Σαν σήμερα το 1978: Η Ρένα και η Έλσα

Στις 11 Απριλίου 1978 διαβάζουμε στο περιοδικό Φαντάζιο:

Η Ρένα και η Έλσα έγιναν φίλες!

Οι επαγγελματικές συνεργασίες συχνά προεκτείνονται και στις ιδιωτικές σχέσεις. Κλασικό το παράδειγμα της Ρένας Βλαχοπούλου και της Έλσας Ρίζου. Οι δυο γυναίκες, που συνεργάζονται από την αρχή του χειμώνα στο θέατρο "Ρεξ", όπου παρουσιάζεται η μουσική κωμωδία "Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους", έγιναν αχώριστες φίλες. Μετά από την παράσταση, αφού διασκεδάσουν τον κόσμο, συνηθίζουν να πηγαίνουν κάπου για να διασκεδάσουν και οι ίδιες. Σε μπουζουξίδικο λοιπόν, τις μικρές ώρες τις βρήκε ο φακός μας.

Φαντάζιο, 11-4-1978

Η Ρένα Βλαχοπούλου και η Έλσα Ρίζου γνωρίζονταν φυσικά από τα χρόνια του '50, όταν εμφανίζονταν και οι δύο στις επιθεωρήσεις του θεάτρου Ακροπόλ, μαζί φυσικά και με τον Νίκο Ρίζο, τον σύζυγο της Έλσας. Το ανδρόγυνο συμμετείχε επίσης στην πρώτη, επί ελληνικού εδάφους, κινηματογραφική ταινία της Ρένας, τις Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες. Συνεργάστηκαν και πάλι στο θέατρο Ρεξ τη σεζόν 1981-82 στην επιθεώρηση Δεν θέλω ου!, ενώ οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά στα καμαρίνια και στο φουαγιέ του Ακροπόλ, όταν η Ρένα δούλεψε με τον Νίκο Ρίζο στην επιθεώρηση Για την Ελλάδα ρε γαμώτο...  

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1992: Για την Ελλάδα ρε γαμώτο--100 Χρόνια Επιθεώρηση

Στις 13 Νοεμβρίου 1992 σχεδόν σύσσωμος ο θίασος του θεάτρου Ακροπόλ βρέθηκε στο πλατώ της εκπομπής Πρωινός Καφές για να προωθήσει την παράσταση Για την Ελλάδα ρε γαμώτο--100 Χρόνια Επιθεώρηση. Η παρουσιάστρια της εκπομπής Ρούλα Κορομηλά υποδέχτηκε τη Ρένα Βλαχοπούλου και τους Σωτήρη Μουστάκα, Φώτη Μεταξόπουλο, Πάνο Μιχαλόπουλο (τότε σύζυγος της παρουσιάστριας), Τάσο Πεζιρκιανίδη, Τόνυ Άντονυ, οι οποίοι έμειναν στο στούντιο για μία περίπου ώρα, μίλησαν για την παράσταση, συνομίλησαν με το κοινό της εκπομπής (κυρίως νεαρά παιδιά που πήγαιναν εκεί στο πλαίσιο σχολικών... περιπάτων!) και αντάλλαξαν πειράγματα μεταξύ τους, όπως τα παρακάτω στιγμιότυπα που αφορούν τις ηλικίες της Ρένας Βλαχοπούλου και του Σωτήρη Μουστάκα.

 

Την προηγούμενη μέρα, 12 Νοεμβρίου, ο Πρωινός καφές είχε προβάλει ένα επτάλεπτο ρεπορτάζ της Κικής Σεγδίτσα από την πρεμιέρα του Ακροπόλ που είχε δοθεί την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 1992. Σε αυτό μίλησαν κάποιες/-οι από τις/τους καλεσμένες/-νους (Μίμης Τραϊφόρος, Νάσος Πατέτσος, Γιάννης Φέρμης, Στέλλα Στρατηγού, Βαγγέλης Σειληνός) και τις/τους ηθοποιούς και συντελεστές της παράστασης--η Ρένα Βλαχοπούλου αναφέρθηκε στο τραγούδι "Όμορφος κόσμος" (η ελληνική εκδοχή της επιτυχίας του Louis Armstrong "What a wonderful world")... Το παρουσιάζω κι αυτό γιατί δίνει μια ωραία εικόνα του πανηγυρικού κλίματος της πρεμιέρας αλλά και της ατμόσφαιρας στα καμαρίνια του Ακροπόλ.

Αρκετές αθηναϊκές εφημερίδες αναφέρθηκαν σε εκείνη την πρεμιέρα (τα σχετικά ρεπορτάζ δημοσιεύτηκαν στις 9 Νοεμβρίοιυ). Διάλεξα να σας παρουσιάσω το ρεπορτάζ της Χάρης Ποντίδα από Τα Νέα. 

Το ρεπορτάζ της πρεμιέρας
εγκαινίασε τη στήλη "Μέρα-Νύχτα" 
των Νέων και "διαφημίστηκε"
και στα περιεχόμενα της εφημερίδας
(η φωτογραφία της Ρένας είναι τυπωμένη ανάποδα...) 

Αχ, τι μου θύμισες

Κάτι σαν συγκέντρωση παλιών συμμαθητών. 'Ενα "φουαγιέ πάρτι" διασημοτήτων του χτες, στο ανακαινισμένο "Ακροπόλ", που γιορτάζει εκατό χρόνια επιθεώρησης (κι ας είναι μόνο 98).

Στους τοίχους οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τον... παλιό εκείνο τον καιρό. Κάτι σαν μαθητικό άλμπουμ. Μπροστά από τις αφισέτες, η πραγματικότητα--έγχρωμη--με φανερά, στο πρόσωπο και στο σώμα, τα σημάδια των δεκαετιών που πέρασαν. Τα πρώτα ονόματα της οθόνης και του πάλκου το '50 και το '60 έδωσαν το "παρών" στην γιορτή του "Ακροπόλ", ποτίζοντας με άρωμα βιολέτας και Chanel No. 5 τους χρυσούς και πορφυρούς τοίχους του ανακαινισμένου θεάτρου. Η Κούλα Νικολαΐδου ("Ματάκια") και η Ζωή Φυτούση ("Φέρτε μου ένα μαντολίνο"), η Γκιζέλα Ντάλι και ο Γιάννης Φέρμης, ο Νάσος Πατέτσος, η Στέλλα Στρατηγού, η Νάντια Κωνσταντοπούλου, ο Μίμης Τραϊφόρος, ο [Ντίνος] Ηλιόπουλος και η Σμάρω Στεφανίδου ήταν μερικά από τα πρόσωπα που διακρίναμε στα δεκάδες πηγαδάκια του φουαγιέ.

Αρκετή ώρα πριν από την έναρξη (μετά τις 10) ήταν αδύνατο ακόμα και να σταθείς στο πλημμυρισμένο με κόσμο φουαγιέ, αφού η συγκίνηση και οι χαιρετούρες μεταξύ των "παλαιών συμμαθητών" καθήλωναν τους φωτογράφους, αλλά και τους "κοινούς θνητούς", που είχαν ξεκινήσει έναν μαραθώνιο αναγνώρισης των παρευρισκόμενων αστέρων.

