Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026

Είκοσι δύο χρόνια χωρίς τη Ρένα Βλαχοπούλου

Είκοσι δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο της Ρένας Βλαχοπούλου. Όσο περνούν τα χρόνια και η ανάμνηση των θλιβερών στιγμών του αποχαιρετισμού μακραίνει όλο και περισσότερο, το αποτύπωμα της μεγάλης καλλιτέχνιδας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το τραγούδι γίνεται όλο και πιο βαθύ. Οι ταινίες της εξακολουθούν να μας κάνουν να γελάμε, τα τραγούδια της να μας συγκινούν και οι ηρωίδες της να μας θυμίζουν πως κάτω από το κέφι και τη σπιρτάδα έκρυβαν μια βαθιά αγάπη για τη ζωή, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για έρωτα και συντροφικότητα.

Η Ρένα Βλαχοπούλου στην ταινία Η Παριζιάνα
της Φίνος Φιλμ

Αυτό το blog συνεχίζει την παράδοση των τελευταίων ετών: τιμά την επέτειο αυτή με έναν τρόπο παιχνιδιάρικο, προσπαθώντας να δημιουργήσει συνδέσεις ανάμεσα σε στιγμές ή πρόσωπα της καριέρας της Ρένας  Βλαχοπούλου και στα χρόνια που περνούν... Σκέφτηκα, λοιπόν, με αφορμή τη φετινή, εικοστή δεύτερη επέτειο από την αναχώρηση της Μούσας μου, να παρουσιάσω τους είκοσι δύο παρτενέρ της στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη. Πρόκειται, στην πλειονότητά τους, για γνωστούς και αγαπημένους ηθοποιούς που θα μας δώσουν την ευκαιρία να τιμήσουμε τον έρωτα και τη συντροφικότητα, όπως νομίζω θα ήθελε να κάνουμε και η ίδια η Ρένα Βλαχοπούλου...
Η Ρένα Βλαχοπούλου στην ταινία 
Μερικοί το προτιμούν κρύο
της Φίνος Φιλμ

Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν, όπως βεβαίωναν οι άνθρωποι που τη γνώριζαν καλά, ένα πολύ ερωτικό πλάσμα και ευτύχησε στη ζωή της να ζήσει μεγάλους, θυελλώδεις έρωτες--ενώ παντρεύτηκε τρεις φορές (δεν λαμβάνουμε υπόψη τον... "λευκό γάμο" που φαίνεται πως έκανε στις ΗΠΑ για να πάρει την άδεια παραμονής). Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που εκ πρώτης όψεως μπορεί να μαντέψει κανείς αν σταθεί μόνο στους ρόλους που την έκαναν γνωστή μέσα από τον κινηματογράφο: έχοντας στην ουσία ξεκινήσει την πετυχημένη της καριέρα κάπου εκεί γύρω (και μάλλον λίγο μετά...) στα σαράντα, η κινηματογραφική της περσόνα παρέπεμπε στη γυναίκα που είτε δυσκολεύεται να βρει σύντροφο λόγω της ηλικίας της είτε έχει περάσει την περίοδο της έντονης ερωτικής δραστηριότητας (όντας πολλά χρόνια παντρεμένη ή χήρα). Ωστόσο, στις περισσότερες ταινίες της ο έρωτας κατέληγε σε ένα happy end. Και η προσωπική της ζωή επιβεβαίωσε τελικά αυτή την αισιόδοξη κινηματογραφική εικόνα: ένας πολύ μεγάλος έρωτας ήρθε μετά τα σαράντα, όταν γνώρισε τον Γιώργο Λαφαζάνη, που έγινε ο τρίτος σύζυγός της και έμεινε στο πλευρό της μέχρι το τέλος της ζωής της.



Αν λοιπόν ο έρωτας υπήρξε τόσο καθοριστικός στη ζωή και στην κινηματογραφική διαδρομή της Ρένας Βλαχοπούλου, αξίζει να θυμηθούμε τους άντρες με τους οποίους τη συνδέσαμε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη.

