Σαν σήμερα το 1969: Επιστροφή στη Φίνος Φιλμ

Στις 19 Ιουλίου 1969 οι αθηναϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν την είδηση της επιστροφής της Ρένας Βλαχοπούλου στην εταιρία που την ανέδειξε κινηματογραφικά, τη Φίνος Φιλμ. Η εταιρία ανακοίνωσε την επιστροφή της πρωταγωνίστριας με δελτίο Τύπου που με μικρές τροποποιήσεις δημοσίευσαν το Βήμα, η Βραδυνή και το Έθνος.

Μετά δύο ετών διακοπή της συνεργασίας της με την "Φίνος Φιλμ", η Ρένα Βλαχοπούλου επανήλθε και πάλι στα στούντιο της οδού Χίου. Υπέγραψε αποκλειστικό μακροχρόνιο συμβόλαιο με τον παραγωγό κ. Φιλ. Φίνο. Εντός των ημερών, μαζί με το υπόλοιπο πρόγραμμα των ταινιών της περιόδου 1969-1970, θα ανακοινωθούν και οι ταινίες στις οποίες θα πρωταγωνιστήση η Ρένα Βλαχοπούλου.

Έθνος, 19-7-1969

Δεν γνωρίζω τους οικονομικούς όρους του συμβολαίου, αλλά σίγουρα θα ήταν δελεαστικοί για να πειστεί η Ρένα να επιστρέψει στην εταιρία. Πάντως, ήταν ευτύχημα για την υστεροφημία της η επίτευξη αυτής της συμφωνίας, αφού η τρίχρονη συνεργασία της με την εταιρία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα αξιοπρεπείς ταινίες, σε καμία περίπτωση όμως αυτές δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις ταινίες της Φίνος Φιλμ. Και μπορεί έναν χρόνο νωρίτερα ο Φίνος να δήλωνε ότι η εταιρία δεν είναι υπέρ των αποκλειστικών συμβολαίων, φαίνεται όμως πως στο μεταξύ ζυγίστηκαν τα... υπέρ και τα κατά και αποφασίστηκε η αποκλειστική δέσμευση της Ρένας που αποτελούσε πλέον έναν σημαντικότατο πόλο έλξης των θεατών τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά (παρά τη σχετικά μέτρια εισπρακτική κίνηση της Ζηλιάρας τη σεζόν 1968-69). Το νέο συμβόλαιο πρόσθεσε επτά ταινίες στη φιλμογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου, τρεις του Γιάννη Δαλιανίδη και τέσσερις του Αλέκου Σακελλάριου (ο οποίος επίσης επέστρεψε στην εταιρία, καθώς φαίνεται, χάρη στη Ρένα), όλες star vehicles (άλλωστε είχε μάλλον δύσει η εποχή των ομαδικών μιούζικαλ) με κορυφαία όλων, κατά την ταπεινή γνώμη του Rena Fan, την Παριζιάνα, της οποίας το γύρισμα αναγγέλθηκε έναν μήνα μετά την είδηση της επιστροφής της Ρένας στη Φίνος Φιλμ... 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1943: Ρένα Μπουρτζοβλαχοπούλου

Στις 7 Ιουλίου 1943 δόθηκε στο θέατρο Γκλόρια (της πλατείας Αγάμων ή Αμερικής...) από το συγκρότημα της Καλλιτεχνικής Μπουάτ η προτελευταία παράσταση του έργου Παιχνίδια της πέννας των Χρήστου Γιαννακόπουλου-Δημήτρη Ευαγγελίδη-Αλέκου Σακελλάριου με μουσική του Χρήστου Χαιρόπουλου. Το έργο, που χαρακτηριζόταν "μουσικό ευθυμογράφημα", ήταν η δεύτερη κατάθεση του συγκροτήματος. Η πρώτη είχε τον τίτλο Αρχίζουμε και είχε ξεκινήσει τις παραστάσεις της στις 2 Ιουνίου 1943. Επικεφαλής της Καλλιτεχνικής Μπουάτ ήταν ο Χριστόφορος Νέζερ και η Άννα Λώρη και μέλη της, μεταξύ άλλων, η Ελένη Χατζηαργύρη, η Καίτη Ασπρέα, ο Λιάκος Χριστογιαννόπουλος και ο Νίκος Ματθαίος. Καλλιτεχνικός διευθυντής της ήταν ο συγγραφέας Γιώργος Γιαννακόπουλος.  Η Μπουάτ φιλοδοξούσε να παρουσιάσει μια ανανεωμένη μορφή της φιλολογικής επιθεώρησης, μόνο που αυτή τη φορά υπήρχε περισσότερη μουσική από ό,τι στις παλιότερες φιλολογικές επιθεωρήσεις. Άλλωστε βασικός συνεργάτης ήταν ο Χαιρόπουλος, τα καινούρια τραγούδια του οποίου λάνσαρε η νεαρή τότε τραγουδίστρια Καίτη Παρίτση, ενώ εμφανιζόταν η ορχήστρα τζαζ των Αλέκου Γεωργιάδη και Γ. Σιλαίου. Το Αρχίζουμε αποτελούνταν από σκετς και νούμερα γνωστών συγγραφέων όπως ο Δημήτρης Ψαθάς (είχε γράψει το σκετς "Ο νευρικός κύριος" που αργότερα έγινε γνωστό ως "Η τσάντα και το τσαντάκι"), ο Θόδωρος Συναδινός (το σκετς του "Σορπράιζ Πάρτι" σώζεται ευτυχώς στο αρχείο του στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ), ο Δημήτρης Γαλερίδης, ο Γ. Γιαννακόπουλος και ο ίδιος ο Χαιρόπουλος.

Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο (με τις απαραίτητες μεταφράσεις
στα ιταλικά και τα γερμανικά του τίτλου του έργου--
αλλά και τους αντίστοιχους χαρακτηρισμούς, riveta και revu)
από τη συλλογή του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Συμπαθητική ήταν η επιτυχία του πρώτου έργου, αλλά φαίνεται πως επιθεώρηση χωρίς τα αυθεντικά αστέρια της δεν γίνεται... Οπότε στο δεύτερο έργο, Τα παιχνίδια της πέννας, επιστρατεύθηκαν σε έκτακτη συμμετοχή (κοινώς... ντουμπλάρισμα, αγαπημένη συνήθεια της Κατοχής...) οι αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά, ο Μάνος Φιλιππίδης και ο Κυριάκος Μαυρέας. Το όνομα του Μαυρέα δεν υπάρχει στο πρόγραμμα, ωστόσο διαβάζουμε πως το 8ο νούμερο λέγεται "Και λίγη τζαζ" και σ' αυτό εμφανίζεται η ντιζέζ Ρένα... Μπουρτζοβλαχοπούλου. Την υποδυόταν φυσικά ο Μαυρέας που ειδικευόταν σε γυναικείους επιθεωρησιακούς ρόλους--όπως ακριβώς και ο Σωτήρης Μουστάκας στα νεότερα χρόνια.

Από το πρόγραμμα του μουσικού ευθυμογραφήματος
Παιχνίδια της πέννας
που φυλάσσεται στη συλλογή προγραμμάτων του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Το ότι η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν η αφορμή για ένα ολόκληρο νούμερο δείχνει για άλλη μια φορά την τεράστια δημοτικότητα που είχε αποκτήσει η νεαρή Βασίλισσα της Τζαζ τη χειμερινή σεζόν 1942-43. Άλλωστε την είχαν σατιρίσει ήδη η Μαρίκα Νέζερ (στις περίφημες μιμήσεις της), ο Βασίλης Αργυρόπουλος (στις Ακουαρέλλες) και η Άννα Καλουτά (το ίδιο καλοκαίρι, στην επιθεώρηση Τζαζ, όπου εμφανιζόταν στο σόλο της ως "Αυτοκράτειρα της Τζαζ"). Και τι δεν θα 'δινα για να διάβαζα αυτά τα νούμερα, ειδικά το σόλο του Μαυρέα, στο οποίο ο δημοφιλέστατος κωμικός εκτελούσε σε ρυθμό τζαζ επιτυχημένες παρωδίες γνωστών τραγουδιών. Οι περισσότερες κριτικές είχαν να πουν καλά λόγια γι' αυτό. Ο Αχιλλέας Μαμάκης στα Αθηναϊκά Νέα το χαρακτήρισε εξαιρετικό. Καθημερινή και Πρωινός Τύπος έγραψαν πως σ' αυτό ο Μαυρέας σκορπά "άφθονο" και "αβίαστο γέλιο" αντίστοιχα. Μόνο η Βραδυνή γκρίνιαξε, καθώς έγραψε πως το νούμερο στηρίζεται αποκλειστικά στην προσωπικότητα του Μαυρέα και πως οι συγγραφείς θα έπρεπε να του έχουν γράψει ένα καλύτερο κείμενο.

 

Ο Κυριάκος Μαυρέας το 1945.
Όλες οι πηγές μιλούν για ένα
τεράστιο επιθεωρησιακό ταλέντο,
το οποίο όμως δεν αποτυπώθηκε
στις ελάχιστες ταινίες που γύρισε
ο ηθοποιός...