Πανηγυρική η έναρξη του "Για την Ελλάδα ρε γαμώτο", μέσα σε ένα "Ακροπόλ" φανερά βελτιωμένο από άποψη διακόσμησης (που όμως χρειάζεται άλλη τόση δουλειά για να είναι το αποτέλεσμα ολοκληρωμένο), ευτύχησε να φιλοξενήσει στα πορφυρά του καθίσματα, και τους Μιχάλη Κακογιάννη, Γιώργο Παπαστεφάνου, Σοφία Φιλιππίδου, Μάρω Κοντού, Χάρρυ Κλυν, Βαγγέλη Σειληνό, Μίμη Πλέσσα, Γιάννη Κακουλίδη, Βασίλη Τσιβιλίκα, ενώ από τον πολιτικό κόσμο την παράσταση είδαν ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Θόδωρος Αναγνωστόπουλος και ο υπουργός Μεταφορών Νίκος Γκελεστάθης. Θερμό το χειροκρότημα, ιδίως στα πρώτα νούμερα της επιθεώρησης--"Κομπέρ" (Τόνι Άντονι), "Οι καταραμένοι" (Έλντα Πανοπούλου-Τάσος Κωστής), καθώς και στην εμφάνιση της θρυλικής Σελήνης που την είδαμε σε εκδοχή Νίκου Ρίζου--εγκυμονούσα και μη. Αισθητά συντομότερο το δεύτερο μέρος (που ήταν αφιερωμένο στους μεγάλους της επιθεώρησης), ξαναζωντάνεψε το χειροκρότημα του κόσμου, που είχε αρχίσει "να πέφτει", λόγω της διάρκειας της παράστασης και ίσως κάποιων "χλιαρών" κειμένων.

Σκηνικά, κοστούμια, χορογραφίες, ένα ποτ πουρί από γνωστά νούμερα και τραγούδια της εποχής, καθώς και ένα μικρό κινηματογραφικό αφιέρωμα στους μεγάλους κωμικούς του χθες (Αυλωνίτη, Μακρή, Βασιλειάδου, Φωτόπουλο κ,λπ.), έκαναν πολλά ζευγάρια μάτια να δακρύσουν και πολλά στόματα να ψιθυρίσουν "Τι μου θυμίσανε απόψε..."!

ΧΑΡΗ ΠΟΝΤΙΔΑ

Τα Νέα, 9-11-1992

Την ίδια περίοδο η Αλίκη Βουγιουκλάκη ξεκινούσε
από τη Θεσσαλονίκη την τελευταία της περιοδεία με τη Μις Πέπσι
Η παρουσία της, μαζί με τη Ζωή Λάσκαρη, στο στέκι
της ρεμπέτισσας Λιλής απασχόλησε κι αυτή τη νέα στήλη "Μέρα-Νύχτα" 

Ο Κώστας Βουτσάς και ο Νίκος Ρίζος, η πρόωρα χαμένη Νατάσα Γερασιμίδου
και η Ρένα Βλαχοπούλου
Φωτογραφία: Απογευματινή, 9-11-1992

Έθνος, 9-11-1992

Ρένα Βλαχοπούλου (με ρούχο που σχεδίασε ο Χρήστος Μαΐλης)
και Έλντα Πανοπούλου στο νούμερο "Νυχτερινά ψώνια"
που παίχτηκε τους δύο πρώτους μήνες των παραστάσεων
του Για την Ελλάδα ρε γαμώτο

Το όντως συγκινητικό αλλά και συχνά χιουμοριστικό δεύτερο μέρος με τα κλασικά τραγούδια της επιθεώρησης πρόδιδε την αγάπη και τη γνώση των δυο συγγραφέων της επιθεώρησης, Άγγελου Πυριόχου (ακουγόταν και η φωνή του να ντουμπλάρει τον Πάνο Μιχαλόπουλο στο "Έλα μου κοπέλα μου"...) και Πάνου Χατζηκουτσέλη, για το είδος. Εικοσιπέντε τραγούδια από τα Παναθήναια του 1908 μέχρι την Οδό Ονείρων και την Όμορφη Πόλη του 1962 (ένα κουπλέ κι ένα ρεφρέν κάθε τραγουδιού) στη σωστή χρονολογική σειρά με γοργές εναλλαγές χιούμορ (η κωμική εκδοχή της "Σεβιλιάνας" της Σωτηρίας Ιατρίδου με τον Τόνυ Άντονυ και της επιτυχίας της Βέμπο "Ο άνθρωπός μου" με τον Μουστάκα και τον Ρίζο--τον οποίο αντικατέστησε αργότερα ο νάνος Τάκης Χαλάς) και συγκίνησης (το ρεφρέν του "Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά"). Ιδιαίτερα ξεχωριστές στιγμές τα τραγούδια "Ομόνοια Πλας" και "Στο Άλα Κάλα Κούμπα" με την πρώτη διδάξασα Ρένα Βλαχοπούλου και "Το τραμ το τελευταίο" και "Μανώλης Τραμπαρίφας" με τον πρώτο διδάξαντα Νίκο Ρίζο, και πανέμορφο το τέλος του αφιερώματος με όλο τον θίασο να τραγουδά ως ομοιόμορφα ντυμένη χορωδία το "Όνειρο παιδιών της γειτονιάς" και το "Είναι μεγάλος ο καημός"...

"Στο Άλα Κάλα Κούμπα τρελαίνονται για ρούμπα..."
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα Βίβα Ρένα
(εκδ. Άγκυρα, 2002)

Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστας Βουτσάς, Σωτήρης Μουστάκας
στα καμαρίνια του Ακροπόλ, μετά το τέλος της πρεμιέρας.
Φωτογραφία: NDP Nikolareas-Daskalakis-Poypoylidou
από την ιστοσελίδα Prosopa News

Δεν ξέρω αν ικανοποιήθηκε ο Μίμης Τραϊφόρος, που πριν από την παράσταση δήλωνε συγκινημένος και ιδιαιτέρως περίεργος στο ρεπορτάζ του ΑΝΤ1, με το αποτέλεσμα. Υποθέτω πως θα ρίγησε λιγάκι στο άκουσμα του "Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά", όπως και η Κούλα Νικολαΐδου για το "Να το πάρεις το κορίτσι" (ήταν η τελευταία της δημόσια εμφάνιση πριν σβήσει από καρκίνο τρεις μήνες μετά), η Μάγια Μελάγια για το "Μονοπάτι" και το "Θέλω να τα σπάσω", ο Νάσος Πατέτσος για το "Άσπρο μου περιστέρι, πέτα", ίσως και η Μάρω Κοντού και ο Μιχάλης Κακογιάννης για την αναφορά στην Οδό Ονείρων και την Όμορφη Πόλη αντίστοιχα. Και (δεν ξέρω πόσο συνειδητά το έκαναν οι συγγραφείς Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας) πιστεύω ότι το φινάλε του Βίρα τις άγκυρες, πέντε χρόνια μετά στο Εθνικό Θέατρο, με τα παλιά ονόματα της επιθεώρησης να σμίγουν για τα πενηντάχρονα του θεάτρου Ρουαγιάλ θύμιζε απόλυτα την αποθέωση του Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, όπου όλος ο θίασος ντυμένος στα ροζ κοστούμια του Γιώργου Μανούσκου (πλην της Ρένας που φορούσε γκρι κι αργότερα μπλε τουαλέτα--κι ας έδιναν άλλη εντύπωση οι φωτογραφίες των δελτίων τύπου...) ευχόταν Happy Birthday στο Ακροπόλ για τα δικά του πενηντάχρονα (48 για την ακρίβεια...).

