφαιριστή Χούλιο και τον μάνατζέρ του (ούτε αυτή η ατάκα υπάρχει στο σενάριο της ταινίας, άρα προέκυψε κατά το γύρισμα...).

Κυρία Βλαχοπούλου, για άλλη μια χρονιά "η σκέψη μου σε σας πετά", στους ρόλους σας, στις ατάκες σας, στα τραγούδια σας και σας ευχαριστώ, όπως πάντα, για τα πολύτιμα δώρα σας...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1969: Επιστροφή στη Φίνος Φιλμ

Στις 19 Ιουλίου 1969 οι αθηναϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν την είδηση της επιστροφής της Ρένας Βλαχοπούλου στην εταιρία που την ανέδειξε κινηματογραφικά, τη Φίνος Φιλμ. Η εταιρία ανακοίνωσε την επιστροφή της πρωταγωνίστριας με δελτίο Τύπου που με μικρές τροποποιήσεις δημοσίευσαν το Βήμα, η Βραδυνή και το Έθνος.

Μετά δύο ετών διακοπή της συνεργασίας της με την "Φίνος Φιλμ", η Ρένα Βλαχοπούλου επανήλθε και πάλι στα στούντιο της οδού Χίου. Υπέγραψε αποκλειστικό μακροχρόνιο συμβόλαιο με τον παραγωγό κ. Φιλ. Φίνο. Εντός των ημερών, μαζί με το υπόλοιπο πρόγραμμα των ταινιών της περιόδου 1969-1970, θα ανακοινωθούν και οι ταινίες στις οποίες θα πρωταγωνιστήση η Ρένα Βλαχοπούλου.

Έθνος, 19-7-1969

Δεν γνωρίζω τους οικονομικούς όρους του συμβολαίου, αλλά σίγουρα θα ήταν δελεαστικοί για να πειστεί η Ρένα να επιστρέψει στην εταιρία. Πάντως, ήταν ευτύχημα για την υστεροφημία της η επίτευξη αυτής της συμφωνίας, αφού η τρίχρονη συνεργασία της με την εταιρία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα αξιοπρεπείς ταινίες, σε καμία περίπτωση όμως αυτές δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις ταινίες της Φίνος Φιλμ. Και μπορεί έναν χρόνο νωρίτερα ο Φίνος να δήλωνε ότι η εταιρία δεν είναι υπέρ των αποκλειστικών συμβολαίων, φαίνεται όμως πως στο μεταξύ ζυγίστηκαν τα... υπέρ και τα κατά και αποφασίστηκε η αποκλειστική δέσμευση της Ρένας που αποτελούσε πλέον έναν σημαντικότατο πόλο έλξης των θεατών τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά (παρά τη σχετικά μέτρια εισπρακτική κίνηση της Ζηλιάρας τη σεζόν 1968-69). Το νέο συμβόλαιο πρόσθεσε επτά ταινίες στη φιλμογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου, τρεις του Γιάννη Δαλιανίδη και τέσσερις του Αλέκου Σακελλάριου (ο οποίος επίσης επέστρεψε στην εταιρία, καθώς φαίνεται, χάρη στη Ρένα), όλες star vehicles (άλλωστε είχε μάλλον δύσει η εποχή των ομαδικών μιούζικαλ) με κορυφαία όλων, κατά την ταπεινή γνώμη του Rena Fan, την Παριζιάνα, της οποίας το γύρισμα αναγγέλθηκε έναν μήνα μετά την είδηση της επιστροφής της Ρένας στη Φίνος Φιλμ... 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1970: Φεστιβάλ ταινιών Ρένας Βλαχοπούλου!

Στις 18 Μαΐου 1970, ημέρα Δευτέρα, διαβάζουμε ότι ο κινηματογράφος Σελέκτ της οδού Πατησίων θα προβάλει για τρεις μέρες την κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη Ένα κορίτσι για δύο, ενώ ο κινηματογράφος Παλλάς στην πλατεία Παγκρατίου διοργανώνει ένα "Φεστιβάλ ταινιών Ρένας Βλαχοπούλου"! 