Ξεκινάμε, λοιπόν, από την πρώτη (επί ελληνικού εδάφους) κινηματογραφική εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου, τη σεζόν 1955-56. Στην ταινία του Γιάννη Πετροπουλάκη Πρωτευουσιάνικες Περιπέτειες, ο πλούσιος θείος της Κερκυραίας Ρηνούλας την καλεί στην Αθήνα με σκοπό να την παντρέψει με τον γιο ενός πλούσιου φίλου του, τον οποίο υποδύεται ο συμπαθέστατος Βασίλης Ανδρεόπουλος. Η Ρηνούλα, όμως, ερωτεύεται τον Άγγελο, τον σοφέρ του θείου της, τον οποίο ενσαρκώνει ο Στέφανος Στρατηγός (που εμφανίζεται μάλιστα με γκριζαρισμένους κροτάφους, για να δείχνει μεγαλύτερος--και ίσως ακόμη πιο γοητευτικός;...). Ο έρωτας έχει ευτυχή κατάληξη στην Κέρκυρα, όπου μεταφέρεται όλο το καστ και γιορτάζονται πανηγυρικά οι αρραβώνες των δύο νέων, τους οποίους ντύνει μελωδικά το τραγούδι των Μενέλαου Θεοφανίδη και Ηλία Λυμπερόπουλου «Καλώς την ομορφούλα, Ρηνί-Ρηνιώ, Ρηνούλα...». Αν και τα θεατρικά βήματα της Ρένας συναντήθηκαν αρκετές φορές με εκείνα των τριών αδελφών του Στέφανου Στρατηγού--της Αλέκας, της Στέλλας και της Ρένας--σε διάφορες επιθεωρήσεις, η ίδια δεν αντάμωσε ποτέ ξανά κινηματογραφικά τον Στέφανο Στρατηγό, με τον οποίο πάντως αποτέλεσε ένα πολύ όμορφο ζευγάρι στον μοναδικό ρόλο της καριέρας της που θύμιζε ενζενί...

Στέφανος Στρατηγός και Ρένα Βλαχοπούλου στις Πρωτευουσιάνικες Περιπέτειες
Στέφανος Στρατηγός και Ρένα Βλαχοπούλου
στις
Πρωτευουσιάνικες Περιπέτειες
(διακρίνεται επίσης ο Βασίλης Ανδρεόπουλος)
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα
του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος 

Στη δεύτερη ταινία της, την κεφάτη κωμωδία Όταν λείπει η γάτα, η Ρένα (σε έναν, ουσιαστικά, δεύτερο ρόλο, αν και πρώτο γυναικείο όνομα στους τίτλους) δεν έχει ερωτικό παρτενέρ. Στην τρίτη της ταινία, όμως, το Μερικοί το προτιμούν κρύο, το πρώτο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, που προβάλλεται τον Ιανουάριο του 1963, σμίγει με έναν από τους πιο ταιριαστούς ερωτικούς παρτενέρ ολόκληρης της κινηματογραφικής της καριέρας: τον γλυκύτατο Γιάννη Βογιατζή. Εδώ ο Βογιατζής υποδύεται τον Θόδωρο, τον επί δέκα χρόνια μνηστήρα της, που όμως δεν μπορεί να την παντρευτεί, αφού πρέπει πρώτα να αποκαταστήσει τις αδελφές του--γεγονός που δημιουργεί αντίστοιχο πρόβλημα και στον αδελφό της Ρένας, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, ο οποίος δεν μπορεί να παντρευτεί τη δική του αγαπημένη όσο η αδελφή του παραμένει ανύπαντρη... Το ζευγάρι ενώνεται τελικά με τα δεσμά του γάμου (η πρώτη φορά που βλέπουμε τη Ρένα ντυμένη νύφη στη μεγάλη οθόνη) και η χημεία τους αποδεικνύεται τόσο πετυχημένη, ώστε ο Δαλιανίδης θα τους ζευγαρώσει σε ακόμη τέσσερις ταινίες. 

Ρένα Βλαχοπούλου και Γιάννης Βογιατζής
στην ταινία της Φίνος Φιλμ

Μερικοί το προτιμούν κρύο

Η πιο συγκινητική τους στιγμή, κατά τη γνώμη μου, είναι το φινάλε του Κάτι να καίει, όταν ο Βογιατζής εμφανίζεται αιφνιδιαστικά--χωρίς να αναγράφεται στους τίτλους ή, αν προτιμάτε, σε ένα απολαυστικό cameo--ως παθιασμένος θεατής στην πλατεία του θεάτρου και χειροκροτεί τη Ρένα/Σοφία, που μόλις έχει θριαμβεύσει επί σκηνής, ενώ λίγα λεπτά νωρίτερα μας είχε συγκινήσει, όταν αναλογιζόταν πως στη ζωή της στάθηκε άτυχη στους άντρες...