Ο Νίκος και η Έλσα Ρίζου
Φωτογραφία: Ραδιοτηλεόραση, 21-11-1992

Ντίνος Ηλιόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου
και ο εκ των επιχειρηματιών του Ακροπόλ Αλέξανδρος Παρίσης
Φωτογραφία: Ραδιοτηλεόραση, 21-11-1992

Πολύς ο πλούτος στη σκηνή (όμορφα σκηνικά του Γιώργου Μανούσκου) και αυτό με οδηγεί στις... αποκαλύψεις που έκανε ο εκ των επιχειρηματιών της παράστασης Αλέξανδρος Παρίσης σχετικά με το κόστος της παραγωγής, σε ένα αρκετά διαφωτιστικό ρεπορτάζ του Γιώργου Σαρηγιάννη, πάλι στα Νέα, την τελευταία μέρα του 1992 (παραθέτω τις λεπτομέρειες για να μεταφερθούμε λίγο πίσω στην εποχή των δραχμών...): 

Δεν έχει σημασία τόσο η τιμή του εισιτηρίου και οι εισπράξεις όσο τα κεφάλια που θα μπουν στο θέατρο", λέει περισσότερο "πραγματιστής" ο κ. Αλέξανδρος Παρίσης. Φέτος έχει φορτωθεί μαζί με τον κ. Μάρκο Τάγαρη, τρεις από τις ακριβότερες παραγωγές του χειμώνα--"Ακροπόλ", "Περοκέ" (σ. του Rena Fan: παιζόταν ο Αρχοντοχωριάτης με τον Κ. Βουτσά), "Διάνα" (σ. του Rena Fan: παιζόταν το Κλειδί για δύο με τις Α. Παναγιωτοπούλου-Κ. Μπαλανίκα-Ε. Γερασιμίδου)--με κόστος ανεβάσματος αντίστοιχα, όπως δηλώνει, 34, 23.5 και 13.5 εκατομμύρια. "Για μια κωμωδία, όπως το "Κλειδί για δύο", λέει, "το κόστος κυμαίνεται ανάμεσα στα 10 και 14 εκατομμύρια. Για τα μουσικά θεάματα ανεβαίνει πολύ. Για την επιθεώρηση ("Για την Ελλάδα ρε γαμώτο") πλήρωσα σκηνικά--ξυλεία, σίδερα, μεροκάματα--πλήρωσα για τα κοστούμια μόνο 12.5 εκατομμύρια, πλήρωσα στούντιο για την ηχογράφηση της μουσικής, ανάγλυφα, ηλεκτρολογικά--2.000 δρχ. το μέτρο μου χρέωσαν τους σωλήνες νέον, "βαγόνια", ηλεκτρομοτέρ για να κινηθούν τα σκηνικά, συντριβάνια πιέσεως..."

"Για να βγω πρέπει να κάνω τον χειμώνα είσπραξη 200 εκατομμύρια. Εκτός από την παραγωγή πάνε 20% στο ενοίκιο του θεάτρου, 8% δικαιώματα στους συγγραφείς και τον συνθέτη, 4.5% στον σκηνοθέτη και χορογράφο. Θέλω 25 εκατομμύρια για Βλαχοπούλου-Μουστάκα, 5.5 για τον Ρίζο, 16.5 για τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, 15 για το μπαλέτο--ο κάθε χορευτής παίρνει 8 χιλιάδες τη μέρα, 16 για τους δεύτερους ηθοποιούς και το υπόλοιπο προσωπικό--μηχανικούς, ηλεκτρολόγους, ηχητικούς, ταμίες, φύλακες, καθαρίστριες--και άλλα 20 για το ΙΚΑ. (...) Και τότε τι μένει για τον επιχειρηματία; "Τα πουρμπουάρ από το ταμείο, τα έσοδα του μπαρ και οι εισπράξεις από το πρόγραμμα".

Τα Νέα, 31-12-1992

Ο εκ των συγγραφέων της παράστασης Άγγελος Πυριόχος, ο Μίμης Πλέσσας,
η Τίνα Σακελλάριου, ο Γιώργος Παπαστεφάνου και η Λουκίλα Καρρέρ-Πλέσσα
Φωτογραφία: Ραδιοτηλεόραση, 21-11-1992

Χάρρυ Κλυνν, Ντίνος Ηλιόπουλος, Σωτήρης Μουστάκας
Φωτογραφία: NDP Nikolareas Daskalakis Poypoylidou
Από την ιστοσελίδα Prosopa News

Οι εισπράξεις του Για την Ελλάδα ρε γαμώτο ξεπέρασαν, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τα εκατό εκατομμύρια δραχμές. Η επιτυχία της παράστασης συνεχίστηκε το Πάσχα του '93 για 3.5 εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη. Την παράσταση διαφήμισε και μαγνητοσκόπησε ο ΑΝΤ1. Η προβολή της λίγο έλειψε να ματαιωθεί, καθώς ο σταθμός τη "φυλούσε" για το φθινόπωρο του '93, αλλά οι πολιτικές εξελίξεις (έπεσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και προκηρύχθηκαν εκλογές που κέρδισε ο Ανδρέας Παπανδρέου) έκαναν τα νούμερά της να μοιάζουν ανεπίκαιρα. Ωστόσο τον Γενάρη του '94, όταν το Mega προγραμμάτισε να προβάλει την επιθεώρηση που είχε παιχτεί στο Δελφινάριο το καλοκαίρι του '93 (και περιείχε ένα αφιέρωμα στα τραγούδια του σινεμά, στο οποίο η Βάσια Τριφύλλη υποδυόταν το μεγάλο της ίνδαλμα Ρένα Βλαχοπούλου), ο ΑΝΤ1 έσπευσε, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, να προβάλει απέναντι το Για την Ελλάδα (το "ρε γαμώτο" κόπηκε στα τρέιλερ). Δυστυχώς όμως η παράσταση προβλήθηκε με περικοπές--ανάμεσά τους το ένα τρίτο του νούμερου της Ρένας και το τραγούδι της "Όμορφος κόσμος" (έχει σωθεί μόνο η... οθόνη που κατεβαίνει, στο τέλος του νούμερου του Σωτήρη Μουστάκα, για να προβάλει τις άσχημες εικόνες των δελτίων ειδήσεων που θα σχολιάσει τραγουδιστικά η Ρένα)... Ήταν κρίμα, γιατί ήταν η τελευταία εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου σε επιθεώρηση. Έστω κι έτσι όμως διασώζονται αρκετά συγκινητικά στιγμιότυπα, κυρίως στο αφιέρωμα του δεύτερου μέρους, αλλά και στην έναρξη, και, φυσικά, στην αποθέωση (έστω κι αν οι τίτλοι τέλους πέφτουν "αλύπητα" πάνω στην αποθεωτική όντως έξοδο της Ρένας με την όμορφη μπλε τουαλέτα της...).

