Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1962: Ασθένεια ηθοποιού και ασφάλιση ταινίας...

Στις 20 Οκτωβρίου 1962 διαβάζουμε στη στήλη "Αδιακρισίες" των Νέων:
Η ασθένεια της Ρένας Βλαχοπούλου, βασικής ερμηνεύτριας της ταινίας "Μερικοί το προτιμούν κρύο", που γυρίζεται τώρα από τον Γιάννη Δαλιανίδη, έχει προκαλέσει καθυστέρησι 20 ημερών, κατά τις οποίες το συνεργείο της παραγωγού εταιρείας πληρώνεται χωρίς να εργάζεται. Για ν' αντιμετωπίση το ενδεχόμενον αυτό να ξανασυμβή στο μέλλον, η παραγωγός Εταιρεία σκέφθηκε να ζητήση από ξένες ασφαλιστικές εταιρείες να την ασφαλίσουν ακριβώς κατά του κινδύνου των απροόπτων καθυστερήσεων. Στο εξωτερικό αυτό γίνεται.
Τα Νέα, 20-10-1962

Για την ασθένεια της Ρένας Βλαχοπούλου είχαν γράψει οι περισσότερες αθηναϊκές εφημερίδες στις 3 Οκτωβρίου. Διαλέγω την παρουσίαση της είδησης από το Έθνος:


Η Βλαχοπούλου θα υποβληθή εις εγχείρησιν
Διεκόπη το γύρισμα της ταινίας της "Φίνος Φιλμ" "Μερικοί το προτιμούν κρύο" λόγω αιφνιδίας ασθενείας της Ρένας Βλαχοπούλου η οποία υποδύεται στην ταινία τον κύριο γυναικείο ρόλο. Η εκλεκτή καλλιτέχνις πάσχει από βλάβην των φωνητικών χορδών, χθες δε εισήχθη σε νοσοκομείον προκειμένου εντός της ημέρας να υποβληθή εις εγχείρησιν. Το γύρισμα της ταινίας, που σκηνοθετεί ο Γιάννης Δαλιανίδης, θα επαναληφθή μετά δεκαήμερον, οπότε υπολογίζεται ότι θα έχει αναρρώσει η Ρένα Βλαχοπούλου. 
Έθνος, 3-10-1962 

Και παρόλο που Τα Νέα έγραψαν στις 9 Οκτωβρίου ότι η Ρένα ανάρρωσε και το γύρισμα συνεχίζεται, φαίνεται τελικά πως αυτό δεν συνέβη πριν το τέλος του μήνα. Δεν ξέρω αν ο Φιλοποίμην Φίνος ήταν προληπτικός, δεν αποκλείεται όμως να σκέφτηκε πως... καλά έκανε και δεν ήθελε να πάρει τη Ρένα Βλαχοπούλου για πρωταγωνίστρια της ταινίας--όπως είναι γνωστό, εκείνος τη θεωρούσε αποτυχημένη στον κινηματογράφο, αλλά η επιμονή του Γιάννη Δαλιανίδη την επέβαλε. Σε κάθε περίπτωση όμως η μεγάλη επιτυχία της ταινίας διέλυσε κάθε κακή σκέψη γύρω από το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου, εκείνη χρίστηκε πρωταγωνίστρια της Φίνος Φιλμ και εμείς θα ευγνωμονούμε πάντα για αυτό τον Γιάννη Δαλιανίδη.

Όσο για την ασθένειά της, μπορούμε να διακρίνουμε μια βραχνάδα στη φωνή της σε κάποιες σκηνές, όπως, για παράδειγμα, στο επόμενο απόσπασμα. Ευτυχώς όμως όλα πήγαν καλά και συνέχισε να μας χαρίζει σπάνιες ερμηνείες με το τραγούδι της.



Ρενοφανατική λεπτομέρεια: η φωτογραφία της Ρένας στο δημοσίευμα του Έθνους προέρχεται από τις πρόβες του θεάτρου Διάνα το φθινόπωρο του 1957... 




Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1991: Καλεσμένη σ' ένα γάμο...