Πώς να ξεχάσω όμως το Ένα κορίτσι για δύο με την... ιστορική στιχομυθία "Η πολυθρόνα μου μου λέει: 'γιατί, ρε Προκόπη δεν βάζεις και σε μένα πάνω έναν έναν πισινό;" "Και ήθελε ειδικά τον δικό μου, Προκόπη;'"; Ή το εντυπωσιακά παθιασμένο φιλί που δίνει η Ρένα στον Βογιατζή στο φινάλε του Κορίτσια για φίλημα; Ή, τέλος, άλλη μια πολύ συγκινητική στιγμή της Ρένας στο Ραντεβού στον αέρα, στην οποία κλαίγοντας παρακαλεί τον Βογιατζή να της βάλει την κουλούρα έστω και μόνο για μία μέρα, κι ας φύγει μετά, γιατί δεν αντέχει άλλο τη ρετσινιά της γεροντοκόρης...

Ρένα Βλαχοπούλου και Λάμπρος Κωνσταντάρας
στην ταινία
Η Χαρτοπαίχτρα
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ


Ο τρίτος ερωτικός κινηματογραφικός παρτενέρ της Ρένας ήταν ο σπουδαίος Λάμπρος Κωνσταντάρας. Οι δυο τους συναντήθηκαν πρώτα στην αξεπέραστη Χαρτοπαίχτρα του Δημήτρη Ψαθά που διασκεύασε εξαιρετικά για το σινεμά ο Γιάννης Δαλιανίδης τη σεζόν 1964-65. Η χημεία των δύο ηθοποιών είναι εκρηκτική και οι δολοφονικές ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη ("Βρε περιμένει γυναίκα η γυναίκα να της πλύνει" "Βρε μην ανακατώνεσαι, θα της βάλω εγώ μπουγάδα, τι θες τώρα;"). Η ίδια χημεία επανέρχεται δύο χρόνια μετά, στο μιούζικαλ του Κώστα Καραγιάννη Βίβα Ρένα: πολύ πιο αδύναμο το σενάριο, αλλά η Ρένα είναι χάρμα οφθαλμών (και όχι μόνο χάρη στη διεύθυνση φωτογραφίας του Βασίλη Βασιλειάδη) σε διπλό ρόλο και ο Κωνσταντάρας που γοητεύτηκε πρώτα από τη διεθνούς φήμης βεντέτα Πεπίτα Ντι Κορφού, ερωτεύεται τελικά την πιο γήινη μα εξίσου γοητευτική εκδοχή της (όπως άλλωστε και ο Βογιατζής στο Ραντεβού στον αέρα δύο χρόνια πριν...). Βλαχοπούλου και Κωνσταντάρας δεν συναντήθηκαν ξανά ούτε στο πανί ούτε στο σανίδι, ωστόσο επί δεκαπέντε περίπου χρόνια συναντιούνταν συχνά στη Βάρκιζα, καθώς τα σπίτια τους βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο: μοιράζονταν την αγάπη τους για το χαρτάκι, τα ήσυχα γλέντια αλλά και τα ζώα, καθώς κι οι δυο τους φρόντιζαν τα αδέσποτα της περιοχής... 

Ρένα Βλαχοπούλου και Λάμπρος Κωνσταντάρας
στην ταινία Βίβα Ρένα
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα
του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Ο τέταρτος ηθοποιός που αποτέλεσε ζευγάρι με τη Ρένα στο πανί ήταν άλλος ένας σπουδαίος ηθοποιός της σκηνής και της οθόνης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Συναντήθηκαν δυστυχώς μόνο στο Φωνάζει ο κλέφτης, που προβλήθηκε την άνοιξη του 1965. Σε αυτή την κωμωδία του Ψαθά ο συνταξιούχος στρατηγός Σόλων δαιμονίζει τη σύζυγό του Λία με τη νυχτερινή του αμφίεση, τα χασμουρητά του και την προσευχή του ("Άμα περάσουν τα 55 θέλουμε προσευχές. Βρε δεν σε σώζει τίποτα, είσαι αμαρτωλός πλέον!") αλλά και εκείνη αναστατώνει τη ζωή του με τις ψεύτικες καρδιακές της κρίσεις που στόχο έχουν να καλύψουν τον απατεώνα αδελφό της... Η Ρένα θυμόταν πως ο Παπαγιαννόπουλος ήταν ένας πράος συνάδελφος. Καθόταν ήσυχος σε μια καρέκλα και διάβαζε την εφημερίδα του μέχρι που ερχόταν η σειρά του στο γύρισμα και οι δυο τους... μεγαλουργούσαν.