Ο "Κακός Μάγος της ΕΟΚ" Σωτήρης Μουστάκας
και η "Καλή Νεράιδα" Ρένα Βλαχοπούλου
στην έναρξη "Παραμυθόδραμα ρε γαμώτο!"
Ρενοφανατική λεπτομέρεια: μάλλον λόγω πρεμιέρας
δεν ήταν έτοιμο ακόμα το στέμμα της "Καλής Νεράιδας" και έτσι η Ρένα
φοράει μόνο δυο αστεράκια στα μαλλιά της.
Επίσης αργότερα ο Σωτήρης Μουστάκας σταμάτησε να φοράει την περούκα
της φωτογραφίας και είχε χτένισμα και μουστάκι αλά Χίτλερ...
Φωτογραφία NDP Nikolareas Daskalakis Poypoylidou
Από την ιστοσελίδα Prosopa News

Σαν σήμερα το 1992: Συνέντευξη τύπου και πρόβα

Στις 4 Νοεμβρίου 1992 ο θίασος και οι συντελεστές της επιθεώρησης Για την Ελλάδα ρε γαμώτο--100 χρόνια επιθεώρηση έδωσαν την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου. Εκτός από τις πληροφορίες που μάθαμε για την παράσταση στα διάφορα δημοσιεύματα, έχουν διασωθεί και κάποιες φωτογραφίες από την πρόβα που ακολούθησε τη συνέντευξη τύπου και μας δίνουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες κι αυτές για το κλίμα της προετοιμασίας της παράστασης, δυο μέρες πριν από την πρεμιέρα...

Τα αξέχαστα ιερά τέρατα της επιθεώρησης Νίκος Ρίζος, Σωτήρης Μουστάκας,
Ρένα Βλαχοπούλου. Δεξιά στο βάθος διακρίνονται η επίσης αξέχαστη Μαρία Μπονέλλου
(σύζυγος φυσικά του Σ. Μουστάκα) και ο Τάσος Κωστής στην πρόβα της 5ης Νοεμβρίου 1992.
Εντύπωση προκαλεί το πόσο ημιτελές μοιάζει το σκηνικό
δύο μόλις μέρες πριν από την πρεμιέρα
Φωτογραφία από το περιοδικό 7 Μέρες TV

Όπως είχε ήδη ανακοινωθεί από το καλοκαίρι, πριν ακόμα δοθεί ο τίτλος της παράστασης που φυσικά οφείλει την προέλευσή του στη γνωστή φράση που είπε η Βούλα Πατουλίδου όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης (5 Αυγούστου 1992), η επιθεώρηση του Ακροπόλ επρόκειτο να γιορτάσει τα εκατό χρόνια του είδους και τα πενήντα χρόνια του θεάτρου Ακροπόλ. Για την ακρίβεια το 1992 το είδος γιόρταζε τα 98 του χρόνια και το θέατρο γιόρταζε τα 48 του χρόνια. Ο ένας από τους δύο συγγραφείς του έργου, ο αξέχαστος Πάνος Χατζηκουτσέλης, δήλωσε στη συνέντευξη τύπου: "Ξέρουμε ότι δεν είναι ακριβώς τα 100 χρόνια της. Επειδή όμως στην Ελλάδα όλα γίνονται κατόπιν εορτής, είπαμε να γιορτάσουμε αυτή την επέτειο προ εορτής" (το ίδιο είχε κάνει λίγους μήνες πριν και ο Λάκης Λαζόπουλος με τον δίσκο Έχω απόψε ραντεβού).

Οι συγγραφείς Άγγελος Πυριόχος και Πάνος Χατζηκουτσέλης
στο πρόγραμμα της παράστασης

Για τον επίσημο αυτό εορτασμό, οι επιχειρηματίες του Ακροπόλ Αλέξανδρος Παρίσης και Μάρκος Τάγαρης αποφάσισαν να ανακαινίσουν εκ βάθρων το θέατρο, το οποίο απέκτησε επίσης καινούρια στέγη--η ανακαίνιση κόστισε 100 εκατομμύρια δραχμές και συνυπολογίζοντας και το κόστος της παράστασης ο Νίκος Ρίζος είπε: "Ο Θεός να βάλει το χέρι του" προκαλώντας το γέλιο των δημοσιογράφων. Επίσης στο πλαίσιο του εορτασμού θα λειτουργούσε στο φουαγιέ του Ακροπόλ έκθεση παλιών φωτογραφιών και προγραμμάτων από επιθεωρήσεις του ένδοξου παρελθόντος. Ο άλλος συγγραφέας, ο Άγγελος Πυριόχος δήλωσε: "Προσπαθούμε να φέρουμε στη σκηνή κάτι απ' αυτά τα παλιά τα μαγικά, έστω κι αν αυτά δεν επαναλαμβάνονται" (Τα Νέα, 5-11-1992). Η αρχική σκέψη να παρουσιαστούν φρεσκαρισμένα παλιά κείμενα επιθεωρήσεων, αρχίζοντας από το Μπλε και άσπρο με το οποίο το Ακροπόλ ξεκίνησε το 1945 την... επιθεωρησιακή του καριέρα (το πρώτο του καλοκαίρι στέγασε τον θίασο πρόζας Μαίρης Αρώνη-Δημήτρη Χορν) εγκαταλείφθηκε όταν οι συντελεστές αποφάσισαν ότι τα παλιά νούμερα δεν αφορούσαν καθόλου το σύγχρονο κοινό. Έτσι το πρώτο μέρος της παράστασης επρόκειτο να είναι μια μοντέρνα επιθεώρηση με σάτιρα της κοινωνικοπολιτικής ζωής της Ελλάδας του '92, ενώ το δεύτερο μέρος θα παρουσίαζε μια μουσική αναδρομή στο επιθεωρησιακό είδος, αρχίζοντας από το "Εγώ είμαι η νέα γυναίκα" των Παναθηναίων του 1908 και φτάνοντας ως την Οδό Ονείρων και την Όμορφη πόλη του 1962. Ο Φώτης Μεταξόπουλος δήλωσε για αυτό το δίπτυχο: "Έχουμε τη δύσκολη αποστολή να συνεχίσουμε το καλό θέατρο του παρελθόντος χωρίς να μιμηθούμε κανέναν από τους μεγάλους, γιατί θα ήταν ιεροσυλία".

Πρόβα της έναρξης που είχε τίτλο "Παραμυθόδραμα ρε γαμώτο!"
(μια από τις πιο έξυπνες σκηνές του έργου)
Πάνος Μιχαλόπουλος, Τάσος Πεζιρκιανίδης, Έλντα Πανοπούλου, Σωτήρης Μουστάκας,
Ρένα Βλαχοπούλου, Τόνυ Άντονυ, Μαρία Μπονέλλου
και ο σκηνοθέτης-χορογράφος Φώτης Μεταξόπουλος
(Πολλές/-οί οι αξέχαστες/-οι της φωτογραφίας δυστυχώς!)