Στις 19 Οκτωβρίου 1991 η κοσμική στήλη της εφημερίδας Απογευματινή δημοσίευσε ρεπορτάζ από ένα γαμήλιο γλέντι στο οποίο ήταν καλεσμένοι η Ρένα Βλαχοπούλου και ο σύζυγός της Γιώργος Λαφαζάνης. Επρόκειτο για τον γάμο της Στέλλας Παππά, εκ των ιδιοκτητριών/-τών της ζαχαροπλαστικής φίρμας "Παππά Α.Ε." και του χημικού μηχανικού Χρήστου Κόντου.

Ο ηθοποιός Γιώργος Βογιατζής, η αδελφή του Λίτσα Παππά,
ο Γιώργος Λαφαζάνης και η Ρένα Βλαχοπούλου
Φωτογραφία:
Απογευματινή, 19-10-1991

Δεν είμαι σίγουρος ποιος φιλικός ή συγγενικός δεσμός έδενε τη Ρένα Βλαχοπούλου με το ζευγάρι των νεονύμφων. Η μητέρα της νύφης, Λίτσα Παππά, ήταν αδελφή του ηθοποιού Γιώργου Βογιατζή, ο οποίος ήταν ανηψιός της ηθοποιού Φίτσας Ντάβου, στενής φίλης της Ρένας. Ίσως κάπου εκεί να βρίσκεται η απάντηση στο... μυστήριο.
Ο Χρήστος Κόντος και η Στέλλα Παππά κόβουν τη γαμήλια τούρτα τους
Φωτογραφία: Απογευματινή, 19-10-1991


Ο Γιώργος Βογιατζής δήλωσε πρόσφατα ότι όταν στην αρχή της καριέρας του βρέθηκε στο Παρίσι και, καθώς ήταν απένταρος, έμεινε νηστικός για οκτώ μέρες, η Ρένα Βλαχοπούλου του έστειλε χρήματα για να τον βοηθήσει...

Γιώργος Βογιατζής, Ρένα Βλαχοπούλου, Φίτσα Ντάβου
Φωτογραφία από το προφίλ του ηθοποιού Γιώργου Βογιατζή στο Instagram











Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1943: Στο Κάπιτολ του Πειραιά

Στις 18 Οκτωβρίου 1943 το μουσικό συγκρότημα Ηρώς Χαντά-Γιάννη Σπάρτακου, στο οποίο συμμετείχε η Ρένα Βλαχοπούλου, ξεκίνησε παραστάσεις στο θέατρο Κάπιτολ του Πειραιά. Βρισκόμαστε μέσα στην Κατοχή, οπότε είναι δύσκολο το κοινό του Πειραιά να πηγαίνει στην Αθήνα για να παρακολουθήσει θεατρικές παραστάσεις (τα έξοδα και η απαγόρευση της κυκλοφορίας το βράδυ καθιστούσαν πρακτικώς αδύνατη μια τέτοια κίνηση), οπότε αρκετοί θίασοι μετέφεραν τα έργα τους για λίγες μέρες σε πειραιώτικες σκηνές. Όπως βλέπουμε στη διαφήμιση, οι παραστάσεις του συγκροτήματος Χαντά-Σπάρτακου θα διαρκούσαν μια εβδομάδα.

Η Ηρώ Χαντά και ο Γιάννης Σπάρτακος είχαν εγκαινιάσει τη συνεργασία τους στο Περοκέ το καλοκαίρι του '43 (εκεί που ακούστηκαν για πρώτη φορά οι επιτυχίες "Αγάπη μου, πού να'σαι;" και "Το φιλί που χθες μου έδωσες στο στόμα") και εκεί φαίνεται πως πλέχτηκε και το ειδύλλιο ανάμεσά τους, ένα ειδύλλιο που συζητήθηκε πολύ (ο Θόδωρος Κρίτας θυμόταν κάθε βράδυ, μετά το θέατρο, το ζευγάρι αγκαλιασμένο πάνω στη μοτοσικλέτα του Σπάρτακου να διασχίζει την Πατησίων ως το τέρμα που βρισκόταν το σπίτι της Χαντά). Ο Γιώργος Θίσβιος μάλιστα τους αφιέρωσε και ένα οκτάστιχο:

Ειδύλλιον

Ο Σπάρτακος με την Χαντά ειδύλλιον επλέξανε
κι εδώ και μέρες αρκετές επίσημα τα μπλέξανε.
Φρονούν δε όσοι προσέχουνε το πράγμα ιδιαιτέρως
πως ανεπτύχθη ξαφνικά κεραυνοβόλος έρως.
Το ζεύγος θέλει ο έρως του να μείνει αφανής
αλλ' οι περί το θέατρον το πήρανε χαμπάρι.
Κι εφόσον πρόκειται για... τζαζ, μπορεί να πει κανείς
ο κόσμος το'χει... τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι

Καλλιτεχνικός Κόσμος, 30-10-1943

Πάμε πίσω στο Κάπιτολ του Πειραιά. Το θέαμα βαριετέ που παρουσίαζε το συγκρότημα Χαντά-Σπάρτακου--στο οποίο, εκτός από τη Βασίλισσα της Τζαζ Ρένα Βλαχοπούλου, συμμετείχαν επίσης η Μαρίκα Νέζερ, η Λίτσα Λαζαρίδου, ο Γιώργος Γαβριηλίδης, ο Τάκης Χατζηχρήστος, το χορευτικό ντουέτο Κώστας-Μαντελέν και ο τραγουδιστής Βάγγος Μαράς (μια σπουδαία, όπως λέγεται, φωνή, που σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα στα Δεκεμβριανά)--γνώρισε θριαμβευτική επιτυχία. Συγκεκριμένα, όπως έγραψαν τα Αθηναϊκά Νέα στις 20 Οκτωβρίου 1943, η καθημερινή είσπραξη των δυο παραστάσεών του άγγιζε τα 9 εκατομμύρια δραχμές. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, η επιτυχημένη μουσική ηθογραφία των Σακελλάριου-Χαιρόπουλου Φτερό στον άνεμο--που παρουσίαζε στο θέατρο Κυβέλης ο μεγάλος "Θίασος των Άσσων" αλλά εμείς γνωρίσαμε από τον κινηματογράφο ως Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν--είχε στις 19 Οκτωβρίου είσπραξη 5.800.000 δραχμές (με τιμή εισιτηρίου 10.000 δραχμές στην πλατεία και 7.000 στον εξώστη, την ίδια εποχή που μια εφημερίδα κόστιζε 1.000 δραχμές).

Εξώφυλλο της παρτιτούρας με σκίτσο της Ηρώς Χαντά
που τότε την αποκαλούσαν "Πρωταγωνίστρια της Τζαζ"
(και όχι "Βασίλισσα της Τζαζ" όπως λανθασμένα αναφέρει η
ίδια στη συνέντευξη που θα δείτε παρακάτω).
Τη μεγάλη αυτή επιτυχία του Σπάρτακου 
που τραγούδησαν πρώτοι στο Περοκέ η Ηρώ Χαντά
και ο Κώστας Μανιατάκης μάς θύμισαν στον Λυκαβηττό
το 1984 η Ρένα με τον Σπάρτακο και τελικά ηχογραφήθηκε
για τη δισκογραφία από τη Ρένα και τον Γιάννη Βογιατζή το 1997
 

Μετά το Κάπιτολ του Πειραιά, το συγκρότημα Χαντά-Σπάρτακου ξεκίνησε εμφανίσεις στο θέατρο Μοντιάλ της οδού Πανεπιστημίου--όχι όμως πάντα με την ίδια επιτυχία. Μαζί τους εμφανιζόταν σταθερά και η Ρένα Βλαχοπούλου, η οποία ετοιμαζόταν για τον δεύτερο γάμο της με τον τραπεζίτη Γιάννη Κωστόπουλο. Όσο για το ειδύλλιο Χαντά-Σπάρτακου, αυτό δεν κατέληξε σε γάμο, γιατί, όπως δήλωσε πολλά χρόνια αργότερα η Χαντά, δεν ήθελε να αλλάξει επώνυμο!... 

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1943: Η τιμητική της Καίτης Ντιριντάουα