Οι επιλογές αυτών των κινηματογράφων Α' προβολής εξηγούνται ίσως από την εποχή. Μέσα Μαΐου, βρισκόμαστε στο τέλος της χειμερινής σεζόν, μάλλον χωρίς πολλές καινούριες ταινίες, οπότε οι αιθουσάρχες ίσως κατέφυγαν στις παλιότερες ελληνικές. Δυστυχώς δεν ξέρουμε ποιες ταινίες προβλήθηκαν στο... πλαίσιο του "Φεστιβάλ ταινιών Ρένας Βλαχοπούλου", αλλά μπορώ να σας πω ότι τις προηγούμενες δύο εβδομάδες ο κινηματογράφος διαφήμιζε "Φεστιβάλ ταινιών Αλίκης Βουγιουκλάκη", ενώ το φεστιβάλ της Ρένας διαδέχτηκαν το "Φεστιβάλ ταινιών Νίκου Κούρκουλου" και το "Φεστιβάλ ταινιών Ζωής Λάσκαρη" (και τα τρία διήρκεσαν μία βδομάδα το καθένα).

Βλέπουμε ότι στη δεύτερη προβολή
έχουν γίνει ανακατατάξεις στη σειρά των ονομάτων.
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης
από πρώτο όνομα στους τίτλους της ταινίας
έχει εξοριστεί από τη διαφήμιση!
Αυτή η νέα τάξη πραγμάτων αντικατοπτρίζεται
και στις αφίσες της ταινίας που έχουν διασωθεί
και είχαν, πιστεύω, χρησιμοποιηθεί
κατά τη δεύτερη ή τρίτη κτλ. προβολή του έργου.

'Πού αλλού στην Αθήνα, τα προάστιά της και τον Πειραιά μπορούσατε να χαρείτε τη Ρένα Βλαχοπούλου στις 18 Μαΐου 1970; Στην Αγία Βαρβάρα, στον κινηματογράφο Κουκλάκι, μπορούσατε να δείτε το Μερικοί το προτιμούν κρύο (1963). Στον Πειραιά, μπορούσατε να τη χαρείτε σε έναν κινηματογράφο Α' προβολής, το Ολύμπιον (στο Πασαλιμάνι) όπου παίζονταν τα Κορίτσια για φίλημα (1965), και σε έναν κινηματογράφο Β' προβολής, τη Σόφη (στη συνοικία της Αγίας Σοφίας) που πρόβαλλε τη Ζηλιάρα (1968). Βέβαια στις αίθουσες αυτές το πρόγραμμα θα άλλαζε μεσοβδόμαδα. Είδαμε στη διαφήμιση του Σελέκτ ότι το Ένα κορίτσι για δύο θα διαδεχόταν το Κοντσέρτο για πολυβόλα. Το Κουκλάκι θα πρόβαλλε στη συνέχεια το Τζένη Τζένη. Στο Ολύμπιον του Πειραιά η αλλαγή του προγράμματος είχε πάλι Ρένα, αφού από τα Κορίτσια για φίλημα περνούσαμε στο Κάτι να καίει, ενώ ο κινηματογράφος Σόφη στον Πειραιά πρόβαλλε τη Ζηλιάρα επίσης μέχρι την Τετάρτη και από την Πέμπτη έπαιζε το Σέικ, χίλιες τρέλες και τραγούδια...

Ίσως για τις φίλες και τους φίλους του παλιού ελληνικού σινεμά (εάν δεν είστε ανάμεσά τους, μπορείτε να αγνοήσετε το υπόλοιπο της ανάρτησης!) θα είχε ενδιαφέρον να δουν ποιες ελληνικές ταινίες παίζονταν εκείνη τη μέρα σε άλλες αίθουσες Αθηνών και προαστίων. Μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το πόσο παλιές ταινίες επανέρχονταν στις αίθουσες και σε ποιο ποσοστό οι αιθουσάρχες επέλεγαν ελληνικές ταινίες, κωμωδίες ή δράματα. Φυσικά η καταγραφή που ακολουθεί είναι πρόχειρη και βασίζεται μόνο στη στήλη θεαμάτων της Δευτέρας 18 Μαΐου 1970. Μεσοβδόμαδα το τοπίο σίγουρα άλλαξε, οπότε δεν φιλοδοξώ να παρουσιάσω κανένα οριστικό συμπέρασμα...

Στις 56 αίθουσες Α' προβολής εντόπισα (εκτός από το "Φεστιβάλ Ρένας" στο Παγκράτι και το Ένα κορίτσι για δύο στο Σελέκτ) τις εξής ελληνικές ταινίες: Ο μπλοφατζής (1969, Αχίλλειον, Βεΐκου), Ο τρελός τα 'χει 400 (1968, Γαλαξίας, τέρμα Αμπελοκήπων), Παπατζήδες (1954, Ιντεάλ Πανεπιστημίου--μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη αυτή η επιλογή, εκτός αν πρόκειται για κάποια ξένη ταινία που δεν γνωρίζω...), Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963, Κοσμοπολίτ, οδός Μαρίκας Κοτοπούλη). Συνολικά λοιπόν έξι ελληνικές ταινίες.