Μια τέτοια απόπειρα μίμησης βέβαια υπήρξε σ' αυτό το δεύτερο μέρος όταν ο Σωτήρης Μουστάκας τραγούδησε το τραγούδι "Ο άνθρωπός μου" με χτένισμα και τρόπο εκφοράς που παρέπεμπε στη Σοφία Βέμπο. Αλλά φυσικά το "κλου" του δεύτερου μέρους ήταν η παρουσία δυο βετεράνων ηθοποιών της επιθεώρησης που θα θύμιζαν στο κοινό τραγούδια που είχαν οι ίδιοι ερμηνεύσει στις σκηνές της περίπου τέσσερις δεκαετίες πριν: η Ρένα Βλαχοπούλου που θα τραγουδούσε το "Ομόνοια Πλας" και το "Άλα Κάλα Κούμπα" και ο Νίκος Ρίζος που θα τραγουδούσε "Το τραμ το τελευταίο" και το "Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα".

Η Ρένα Βλαχοπούλου προβάρει το "Άλα Κάλα Κούμπα" με τους χορευτές
Νόρμοντ, Άλαν, Μαρίνο και Δημήτρη, υπό την επίβλεψη του Φώτη Μεταξόπουλου.
Η συγκεκριμένη κίνηση τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω του στενού φορέματος
και του τεράστιου καπέλου με ψεύτικα φρούτα που φορούσε η Ρένα στην παράσταση...

Ωστόσο, άλλο ένα κλείσιμο ματιού στην ιστορία του είδους ήταν η επιστροφή του θεσμού της ρομαντζιέρας: "Θεσμός που συνδυάζεται και με την επιστροφή της Βλαχοπούλου ως τραγουδίστριας, η οποία ύστερα από πολλά χρόνια τραγουδά και πάλι τζαζ" (Μεσημβρινή, 5-11-1992). Η Ρένα τραγουδούσε στην παράσταση ένα αγαπημένο της τραγούδι "What a wonderful world" (των Bob Thiele και George David Weiss που πρωτοτραγούδησε ο Louis Armstrong) με ελληνικούς στίχους του Άγγελου Πυριόχου--προσαρμοσμένους στη σύγχρονη ζοφερή πραγματικότητα...

Από το πρόγραμμα της παράστασης

Στη συνέντευξη τύπου παρουσιάστηκαν τα νούμερα όλων των πρωταγωνιστριών/-τών: η Ρένα Βλαχοπούλου υποδυόταν μια γυναίκα που έβγαινε για "Νυχτερινά ψώνια" και έπεφτε πάνω στις τρύπες του μετρό (το νούμερο αντικαταστάθηκε στο μέσον της σεζόν, αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη φορά), ο Σωτήρης Μουστάκας έναν φυλακισμένο οφειλέτη του δημοσίου, ο Νίκος Ρίζος τη Σελήνη της "Λάμψης" αλλά και τη μετεξέλιξή της σε "Πανσέληνο" (η μετεξέλιξη αυτή "κόπηκε" στη συνέχεια), η Μαρία Μπονέλλου την καθαρίστρια του Μεγάρου Μουσικής, η Έλντα Πανοπούλου και ο Τάσος Κωστής δυο χωριάτες που μετά το κάψιμο του χωριού τους έρχονταν στην Αθήνα. Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης ήταν ο μόνος ευτυχισμένος Έλληνας από τα μέτρα της κυβέρνησης και ο Πάνος Μιχαλόπουλος ήταν ο υπεύθυνος του συνταξιοδοτικού προγράμματος πνιγμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη ("θύματά" του οι απολαυστικοί Πεζιρκιανίδης και Πανοπούλου). Υπήρχε επίσης ένα απολαυστικό τρίο αστέγων που υποδύονταν ο Μουστάκας, ο Κωστής και ο Τόνυ Άντονυ.

Από το πρόγραμμα του έργου

Βέβαια, ενώ είχε ανακοινωθεί το καλοκαίρι ότι στην παράσταση θα παίζει ζωντανή ορχήστρα, η επιχείρηση επέλεξε και πάλι το playback του έμπειρου Ζακ Ιακωβίδη, γιατί, όπως είπε ο Μεταξόπουλος, εναρμονίζεται καλύτερα με τη σύγχρονη αισθητική της επιθεώρησης. Τα σκηνικά ήταν του Θεοδόση Δαυλού και τα κοστούμια του Γιώργου Μανούσκου. Και όταν οι συντελεστές ρωτήθηκαν γιατί επιλέχτηκε ο τίτλος Για την Ελλάδα ρε γαμώτο ο Φώτης Μεταξόπουλος απάντησε "Μα για να γελάσετε ρε γαμώτο!"

Οι πρωταγωνίστριες της παράστασης στο πρόγραμμα του έργου

Η πρεμιέρα δόθηκε μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα στις 7 Νοεμβρίου με προσκεκλημένες/-ους πολλά παλιά αστέρια του ελαφρού μουσικού θεάτρου. Αυτά όμως θα τα δούμε μιαν άλλη φορά... 

Η Ρένα Βλαχοπούλου ως "Καλή Νεράιδα" τραγουδά:
"Έχω ευαίσθητη καρδιά, πονάω η καημένη,
στημένη σας την έχουνε και να'στε αγαπημένοι"
Την καθοδηγεί ο χορογράφος/σκηνοθέτης Φώτης Μεταξόπουλος
και την πλαισιώνουν οι Πάνος Μιχαλόπουλος, Τάσος Πεζιρκιανίδης,
Έλντα Πανοπούλου, Σωτήρης Μουστάκας, Τόνυ Άντονυ,
Μαρία Μπονέλλου, Τάσος Κωστής και Λεωνίδας Νικολαΐδης

Σαν σήμερα το 1977: Από ένα ρεπορτάζ στη σκηνή (Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους)

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1977 κάποιες αθηναϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν φωτογραφία του θιάσου του θεάτρου Ρεξ (Κοτοπούλη) που θα παρουσίαζε σε λίγες μέρες την "επιθεωρησιακή φαντασμαγορική κωμωδία" Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους--με επικεφαλής φυσικά τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Νίκο Ρίζο. Τα Νέα, ωστόσο, ασχολήθηκαν λίγο παραπάνω με το έργο, αφού, όπως αναφέρει το παρακάτω δημοσίευμα, οι συγγραφείς του το εμπνεύστηκαν από ρεπορτάζ της εφημερίδας...

Η έρευνα των "Νέων" για τις απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε και μεγαλώνουμε--ιδίως τα παιδιά--σε διαμερίσματα-κλουβιά και σε πόλεις χωρίς πράσινο, χωρίς κοινόχρηστους χώρους, ενέπνευσε από τη σατιρική πλευρά ένα θεατρικό έργο.