Στις 17 Οκτωβρίου 1943 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε στην τιμητική παράσταση της Καίτης Ντιριντάουα που δόθηκε στο θέατρο Κρόνος. Η παράσταση σηματοδοτούσε την επιστροφή της Ντιριντάουα στο σανίδι έπειτα από περίπου 15 μήνες απουσίας: το καλοκαίρι του 1942 στο βαριετέ Αλκαζάρ φώναξε επί σκηνής "Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η Αγγλία!" και οι Ιταλοί τη συλλάβανε. Παρόλο που αποφυλακίστηκε ύστερα από λίγο καιρό, της είχαν απαγορεύσει να εμφανίζεται στο θέατρο. Το φθινόπωρο όμως του '43 επανήλθε δριμύτερη. Οργανωμένη πλέον στο ΕΑΜ συμμετείχε σε πλήθος αντιστασιακών δράσεων, ενώ, σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, ασχολήθηκε και με τις θεατρικές επιχειρήσεις. Αν και αρχικά αναγγέλθηκε ότι η τιμητική θα δινόταν στις 10 το πρωί εκείνης της Κυριακής του Οκτώβρη του '43, λόγω της μεγάλης ζήτησης των εισιτηρίων αποφασίστηκε να δοθούν δύο παραστάσεις, μια πρωινή και μια απογευματινή.



Όπως βλέπουμε στη διαφήμιση, επρόκειτο να συμμετάσχει η αφρόκρεμα του ελαφρού μουσικού θεάτρου και τραγουδιού: και η Δανάη και η Φρόσω Κοκόλα (που θριάμβευαν εκείνην την περίοδο τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια), και η Ρένα Βλαχοπούλου και η Ρένα Κοτοπούλου (που θριάμβευαν τραγουδώντας τζαζ) και η Κάκια Μένδρη (που ήταν πιο σταθερή στο ταγκό στο οποίο θριάμβευε από τα χρόνια του Μεσοπολέμου). 

Νίκος Σταυρίδης, Καίτη Ντιριντάουα, Κυριάκος Μαυρέας, Μπέμπα Δόξα
στα χρόνια του '50
Φωτογραφία από την εφημερίδα
Τα Νέα, 14-8-1992

Οι δυο τιμητικές παραστάσεις της Καίτης Ντιριντάουα συγκέντρωσαν χιλιάδες θεατών "σ' ένα είδος αποτίσεως φόρου τιμής στην εκλεκτή καλλιτέχνιδα", όπως έγραψε η Βραδυνή στις 18-10-1943. Οι εισπράξεις των δύο παραστάσεων έφτασαν τα 39 εκατομμύρια δραχμές που ήταν εισπρακτικό ρεκόρ για τιμητική παράσταση. Για να μεταφερθούμε λίγο καλύτερα στο κλίμα εκείνης της περιόδου και ειδικότερα των τιμητικών παραστάσεων, αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από τη θεατρική στήλη της Βραδυνής:
Δι' επιστολής της η καλλιτέχνις δ. Καίτη Ντιριντάουα ευχαριστεί τους συναδέλφους της που ετίμησαν την παράστασίν της, ήτοι τας δ. Ηρώ Χαντά, Λίτσα Λαζαρίδου, Μαρίκαν Νέζερ, Ρέναν Βλαχοπούλου, Κάκιαν Μένδρη, Φωφώ Γαρμπή, Νίκην Παυλόφσκα, Κατερίναν Λαγού, Νίτσαν Σκουλά, Άνναν Γκαλ, Σμαρούλαν [σ. του Rena Fan: η Σμαρούλα Γιούλη], Ζωήν Νάχη, Δίτην Λίντα, Γεωργίαν Βασιλειάδου, Πέρσα Βλάχου, και τους κ.κ. Ν. Μηλιάδην, Κυρ. Μαυρέαν, Γ. Γαβριηλίδην, Απόλ. Γαβριηλίδην, Κ. Μανιατάκην, Μητσάραν, Ορ. Ράλλην, Στ. Σπυρόπουλον, Ιατρού, Δημητρίου και τον κ. Ριτσιάρδη με όλους τους συνεργάτας της ορχήστρας του. 
Εις την αυτήν επιστολήν της λέγει ότι: "Όλοι οι συνάδελφοί μου, των οποίων τα ονόματα ανεγράφοντο εις το πρόγραμμα είχαν ευγενικώτατα προσφερθή να παίξουν και έλαβον μέρος και εις την πρόβαν. Όλως όμως παραδόξως δεν ήλθον ούτε ο κ. Κοκκίνης, ούτε ο κ. Μακρής, ούτε ο κ. Φιλιππίδης, ούτε ο κ. Αυλωνίτης, ούτε ο κ. Γιάννης Φλερύ. Όπως δεν ήλθον και αι δ. Ρένα Ντορ και Λίντα Άλμα. Ήλθαν όμως αι δ. αδελφαί Καλουτά, αι οποίαι δεν έπαιξαν διότι απουσίαζεν ο κ. [Μ.] Φιλιππίδης και απεχώρησαν δια τον λόγον τούτον. Εγώ και τους μη παίξαντας συναδέλφους μου ειλικρινώς τους ευχαριστώ διότι μ' ετίμησαν με την ευγενή δήλωσιν της συμμετοχής των, δια να μη νομισθή όμως ότι [εγράφησαν παραπλανητικώς] τα ονόματά των εις το πρόγραμμα, εθεώρησα χρέος μου να δώσω αυτή την εξήγησιν."