Οι αίθουσες Α' και Β' προβολής ήταν 126. Από αυτές οι 13 πρόβαλλαν τις εξής ελληνικές κωμωδίες. Προξενήτρα (1966, Άκρον, Λένορμαν), Το Κλωτσοσκούφι (1960, Αλίντα, Νέος Κόσμος), Η Αλίκη στο ναυτικό (1960, Άντα, Κάτω Πατήσια), Το παιδί της μαμάς (1970, Αλόη, Άγιος Λουκάς), Γοργόνες και μάγκες (1968, Ανδόρρα, Ερυθρός Σταυρός), Δουλειές του ποδαριού (1962, Δήμητρα, Γκύζη), Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967, Διονύσια, Γκύζη), Αλίμονο στους νέους (1961, Καν Καν, Λιοσίων, και Ρίντα, Αχαρνών--υποψιάζομαι με την ίδια κόπια...), Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969, Μερβέιγ, οδός Βουλής), Ξύπνα, καημένε Περικλή (1969, Νιρβάνα, Υμηττός), Ξυπόλυτος Πρίγκηψ (1966, Ρεγγίνα, Αχαρνών), Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968, Ριάλτο, Κυψέλη). Μόνο δύο πρόβαλλαν ελληνικά δράματα: το Καλλιφόρνια (τέρμα Αχαρνών) πρόβαλε το φιλμ Ο αλήτης του λιμανιού (1961) και η Οπτασία (Ψαρών) πρόβαλε την ταινία Εγωισμός (1964).

Στις 83 αίθουσες Β' προβολής παίζονταν εννιά ελληνικές ταινίες, οκτώ κωμωδίες και ένα δράμα: Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1955, Άβα, Αμφιθέας), Η κόμησσα της φάμπρικας (1969, Αρίων, Κάτω Πετράλωνα), Η αρχόντισσα της κουζίνας (1969, Ερέχθειον, Κουκάκι), Ο γίγας της Κυψέλης (1968, Ζέφυρος, Άνω Πετράλωνα), Ξύπνα, καημένε Περικλή (1969, Κική, Βύρων--ίσως σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Νιρβάνα του Υμηττού), Και οι 14 ήσαν υπέροχοι (1965, Κόσμος, Αγίων Ασωμάτων), Αχ και να 'μουν άνδρας (1966, Ντορεμί, Νέα Φιλαδέλφεια), Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη (1968, Ριρίκα, Δάφνη), Αργυρώ, η προδομένη τσελιγκοπούλα (1968, Χόλλυγουντ, Σεπόλια).

Στους κινηματογράφους προαστίων (συνολικά 162 αίθουσες) παίζονταν έξι ελληνικές κωμωδίες. Εκτός από Μερικοί το προτιμούν κρύο προβάλλονταν: Μικροί και μεγάλοι εν δράσει (1963, Αλέξανδρος, Πετρούπολη), Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963, Μαρία Έλενα, Άγιοι Ανάργυροι), Αχ και να 'μουν άνδρας (1966, Ρόδον, Άγιος Ιερόθεος), Η γυναίκα μου τρελάθηκε (1966, Άρης, Αιγάλεω), Φοβάται ο Γιάννης το θεριό (1969, Αναστασία, ΙΚΑ). Οι ελληνικές δραματικές ταινίες ήταν όμως περισσότερες, οι εξής δέκα: Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969, Άλφα, Τζιτζιφιές), Λυγερή (1968, Άνοιξις, Νέο Ηράκλειο), Η καρδιά ενός αλήτη (Άριστον, Λέσχη Αξιωματικών), Δίψα για ζωή (1964, Διάνα, Μαρούσι), Σαρακατσάνισσα (1959, Καίτη, Ανάβυσσος), Αγάπη και αίμα (1968, Λεβήνα, Μελίσσια), Κοινωνία ώρα μηδέν (1966, Λία, Αργυρούπολη), Οι άνδρες δεν λυγίζουν ποτέ (1968, Ρένα-Σόφη, Χαϊδάρι). Το φθινόπωρο μιας καρδιάς (1969, Ρίτα, Χαϊδάρι), Φλογέρα και αίμα (1961, Φοίνιξ, Τζιτζιφιές)

Και περνάμε στον Πειραιά: στις αίθουσες Α' προβολής (σύνολο 10 αίθουσες), εκτός από τα Κορίτσια για φίλημα, παιζόταν και ο Νόμος 4000 (1962, Τερψιθέα, Βασιλέως Κωνσταντίνου). Στους κινηματογράφους Β' προβολής (σύνολο 29 αίθουσες) κυριαρχούν οι κωμωδίες, συνολικά έξι: εκτός από τη Ζηλιάρα παίζονταν οι ταινίες Δεσποινίς ετών 39 (1954, Αρμονία, Ταμπούρια), Δοσατζού-Επιχείρησις Γαμπρός (1966, Αύρα, Πηγάδια), Έμπαινε, Μανωλιό (1970, Δελφοί, Καλλίπολη), Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964, Μαριάννα, Καμίνια), Τζένη Τζένη (1966, Πόλα, Ταμπούρια). Εντόπισα μόνο ένα ελληνικό δράμα, Το κορίτσι που αγάπησε και πόνεσε (1969, Όασις, Άγιος Διονύσιος). 