Πέμπτος σταθμός στη σημερινή μας διαδρομή είναι το κινηματογραφικό σμίξιμο της Ρένας Βλαχοπούλου με άλλον έναν σημαντικό ηθοποιό που διακρίθηκε στην πρόζα κυρίως, αν και ποτέ δεν έγινε "πρώτο όνομα": τον γλυκύτατο Σταύρο Ξενίδη. Έδεσαν όμορφα οι δυο τους στη Βουλευτίνα, την πρώτη ταινία που γύρισε η Ρένα μετά την πρώτη της περίοδο στη Φίνος Φιλμ και προβλήθηκε τον Δεκέμβρη του 1966. Ο Ξενίδης υποδύεται τον αρραβωνιαστικό της Περικλή Αράπη, που αγωνίζεται χρόνια να εκλεγεί βουλευτής και για αυτό αναβάλλει τον γάμο της. Τελικά εκλέγεται εκείνη βουλευτίνα και σε ένα από τα πιο αντιφεμινιστικά φινάλε στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, ο αρραβωνιαστικός της φροντίζει να ακυρωθεί η εκλογή της, ώστε επιτέλους να την παντρευτεί. Ας είναι. Η ηρωίδα τον συγχωρεί και το νιόπαντρο ζευγάρι χορεύει χαρούμενο στο γαμήλιο γλέντι του τραγουδώντας, σε κερκυραϊκούς ρυθμούς, "Να ζήσουμε, να ζήσουμε, μαζί να ευτυχήσουμε..."
Σταύρος Ξενίδης και Ρένα Βλαχοπούλου
στην ταινία
Η βουλευτίνα
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα
του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Ως έκτος σύντροφος της Ρένας στο πανί καταγράφεται ο Αντρέας Μπάρκουλης και για να περιγράψουμε την πρώτη τους συνάντηση θα επιστρέψουμε στο Βίβα Ρένα, διότι, εφόσον η Ρένα ερμήνευε δύο ρόλους εκεί, δικαιούνταν να έχει... δύο παρτενέρ. Ο ένας ήταν, όπως είπαμε, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, και ο άλλος ήταν ο Αντρέας Μπάρκουλης, ο οποίος υποδυόταν τον μνηστήρα της διάσημης Πεπίτα Ντι Κορφού, τον Αντόνιο: γοητευτικός, με... σπαστά ελληνικά λόγω της παραμονής του στην Ιταλία στο πλευρό της Πεπίτα, μπερμπάντης όμως, και για αυτόν τον λόγο διαρκώς σε καβγάδες με την εκρηκτική διεθνούς φήμης βεντέτα--ενώ κάποια στιγμή, στο μεθύσι του επάνω, ρίχτηκε και στην άσημη ξαδέλφη της, τη Ρένα, αφού οι δυο γυναίκες έμοιαζαν εκπληκτικά μεταξύ τους. Ο Μπάρκουλης αποτέλεσε το ερωτικό ενδιαφέρον της Ρένας σε άλλες δύο ταινίες, αλλά μόνο στη μία η σχέση τους είχε ευτυχή κατάληξη. Στην ξεκαρδιστική Μια τρελή τρελή σαραντάρα που προβλήθηκε την άνοιξη του 1970 είναι ο γκριζομάλλης μουσικός που θα αφυπνίσει ερωτικά τη σαραντάρα χήρα Τζένη, η οποία για χάρη του θα αψηφήσει τα αδέλφια της και θα τον ακολουθήσει στην Ιταλία. 
Ρένα Βλαχοπούλου και Ανδρέας Μπάρκουλης
στην ταινία Βίβα Ρένα
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα
του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Στο Ζητείται επειγόντως γαμπρός, όμως, αν και φλέρταρε έντονα τη Ρένα (σε κοσμικά κέντρα το βράδυ--όπου μας χαρίζουν και ένα όμορφο ντουέτο, το "Ήρθες"--και σε προπονήσεις για αυτοκινητιστικούς αγώνες τη μέρα--με το διπλό καρμπιρατέρ και το σωληνάκι...), ο Μπάρκουλης επιλέγει τελικά να παντρευτεί την κόρη της, βυθίζοντάς τη στη θλίψη. (Γαμπρός της είχε καταλήξει να είναι ένα χρόνο νωρίτερα και στη Θεία μου τη χίπισσα. Εκεί ο Μπάρκουλης ήταν ο πλούσιος φίλος της καθαρίστριας Ελένης που τη βοήθησε να παραστήσει την πλούσια χήρα, για να μην απογοητεύσει την κόρη της και τον χίπη μνηστήρα της και τελικά την παντρεύτηκε ο ίδιος...). 