Βραδυνή, 22-10-1943 

Η Καίτη Ντιριντάουα συνέχισε να αποθεώνεται σε όλες της τις εμφανίσεις στη διάρκεια της Κατοχής και ο παλμός της ερμηνείας της ξεσήκωνε το κοινό που την ταύτιζε με το πνεύμα της αντίστασης (η Μαρίκα Νέζερ θυμόταν πως το καλοκαίρι του '44 στο Περοκέ εμφανίζονταν μαζί στο νούμερο "Πόλεμος και Ειρήνη": η Ντιριντάουα φώναζε "Πόλεμος!" και έπεφτε το θέατρο από το χειροκρότημα, ενώ η Νέζερ έλεγε χαμηλόφωνα "Ειρήνη..." και τη χειροκροτούσαν ελάχιστες/-οι...), αλλά μετά τα Δεκεμβριανά η ζωή της έγινε δύσκολη: όταν εμφανίστηκε στο θέατρο Ερμής το καλοκαίρι του '45 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον της από μέλη της οργάνωσης Χ. Η ίδια αφηγήθηκε τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς στον Γιώργο Σαρηγιάννη το 1992:
"Ήταν μετά τα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Έπρεπε να δουλέψω, να ζήσω. Βρέθηκε ένας θεατρικός επιχειρηματίας, Χρήστο Καπνίση τον έλεγαν, που έκανε έναν θίασο στον Ερμή, το τωρινό θέατρο Βέμπο. Ήταν 'μεικτός' θίασος, με ηθοποιούς δεξιούς και αριστερούς. Από αριστερούς είχε πάρει τον Σταύρο Ιατρίδη, τον Σπύρο Πατρίκιο, πήρε και εμένα. Η κατάσταση ήταν ακόμη ανώμαλη. Είχαμε πολλές απειλές--'να μη βγει η Βουλγάρα' και τέτοια. Και έρχεται η μέρα της πρεμιέρας. Συνήθως, λένε στους ηθοποιούς 'καλή επιτυχία'. Εμένα καθώς έμπαινα στο θεάτρο, στην είσοδο μου λέγανε 'καλή ψυχή! Για... συμπαράσταση!'" Γελάει. "Φοβόμουνα λίγο. Αυτό το 'καλή ψυχή' δεν μου άρεσε καθόλου! 

Αρχίζει η παράσταση. Το κοινό, απ' ό,τι κατάλαβα εκ των υστέρων, ήταν μοιρασμένο--μισοί δεξιοί, μισοί αριστεροί. Πήγαν τα δύο, τρία, τέσσερα, πέντε νούμερα πολύ ωραία, ο κόσμος χειροκροτούσε, δεν συνέβη τίποτε κι έρχεται η στιγμή να βγω εγώ στη σκηνή. Βγαίνω ωραία και καλή πεταλουδίτσα, μ' ένα μπλε και άσπρο φορεματάκι και πριν προλάβω να πω κουβέντα, αρχίζουν να πέφτουν στη σκηνή πέτρες, ξύλα--ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Και να μου φωνάζουν από κάτω εν χορώ: 'Βουλ-γά-ρα, Βουλ-γά-ρα...' Επειδή δεν μπορώ να συγκρατηθώ--είναι στο χαρακτήρα μου--αρπάζω το μικρόφωνο και τους λέω: 'Εγώ που με φωνάζετε Βουλγάρα, είμαι περισσότερο Ελληνίδα από σάς'.