Στους συνοικιακούς πειραιώτικους κινηματογράφους (σύνολο 47 αίθουσες) παίζονταν οκτώ κωμωδίες: Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952, Αστεράκι, Πέραμα)  Ο Χατζηχρήστος ταξιτζής (1962. Αμφιάλη), Το θύμα (1969, Βίκτωρ, Κορυδαλλός), Χριστίνα (1960, Δώρα, Ανάστασις), Καλώς ήρθε το δολλάριο (1967. Κατερίνα, Ευγένεια), Το στραβόξυλο (πιθανολογώ η εκδοχή του 1969, Ντιάνα, Νεάπολη), Κάθε εμπόδιο για καλό (1958, Στέγη, Κορυδαλλός) και Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967, Χαραυγή, Ευγένεια). Από δραματικές ταινίες εντόπισα τις εξής τρεις: Δάκρυα και διπλοπεννιές (1969, Ευγένεια, Νεάπολη), Μαριώ, η κατατρεγμένη τσελιγκοπούλα (1969, Καίτη, Ν. Κοκκινιά) και Πυρετός στην άσφαλτο (1967, Λία, Νεάπολη).

Φυσικά, αν προτιμάτε ξένο σινεμά, οι επιλογές σας θα ήταν πολύ περισσότερες και πολύ ενδιαφέρουσες. Εμένα το μάτι μου στάθηκε στο Ψυχώ του Χίτσκοκ (Νεάπολις, οδός Ασκληπιού) και στο West Side Story (Άλφα, Κολιάτσου, και Σπόρτινγκ, Νέα Σμύρνη). Εντύπωση μου έκαναν επίσης οι εξής δύο τίτλοι: Πλένω ρούχα και καρδιές και Παρθένοι στρατιώτες στην κόλασι της Μαλαισίας. Αν γνωρίζετε κάτι για αυτές... διαφωτίστε με!

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1985: Ταινία για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης;

Στις 19 Απριλίου 1985 διαβάζουμε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος:

Δύο ταινίες θα γυρίσει το καλοκαίρι ο Πάνος Μιχαλόπουλος. Μία με τον Σωτήρη Μουστάκα και μία με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Με την τελευταία μάλιστα στοχεύουν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ελεύθερος Τύπος, 19-4-1985

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Πάνος Μιχαλόπουλος είχαν ήδη συνυπάρξει στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος που προβλήθηκε τη σεζόν 1982-83, καθώς και στην επιθεώρηση Μας πρήξανε τα ούμπαλα που παίχτηκε στο Δελφινάριο το καλοκαίρι του 1983. Αν και συναντήθηκαν ξανά θεατρικά το 1992 (στην επιθεώρηση Για την Ελλάδα ρε γαμώτο), η δεύτερη κινηματογραφική τους συνάντηση τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Το καλοκαίρι του '85 ο Μιχαλόπουλος όντως συμπρωταγωνίστησε με τον Σωτήρη Μουστάκα στην ταινία Ο ροζ γάτος, ενώ η Ρένα Βλαχοπούλου γύρισε το Ρένα, τα ρέστα σου με τον Αλέκο Σακελλάριο. Όσο για τη φιλόδοξη προοπτική να παιχτεί μια ταινία της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, ήταν η τρίτη φορά που ναυαγούσε ένα τέτοιο σχέδιο--οι δύο προηγούμενες φορές ήταν το 1966 και το 1967 με τις ταινίες Η βουλευτίνα και Βίβα Ρένα αντίστοιχα...

Ο Πάνος Μιχαλόπουλος και η Ρένα Βλαχοπούλου
στην αφίσα της μοναδικής κινηματογραφικής ταινίας
που γύρισαν μαζί το 1982:
Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος
του οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

  

Σαν σήμερα το 1964: Παρά λίγο... κομπάρσα!...