Το έργο αυτό είναι η επιθεωρησιακή μουσική κωμωδία "Η Ρένα, ο κοντός και το... σόι τους", που ανεβαίνει την άλλη εβδομάδα στο θέατρο "Ρεξ" με τη Ρένα Βλαχοπούλου, το Νίκο Ρίζο, τον Δημήτρη Νικολαΐδη, τον Αντ. Παπαδόπουλο, τη Μαίρη Χαλκιά, τον Γιάννη Μαλούχο και πολλούς άλλους γνωστούς ηθοποιούς. Στην κωμωδία αυτή η Βλαχοπούλου και ο Ρίζος είναι δυο δίδυμα αδέλφια, με τη διαφορά ότι ο Ρίζος--κοντός και μικροκαμωμένος--έχει έρθει στον κόσμο μισή ώρα πριν από την αδελφή του κι έτσι γίνεται ο αρχηγός της οικογενείας. Ο τίτλος αυτός του "αρχηγού" τον φορτώνει όλα τα δικαιώματα αλλά και τις βαρειές υποχρεώσεις που έχει σε κάθε ελληνική οικογένεια ο πρωτότοκος, ενώ η δευτερότοκη Ρένα καταπιέζεται από το "σύστημα" και τις οικογενειακές προκαταλήψεις μέχρις ότου κάνει μια μέρα την επανάστασή της...

Η Ρένα, ο Νίκος, τα άλλα αδέλφια αλλά και κάτι πρωτοξάδελφα μεγαλώνουν σ' ένα παλιό ευάερο και ευήλιο αθηναϊκό σπίτι με την αυλή και τον κήπο του. Έρχεται, όμως, κάποια στιγμή που οι κληρονόμοι αυτής της "εξ αδιαιρέτου" περιουσίας θέλουν να δώσουν το σπίτι αντιπαροχή για πολυκατοικία. Ο Ρίζος αντιδρά γιατί δεν θέλει να μεγαλώσει το παιδί του μέσα σ' ένα "κλουβί" και παρασύρει μερικούς από τους κληρονόμους με το μέρος του. Έτσι, τα αδέλφια, το σόι--γενικότερα--χωρίζεται σε δυο στρατόπεδα και ξεσπά ένας άγριος οικογενειακός καυγάς, μέσα από τον οποίο γίνεται μια χιουμοριστική ανατομία της σημερινής αθηναϊκής οικογένειας. 

Την κωμωδία "Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους" έχουν γράψει οι Π. Παπαδούκας, Κ. Καραγιάννης, Ν. Καμπάνης και Β. Μακρίδης. Η σκηνοθεσία του Δημ. Νικολαΐδη, οι σκηνογραφίες του Γ. Ανεμογιάννη και οι χορογραφίες του Γιάννη Φλερύ. Στο θίασο μετέχουν επίσης η Έλσα Ρίζου, ο Γιάννης Ευαγγελίδης, ο Β. Κολοβός, η Δήμητρα Νομικού, η Μάρω Βασιλείου, ο Τ. Πολάτος, ο Γ. Βασιλείου, ο Μ. Δεσύλλας, ο Α. Τσάκωνας, η Εύα Ηλιοπούλου, η Χρ. Δελαβίνια, ο Α. Ξηρόπουλος, η Ελένη Γεωργιάδη και η Μάρ[α] Θρασυβουλίδου. 

Τα Νέα, 30-9-1977

Η φωτογραφία του άρθρου σε καλή ανάλυση από το αρχείο του Μιχάλη Δεσύλλα

Η επιθεωρησιακή αυτή κωμωδία (ενδιαφέρων όρος, θα μπορούσε να έχει και αρνητική έννοια αν δεν τον χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι συγγραφείς του) είχε ως βασικό κορμό τον χαρακτήρα του Νίκου Ρίζου. Ο ίδιος ήταν εξάλλου θριαμβευτής την προηγούμενη χρονιά στο Ρεξ ως επικεφαλής του θιάσου που παρουσίαζε τα Παιδιά της πιάτσας, κωμωδία βασισμένη στο δημοφιλές έργο του Νίκου Τσιφόρου. Στον ρόλο του Νίκου Δελημάνη, του σοβαρού αρχηγού της οικογένειας, ξεχώριζε, σύμφωνα με την κριτική του Στάθη Δρομάζου στην Καθημερινή (27-1-1978), χάρη στην υποκριτική και τον αυτοσχεδιασμό του, ως "κωμικός κλάσεως".

Η διαφήμιση της παράστασης (Βραδυνή, 8-10-1977)

Το έργο, για το οποίο ο Δρομάζος είχε μάλλον θετική άποψη, παρόλο που εντόπισε αρκετές κοινοτοπίες, ξεκινούσε με ένα εύρημα: παρουσίαζε τα τρία παιδιά της οικογένειας Δελημάνη (Βλαχοπούλου, Ρίζος, Μαλούχος) και τους φίλους/τις φίλες τους (Μαίρη Χαλκιά, Δημήτρης Νικολαΐδης, Αντώνης Παπαδόπουλος) ως παιδιά που λένε τα κάλαντα. 

Βλαχοπούλου-Ρίζος στην έναρξη
του έργου ως παιδάκια
που λένε τα κάλαντα
Φωτογραφία: Τα Νέα, 11-10-1977

Και στην επόμενη σκηνή τα παιδιά ήταν πια ενήλικες και οι χαρακτήρες τους είχαν τις ποιότητες για τις οποίες μας είχαν προϊδεάσει από παιδιά στη χριστουγεννιάτικη σκηνή. Ο Ρίζος παρέμενε σοβαρός, ο Μαλούχος τεμπέλης αιώνιος φοιτητής, η Χαλκιά χαζούλα (όπως στη θρυλική τηλεοπτική Γειτονιά που την καθιέρωσε) και μονίμως ερωτευμένη με τον Ρίζο, ο Νικολαΐδης (σκηνοθέτης της παράστασης) είχε εξελιχθεί από πονηρό παιδάκι σε ύποπτο επιχειρηματία και ο Αντ. Παπαδόπουλος από μικρός μπούφος σε μια κωμική εκδοχή ελληνοαμερικανού. 

Φωτογραφία από το πρόγραμμα της κωμωδίας
Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους

Όσο για τη Ρένα, ήταν μια φτασμένη αρτίστα στην Αμερική (γι' αυτό και το πρώτο τραγούδι που ερμήνευε στην παράσταση ήταν το "Hello Dolly") που επέστρεφε στην Ελλάδα μαζί με τον αμπιγιέρ της, τον Ζικ-Ζακ, που υποδυόταν ο αξέχαστος Μιχάλης Δεσύλλας. Τη μουσική της παράστασης υπέγραφε ο Γιώργος Θεοδοσιάδης, αλλά η μόνη δική του σύνθεση που τραγουδούσε η Ρένα ήταν το ομαδικό τραγούδι του φινάλε. Μόνη της, εκτός από το Hello Dolly, ερμήνευε την "Οδό Αριστοτέλους" των Γιάννη Σπανού-Λευτέρη Παπαδόπουλου, τη "Συννεφιασμένη Κυριακή" του Τσιτσάνη, το "Ας έπαιρνες βεργούλες" του Τάκη Μουσαφίρη και μια ελληνόφωνη εκδοχή του "Sorrow" που μεταφράστηκε ως "Λείπει ο άνθρωπός μου" (και το ερμήνευε καταπληκτικά...).  Η γνώμη του Δρομάζου για τη Ρένα; "[Ά]ψογη, αλλά δεν είναι στα νερά της. Δεν της πάει η κωμωδία. Την αποζητά το νούμερο για να 'σκίσει'"...