Τι ήταν να το πω... Αρχίζει να δέρνεται η πλατεία, αρχίζουν να πέφτουν πυροβολισμοί, σταματάει η παράσταση, κλείνει η αυλαία, κάτι το ασύλληπτο. Ορμούν οι Χίτες ν' ανέβουν στα καμαρίνια. Είχαμε 90 αστυφύλακες να φυλάνε το θέατρο, αλλά δεν μπορούσαν να τους συγκρατήσουν. Ένας μόνον κατάφερε να με ανεβάσει από μια σκάλα που υπήρχε, πάνω στο καμαρίνι μου και στάθηκε μπροστά στην πόρτα μ' ένα πολυβόλο. Ο Ιατρίδης να έχει τραυματιστεί από μια σφαίρα, να 'χουν σπάσει το κεφάλι του Πατρίκιου...

Με τα πολλά κατάφεραν να τους βγάλουν έξω. Έφυγαν οι συνάδελφοι όλοι και να έχω μείνει μέσα εγώ με τη μητέρα μου. Είχανε κάνει κλοιό οι Χίτες γύρω από το θέατρο και τους κρατούσαν μεν οι αστυνομικοί, αλλά να μην φεύγουν. Περίμεναν να βγω για να με λυντσάρουν. Τα φώτα είχανε σβήσει, αλλά αυτοί καθόντουσαν και φωνάζανε και ουρλιάζανε. Τότε τρόμαξα. Πραγματικά τρόμαξα πολύ. Μου λέει ο διοικητής: 'Θα φέρουμε ένα ασθενοφόρο, για να νομίσουν ότι πρόκειται για κάποιον τραυματία. Βγείτε, μπείτε στο ασθενοφόρο, θα'ρθω κι εγώ μαζί σας και δεν θα σας πειράξει κανείς. Υπ' ευθύνη μου.' Εναλλακτική λύση δεν υπήρχε. Λέμε 'ας γίνει έτσι'.

Ήρθε το ασθενοφόρο. Είχε μια πόρτα που ανοιγόκλεινε. Στέκεται μπροστά στην πόρτα του θέατρου. Μας σπρώχνει ο διοικητής, μπαίνουμε εγώ με τη μητέρα μου, ο διοικητής δεν μπαίνει, λέω του σοφέρ 'φύγε'. Εκείνος ξεκινάει, οι άλλοι όμως σπάνε τον κλοιό, αρχίζουν να τρέχουν και να πυροβολούνε τα λάστιχα, για να σταματήσουν το ασθενοφόρο. Ένας τους κατορθώνει και σκαρφαλώνει στο αυτοκίνητο, αρπάζει τη μητέρα μου από το μπράτσο και να προσπαθεί να την πετάξει έξω. Έρχεται όμως μια σφαίρα των δικών του, τον χτυπάει στο γοφό και αναγκάζεται να την αφήσει. Έτσι γλιτώσαμε. Οι άλλοι σταματήσανε, σου λέει κάτι θα τους έχει κάνει αυτός που ανέβηκε πάνω...

Επειδή δεν ήξερα πού αλλού να πάμε, λέω στο σοφέρ 'εμάς μας πάτε στην Ασφάλεια και μετά πηγαίνετε αυτόν τον άνθρωπο στο Πρώτων Βοηθειών'. Και ευτυχώς που δεν πήγαμε πρώτα στο Πρώτων Βοηθειών. Είχανε φτάσει οι άλλοι πρώτοι και μας περιμένανε εκεί... Μείναμε τη νύχτα στην Ασφάλεια, την άλλη μέρα ήρθε η οργάνωση, με πήρε και με έκρυψε. Ε, βέβαια έπαθα σοκ. Ήταν άγρια πράγματα όλα αυτά. Αλλά ήταν και άγρια εποχή".

Τα Νέα, 14-8-1992 

Δυστυχώς τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο για την Καίτη Ντιριντάουα, καθώς αργότερα, στην περίοδο του Εμφυλίου, αρνήθηκε να υπογράψει "δήλωση μετανοίας" και εξορίστηκε, πρώτα στη Χίο και μετά στο Τρίκερι. Μετά τον εμφύλιο όμως επέστρεψε στο μουσικό θέατρο και εμφανίστηκε ως πρώτο όνομα σε επιθεωρήσεις για μια δεκαπενταετία περίπου (συχνά στο πλευρό του Κώστα Χατζηχρήστου, με τον οποίο ήταν παντρεμένη αρκετά χρόνια).  