Τα παιχνίδια της πέννας παραχώρησαν τη θέση τους στις 9 Ιουλίου σε ένα νέο μουσικό ευθυμογράφημα με τίτλο Μελωδίες και αριθμοί που έγραψαν ο Γιώργος Γιαννακόπουλος και ο Χρήστος Χαιρόπουλος. Συνέπραξαν και πάλι οι αδελφές Καλουτά, ο Φιλιππίδης και ο Μαυρέας. Οι παραστάσεις του τερματίστηκαν, μάλλον πρόωρα, από την τιμωρία που επέβαλαν οι αρχές Κατοχής στον λαό της Αθήνας για τη συμμετοχή του στη μεγάλη διαδήλωση κατά της επέκτασης των Βουλγάρων στην Κεντρική Μακεδονία κλείνοντας τα θέατρα για μια εβδομάδα. Όταν επαναλειτούργησε το θέατρο Γκλόρια, το συγκρότημα ήταν πλέον αμιγής θίασος πρόζας και παρουσίασε έργα όπως Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται και το Νέο αίμα. Μάλλον δεν ήταν απόλυτα πετυχημένος ο συνδυασμός πρόζας και μουσικού θεάτρου που επιχειρήθηκε--άλλωστε, πολλά χρόνια αργότερα, ο Χρήστος Χαιρόπουλος σε κάποιο χρονογράφημά του θυμόταν τις παραστάσεις της Καλλιτεχνικής Μπουάτ ως θέαμα βαριετέ... Όσο για τη... Ρένα Μπουρτζοβλαχοπούλου, επανήλθε, πάντα μέσω του Κυριάκου Μαυρέα, στις αθηναϊκές σκηνές σε μουσικά πρωινά και έκτακτες παραστάσεις που δόθηκαν στη διάρκεια του τελευταίου χρόνου της Κατοχής...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1987: Εκδήλωση για τον Μιχάλη Σουγιούλ

Στις 29 Ιουνίου 1987 ο Δήμος Πειραιά τίμησε τη μνήμη του Μιχάλη Σουγιούλ με μια μεγάλη συναυλία που διοργανώθηκε στο Δελφινάριο. Από τις βασικές ατραξιόν της συναυλίας ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου (κάποιες εφημερίδες δημοσίευσαν μόνο δικιά της φωτογραφία όταν ανήγγειλαν την εκδήλωση), αλλά πήραν μέρος κι άλλα σημαντικά ονόματα του θέατρου και του τραγουδιού, όπως η Άννα Καλουτά, η Μάγια Μελάγια και η Άντζελα Ζήλια, αλλά και ο Γιάννης Πετρόπουλος, ο Σάκης Παπανικολάου και ο Τάκης Αντωνιάδης. Επίσης ανέβηκε στη σκηνή ο Γιάννης Σπάρτακος και έπαιξε στο πιάνο με τον δικό του τρόπο μελωδίες του Σουγιούλ διασκευασμένες από τον ίδιο σε τζαζ αποχρώσεις (αγαπημένο του "πειραγμένο" κομμάτι του Σουγιούλ ήταν η "Ζεχρά" ή "Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά").

Την εκδήλωση παρουσίασε ο Αλέκος Σακελλάριος, ενώ ο τότε δήμαρχος του Πειραιά Ανδρέας Ανδριανόπουλος παρέδωσε αναμνηστική πλακέτα στη σύζυγο του Σουγιούλ Κική και στην κόρη του Μαρία Σουγιούλ-Μπογδάνη.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν μεταξύ άλλων ο Γιώργος Φούντας και η σύζυγός του, η εκλεκτή χορεύτρια Χρυσούλα Ζώκα.

Δυστυχώς τα λίγα ρεπορτάζ που βρήκα δεν αναφέρουν ποιος ή ποια τραγούδησε τι. Υποθέτω ότι η Άννα Καλουτά τραγούδησε το "Άσ'τα τα μαλλάκια σου" και ίσως η Ρένα να τραγούδησε κάποιο αρχοντορεμπέτικο όπως το "Μια ζωή την έχουμε" που ξέρω ότι τραγουδούσε κατά καιρούς στις εμφανίσεις της σε πίστες. Μακάρι η βραδιά, που είχε ελεύθερη είσοδο, να μαγνητοσκοπήθηκε έστω ερασιτεχνικά και να μας "περιμένει" σε κάποιο αρχείο...

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Μιχάλης Σουγιούλ είχαν συνεργαστεί τη χειμερινή σεζόν 1942-43 στο Πάνθεον (όπου όμως η Ρένα τραγουδούσε κυρίως τραγούδια του Σπάρτακου και κάποια ιταλικά μεταφρασμένα από τους Σακελλάριο-Γιαννακόπουλο) και το καλοκαίρι του 1943 στο θέατρο Λυρικόν, στην επιθεώρηση Ακουαρέλλες (αλλά δυστυχώς δεν ξέρουμε ποια τραγούδια ερμήνευε εκεί). Τα επόμενα χρόνια συναντήθηκαν αρκετές φορές σε εκδηλώσεις και πρωινές μουσικές παραστάσεις. Μια τέτοια συνάντησή τους διασώζει η παρακάτω φωτογραφία που προέρχεται από το βιβλίο του Γιώργου Τσάμπρα Μιχάλης Σουγιούλ. Ας ερχόσουν για λίγο (εκδ. Άγκυρα, 2005). Τους συνοδεύει το ντουέτο Κορώνης-Φίλανδρος.

 

Οι έγχρωμες φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται από ρεπορτάζ της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος. Το απόκομμα φυλάσσεται μαζί με άλλα πολύτιμα ντοκουμέντα στο αρχείο του Μιχάλη Σουγιούλ που παραχώρησαν οι κόρες του συνθέτη στη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1969: Με αγάπη απ' την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη

Στις 15 Ιουνίου 1969 δόθηκε στο θερινό θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης η τελευταία παράσταση της επιθεώρησης Με αγάπη απ' την Αθήνα στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ρένα Βλαχοπούλου.

...και για να το εμπεδώσουμε,
η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανίζεται 
με τον θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Νινής Τζάνετ!!!

Το ανέβασμα αυτής της επιθεώρησης, σύμφωνα με την εφημερίδα Μακεδονία, ήταν η εκπλήρωση της υπόσχεσης που είχε δώσει η Ρένα Βλαχοπούλου στον επιχειρηματία Τάκη Μακρίδη (ο οποίος, όπως έχουμε ξαναπεί, διαχειριζόταν τα θέατρα Μετροπόλιταν και Κοτοπούλη (Ρεξ) στην Αθήνα) ότι θα εγκαινιάσει τη θερινή σεζόν στη Θεσσαλονίκη. Η τελευταία φορά που εμφανίστηκε η Ρένα στη συμπρωτεύουσα ήταν δέκα χρόνια νωρίτερα, όταν τραγουδούσε στο κοσμικό κέντρο Χαβάη στη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης του 1959. Έκτοτε είχε καλλιτεχνικώς επισκεφτεί την πόλη μόνο για το γύρισμα της ταινίας Κάτι να καίει (υποθέτω ότι ιδιωτικά πήγε ξανά στο μεταξύ, αφού εκεί ζούσε η αδελφή της Κατίνα Βαρδουλάκη με την οικογένειά της).

Η Ρένα Βλαχοπούλου στην επιθεώρηση Με αγάπη απ' την Αθήνα
στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης.
Δυστυχώς δεν μπορώ να αναγνωρίσω τον ηθοποιό δίπλα της... 

Το Με αγάπη απ' την Αθήνα διαφημίστηκε ως μια επιθεώρηση γραμμένη από τον Αλέκο Σακελλάριο εξ ολοκλήρου για τη Θεσσαλονίκη. Αυτό βέβαια δεν ήταν αλήθεια, αφού τουλάχιστον ένα σκετς, "Το ισόγειο της Ρένας" είχε ήδη παιχτεί στο Ακροπόλ (ήταν μάλλον από τα αγαπημένα της Ρένας, αφού το επανέλαβε το 1970 σε ένα εορταστικό τηλεοπτικό πρόγραμμα του Σακελλάριου, ενώ το 1993 παρουσίασε μια παραλλαγή του με τον τίτλο "Να βρω την ησυχία μου", γραμμένη από τον Ντίνο Σπυρόπουλο, στην επιθεώρηση Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, στο θέατρο Ακροπόλ αλλά και στο Ράδιο Σίτυ της Θεσσαλονίκης).

Τρελό κέφι με τη Ρένα Βλαχοπούλου πάνω στο τραπέζι και τις πενιές του Χρήστου Σταθάτου
στην επιθεώρηση Με αγάπη απ' την Αθήνα στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης

Τη μουσική του Με αγάπη απ' την Αθήνα έγραψε ο Γιώργος Θεοδοσιάδης. Ήταν η πρώτη του θεατρική συνεργασία με τη Ρένα, και, αν δεν κάνω λάθος, και η πρώτη του δουλειά στο θέατρο, αφού ο συνθέτης έχει κατά καιρούς δηλώσει ότι ξεκίνησε τη θεατρική του σταδιοδρομία πλάι στη μεγάλη πρωταγωνίστρια, με την οποία φυσικά συνεργάστηκε ξανά στα επόμενα χρόνια.