Ρένα Βλαχοπούλου-Μιχάλης Δεσύλλας
φωτογραφία από το αρχείο του Μ. Δεσύλλα

Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους παρουσίαζαν τα πάθη τους στο κοινό, από τις 8 Οκτωβρίου 1977, για περισσότερο από έξι μήνες, ως το τέλος της σεζόν. Δυστυχώς (για τους θεατές) τα τραγούδια ήταν πλέι-μπακ. Ευτυχώς για μας όμως, γιατί έτσι οι ηχογραφήσεις της Ρένας έφτασαν μέχρι τις μέρες μας...

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του ηθοποιού και τραγουδιστή Μιχάλη Δεσύλλα, που ήταν ένας από τους πιο γενναιόδωρους ανθρώπους που έχω γνωρίσει... Όπως τραγουδούσε η συμπατριώτισσα και καλή του φίλη στην παράσταση, λείπει...

Σαν σήμερα το 1966: Η Βουλευτίνα περιμένει ψήφους

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1966 το περιοδικό Εικόνες δημοσίευσε ένα δισέλιδο αφιέρωμα στην ταινία Η βουλευτίνα με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου που επρόκειτο να προβληθεί στις αθηναϊκές αίθουσες τη σεζόν 1966-67. Σας παρουσιάζω ολόκληρο το κείμενο της Μιρέλλας Γεωργιάδου, γιατί αφενός δίνει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για τη θέση των γυναικών κωμικών στο ελληνικό σινεμά και αφετέρου μας μεταφέρει και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στα γυρίσματα της ταινίας.

Η "Βουλευτίνα" περιμένει... ψήφους

Με την "Βουλευτίνα" που γυρίζει η Ρένα Βλαχοπούλου θέλει να αποδείξη ότι ο χαρακτηρισμός "θηλυκός κλόουν" είναι ένας τίτλος πολύ τιμητικός για μια ηθοποιό. Η ταινία που γυρίζει ο Κώστας Καραγιάννης είναι μια έξυπνη σάτιρα των πολιτικών ηθών, μια εύθυμη ηθογραφική έρευνα για την ζωή μιας χειραφετημένης γυναίκας, που προσπαθεί να συμβιβάση τα ασυμβίβαστα. Η "Βουλευτίνα" θα αντιμετωπίση τους πρώτους εκλογείς στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Ο ελληνικός κινηματογράφος βρίσκεται, ως γνωστόν, σε θαυμάσιες σχέσεις με τους εκπροσώπους της κωμικής τέχνης. Από τις εκατό ταινίες μιας περιόδου, καμιά εικοσαριά είναι, κατά κανόνα, αφιερωμένες στην προσωπικότητα των πρωταγωνιστών της ελαφράς σκηνής και οθόνης, σ' ένα Βέγγο, ένα Ηλιόπουλο, ένα Χατζηχρήστο, ένα Κωνσταντίνου. Η εικόνα αλλάζει τελείως όταν μεταφερθούμε στο αντίθετο στρατόπεδο. Μόλις δυο-τρεις ταινίες κάθε χρόνο αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν, κι αυτό μονάχα "επικουρικά", το ταλέντο των θηλυκών συναδέλφων τους. Μια κωμική καρατερίστα δεν έχει την απαραίτητη "φωτογένεια", εκείνο το "κάτι" που τραβά τον κόσμο στα ταμεία. Αυτά ψιθύριζαν με απόλυτη μυστικότητα, μέχρι χθες, οι επαΐοντες. Ως την ώρα που ένα από τα πιο δυναμικά στελέχη της τάξεως, η Ρένα Βλαχοπούλου, πέρασε στην αντεπίθεσι για να διαλύση την παρεξήγηση και να αποδείξη, πρόπερσι με την "Χαρτοπαίχτρα", τώρα με την "Βουλευτίνα", που γυρίζει σαν παραγωγός και σκηνοθέτης ο Κώστας Καραγιάννης, ότι η "ρετσινιά" του "θηλυκού κλόουν" είναι ένας τίτλος πολύ τιμητικός, εμπορικά αποδοτικώτατος στα εγχώρια, όπως και στα διεθνή, ύδατα.

Κινηματογράφος, θέατρο, ραδιόφωνο. Η Ρένα Βλαχοπούλου είναι, πολλά χρόνια τώρα, ένα από τα αγαπημένα ονόματα στο ψηφοδέλτιο του ελληνικού ψυχαγωγικού τρίπτυχου. Αναρίθμητα τραγουδάκια, οι μεγάλες επιτυχίες των ραδιοσταθμών, χρωστούν αποκλειστικά την σταδιοδρομία τους στην ζεστή φωνή και το ιδιότυπο μπρίο της. Άπειρα επιθεωρησιακά νούμερα της σειράς έμειναν "κλασικά" χάρις στην εντελώς προσωπική, εκρηκτική της ερμηνεία. [Σημείωση του Rena Fan: το "άπειρα" είναι σαφώς υπερβολή, αφού η Ρένα μετρούσε τότε μόνο δώδεκα χρόνια ως νουμερίστα της επιθεώρησης].

Ωστόσο, μέχρι σήμερα, το σινεμά ξεπλήρωσε πολύ απρόθυμα, σε μικρές δόσεις,  σαν κακός οφειλέτης, τους λογαριασμούς του απέναντι στην Ρένα. Σπουδαίο κωμικό ταλέντο, πολύ δημοφιλής. Σύμφωνοι, έλεγαν οι παραγωγοί. Μια εισπρακτική επιτυχία χρειάζεται, όμως, κι άλλα πράγματα. Αυτά τα "άλλα πράγματα" είναι συνήθως στο κέντρο των εύθυμων επεισοδίων, μια αισθηματική πλοκή, μια αφορμή για την ανάρρησι στον θρόνο της δημοσιότητας κάποιας ή κάποιων νεαρώτατων, τρυφερών υπάρξεων, ίσως πολύ ωραίων, πολύ προκλητικών και πολύ εντυπωσιακών, οι οποίες, όμως, επειδή δεν πρόλαβαν να έχουν πολλά πάρε-δώσε με την τεχνική του κινηματογράφου και της ελαφράς, τραγουδιστής, εύθυμης κομεντί, αντιδρούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στις προκλήσεις του φακού. Με ένα αμήχανο, παγερό χαμόγελο, με μια γυμνιστική επίδειξη, εις αντικατάστασιν ανύπαρκτης χορευτικής επιδόσεως, με μια γλυκειά ματιά προς αποκλειστική χρήση της στρατιάς των θαυμαστών. [Σημείωση του Rena Fan: μάλλον λίγο άδικη προσέγγιση για τα δροσερά κορίτσια των μιούζικαλ, όσο κι αν η σύγκριση ευνοεί τη Ρένα Βλαχοπούλου!]