Απελευθέρωση: Ο Σπύρος Πατρίκιος, η Καίτη Ντιριντάουα
και ο Μίμης Φωτόπουλος στην οδό Σταδίου. 
Φωτογραφία που ανέβασε η Ελένη Καμπά
στην ομάδα του Facebook "Σινεφίλ"

Η Καίτη Ντιριντάουα και η Ρένα Βλαχοπούλου είχαν ήδη συναντηθεί στη σκηνή του Μοντιάλ, όταν κυρήχτηκε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, ενώ συνεργάστηκαν και στη δεκαετία του '50 στα θέατρα Ακροπόλ, Περοκέ και Ριάλτο...
Φινάλε της επιθεώρησης Να τι θα πει Αθήνα: Η Καίτη Ντιριντάουα στο κέντρο (επάνω στο πιάνο!)
και η Ρένα Βλαχοπούλου τρίτη από αριστερά. Θέατρο Ακροπόλ, καλοκαίρι 1952.

Φωτογραφία από τη σελίδα του Γιάννη Χριστόπουλου στο Facebook "Μουσικό Θέατρο"  






Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1946: Θα πάνε ή δεν θα πάνε στην Αίγυπτο;

Στις 16 Οκτωβρίου 1946 διαβάζουμε στην εφημερίδα Βραδυνή:
Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Σπάρτακος ανεχώρησαν από τον Λίβανον δια σειρά εμφανίσεων εις την Κύπρον.

Βραδυνή, 16-10-1946 

Λίγες μέρες νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει η είδηση ότι οι δύο συνεργάτες θα τραγουδήσουν στην Αίγυπτο. Η Βραδυνή όμως είχε σπεύσει να τη διαψεύσει:
Τα γραφέντα περί μεταβάσεως της Ρένας Βλαχοπούλου και του Σπάρτακου από τον Λίβανον εις Αίγυπτον δεν ανταποκρίνονται προς την αλήθειαν.
Βραδυνή, 12-10-1946

Τελικά η Βραδυνή διαψεύστηκε και τις δυο φορές. Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Σπάρτακος δεν επρόκειτο να εμφανιστούν στην Κύπρο πριν την άνοιξη του 1947, ενώ πράγματι ο επόμενος σταθμός τους μετά τον Λίβανο ήταν, στο τέλος του Οκτώβρη, το Κάιρο και μετά, στα μέσα του Δεκέμβρη, η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Και στις δύο πόλεις η υποδοχή του κοινού ήταν παραπάνω από ενθουσιώδης, και, συνεπώς, οι εμφανίσεις της Ρένας και του Σπάρτακου στην Αίγυπτο θα μας απασχολήσουν ξανά...






Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1990: Δημοτικές εκλογές

Στις 15 Οκτωβρίου 1990 οι αθηναϊκές εφημερίδες ασχολήθηκαν με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της προηγούμενης μέρας. Η προσοχή όλων ήταν στραμμένη, ως συνήθως, στους μεγάλους δήμους της Ελλάδας και ιδιαίτερα στον Δήμο Αθηναίων, για τον οποίο κονταροχτυπήθηκαν η Μελίνα Μερκούρη (με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ) και ο Αντώνης Τρίτσης (με τη στήριξη της Ν.Δ.--αν και πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ). Όπως πάντα, οι εφημερίδες αφιέρωσαν κάποιες σελίδες στις δηλώσεις που έκαναν γνωστές/-οί καλλιτέχνιδες/-νες την ώρα που προσέρχονταν στην κάλπη. Μια τέτοια δήλωση της Ρένας Βλαχοπούλου που υποστήριζε, όπως ήταν αναμενόμενο, τον Αντώνη Τρίτση (και ας μην ξεχνάμε ότι στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, το 1986, είχε εκλεγεί και η ίδια δημοτική σύμβουλος με την ίδια παράταξη) δημοσίευσε η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος:
"Πρέπει να βγει ο Τρίτσης. Είναι ένας άνθρωπος που μιλάει σωστά και ωραία και αν θα εφαρμόσει ακόμα και το 1/4 από αυτά που έχει υποσχεθεί όλα θα είναι ωραία."
Τελικά ο Αντώνης Τρίτσης όντως εξελέγη δήμαρχος, αλλά ο πρόωρος θάνατός του δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει το έργο του.