Η Ρένα συνεχίζει να... χορεύει, ενώ κάτω από τη σκηνή διακρίνουμε το κεφάλι
του μαέστρου Γιώργου Θεοδοσιάδη...

Όπως έγραφαν λοιπόν οι διαφημίσεις, η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν με... τον θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Νινής Τζάνετ, στον οποίο συμμετείχαν επίσης η Ελένη Προκοπίου, ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης, ο Αρτέμης Μάτσας και οι Φωφώ Καλομοίρη, Βαγγέλης Πλοιός, Θώμη Μπάτζιου, Κώστας Καφάσης, Ρένα Βραχλιώτου, Δημήτρης Γούσης, Καίτη Στυπιδιώτου, Γιάννης Κοντούλης, Μαίρη Αγραφιώτου, Σωτήρης Τζεβελέκος (σχεδόν στο ξεκίνημά του ο σαλονικιός ηθοποιός, που είχε σπουδάσει στη γενέτειρά του, στη Δραματική Σχολή του σπουδαίου Κυριαζή Χαρατσάρη, έφυγε για την Αθήνα και επέστρεψε με αυτή την επιθεώρηση για λίγο στην πόλη του), Σοφία Ντούζη, Γιάννης Νικητάκος, Αλίκη Παπά, Γιώργος Καλογραιάκης, Γιώργος Καλούζης. Χόρευε ο Μανώλης Καστρινός με τη Μυρτώ Αθανασίου και το συγκρότημά του, ενώ έπαιζε μπουζούκι ο Χρήστος Σταθάτος. Έχει γραφτεί ότι στον θίασο συμμετείχε και ο Βαγγέλης Σειληνός, αλλά αυτό μάλλον δεν συνέβη. Τα σκηνικά της παράστασης υπέγραφε η Ριακόνι και η σκηνοθεσία κι οι χορογραφίες ήταν φυσικά του Καστρινού.

Ο θίασος ξεκίνησε τις παραστάσεις του στις 20 Μαΐου. Ήταν ένας πλούσιος θεατρικά μήνας για τη Θεσσαλονίκη, αφού από το Πάσχα μέχρι τις 11 Μαΐου εμφανίζονταν εκεί οι θίασοι Κατερίνας-Αλέκου Αλεξανδράκη (Κάποιος είναι στην πόρτα), Κάκιας Αναλυτή-Κώστα Ρηγόπουλου (Αγάπη μου Ουά-Ουά), Άννας Καλουτά-Νίκου Σταυρίδη-Σταύρου Παράβα (Τι χαμπάρια, μάστορα;), ενώ η Ρένα Βλαχοπούλου πήρε τη σκυτάλη στο θέατρο Αυλαία από τον θίασο Λάμπρου Κωνσταντάρα-Μάρως Κοντού (στον οποίο ανήκαν ακόμα ο Σωτήρης Μουστάκας και η Μαρία Μπονέλλου) που παρουσίαζε την κωμωδία των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου Ούτε γάτα ούτε ζημιά (που είχε πρωτοδοξάσει φυσικά ο Βασίλης Λογοθετίδης).

Σωτήρης Μουστάκας, Λάμπρος Κωνσταντάρας
και Μαρία Μπονέλλου (μάλλον στον ρόλο της Λολότας)
στην κωμωδία των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου
Ούτε γάτα ούτε ζημιά
στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης

Τρεις μέρες μετά την πρεμιέρα του θιάσου Ρένας Βλαχοπούλου-Νινής Τζάνετ, ξεκίνησε τις παραστάσεις του στο θέατρο Χατζώκου και ο θίασος της Τζένης Καρέζη με το έργο του Γ. Ρούσσου Θεοδώρα η μεγάλη. Οι υποχρεώσεις της Ρένας την ήθελαν πίσω στην Αθήνα στα μέσα Ιουνίου, αφού επρόκειτο να ηγηθεί του θιάσου του θερινού θεάτρου Μπουρνέλλη, ενώ η Καρέζη συνέχισε τις παραστάσεις της μέχρι τις 6 Ιουλίου. Τον θίασο της Ρένας διαδέχτηκαν στο Αυλαία ο Δημήτρης Μυράτ και η Βούλα Ζουμπουλάκη με το Απαγορευμένο τετράδιο. 

Στη δεκαετία του '70 η Ρένα επέστρεψε τρεις φορές στη Θεσσαλονίκη για παραστάσεις--πιο επιτυχημένη από όλες ήταν η Χαρτοπαίχτρα την οποία παρουσίαζε στο θέατρο Αυλαία ολόκληρο το καλοκαίρι του 1975... Για την ιστορία, το θέατρο Αυλαία διαχειριζόταν το παλιό πρωταγωνιστικό ζευγάρι της οπερέτας Λέλα Σκορδούλη και Τάκης Κάσσης.

Την τελευταία εβδομάδα των παραστάσεων
του θιάσου Ρένας Βλαχοπούλου στη Θεσσαλονίκη
προστέθηκαν στο τοπίο ο θίασος της Άλκ. Γάσπαρη
και το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν.
Το ΚΘΒΕ έπαιζε επίσης στο Θέατρο Κήπου,
τη θερινή του έδρα...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

 

Σαν σήμερα το 1991: Οι απόφοιτοι του 8ου Γυμνασίου τιμούν τον Αλέκο Σακελλάριο

Στις 29 Απριλίου 1991 το περιοδικό 7 Μέρες TV δημοσίευσε φωτογραφίες από μια εκδήλωση που είχε διοργανώσει προς τιμήν του Αλέκου Σακελλάριου στο τέλος του Μαρτίου ο Σύλλογος Αποφοίτων του 8ου Γυμνασίου Αθηνών. Στην εκδήλωση έδωσε το "παρούσα" και η Ρένα Βλαχοπούλου.

Ο Αλέκος Σακελλάριος και η Τέτη Σχοινάκη
στην εκδήλωση που διοργάνωσε προς τιμήν
του συγγραφέα, στιχουργού και σκηνοθέτη
ο Σύλλογος Αποφοίτων του 8ου Γυμνασίου Αθηνών
Πηγή: 7 Μέρες TV, 20-4-1991

Ο Σακελλάριος, απόφοιτος κι εκείνος του 8ου Γυμνασίου, συνάντησε παλιούς συμμαθητές που δεν είχε δει για περισσότερο από μισό αιώνα, συζήτησε μαζί τους, αντάλλαξε αστεία και αναμνήσεις και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου του Λες και ήταν χθες που είχε κυκλοφορήσει, με την επιμέλεια της γυναίκας του Τίνας Σακελλάριου, έναν χρόνο νωρίτερα από τις εκδόσεις Σμυρνιωτάκη.

Ο Αλέκος Σακελλάριος υπογράφει αντίτυπα
του βιβλίου του Λες και ήταν χθες
Όρθια, στο μέσον, η σύζυγός του Τίνα Σακελλάριου
Πηγή: Ελεύθερος Τύπος, 1-4-1991

Εκεί, στην αίθουσα Τερψιχόρη του ξενοδοχείου Χίλτον, ήταν και ο παλιός του φίλος και συνεργάτης Γιάννης Σπάρτακος που φυσικά κάθησε στο πιάνο για να παίξει τις παλιές μεγάλες επιτυχίες του τιμώμενου συγγραφέα, στιχουργού και σκηνοθέτη. Τα τραγούδια ερμήνευσαν η Άντζελα Ζήλια και η Ρένα Βλαχοπούλου που είπε, από μικροφώνου, στον Σακελλάριο: "Σου εύχομαι να ζήσεις εκατό χρόνια!", για να της απαντήσει εκείνος: "Δεν θέλω υπερβολές!"

Ο Φρέντυ Γερμανός συγχαίρει τον Αλέκο Σακελλάριο,
ενώ ο Γιάννης Σπάρτακος περιμένει υπομονετικά τη σειρά του.
Πηγή φωτογραφίας: Ελεύθερος Τύπος, 1-4-1991

Δυστυχώς επρόκειτο για μια από τις τελευταίες, αν όχι η τελευταία, δημόσια εμφάνιση του Αλέκου Σακελλάριου, καθώς, λίγους μήνες αργότερα, αρρώστησε και, έπειτα από σύντομη νοσηλεία, πέθανε στις 28 Αυγούστου 1991...