Στις 22 Δεκεμβρίου 1964 διαβάσαμε σε κάποιες αθηναϊκές εφημερίδες μια είδηση σχετικά με την ταινία του Ντίνου Δημόπουλου Ένας μεγάλος έρωτας στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Τζένη Καρέζη και ο Νίκος Κούρκουλος, και στην οποία παρά λίγο να εμφανιστεί ως... κομπάρσα και η Ρένα Βλαχοπούλου! Αντιγράφω από το Έθνος.

Δεξίωσις της Τζένης Καρέζη στη "Φίνος Φιλμ"

Ο σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος επρότεινε σε πλειάδα γνωστών καλλιτεχνών να παραστούν στην κοσμική δεξίωσι, που δίνει η Τζένη Καρέζη στην νέα της ταινία "Ένας μεγάλος έρωτας". Σύμφωνα με το σενάριο του Βαγγέλη Γκούφα μια σκηνή του φιλμ εκτυλίσσεται σε ένα "κοκτέηλ" στην βίλλα της πρωταγωνίστριας, όπου και γνωρίζονται οι δύο ερασταί του "Μεγάλου έρωτα". Στην δεξίωση αυτή που δίνεται στα στούντιο της "Φίνος Φιλμ", όπου έχει στηθή από τον Μάρκο Ζέρβα ολόκληρο το εσωτερικού μεγαλοαστικού σπιτιού σε παλαιικό ρυθμό, εκλήθησαν ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Παντελής Ζερβός, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο συγγραφεύς Βαγγέλης Γκούφας, ο Μίμης Πλέσσας, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες καθώς και γνωστά μέλη των αθηναϊκών κοσμικών κύκλων. Φυσικά, στο ενδοκινηματογραφικό αυτό πάρτυ θα πάρουν μέρος όλοι όσοι παίζουν στο "Ένας μεγάλος έρωτας". Εκτός από την Τζένη Καρέζη, ο Νίκος Κούρκουλος, ο Μηνάς Χρηστίδης, η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Βύρων Πάλης, η Τασσώ Καββαδία κ.ά.

Έθνος, 22-2-1964

Δυστυχώς το ενδοκινηματογραφικό πάρτυ γυρίστηκε χωρίς... celebrities (μπορείτε να δείτε ένα απόσπασμα από τη σκηνή της δεξίωσης εδώ). Κρίμα, γιατί έτσι θα είχαμε αφενός μια πρωτότυπη σκηνή, αφετέρου την ευκαιρία να συνυπάρξει η Ρένα Βλαχοπούλου έστω και... βουβά με την Τζένη Καρέζη και άλλες/-ους ηθοποιούς με τις/τους οποίες/-ους δεν συνεργάστηκε ποτέ. Αντίστοιχη είδηση για cameo εμφάνιση δημοσιεύτηκε λίγα χρόνια αργότερα, όταν γράφτηκε ότι θα εμφανιζόταν σε σκηνή της ταινίας Δημήτρη μου, Δημήτρη μου, τότε που είχε "μετακομίσει" στον κινηματογραφικό οργανισμό Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (τελικά εκεί πραγματοποίησαν αντίστοιχη εμφάνιση ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, η Μάρω Κοντού και ο Νίκος Ρίζος). Τέλος, μια σκηνή δεξίωσης με γνωστές/-ους ηθοποιούς σε ρόλους κομπάρσων γυρίστηκε τελικά πολλά χρόνια αργότερα για την ταινία Οξυγόνο των Θανάση Παπαθανασίου-Μιχάλη Ρέππα (εκεί μάλιστα όλες/-οι οι ηθοποιοί--που είχαν ήδη συνεργαστεί με τους δημιουργούς της ταινίας σε άλλες δουλειές--είχαν και από μία ατάκα...)

Από την ταινία Ένας μεγάλος έρωτας του Ντίνου Δημόπουλου και της Φίνος Φιλμ
Τζένη Καρέζη, Μηνάς Χρηστίδης, Τασσώ Καββαδία, Νίκος Κούρκουλος
και Ξένια Καλογεροπούλου

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1994: Μια εκδήλωση για το χιούμορ στον ελληνικό κινηματογράφο

Στις 25 Οκτωβρίου 1994 αρκετές εφημερίδες παρουσίασαν ρεπορτάζ από μια εκδήλωση για το χιούμορ που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη βραδιά: σε αυτήν πήραν μέρος η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Λάκης Λαζόπουλος. Επρόκειτο για μια ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, με την οποία ολοκληρωνόταν ο κύκλος εκδηλώσεων "Το χιούμορ στον Ελληνικό Κινηματογράφο" που διήρκεσε από την 1 έως τις 24 Οκτωβρίου 1994. 