Οι δηλώσεις της Ρένας Βλαχοπούλου, της Μάρως
Κοντού και του Αλέκου Σακελλάριου
για τις δημοτικές εκλογές

Ελεύθερος Τύπος, 15-10-1990

Ρενοφανατική λεπτομέρεια: η φωτογραφία της Ρένας με τη Μάρω Κοντού προέρχεται από τη δεξίωση που ακολούθησε την πρεμιέρα του θεάτρου Μετροπόλιταν λίγους μήνες πριν...




Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1960: Συμπόσιο των θεών και Jayne Mansfield

Στις 14 Οκτωβρίου 1960 δόθηκε η πρεμιέρα της επιθεώρησης πίστας Συμπόσιο των θεών στο κοσμικό κέντρο Βράχος από το συγκρότημα του Γιώργου Οικονομίδη, στο οποίο συμμετείχε και η Ρένα Βλαχοπούλου. Η πρεμιέρα του συγκροτήματος διαφημίστηκε από τις προηγούμενες μέρες και αν παρατηρήσει κανείς τη διαφήμιση θα δει ότι το όνομα που είναι γραμμένο με τα μεγαλύτερα στοιχεία δεν είναι ούτε του Οικονομίδη ούτε της Βλαχοπούλου αλλά... της Jayne Mansfield!

Από το αρχείο του Μάκη Σουρμπή

Σύμφωνα λοιπόν με τη διαφημιστική καταχώριση η Mansfield και οι υπόλοιποι ηθοποιοί της ταινίας Συνέβη στην Αθήνα που γυριζόταν εκείνο το διάστημα στην Ελλάδα θα παρευρίσκονταν στην κοσμική πρεμιέρα του Βράχου. Ποια ακριβώς ήταν η σχέση των συντελεστών της ταινίας με το συγκρότημα του Βράχου θα μάθουμε σε μελλοντικό "Σαν σήμερα". Προς το παρόν επιστρέφουμε στο Συμπόσιο των θεών που διαφημίστηκε πιο... θεαματικά την ημέρα της πρεμιέρας.

Έθνος, 14-10-1960

Πρωταγωνιστούσαν λοιπόν ο Γιώργος Οικονομίδης, η Ρένα Βλαχοπούλου, το χορευτικό ζευγάρι Μαρία Ντε Πετρίλλο και Τάκης Βαρλάμος και το μπαλέτο τους, η Μάριον Σίβα, ο τραγουδιστής Φρειδερίκος και το Τρίο Μορένο. Την ορχήστρα του Βράχου διηύθυνε ο Γιώργος Κατσαρός.


Στο πρόγραμμα πάντως (όπως και στο πρόγραμμα της Παλιάς Αθήνας που είδαμε πριν από λίγες μέρες) δεν γινόταν καμιά αναφορά στον τίτλο της ρεβί πίστας. 


Εκτός από τις φωτογραφίες των μελών του συγκροτήματος πάντως (και φυσικά τις απαραίτητες διαφημίσεις) υπάρχει στο πρόγραμμα ένα δισέλιδο με "πικάντικα" ανέκδοτα του Οικονομίδη (όπως όλοι οι κονφερανσιέ όφειλε να λέει και ανέκδοτα στο κοινό του). Αντιγράφω αυτό που είναι πιο σχετικό με τα ενδιαφέροντα του μπλογκ και αφορά το Β' Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού του ΕΙΡ που είχε διοργανωθεί τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς (και στο οποίο είχαν βραβευτεί οι στίχοι του Οικονομίδη που τραγούδησαν η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Βογιατζής σε μουσική Γεράσιμου Λαβράνου, δηλαδή το ωραιότατο βαλς "Το πρώτο χελιδόνι").
Στον Ιππόδρομο στο τελευταίο Φεστιβάλ τραγουδιού ρώτησαν τον Οικονομίδη για τα δύο βραβεία που πήρε ο Χατζηδάκης.
Ήταν φυσικό απήντησε ο Γιώργος, το φεστιβάλ έγινε στον Ιππόδρομο και ο Χατζηδάκης έπιασε... Δίδυμο!

Ευχαριστώ τον φίλο του μπλογκ κ. Μάκη Σουρμπή για τα αποκόμματα από τον Τύπο της εποχής καθώς και για θεατρικά προγράμματα που γενναιόδωρα μου έστειλε.