Ο Φρέντυ Γερμανός και η Ρένα Βλαχοπούλου
στην εκδήλωση που διοργάνωσε προς τιμήν
του Αλέκου Σακελλάριου
ο Σύλλογος Αποφοίτων του 8ου Γυμνασίου Αθηνών.
Ο Φρέντυ Γερμανός δήλωσε κάποτε ότι η ιδανική γυναίκα
για εκείνον πρέπει να έχει το χιούμορ της Ρένας Βλαχοπούλου,
ενώ θαύμαζε ιδιαίτερα και τη φωνή της...
Πηγή φωτογραφίας: 7 Μέρες TV, 20-4-1991

 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1943: Ανοιξιάτικες τρέλες

Στις 20 Μαρτίου 1943 οι αθηναϊκές εφημερίδες δημοσίευσαν μια χρησιμότατη διαφήμιση της επιθεώρησης Ανοιξιάτικες τρέλες που είχε ξεκινήσει τις παραστάσεις της την προηγούμενη μέρα. Ήταν χρήσιμη, φαντάζομαι, για το κοινό, αλλά είναι χρησιμότατη για τη θεατρολογική έρευνα, καθώς δεν έχει εντοπιστεί κάποιο ρεπορτάζ ή κριτική που να παρουσιάζει το περιεχόμενο των σκηνών του έργου αλλά και τους τίτλους των τραγουδιών που ερμήνευε η ντιζέζ του θιάσου, η "Βασίλισσα της Τζαζ" Ρένα Βλαχοπούλου (ακόμα και το πρόγραμμα της παράστασης είναι πιο φειδωλό σε πληροφορίες!). Τα κείμενα της επιθεώρησης είχαν γράψει ο Αλέκος Σακελλάριος και ο Χρήστος Γιαννακόπουλος, ενώ τη μουσική υπέγραφε ο Μιχάλης Σουγιούλ, ο οποίος εμφανιζόταν στην παράσταση με το ακορντεόν του. Διευθυντής της ορχήστρας πάντως ήταν ο Γιάννης Σπάρτακος που θριάμβευε εκείνη τη σεζόν με μοτίβα στους ρυθμούς της τζαζ. 

Το εξώφυλλο του προγράμματος της επιθεώρησης
Ανοιξιάτικες τρέλες
Από το αρχείο του Μιχάλη Σουγιούλ
που φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη
του Μεγάρου Μουσικής

Έτσι το θέατρο Πάνθεον κάνει "μερικές ερωτήσεις" στο κοινό:

1) Είδατε τι τραβάει ο ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ που πάει να γίνη καλά στην κλινική του ΣΤΥΛΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ;

2) Είδατε την Μ. ΚΡΕΒΒΑΤΑ που δέχεται τους φίλους της σ' ένα εξωφρενικό πάρτυ; (Σημείωση του Rena Fan: είχαν γίνει πλέον μόδα τα ολονύκτια πάρτι στην πρωτεύουσα που αφενός "υποχρέωναν" τη νεολαία να ξενυχτήσει σε φιλικά σπίτια, καθώς λόγω της απαγόρευσης της κυκλοφορίας δεν ήταν δυνατή η επιστροφή στο σπίτι πριν το ξημέρωμα και, αφετέρου, στη διάρκειά τους μπορούσαν να οργανωθούν πράξεις αντίστασης...)

3) Είδατε τον ΔΟΥΚΑ που εννοεί να προσαρμόση τα ρεμπέτικα τραγούδια στο ρυθμό της τζαζ;

4) Είδατε την Μ. ΝΕΖΕΡ ως Μαργαρίτα Γκωτιέ;

5) Είδατε τον ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ να παραδίδη ιδιαίτερα μαθήματα στον ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ και τον ΔΟΥΚΑ;

6) Ακούσατε την ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ στα νέα τραγούδια της "Τα δυο χειλάκια σου", "Χλωμό φεγγάρι", "Τα μαύρα νέφη";

7) Είδατε την ΠΑΟΛΑ στη γλυκειά Νανά;

8) Είδατε το μπαλέττο ΜΠΑΡΚΟΥΛΙΕΡΟ, το χορευτικό ζευγάρι ΚΩΣΤΑ-ΤΖΟΥΛΙΑ και τις Α' χορεύτριες ΑΝΝΥ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΗΡΑ ΖΟΥΓΚΟΒΑ στις νέες τους δημιουργίες;

9) Ακούσατε την ορχήστρα ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ στα καινούργια της παιχνίδια τζαζ;     

ΤΙ; ΟΧΙ;

Τρέξτε λοιπόν στις

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΤΡΕΛΛΕΣ

τη μεγαλείτερη επιτυχία που παίζεται από χθες στο

ΘΕΑΤΡΟΝ ΠΑΝΘΕΟΝ

Από το πρόγραμμα μαθαίνουμε ότι στο σκετς "Στην κλινική" παίζει όλος ο θίασος (με αυτό έκλεινε η παράσταση), ενώ η Μαρίκα Κρεβατά εμφανιζόταν επίσης με τον Γιάννη Στυλιανόπουλο στο ντουέτο "Οικογενειακή ζωή" και μαζί με τη Μαρίκα Νέζερ και τον Κώστα Δούκα στο τρίο "Ζήτω η τζαζ". Προφανώς σε αυτό το νούμερο ο Δούκας διασκεύαζε τα ρεμπέτικα στους ρυθμούς της τζαζ--με μαέστρο τον Γιάννη Σπάρτακο το νούμερο αυτό... ακούγεται (δυστυχώς μόνο μεταφορικά) άκρως ενδιαφέρον!

Και η ιταλική μετάφραση του προγράμματος:
ήταν υποχρεωτική λόγω της παρουσίας
των Ιταλών στην Αθήνα--ενώ προγράμματα
άλλων θέατρα ήταν τρίγλωσσα (ελληνικά, ιταλικά και γερμανικά).
Η ιταλική μετάφραση παραλείπει τη δεύτερη εμφάνιση
της Ρένας Βλαχοπούλου λίγο πριν το τέλος
της δεύτερης πράξης.
Από το αρχείο του Μιχάλη Σουγιούλ
που φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη
του Μεγάρου Μουσικής

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στο έργο υπάρχει έντονη σάτιρα της θεατρικής ζωής: η εμφάνιση της Νέζερ ως Μαργαρίτας Γκωτιέ παραπέμπει στην επιτυχία του θεάτρου Κοτοπούλη Η κυρία με τις καμέλιες, ενώ το φινάλε της επιθεώρησης που είχε τον τίτλο "Τι είδαμε φέτος" σατίριζε πολλές από τις θεατρικές παραστάσεις που παρουσιάστηκαν τη σεζόν 1942-43 στα αθηναϊκά θέατρα, "αν και εις αυτόν δυστυχώς γίνεται κατάχρησις παρατόλμου και ατυχούς σατύρας (sic) του προσώπου του θεατρικού επιχειρηματίου κ. Χαμαράκη" (Βραδυνή, 20-3-1943). Και η Ακρόπολις συμπληρώνει πως επικρίσεις "εγράφησαν και ηκούσθησαν διότι (...) ο κ. Χαμαράκης ακούει τον αναβαλλόμενο επειδή έγινε από κομμωτής κυριών θεατρικός επιχειρηματίας ενώ ίσως θα ήτο φυσικώτερον να ήταν πρώην ταξιθέτης". Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι καρφί για κάποιον άλλο επιχειρηματία που άλλαξε ρότα στην επαγγελματική του ζωή, οι κακές γλώσσες πάντως έλεγαν ότι ο κομμωτής Κώστας Χαμαράκης (το κομμωτήριό του βρισκόταν απέναντι από το Ρεξ) αποφάσισε κάποια στιγμή να ασχοληθεί και με τις θεατρικές επιχειρήσεις επειδή ήθελε να προβάλει την αγαπημένη του Έλλη Κονδυλάκη. Όμως είναι γεγονός πως παρουσίασε πολύ φροντισμένες παραστάσεις και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι σε εκείνον (και στις/στους ηθοποιούς των θιάσων του φυσικά) οφείλεται η ανάκαμψη της οπερέτας μέσα στην Κατοχή... 

Το εξώφυλλο της παρτιτούρας
του τραγουδιού "Mi piace cantare" 
ή "Τα δυο χειλάκια σου τα βυσσινιά"
Πηγή: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών

Από τα τρία τραγούδια που ερμήνευε η Ρένα Βλαχοπούλου στην παράσταση, η Βραδυνή ξεχώρισε το σουίνγκ "Τα δυο χειλάκια σου τα βυσσινιά". Για καλή μας τύχη σώζεται η παρτιτούρα του στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ. Βλέπουμε πως πρόκειται για άλλο ένα ιταλικό τραγούδι, σε μουσική του Clemente Gusella και στίχους του Bruno Gerri που απόκτησε ελληνική ιθαγένεια χάρη στους Σακελλάριο-Γιαννακόπουλο. Δεν έχω καταφέρει (ακόμα και με τη βοήθεια μουσικών από την Ιταλία) να εντοπίσω κάποια ηχογράφηση του πρωτότυπου τραγουδιού. Η ελληνική του εκδοχή σαφώς δεν γνώρισε τη μεγάλη επιτυχία του "Βρέχει", του "Νάνι νάνι" και του "Μπουμπουκιού", πάντως είναι ένα ζωηρό, κεφάτο τραγούδι, από εκείνα που ταίριαζαν ιδιαίτερα στην ιδιοσυγκρασία της Ρένας Βλαχοπούλου, και οι ελληνικοί στίχοι του ήταν οι εξής:

Τα δυο χειλάκια σου τα βυσσινιά

πάνε φιρί φιρί για δαγκωνιά

Τα δυο χειλάκια σου γλυκαίνετ' όποιος τ' ακουμπά.

Ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σου.

Ένα φιλί να δώσω λαχταρώ

στο μαγουλάκι σου το δροσερό

Και μ' ένα, δύο, τρία, πέντε, έξι, επτά φιλιά

να φάω του λαιμού σου την ελιά.

Ντα ντα ντα,

Αχ και να σε είχα κοντά.