Η Ρένα Βλαχοπούλου δείχνει την εκτίμηση
και την αγάπη της στον Λάκη Λαζόπουλο με ένα φιλί.
Φωτογραφία: 7 Μέρες TV, 5-11-1994

Οι εκδηλώσεις, που πραγματοποιήθηκαν στην αίθουσα τέχνης Flocart με την επιμέλεια του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, περιλάμβαναν από προβολές και τιμητικές βραδιές για δημοφιλείς ηθοποιούς μέχρι ένα εργαστήριο στη διάρκεια του οποίου το κοινό ετοίμασε αναμνηστικά δωράκια για τους/τις αγαπημένους/-ες του ηθοποιούς. Η τελευταία εκδήλωση της 24ης Οκτωβρίου θα είχε κεντρικό ομιλητή τον Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος θα μιλούσε για το χιούμορ. Όσες/-οι τυχερές/-οί όμως βρέθηκαν εκεί με έκπληξη διαπίστωσαν ότι ήταν παρούσα, χωρίς να έχει ανακοινωθεί από πριν, και η Ρένα Βλαχοπούλου!

Το μισό πάνελ της βραδιάς εκείνης: Λάκης Λαζόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου,
Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Τάσος Παλαντζίδης, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης,
Κάρμεν Ρουγγέρη και καθιστή μπροστά η Ματθίλδη Μαγγίρα
που χρόνια μετά θα γνώριζε ιδιαίτερη επιτυχία ενσαρκώνοντας
τη Ρένα Βλαχοπούλου στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο
(στην ταινία Ευτυχία του Άγγελου Φραντζή)
Φωτογραφία: 7 Μέρες TV, 5-11-1994

Ακολουθεί το (ανυπόγραφο--αν και η γραφή μου θυμίζει τον Γιώργο Σαρηγιάννη) ρεπορτάζ των Νέων: 

ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Το χιούμορ ζει

Όλοι των Δέκα Μικρών Μήτσων ήταν εκεί--Χατζηπαναγιώτης, Ευθυμίου, Ρουγγέρη, Μαγγίρα, Παπακαλιάτης, Χριστοδουλίδης.

Ο Λάκης Λαζόπουλος ήταν εκεί. Εκεί ήταν και η Ρένα Βλαχοπούλου. Δεν έπαιξαν όμως επιθεώρηση. Ούτε καν κωμωδία. Απλώς μίλησαν. Για το χιούμορ βέβαια. Το χιούμορ στον ελληνικό κινηματογράφο. Μέσα στη μικρή συμπαθητική αίθουσα "Flocart" του Φλόκα της Κηφισίας, με τους τοίχους σκεπασμένους από τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, που είχε την όλη επιμέλεια, με φωτογραφίες από κωμωδίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Και ενώπιον τριών περίπου εκατοντάδων ατόμων που γέμισαν το χώρο--πολλοί έμειναν όρθιοι.

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Λάκης Λαζόπουλος εισήλθαν αγκαζέ χειροκροτούμενοι ενώ τα φλας άστραφταν και η εκδήλωση--που έκλεινε μια σειρά εκδηλώσεων με θέμα το χιούμορ--άρχισε με την προβολή μιας εξαιρετική ταινίας-απανθίσματος σημαδιακών σκηνών από τις παλιές καλές κωμωδίες που σκάρωσε ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης--και ποιος δεν περνάει από τα πλάνα της με "λάιτ μοτίβ" τις στάμνες που σπάζουν της "Θείας από το Σικάγο"--και που έκανε όλους να σκάνε από τα γέλια.

"Αυτές οι καταπληκτικές ελληνικές ταινίες συνεχίζουν να συγκινούν όλες τις γενιές γιατί διαθέτουν ένα τρομακτικό κέφι και ένα απίστευτο ταλέντο", είπε ο Λάκης Λαζόπουλος όταν η ταινία τελείωσε. "Και το μεγαλύτερο ατού τους είναι αυτοί οι άνθρωποι--οι ηθοποιοί τους--και η σχέση τους με το κοινό που παραμένει αναλλοίωτη και μοναδική".

Στα κέφια της η Ρένα Βλαχοπούλου, κομψή, παραπονέθηκε για τα δικαιώματα των ταινιών που ΔΕΝ παίρνουν οι ηθοποιοί από τις ταινίες τους αυτές που προβάλλονται συνέχεια στην τηλεόραση, πήρε να τραγουδάει το "Βρέχει" από την τζαζ τραγουδιστική της περίοδο, έπαιξε την μπέμπα όταν ένα κοριτσάκι της απηύθυνε μια ερώτηση, έκανε χιούμορ με την ηλικία της, θυμήθηκε κάποια σκηνικά που έπεσαν στο κεφάλι της σ' ένα φουριόζο γύρισμα και ο κόσμος ξέσπασε σε γέλια, ζήτησε--δις--να της δώσουν φωτογραφίες από τις... κολλημένες στους τοίχους γιατί "δεν έχει καμία", είπε ότι δεν ασχολείται με το παρελθόν, ακόμα και τις δυστυχίες της τον καιρό του πολέμου και της κατοχής θυμήθηκε με τον Λαζόπουλο πλάι της να τη σεκοντάρει.