Για το χατήρι αυτών των "σημαντικών" αττραξιόν, ο ρόλος της Βλαχοπούλου, και μαζί οι κωμικοί στόχοι μιας ταινίας, μίκραιναν, περιορίζονταν, περνούσαν στο δεύτερο, στο τρίτο πλάνο. [Σημείωση του Rena Fan: Τα μιούζικαλ ήταν αναπόφευκτα ταινίες συνόλου, αλλά--ρενοφανατική λεπτομέρεια--ειδικά στο Ραντεβού στον αέρα η παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου είναι σχετικά περιορισμένη: εμφανίζεται στα 46 από τα 93 λεπτά της ταινίας... Πόσο σαρωτική είναι όμως η παρουσία της σε αυτά τα 46 λεπτά...]. Κι όμως. Έστω κι απ' αυτή την μειονεκτική θέση, η Ρένα κατόρθωνε κάθε φορά να θριαμβεύη. Ο τύπος της μεγάλης αδελφής στο "Μερικοί το προτιμούν κρύο", ο διπλός ρόλος της ρομαντικής μεγαλοκοπέλλας και της σταρ στο "Ραντεβού στον αέρα", είναι από τα λίγα κομμάτια που άφησαν στην μνήμη μας οι συμπαθητικές, αλλά απρόσωπες αυτές μουσικές κωμωδίες. Έτσι το σύνθημα "παίζει η Βλαχοπούλου, πάμε να γελάσουμε", μετακόμισε πολύ γρήγορα και με μεγάλη ευκολία από το επιθεωρησιακό παλκοσένικο στις σκοτεινές αίθουσες των σινεμά.

Αμιγές ρεσιτάλ

Χωρίς τους παραπάνω περιορισμούς, το "προσκλητήριο" της "Βουλευτίνας", που έγραψε ο νέος σεναρίστας Λάκης Μιχαηλίδης, είναι ένα αμιγές ρεσιτάλ Βλαχοπούλου. Την αποτελεσματικότητά του μετρούν κάθε μέρα "επί τόπου", στα διάφορα στάδια του γυρίσματος, οι υπόλοιποι συνεργάτες της ταινίας, ο σκηνοθέτης, ο οπερατέρ, ο έκτακτος συμπρωταγωνιστής της Ρένας, ο λιτότατος, φίνος, Σταύρος Ξενίδης, ο Ρίζος ο Τζαννετάκος, η Νίτσα Μαρούδα.

Πέντε η ώρα το απόγευμα, στο στούντιο "Άλφα", ύστερα από δεκάωρο γύρισμα. Η θερμοκρασία τροπική, το μακιγιάζ των ηθοποιών λειώνει κάτω από τις φλόγες των προβολέων. Μισοξαπλωμένη σ' ένα ντιβάνι, η Ρένα τραγανίζει ένα παξιμάδι κι ακούει με "μισό αυτί" τον βοηθό σκηνοθέτη να διαβάζη τους διαλόγους. Ο Τζαννετάκος προβάρει τον ρόλο του, εκείνη δηλώνει: "Δεν θυμάμαι τίποτε." Ανήσυχος ο σκηνοθέτης ρωτά: "Μήπως κουράστηκες; Μήπως θες να διακόψουμε γι' αύριο;" "Ειδοποίησέ με όταν θα είσαι έτοιμος", είναι η μόνη απάντηση που παίρνει. Στην πραγματικότητα, το νούμερο Βλαχοπούλου έχει ήδη σχεδόν αρχίσει. Πριν από ένα δευτερόλεπτο όλοι ένοιωθαν εξουθενωμένοι από την ζέστη, την εξαντλητική δουλειά, την ασφυκτική ατμόσφαιρα του πλατώ. Τώρα μπροστά στον φακό η "Βουλευτίνα" εξαγγέλλει το πρόγραμμα του κόμματός της, κι όλα ξαφνικά γίνονται πολύ εύκολα και διασκεδαστικά. Η Ρένα χειρονομεί, ρητορεύει, προκαλεί τους ψηφοφόρους της. Κανείς δεν μπορεί να πη στα σίγουρα αυτή την στιγμή αν όλο αυτό το ξεκαρδιστικό λογύδριο έχη την βάση του στο σενάριο, στις υποδείξεις του σκηνοθέτη, στην πρόβα που προηγήθηκε, ή απλούστατα σε μια ακόμη ξαφνική έμπνευση της Ρένας, μια "κρίση αυτοσχεδιασμού", όπως την ονομάζει η ίδια πειράζοντας τον εαυτό της και τους συνεργάτες της. Πάντως ένα είναι το γεγονός. Ο "τρακαρισμένος" κομπάρσος βλέπει ξαφνικά ότι ανεκάλυψε ακριβώς τον ιδεώδη τρόπο για να "πλασάρη" την μοναδική, πολύτιμη φράση του ρόλου του, οι άλλοι ηθοποιοί ξαναβρίσκουν το κέφι τους, ο σκηνοθέτης τον τρόπο που θα "κολλήση" την επόμενη σκηνή, ο σεναρίστας την εμπιστοσύνη του στην ιστορία που φαντάστηκε.

Έξυπνη σάτιρα

Πέρα από μια ταινία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Βλαχοπούλου, η "Βουλευτίνα" είναι μια έξυπνη σάτιρα της πολιτικής πραγματικόητας, μια πολύ μελετημένη εύθυμη ηθογραφική έρευνα με στόχο την συμπεριφορά της "χειραφετημένης" σύγχρονης Ελληνίδας, που αγωνίζεται να συμβιβάση τα "ασυμβίβαστα".

Η Ρένα και ο μνηστήρας της, ο Ξενίδης, είναι ένα από τα "κλασικά" ζευγάρια παλαιάς... οικονομικής χρήσεως, που περιμένουν, για να αποφασίσουν να παντρευτούν, κάποιο γεγονός, κάποια προαγωγή, μια κληρονομιά, κάποιον άλλο, συγγενικό γάμο, ή, όπως στην περίπτωση της ταινίας, μια... βουλευτική έδρα. Ο Σταύρος έχει το μικρόβιο της πολιτικής. Η πατρική κληρονομιά, που ξοδεύεται μέχρι πεντάρας, η εκπληκτική πολιτική του ευστροφία, οι ελιγμοί του παμπόνηρου πρωτοπαλλήκαρού του, του Νίκου Ρίζου, δεν είναι αρκετά για να πείσουν τον ελληνικό λαό να του παραδώση τα ηνία του κράτους. Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται κι ο Σταύρος μένει πάντα έξω του πολιτικού νυμφώνος, με πιστό σύντροφο την απελπισμένη Ρένα, η οποία αποφασίζει κάποια μέρα να αναμιχθή επιτέλους ενεργώς στον προεκλογικό αγώνα.

Η "Βουλευτίνα" θα αντιμετωπίση τους πρώτους ψηφοφόρους της στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

ΜΙΡΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΕΙΚΟΝΕΣ, 9-9-1966 

 

Τελικά όμως η Βουλευτίνα δεν υποβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, γιατί, όπως δημοσίευσαν τα Νέα λίγες μέρες αργότερα (στις 17-9-1966), ο παραγωγός Κώστας Καραγιάννης δήλωσε ότι "έχει επιφυλάξεις ως προς την σύνθεση της Κριτικής Επιτροπής"...