Ντου ντου ντου 

για να σε φιλούσα παντού.

Στα δυο χειλάκια σου κτλ...

Τα μάτια σου τα βαθυγάλαζα

αλλού δεν θα τα βρω.

Πώς με κρατάν, σαν με κοιτάν

μ' αυτό το βλέμμα τους το αβρό.

Ένα φιλάκι σου δεν θ' άλλαζα ούτε με θησαυρό.

Και λαχταρώ πολύ πολύ,

Αχ πολύ πολύ, ένα σου φιλί! Ναι!

Τα δυο χειλάκια σου κτλ...

Το ίδιο θέμα με... παραλλαγές θα εμφάνιζαν λίγες μέρες αργότερα στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ ο Σπάρτακος και οι Σακελλάριος-Γιαννακόπουλος στον περίφημο Φανό των συντακτών του 1943 ("Ένα φιλάκι να σου 'δινα"--το λάνσαρε η Ρένα Βλαχοπούλου φυσικά) αλλά και λίγους μήνες αργότερα στο Περοκέ, στην επιθεώρηση Τα ίδια, Παντελάκη μου ("Το φιλί που χθες μου έδωσες στο στόμα..."--το λάνσαραν η Ηρώ Χαντά και ο Κώστας Μανιατάκης και μας το θύμισαν πολλά χρόνια αργότερα η Ρένα με τον Γιάννη Σπάρτακο στον Λυκαβηττό και πιο πρόσφατα η Ρένα με τον Γιάννη Βογιατζή).

Πάντως, εκτός από τη βασική τραγουδιστική της εμφάνιση λίγο πριν το φινάλε της πρώτης πράξης, διαβάζουμε στο πρόγραμμα πως η Ρένα Βλαχοπούλου είχε στη δεύτερη πράξη και μια εμφάνιση με το Τρίο Μουτσάτσος, που είχε τον τίτλο "Ερωτευμένες κιθάρες"... 

Η Ρένα Βλαχοπούλου και το Τρίο Μουτσάτσος (Φώτης Πολυμέρης,
Γιώργος και Χαράλαμπος Μαλλίδης) στη σκηνή του θεάτρου Πάνθεον.
Φωτογραφία από το βιβλίο του Φώτη Πολυμέρη Των αναμνήσεων η λιτανεία
(Άγκυρα, 2003)

Οι Ανοιξιάτικες τρέλες ήταν το τρίτο έργο του θιάσου Μάνου Φιλιππίδη-Μαρίκας Κρεβατά (Σύμπραξις Κώστα Δούκα-Καλλιτεχνική διεύθυνσις Ιωάννη Στυλιανόπουλου και η Μαρίκα Νέζερ), μετά τις επιθεωρήσεις Στον ρυθμό της τζαζ και Μελωδίες του 1943. Παίχτηκε λίγο περισσότερο από έναν μήνα, μέχρι το τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας (τα θέατρα εκείνη τη σεζόν έμειναν κλειστά μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή!...) και το Πάσχα του 1943 το διαδέχτηκε το Ταμπλ Ντοτ... 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1962: "Όταν λείπει η γάτα": δοκιμαστική προβολή, κριτικές και προϊστορία...

Στις 11 Μαρτίου 1962 η εφημερίδα Καθημερινή δημοσίευσε ένα δίστηλο ρεπορτάζ για μια δοκιμαστική προβολή της κωμωδίας του Αλέκου Σακελλάριου Όταν λείπει η γάτα, της δεύτερης ελληνικής ταινίας στην οποία πρωταγωνίστησε η Ρένα Βλαχοπούλου. Το ρεπορτάζ υπογράφεται με τα αρχικά Μ.Φ. και  είναι προφανώς μια πληρωμένη δημοσίευση, καθώς τόσο η έκταση όσο και το περιεχόμενο του κειμένου δεν αντικατοπτρίζει καθόλου τη γενικότερη στάση της εφημερίδας απέναντι στις ελληνικές εμπορικές ταινίες που προβάλλονταν εκείνα τα χρόνια.

Μπέμπη Κούλα, Βασίλης Αυλωνίτης, Ρένα Βλαχοπούλου, Νίκος Ρίζος
στο Όταν λείπει η γάτα του Αλέκου Σακελλάριου

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΗ Η ΓΑΤΑ

"ΧΟΡΕΥΕΙ"... Ο ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ!

Εννέα άνθρωποι, στα καλά καθούμενα, βρέθηκαν άσχημα μπλεγμένοι... Και σε τέτοιο σημείο "άσχημα μπλεγμένοι", έτσι που φτάνει κάποια στιγμή και δεν ξέρουν ούτε ποιοι είναι, ούτε πώς λέγονται, ούτε πώς βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν...

Η αφορμή; Πολύ απλή--πολύ αθώα!

Κάποιο βράδυ αποφάσισαν, ο καθένας για λογαριασμό του, να το ρίξουν έξω, να ζήσουν το όνειρο μιας βραδυάς και να ζήσουν λίγο σαν βασιληάδες έστω για ένα βράδυ μόνο...

Φόρεσαν τα μπλε τους οι αρσενικοί, φόρεσαν τα φουρώ τους τα θηλυκά και ξεκίνησαν για την μικρή και αθώα περιπέτεια...

Βλέπετε, εκείνο το βράδυ "έλειπε η γάτα"!

Το αποτέλεσμα; Δεν θα μπορούσε κανείς να το φανταστή...

Μια σειρά από μικρές συμπτώσεις έγιναν αιτία να δημιουργηθή ένας μύλος που όμοιός του δεν ξανάγινε...

Μπερδευτήκανε τα ονόματα, μπλέξανε οι ιδιότητες του καθενός, ανακατώθηκαν τα αισθηματικά "μικροτραβηγματάκια" των πιο νέων της συντροφιάς και το άλλο πρωί τραβάγανε τα μαλλιά τους να ξεμπλέξουν... Είπαμε πριν πως τέτοιο μπλέξιμο δεν θα μπορούσε κανείς να το φανταστή!...

Λάθος! Ο Χρήστος Γιαννακόπουλος κι ο Αλέκος Σακελλάριος "το φαντάστηκαν", αλλά κι αυτοί όταν παρασύρθηκαν στην φόρα του μπλεξίματος, μπερδεύτηκαν κι αυτοί τόσο πολύ, που μόνο ο Θεός έπρεπε να βάλη το χέρι του για να τους ξεμπλέξη...

Προχθές σε στενό κύκλο δημοσιογράφων και ανθρώπων του κινηματογράφου έγινε μια δοκιμαστική προβολή της νέας ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου "Όταν λείπη η γάτα". Αυτές οι "δοκιμαστικές προβολές" συνήθως αποφεύγονται για να μη βγαίνουν ύστερα έξω οι παρακολουθήσαντες την προβολή και λέει ο ένας το μακρύ του και ο άλλος το κοντό του. Στην περίπτωση όμως της "Γάτας" η προβολή έγινε για τον αντίθετο ακριβώς λόγο. Όταν η προβολή τελείωσε η γενική γνώμη ήταν πως το "Όταν λείπη η γάτα..." είναι η καλύτερη ταινία του Αλέκου Σακελλάριου...

Μεγάλη κουβέντα να πης "η καλύτερη ταινία του" όταν στο ενεργητικό του υπάρχουν ταινίες σαν το "Ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο", την "Αλίκη στο ναυτικό", τον "Ηλία του 16ου", τις "Λατέρνες", "Ένα βότσαλο στην λίμνη", "Σάντα Τσικίτα", την "Θεία απ' το Σικάγο", το "Αλλοίμονο στους νέους" και παλαιότερα το "Παπούτσι απ' τον τόπο σου", τους "Γερμανούς ξανάρχονται" κ.ά.

Με την ταινία αυτή ο κορυφαίος μας σκηνοθέτης εγκαινιάζει την συνεργασία του με την γνωστή εταιρία  "Α/φοί Ρουσσόπουλοι-Γ. Λαζαρίδης-Δ. Σαρρής-Κ. Ψαρράς". Μια εταιρία που μέσα στα τρία χρόνια της δράσης της παρουσίασε δώδεκα εκλεκτές ταινίες, ενώ παράλληλα της ανήκουν αρκετά από τα μεγαλύτερα ρεκόρ της ελληνικής παραγωγής που επέτυχαν αυτές οι ταινίες της.

Ήταν επόμενο λοιπόν και τα δύο μέρη (σκηνοθέτης και παραγωγοί) να βάλουν "τα δυνατά τους" για ένα τέλειο αποτέλεσμα. Έξυπνο το θέμα, κάποιος χαρακτήρισε το "στήσιμό" του έργου "καταπληκτικό" και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι έχει πέρα για πέρα δίκηο. Έκτακτη η σκηνοθεσία του Σακελλάριου, γεμάτη κίνηση και φαντασία. Πολυτελές το περιβάλλον, καλόγουστα τα ντεκόρ. ωραιότατα τα νέα τραγούδια και οι μοντέρνοι ρυθμοί του Γιώργου Μουζάκη. Γενικά ένα σύνολο που θα μπορούσε να το ζηλέψη η καλύτερη ξένη ταινία.