Σοβαρός, ήρεμος και μεστός συζητητής ο ίδιος αναφέρθηκε στη μητέρα του και στο πάντα "πονεμένο" ύφος της-πηγή χιούμορ, έκανε και αυτός τον κόσμο να γελάσει και απάντησε εμπεριστατωμένα στις πολλές ερωτήσεις του.

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, που ξεπέρασε σε διάρκεια την ώρα και μια ζεστή βραδιά που έκλεισε με την απονομή πλακετών στους δύο κωμικούς που ένωσαν με το χιούμορ τις απομακρυσμένες γενιές τους.

Τα Νέα, 25-10-1994

...και το άλλο μισό πάνελ της βραδιάς: Χρήστος Ευθυμίου,
Γιώργος Χριστοδουλίδης, Ιάσονας Τριανταφυλλίδης,
Λάκης Λαζόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου, Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Φωτογραφία: Απογευματινή, 25-10-1994

Ήταν η εποχή της μεγάλης ακμής του κωμικού σίριαλ Δέκα Μικροί Μήτσοι και ήταν φυσικό αρκετές από τις ερωτήσεις που απηύθυνε το κοινό στον δημοφιλή κωμικό να αφορούν, όπως διαβάζουμε στο παρακάτω ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, το αγαπημένο σίριαλ. Το ρεπορτάζ μετέφερε επίσης κάποια από τα λόγια της Ρένας Βλαχοπούλου.

Γέλιο, το μεταίχμιο της θλίψης

Ο Λαζόπουλος, η Βλαχοπούλου και το ελληνικό σινεμά

Ο Λάκης Λαζόπουλος δεν ήταν κανένας από τους δέκα μικρούς Μήτσους χθες. Ήταν ο εαυτός του. Αυτός που πιστεύει πως "το γέλιο είναι το μεταίχμιο της θλίψης" και "βαθειά ανάγκη αυτού που φτάνει στον πάτο και θέλει να τιναχτεί ψηλά". Την ίδια γεύση της πίκρας, παρά της ευθυμίας, είχε να καταθέσει και η Ρένα Βλαχοπούλου στην τελευταία εκδήλωση που έγινε στην αίθουσα "Flokart" για τα 100 χρόνια του κινηματογράφου. Κοιτούσε γύρω της τους ταπετσαρισμένους τοίχους με φωτογραφίες ελληνικών ταινιών και έλεγε "βασικά δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Θυμάμαι μόνο τους κόπους μας. Ξυπνούσαμε τις νύχτες και πηγαίναμε για γύρισμα μέσα στο κρύο. Φορούσαμε ξώπλατες τουαλέτες και γινόμασταν κασάτες!" 

--Βλέπω φωτογραφίες παντού. Είναι δυνατόν φεύγοντας να πάρω μία, γιατί αν έρθετε στο σπίτι μου δεν θα βρείτε καμία. Της υποσχέθηκαν ένα ολόκληρο κομμάτι του τοίχου, για να σταματήσει να τις βλέπει με βουλιμία.

--Τι φταίει που ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος δεν έχει την απήχηση του παλιού; ρώτησαν από το κοινό που γέμιζε ασφυκτικά την αίθουσα, κυρίως νέοι (δεν έλειπαν μαμάδες με μικρά παιδιά).

--Τα σενάρια που γράφονται σήμερα είναι από απαράδεκτα ως χυδαία, απάντησε ο Λ. Λαζόπουλος. Οι παλιές ταινίες είχαν σουρρελισμό, ανθρωπιά, ποίηση. Κατέγραφαν την εποχή. Για να καταλάβετε, καθάριζε η Βασιλειάδου τα χέρια της και βρωμοκοπούσε το σινεμά κρεμμύδια. Αυτή ήταν η μαγεία της κίνησης. Η υποβολή που ασκούσε στο κοινό. Τώρα παίζουν εγκεφαλικά. Με συμβόλαιο. Με τις σκέψεις, πόσα θα πάρω, πού θα πάω, πού θα μπω...