Με το νέο του φιλμ ο Σακελλάριος εγκαινιάζει ένα καινούργιο είδος στην ελληνική οθόνη: την κινηματογραφική μουσική κωμωδία [Σημείωση του Rena Fan: πόσες ταινίες θα διεκδικήσουν πια αυτά τα πρωτεία; Και το Χαρούμενο ξεκίνημα του Ντίνου Δημόπουλου ήταν άρτια μουσική κωμωδία έως και μιούζικαλ, αλλά και οι Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες είχαν πολλά στοιχεία μουσικής κωμωδίας...], δοσμένη όμως μ' ένα τρόπο ανάλαφρο, κεφάτο, δροσερό και πρωτότυπο, ενώ παράλληλα αδιαφόρησε τελείως για την μεγάλη αρρώστεια του κινηματογράφου μας: Την "βεντέττα" ή τον "βεντέττο". Στο έργο δεν υπάρχει η "μία" ή ο "ένας" γύρω από τους οποίους κινούνται πρόσωπα και γεγονότα. Είναι μια "κωμωδία συνόλου", όπου εκτός από τους "βετεράνους" του είδους, τον Βασίλη Αυλωνίτη, την Ρένα Βλαχοπούλου, τον Νίκο Ρίζο--που κι αυτοί εμφανίζονται ανανεωμένοι και καινούργιοι--συμπρωταγωνιστούν η γεμάτη φινέτσα Φλωρέττα Ζάννα, η χαριτωμένη Μπέμπη Κούλα, ο διαρκώς εξελισσόμενος Ανδρέας Ντούζος, ο Γιώργος Γαβριηλίδης, η Μαρίκα Κρεββατά, ο Σταύρος Παράβας και κάποιος που είναι ακόμα μια μεγάλη έκπληξις: ο Γιάννης Βογιατζής, ο "μοντέρνος τραγουδιστής", που εδώ κρατάει ρόλο βασικού ηθοποιού με αξιοζήλευτη ωριμότητα και χάρη.

Μια πολύ ευχάριστη παρουσία έχουν στο έργο οι αδελφές Έρρικα και Μαργαρίτα Μπρόγιερ--γνωστές από τις εμφανίσεις τους στα "Αστέρια" της Γλυφάδας--οι οποίες στην ταινία τραγουδώντας, χορεύοντας και παίζοντας τον ρόλο τους θυμίζουν τις αδελφές Κέστλερ. 

Αυτά για την νέα ελληνική ταινία "Όταν λείπη η γάτα..." που θα προβληθή την άλλη Δευτέρα 19 Μαρτίου στους 6 μεγαλύτερους κινηματογράφους Α' προβολής, συγχρόνως με τον Πειραιά, την Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες επαρχιακές πόλεις. Δεν χρειάζεται να συμπληρώσουμε τίποτα άλλο εκτός από την θερμή σύσταση "να το δήτε οπωσδήποτε". Είναι μια ταινία που δεν πρέπει να την χάσετε ακριβώς για να διαπιστώσετε τι μπορεί να επιτύχη ένας άξιος σκηνοθέτης και μια φροντισμένη παραγωγή.

Μ.Φ.

Καθημερινή, 11-3-1962

Αποφασίστε αν θα δείτε την ταινία με βάση την ηλικία σας...
Έθνος, 16-2-1962
Πάντως οι φιλοδοξίες της εταιρίας ήταν μεγάλες,
καθώςη ταινία παίχτηκε σε δύο από τους πιο κεντρικούς
κινηματογράφους Α' προβολής, το Ρεξ και τον Έσπερο.

Προφανώς το Όταν λείπει η γάτα δεν είναι το αριστούργημα του Αλέκου Σακελλάριου (αυτό το παραδέχονται και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του!) και βεβαίως ήρθε η επίσημη κριτική της Ροζίτας Σώκου στην Καθημερινή, μετά την πρεμιέρα της ταινίας, αλλά και οι κριτικές άλλων εφημερίδων για να... βάλουν τα πράγματα στη θέση τους--μόνο που όπως συνήθως συνέβαινε με τις ελληνικές κωμωδίες της περιόδου εκείνης την τοποθέτησαν σε χαμηλότερη θέση από ό,τι της άξιζε.

Ξεχωριστά διαφημίστηκε το ντεμπούτο
του Γιάννη Βογιατζή στην υποκριτική
Έθνος, 17-2-1962

Η Ροζίτα Σώκου λοιπόν συγκρίνοντας την ταινία με το Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο του Βασίλη Γεωργιάδη που προβλήθηκε επίσης εκείνη την εβδομάδα στην Αθήνα και που, κατά τη γνώμη της, ήταν γρήγορο εργάκι με κινηματογραφικές αρετές, έκρινε πως ο Σακελλάριος διάλεξε τον "καθαρά επιθεωρησιακό" δρόμο, και παρά την άνεση του σκηνοθέτη το Όταν λείπει η γάτα δεν διέθετε κινηματογραφικές αρετές. Ωστόσο, "προκαλεί ασυγκράτητα γέλια, κυρίως χάρις στο παίξιμο δύο άσσων του ελαφρού μας θέατρου, της Ρένας Βλαχοπούλου και του Βασίλη Αυλωνίτη". Η Σώκου έκρινε επίσης πως η εμφάνιση του Γιάννη Βογιατζή ήταν μεν συμπαθητική αλλά δεν έλυνε το πρόβλημα του ελληνικού κινηματογράφου που "πάσχει αγιάτρευτα από έλλειψη νεαρών πρωταγωνιστών" (Καθημερινή, 21-3-1962). Για επιθεωρησιακό παίξιμο μίλησε φυσικά και η Εστία: "οι πρωταγωνιστούντες ηθοποιοί--Β. Αυλωνίτης, Ρ. Βλαχοπούλου και Ν. Ρίζος--παίζουν μεν με πολύ κέφι, αλλ' εκ λάθους της σκηνοθεσίας, αντιγράφουν κινήσεις, χειρονομίας και εκφράσεις των επιθεωρησιακών έργων του ελαφρού θεάτρου, εις τα οποία, συνήθως, πρωταγωνιστών". Συνολικά: "μετριωτάτη κωμωδία" που "γέμει χονδροκομμένων αστείων". (Εστία, 20-3-1962). Ο Κώστας Σταματίου στην Αυγή (21-2-1962) θεωρεί πως το έργο είναι γυρισμένο "χωρίς πολύ μπρίο" και ξεχωρίζει μόνο τον Βασίλη Αυλωνίτη. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γ. Π. Σαββίδης στο Βήμα: "Η ισχνότερη ταινία του κ. Αλέκου Σακελλάριου θα μπορούσε να τιτλοφορήται ακριβέστερα: 'Όταν λείπη το κέφι...'" 

Μήπως τελικά ο "βεντέττος" της ταινίας
είναι ο Αλέκος Σακελλάριος;
Τα Νέα, 19-2-1962

Πιο επιεικής, όπως είναι αναμενόμενο, είναι ο Αχιλλέας Μαμάκης: σαφώς μιλάει για ταινία "χωρίς αξιώσεις που βλέπεται απλώς συμπαθητικά": μάλιστα, στο πρώτο μέρος [σημείωση Rena Fan: στο οποίο εμφανίζεται περισσότερο η Ρένα!] "η πλοκή εκτυλίσσεται κατά τρόπον που προσελκύει", αλλά στο δεύτερο "τα πράγματα μπλέκονται έτσι που παίρνουν μια αρκετά απίθανη μορφή". Ωστόσο:

Ο Αλέκος Σακελλάριος χρησιμοποιεί το επιτελείο της ερμηνείας κατά τρόπο που το μπρίο αντισταθμίζει μερικά από τα μειονεκτήματα του μύθου. Παίζουν πολύ κεφάτα και ικανοποιητικά ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Νίκος Ρίζος και η σταθερά εξελισσομένη Μπέμπη Κούλα. Ό,τι πρέπει ο Ανδρέας Ντούζος καθώς κι ο Γιώργος Γαβριηλίδης. Η Μαρίκα Κρεββατά δεν έχει ευκαιρία για κάτι το ιδιαίτερο. Η Φλωρέττα Ζάννα είναι έξω από το κλίμα της κωμωδίας και ο δημοφιλής καλλιτέχνης του τραγουδιού Γιάννης Βογιατζής κάνει απόπειρα να δώση κι ένα παρών ηθοποιού που όμως δεν τελεσφορεί.

 Έθνος, 20-3-1962

Ξεχωριστή διαφημιστική καταχώριση
και για τα τραγούδια του Γιώργου Μουζάκη
με "μπηχτές" για τον Μάνο Χατζιδάκι που
είχε κηρύξει "πόλεμο" στο ελαφρό τραγούδι
και τον Μίκη Θεοδωράκη που είχε 
μελοποιήσει τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου
Έθνος, 17-2-1962

Στη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Μουζάκη στάθηκαν μόνο Μαμάκης ("πολύ ενδιαφέρουσα και κεφάτη μουσική" και η Σώκου (τραγούδια "ζωηρά και γεμάτα κέφι") και εδώ που τα λέμε σημείωσαν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από την ίδια ταινία (ειδικά το "Σ' αγαπώ σ' όλες τις γλώσσες" με τον Βογιατζή και το "Ας πάει και το παλιάμπελο" με τη Ρένα), η οποία είχε μάλλον μέτρια εισπρατική επιτυχία (κατέκτησε μόλις την 22η θέση, ανάμεσα σε 62 ταινίες, κόβοντας μόνο 33.133 εισιτήρια--την πρωτιά την είχε ο Κατήφορος του Γιάννη Δαλιανίδη με 161.331 εισιτήρια). Κρίμα, γιατί διαφημίστηκε αρκετά, με διάφορες καταχωρίσεις στον Τύπο (πέρα από την πληρωμένη... παρουσίαση στην Καθημερινή) και με δημοσιεύματα που τόνιζαν το τεχνικό επίτευγμα της παραγωγού εταιρίας: ολοκλήρωσε την ταινία μέσα σε έναν μόνο μήνα (για την ακρίβεια... σαράντα μέρες!), ενώ είχε ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον ένας γερμανικός τηλεοπτικός σταθμός για να την εντάξει στο πρόγραμμά του! 

Σε δύο σελίδες των Νέων εκτείνεται η διαφήμιση του Όταν λείπει η γάτα
δύο μέρες πριν την πρεμιέρα...

Σε κάθε περίπτωση το Όταν λείπει η γάτα παραμένει μια ευχάριστη κωμωδία με ωραίες ερμηνείες. Επιπλέον παραμένει η ταινία που πρώτη έδειξε σε ποιον περίπου δρόμο έπρεπε να κινηθεί η κινηματογραφική περσόνα της Ρένας Βλαχοπούλου που την επόμενη σεζόν, φυσικά, αξιοποιήθηκε υποδειγματικά από τον Γιάννη Δαλιανίδη. Επίσης αξίζει να θυμίσουμε πως το Όταν λείπει η γάτα έχει πολύ ενδιαφέρουσα προϊστορία κινηματογραφική και θεατρική. Επρόκειτο να γυριστεί δύο χρόνια νωρίτερα από τη Φίνος Φιλμ με πρωταγωνιστές τον Αυλωνίτη, τη Βλαχοπούλου, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τον Ανδρέα Μπάρκουλη, και παρόλο που δεν είχε ανακοινωθεί το όνομα της πρωταγωνίστριας είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Σακελλάριος θα χρησιμοποιούσε την τότε σύντροφό του Μπέμπη Κούλα (άγνωστο γιατί "σκάλωσε" το όλο εγχείρημα, αλλά ο Rena Fan υπέθεσε ότι θα είχε αντιρρήσεις η Αλίκη Βουγιουκλάκη!)

Από τη συλλογή θεατρικών προγραμμάτων
του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Η θεατρική του προϊστορία όμως είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Όπως έγραψαν τα έντυπα το 1962, η ταινία βασιζόταν στη θεατρική κωμωδία Το ρομάντσο μιας καμαριέρας (άλλωστε αυτός επρόκειτο να είναι αρχικά και ο τίτλος της ταινίας) που είχε παιχτεί μαζί με την επιθεώρηση Εδώ Αθήναι στο Ακροπόλ, τότε που ο Βασίλης Μπουρνέλλης επέμενε να παρουσιάζει δύο έργα σε μία παράσταση (σεζόν 1957-58). Τους κωμικούς ρόλους των Αυλωνίτη, Βλαχοπούλου, Γαβριηλίδη, Κρεββατά και Ρίζου ερμήνευαν αντίστοιχα ο Χρήστος Ευθυμίου, η Νίτσα Τσαγανέα, ο Γιώργος Δάνης, η Πόπη Μέγγουλα και ο Νίκος Φέρμας, ενώ στους ρόλους των νεότερων χαρακτήρων εμφανίζονταν η Μαίρη Χρονοπούλου (τη διαδέχτηκε η Ζάννα), η Αλίκη Γεωργούλη (Μπ. Κούλα), ο Νίκος Καζής (Βογιατζής) και ο Αλέκος Αλεξανδράκης (Ντούζος). 

Από τη συλλογή θεατρικών προγραμμάτων
του Αλκ. Μαργαρίτη που φυλάσσεται
στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Ωστόσο, όπως με πληροφόρησε η θεατρολόγος Κατερίνα Καρρά (μέλος του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ), το πρώτο ανέβασμα της κωμωδίας αυτής είχε πραγματοποιηθεί αρκετά νωρίτερα, το 1946 από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στο Ρεξ, με τον τίτλο Φλερ ντ' αμούρ! Εκείνη κι αν ήταν ενδιαφέρουσα διανομή: Βασίλης Λογοθετίδης (Αυλωνίτης), Νίτσα Τσαγανέα (και πάλι στον ρόλο της Βλαχοπούλου), Ρίτα Μυράτ (Μπ. Κούλα), Λάμπρος Κωνσταντάρας (Βογιατζής), Δημήτρης Μυράτ (Ντούζος), Καίτη (η Κάκια άραγε;) Παναγιώτου (Ζάννα), Γκίκας Μπινιάρης (Γαβριηλίδης) και "εκτάκτως η Άννα Καλουτά", έτσι χωρίς ρόλο, και κρίνοντας από τις κριτικές που εντόπισα, μάλλον εκτελούσε κάποιο νούμερο στο κέντρο διασκέδασης... Στην κριτική του στη Βραδυνή ο Γιάννης Φερμάνογλου εντοπίζει την προϊστορία του Φλερ ντ' αμούρ στη βιεννέζικη κομεντί Μικρή Κωμωδία που είχε παρουσιάσει έναν χρόνο πριν η κυρία Κατερίνα με τον τίτλο Της νύχτας τα καμώματα (και αν θέλουμε να πάμε ακόμα πιο πίσω, ο Κώστας Σταματίου στην κριτική του Όταν λείπει η γάτα εντοπίζει τις ρίζες της υπόθεσης στον Μαριβώ...). Ε, κάπου εδώ μπορούμε να πούμε "Ας πάει και το παλιάμπελο, δεν νοιάζομαι σταλιά" πόσο βαθιές είναι οι ρίζες του έργου και να αφεθούμε απενοχοποιημένα στο χαριτωμένο φιλμ Όταν λείπει η γάτα, τις ατάκες του Αυλωνίτη ("Μωρή απ' το νησί θα 'ρθούνε με αυτοκίνητο;") και της Ρένας ("Α, νησί είναι η Αίγινα; Είναι να πούμε όπως λέμε η Λειβαδιά;") και τα όμορφα τραγούδια  του Γιώργου Μουζάκη...

Νίκος Ρίζος, Ρένα Βλαχοπούλου, Βασίλης Αυλωνίτης, Μπέμπη Κούλα
στο Όταν λείπει η γάτα
Από τη συλλογή φωτογραφιών του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1991: Τιμητική εκδήλωση

Στις 4 Φεβρουαρίου 1991 η Ρένα Βλαχοπούλου τιμήθηκε για τη συνολική προσφορά της στο τραγούδι, το θέατρο και τον κινηματογράφο, σε ειδική εκδήλωση που οργάνωσε η λέσχη Λάιονς Αθηνών-Μετροπόλιταν. Αν και δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος φορέας τιμούσε τη μεγάλη πρωταγωνίστρια, ήταν μάλλον η πρώτη φορά που μίλησαν για εκείνη τόσες/-οι συνάδελφοι και συνεργάτιδες/-τες, με αποτέλεσμα να είναι φανερά συγκινημένη (ίσως η μόνη φορά που καταγράφηκε στην κάμερα τόσο έντονη η συγκίνηση στο πρόσωπό της, εκτός φυσικά από τις λιγοστές δραματικές σκηνές των ταινιών της).

Έτσι, στο κέντρο Νέα Δειλινά η Ρένα Βλαχοπούλου, ντυμένη με μια ωραία τουαλέτα και περιστοιχισμένη από αγαπημένα πρόσωπα, άκουσε να μιλούν για την προσφορά της στον χώρο του θεάματος. Έπειτα από τις εισαγωγικές ομιλίες των εκπροσώπων της λέσχης, τον λόγο πήρε ο Αλέκος Σακελλάριος. Μίλησε για το ξεκίνημα της Ρένας ως ρομαντζιέρας και για το "Άλα, πασά μου" που την καθιέρωσε ως πρωταγωνίστρια (παραδόξως απέδωσε το τραγούδι μόνο στον Γιώργο Γιαννακόπουλο και όχι στον Μίμη Τραϊφόρο (που θα έπαιρνε τον λόγο αμέσως μετά), και έπειτα αναφέρθηκε στις ταινίες που γύρισε μαζί με τη Ρένα. Και τόνισε: "Η Ρένα κέρδισε τον κόσμο, μόνη της, με το σπαθί της!"

Αλέκος Σακελλάριος

Στη συνέχεια, όσο μιλούσε ο Μίμης Τραϊφόρος (που ήταν εμφανώς συγκινημένος και τρακαρισμένος όσο διάβαζε από το χαρτί τον λόγο του), το κοινό έκανε τόσο θόρυβο, τόσο τρώγοντας όσο και μιλώντας, ώστε η Ρένα δεν άντεξε και από το τραπέζι της, γυρίζοντας προς τα πίσω, φώναξε: "Ησυχία! Μην τρώτε, τρώτε τον άμπακο. Σταματήστε πια!" (και παρόλο που ήταν μάλλον εκνευρισμένη, το γέλιο προκάλεσε και όχι την ησυχία...).