--Μήπως όμως η μαγεία του κινηματογράφου εξαρτάται από τη μαγεία της εποχής που καταγράφει;

--Νομίζω ότι δεν καταγράφεται καν η εποχή σήμερα.

--Από ποια απόγνωση οδηγημένος βγάλατε τους χαρακτήρες των Μήτσων;

--Είμαι στενάχωρος άνθρωπος. Δεν έχω διαφυγές. Αν κάποιος από τους ανθρώπου που με αγαπούν έβλεπε πώς γυρίζω τους Μήτσους, θα με λυπόταν. Υποφέρω. Οι ήρωές μου πολλές φορές εκφράζουν άποψη αντίθετη από τη δική μου. Όταν γράφω τα κείμενα, γίνομαι αυτός που μιλάει. Όταν σηκωθώ, δεν ξέρω ποιος πραγματικά είμαι.

Είπε ακόμη πως βλέπει με λύπη "μια τάση για ξεβράκωμα, μια ροπή στην πορνεία, που δεν υπήρχε άλλοτε σε τέτοιο βαθμό". Βλέποντας όμως τις παλιές ελληνικές ταινίες του γεννήθηκε η όρεξη να ξαναγυρίσει την "Κάλπικη Λίρα" με τους χαρακτήρες των Δέκα Μικρών Μήτσων.

Η Ρένα Βλαχοπούλου, που αναγκάστηκε από τις επίμονες ερωτήσεις μια μικρούλας να θυμηθεί πώς ξεκίνησε την καριέρα της και πώς αισθάνθηκε το ταλέντο της, κατέληξε κάπως πικρά. Θυμήθηκε όταν το '40-'41 μια βόμβα θέρισε μέσα στο πατρικό της, που ζούσαν οκτώ παιδιά, τη μητέρα της και τον πατέρα της κι αυτή το βράδυ αναγκάστηκε να χορέψει και να τραγουδήσει. Επίσης εξέφρασε το παράπονό της ότι από τις προβολές των ελληνικών ταινιών στην τηλεόραση οι καλλιτέχνες δεν παίρνουν δικαιώματα και πολλοί από εκείνους τους πρωταγωνιστές δεν έχουν σήμερα να πληρώσουν το νοίκι τους.

Μ. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Ελευθεροτυπία, 25-10-1994

Λάκης Λαζόπουλος, Στάθης Παναγιωτόπουλος
και Ρένα Βλαχοπούλου
Φωτογραφία από το αρχείο του Στ. Παναγιωτόπουλου

Ήταν η εποχή που είχαν αρχίσει να γίνονται οι κινήσεις για τη δημιουργία του Διόνυσου, του σωματείου που ανέλαβε να εισπράξει τα συγγενικά δικαιώματα των ηθοποιών για τις ταινίες που έπαιζε συνεχώς η ελληνική τηλεόραση, κυρίως η ιδιωτική. Τη σχετική δήλωση της Ρένας σχολίασε ο Πανοραμικός των Νέων λίγες μέρες μετά--δίνοντάς της μάλιστα και τον βαθμό 4 με άριστα το... 1 (που εκείνη τη βδομάδα δόθηκε στην Αλίκη Βουγιουκλάκη)--ως εξής:

"Να'σαι καλά που μας το υπενθύμισες. Πως εσείς εξακολουθείτε με τις ταινίες σας να μας κάνετε να γελάμε, αλλά εκείνοι δεν σας δίνουν δραχμή. Ρένα μου, οι άνθρωποι δεν ήταν παραγωγοί ταινιών, αλλά οικοπεδοφάγοι του ταλέντου σου. Δεν είδες πώς κατάντησαν την Αθήνα; Σαν τα μούτρα τους!"

Τα Νέα, 29-10-1994

Για την ιστορία, ο Πανοραμικός ασχολήθηκε άλλες τρεις φορές με τη Ρένα Βλαχοπούλου, αν και σε μία από αυτές της έδωσε μια μάλλον υψηλή--δηλαδή χαμηλή--βαθμολογία με αφορμή τον δίσκο Η Ρένα τραγουδάει τζαζ. Στον δίσκο εκείνο πάντως (1997) συναντήθηκαν ξανά Ρένα Βλαχοπούλου και Λάκης Λαζόπουλος που ανταπέδωσε με την guest συμμετοχή του τη δική της guest συμμετοχή στους Δέκα Μικρούς Μήτσους το 1995...

Λάκης Λαζόπουλος και Ρένα Βλαχοπούλου με τις τιμητικές πλακέτες
που τους δόθηκαν εκείνη τη βραδιά.
Φωτογραφία από το αρχείο του ηθοποιού και συλλέκτη Λευτέρη Λαμπράκη
(πολλές ευχαριστίες!)