Μίμης Τραϊφόρος

Στη συνέχεια ανέβηκαν στην πίστα μαζί ο Γιάννης Δαλιανίδης και η Μάρω Κοντού. Ο Δαλιανίδης αναφέρθηκε στη Ρένα ως ένα από τα λαμπερότερα αστέρια με τα οποία συνεργάστηκε και διηγήθηκε για άλλη μια φορά το γνωστό περιστατικό στο γύρισμα του Κορίτσια για φίλημα, στην πισίνα στη Ρόδο, όπου η Ρένα, βλέποντας τις Χλόη Λιάσκου, Μάρθα Καραγιάννη και Ζωή Λάκαρη ("Το ωραιότερο σώμα στο ελληνικό σινεμά--μετά τη Μάρω!" τόνισε ο Δαλιανίδης και όλες/-οι χειροκρότησαν) είπε, "Με αυτές τις παλιόγριες θα παίξω, Γιάννη;" και το συνεργείο της Φίνος Φιλμ τη χειροκρότησε για το χιούμορ και την αυτοπεποίθησή της. 

Γιάννης Δαλιανίδης

Η Μάρω Κοντού δήλωσε πως δεν θέλει να μιλήσει για την καλλιτέχνιδα Ρένα, αφού έχουν ήδη μιλήσει οι προηγούμενες/-οι, αλλά για τη Ρένα "σαν γυναίκα, σαν φίλη, σαν αδελφή μου. Κανείς σας δεν ξέρει την εντιμότητα, την ειλικρίνεια, τη λεβεντιά που αντιμετωπίζει όλα αυτά τα χρόνια όλους μας. Κανείς δεν ξέρει τις χειρονομίες που κάνει, όλες κρυφές, να βοηθάει τον συνάνθρωπο!" Και κλείνοντας της ευχήθηκε "υγεία και προσφορά, έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις, χωρίς εφέ, χωρίς επίδειξη! Να ζήσεις!"

Μάρω Κοντού

Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης τόνισε τη μοναδικότητα στην έκφραση της τραγουδίστριας Ρένας: "Παίρνει ένα μικρό τραγουδάκι και το κάνει μια σπουδαία ερμηνεία!" αλλά και την ικανότητά της να ηχογραφεί τα τραγούδια "μία κι έξω". "Και με τον αυτοσχεδιασμό που τη διακρίνει δημιουργεί πραγματικά ένα μικρό αριστούργημα!"

Από το περιοδικό 7 Μέρες TV

Γιώργος Θεοδοσιάδης

Τον λόγο πήρε και ο σύζυγος της Ρένας, ο Γιώργος Λαφαζάνης που δήλωσε: "Τόσοι άνθρωποι ήταν ερωτευμένοι με τη γυναίκα μου, εγώ την... πάτησα! Είμαστε 25 χρόνια μαζί ευτυχισμένα!" Τέλος ο Άλκης Στέας, αφού μίλησε για τη γνωριμία του με τη Ρένα, την κάλεσε στην πίστα. 

Άλκης Στέας

Εμφανώς συγκινημένη η Ρένα δέχτηκε τα λουλούδια και την τιμητική πλακέτα από το προεδρείο του συλλόγου, το ευχαρίστησε και είπε: "Αλλά δεν ξέρω, ρε παιδιά, γιατί γίνονται όλα αυτά!" Ακούστηκαν κάποιες φωνές "Σ' αγαπάμε!" κι εκείνη απάντησε: "Ναι, μάτια μου, το ξέρω. Γιατί κι εγώ αγαπώ τον κόσμο, και τον αγάπησα... Δεν ξέρω... Δεν ξέρω τι να πω απόψε" συμπλήρωσε με γνήσια συγκίνηση. Είπε πως είναι ένα περίεργο πλάσμα: απόψε μίλησε για εκείνη τόσο ωραίος κόσμος, άστραψαν τόσα φλας και το πρωί τσακώνεται με τις γειτόνισσες που πετάνε από δίπλα τα σκουπίδια κι εκείνη τα σκουπίζει... Και καθώς συγκινήθηκε πάλι, ανέτρεψε το κλίμα με ένα κωμικό σχόλιο: "Να κοίταξε τώρα τι θα γίνει, θα φύγει η πούδρα..." Της έδωσαν ένα μαντιλάκι και, καθώς σκούπιζε τα μάτια της, είπε "Όχι δεν έχω βλεφαρίδα, προσέχω..." Ευχαρίστησε για άλλη μια φορά τον κόσμο και ευχήθηκε υγεία σε όλες/όλους και συμπλήρωσε (κι είχε ίσως σημασία που το είπε στο συγκεκριμένο κοινό): "Άμα βρίσκετε φτωχό, βοηθήστε τον, δεν θα χάσουμε τίποτα..." και χειροκροτήθηκε ξανά. Τόνισε επίσης πόσο χαρούμενη είναι που βραβεύεται ως εκπρόσωπος του επιθεωρησιακού θεάτρου, γιατί οι διάφοροι φορείς το έχουν παραμελήσει, ενώ οι κωμικές/-οί ηθοποιοί είναι οι ωραιότεροι δραματικοί ηθοποιοί...

Η Ρένα συγκινημένη όσο ποτέ άλλοτε...

Και στη συνέχεια, καθώς ήθελε να έχει όλο τον χώρο δικό της για το τραγούδι της, ρώτησε "θα συνεχίσουμε με αυτό το τραπέζι;" (που ήταν μπροστά στο μικρόφωνο όπου ήταν ακουμπισμένα από την αρχή της εκδήλωσης τα λουλούδια και η πλακέτα). Δυο σερβιτόροι αμέσως ανέλαβαν να το απομακρύνουν κι εκείνη είπε κωμικά: "Πώς τα τακτοποιώ όλα η ρουφιάνα..." Θέλησε όμως το κοινό να κάνει και ησυχία για να τραγουδήσει, οπότε είπε: "Αν έχετε την καλοσύνη... Επειδή βλέπω τα πιάτα... Αφήστε τα πιάτα, κάντε και λίγη δίαιτα... Αύριο θα φάμε πάλι..."

Η Ρένα τραγουδά το "Ομόνοια Πλας"
Πίσω της διακρίνεται ο Γιώργος Θεοδοσιάδης
στα πλήκτρα.

Η Ρένα τραγούδησε, ζωντανά, το "Ομόνοια Πλας" με τη συνοδεία του Γιώργου Θεοδοσιάδη στα πλήκτρα και λίγων μουσικών ακόμα--που όσο τραγουδούσε, κατά την προσφιλή της συνήθεια, τους έκανε νόημα να παίζουν πιο ήρεμα και σε κάποια σημεία να σταματήσουν, όταν έπρεπε να τονίσει κάποιο στίχο... Μετά, τραγούδησε κάποιο τραγούδι του Γιώργου Θεοδοσιάδη--δεν είναι ξεκάθαρο αν τραγούδησε το "Τι θα μείνει" ή την "Αρτίστα" ή και τα δύο... 

Ο Μάκης Δελαπόρτας, η Γιοβάννα και ο Γιώργος Λαφαζάνης
Φωτογραφία: Ελεύθερος Τύπος, 6-2-1991

Στη συνέχεια τραγούδησαν για τη Ρένα ο Γιάννης Βογιατζής (ο οποίος της έδωσε το μικρόφωνο για να τον συνοδέψει σε κάποιο ρεφρέν) αλλά και η Γιοβάννα (που εκείνο τον καιρό δεν τραγουδούσε πολύ συχνά, αφού έδινε προτεραιότητα στη συγγραφική της ιδιότητα). 

Τίνα και Αλέκος Σακελλάριος
Απογευματινή, 7-2-1991

Παρούσες/παρόντες ήταν επίσης η Τίνα Σακελλάριου, ο Γιάννης Μιχαλόπουλος και ο Μάκης Δελαπόρτας, που εμφανίζονταν μαζί με τη Ρένα εκείνη τη σεζόν στο Ακροπόλ, ο επιχειρηματίας του Ακροπόλ Θάνος Μαρτίνος με τη σύζυγό του Μπέμπα Ματσούκα, η ηθοποιός Γιούλη Σταμουλάκη, ο τραγουδιστής Λευτέρης Πανταζής, εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου και φυσικά το ΔΣ και τα μέλη της λέσχης Λάιονς.

Θάνος Μαρτίνος, Μπέμπα Ματσούκα, Γιούλη Σταμουλάκη
Φωτογραφία: Ελεύθερος Τύπος, 6-2-1991

Ο Γιάννης Βογιατζής τραγουδά με τη Ρένα Βλαχοπούλου
Πηγή: Τύπος της Κυριακής, 10-2-1991

Η βραδιά έκλεισε με τραγούδι, πολλά γέλια, συγκίνηση και πολλά χειροκροτήματα. Την εκδήλωση κάλυψαν εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοπτικά κανάλια (ανάμεσά τους η ΕΡΤ και το κανάλι TeleCity, τα ρεπορτάζ των οποίων ήταν η βασική πηγή για το σημερινό "Σαν σήμερα")... 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.