Έβδομος κινηματογραφικός σύντροφος της Ρένας Βλαχοπούλου ήταν ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Υποδύθηκε τον Αργύρη, τον ταλαίπωρο σύζυγο της Ζηλιάρας στην ομότιτλη ταινία του Κώστα Καραγιάννη που ξεκινά ευοίωνα, αλλά καταλήγει προβληματικά κυρίως λόγω του σεναρίου του Νάσου Τσεκούρα, αν και υπάρχουν κάποιες φωνές, με τις οποίες εγώ διαφωνώ, που αποδίδουν την αποτυχία της ταινίας στην έλλειψη χημείας με τον Γιώργο Κωνσταντίνου--ο οποίος, ωστόσο, ήταν η δεύτερη επιλογή για τον ρόλο, αφού φαίνεται πως έγιναν αρχικά γυρίσματα με τον Νίκο Σταυρίδη. Βλαχοπούλου και Κωνσταντίνου είχαν ήδη συνυπάρξει θεατρικά στην ιστορική Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι, εκείνη ως πρωταγωνίστρια Ρένα Βόλβο και εκείνος ως σκηνοθέτης Τζων Φάπας, και στη συνέχεια συνεργάστηκαν σε αρκετές ακόμα επιθεωρήσεις μέχρι και το 1989. Ο Κωνσταντίνου, πάντα ακμαίος και θαλερός, θυμάται συχνά σε συνεντεύξεις του πόσο σπάνιο ταλέντο ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου...
Ρένα Βλαχοπούλου και Γιώργος Κωνσταντίνου
στην ταινία Η ζηλιάρα
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα
του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Με τον όγδοο ερωτικό παρτενέρ της η Ρένα έσμιξε στην περίφημη Παριζιάνα του Γιάννη Δαλιανίδη και της Φίνος Φιλμ που προβλήθηκε τη σεζόν 1969-70. Πρόκειται για τον Δημήτρη Καλλιβωκά (τον πιο ταιριαστό παρτενέρ της μετά τον Γιάννη Βογιατζή), που τη συντρόφεψε ερωτικά σε τέσσερις ταινίες της, αν και την πολιόρκησε και σε μία ακόμα, χωρίς επιτυχία: στο Μερικοί το προτιμούν κρύο ήταν ένας από τους υποψήφιους γαμπρούς που απέρριπτε η Ρένα προς μεγάλη απογοήτευση του αδελφού της. Στην Παριζιάνα όμως η πολιορκία του Καλλιβωκά υπήρξε άκρως επιτυχής: ως ελληνομερικανός επιχειρηματίας Τζιμ (απ' το Δημήτρης προφανώς...) Κούφος ερωτεύεται την, υποτίθεται, Παριζιάνα σχεδιάστρια μόδας Ζιζί και γίνεται τελικά ο τρίτος σύζυγός της (αν και παραλίγο να την αφήσει και χήρα για τρίτη φορά...). Πολλές οι αστείες σκηνές μεταξύ τους, αλλά στέκομαι ιδιαίτερα στο τραγούδι "Θέλω πολύ". Εκτός από την εξαιρετική ερμηνεία της Ρένας, διασκεδάζω πάντα με την αυτοϋπονομευτική γλώσσα του σώματος: το μασούλημα καθώς ξεκινάει το τραγούδι, οι κωμικές χορογραφίες που σατιρίζουν τις μελοδραματικές πόζες άλλων πρωταγωνιστριών ή τις κινήσεις των χορευτριών και βέβαια η διακριτική πρόσκληση για ένα φιλί που μετατρέπεται αμέσως μετά σε δήθεν τιμωρία για την τόλμη του παρτενέρ... 

Την επόμενη σεζόν ο Δαλιανίδης ενώνει και πάλι Βλαχοπούλου και Καλλιβωκά στο Μια Ελληνίδα στο χαρέμι: εδώ η τηλεφωνήτρια-μέντιουμ Ρένα Μπιμπίδου βρίσκεται χωρίς να το καταλάβει αιχμάλωτη στο χαρέμι του Εμίρη Μοχάμεντ Αμπντάλα, και τον γοητεύει χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει (και τον βοηθά κιόλας να αποτρέψει ένα πραξικόπημα...). Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς ήταν το ταίρι της Ρένας σε δύο ακόμα ταινίες που γυρίστηκαν την περίοδο του Νέου Εμπορικού Κινηματογράφου, το Ρένα, να η ευκαιρία που προβλήθηκε τη σεζόν 1980-81 και το Ρένα, τα ρέστα σου που έκλεισε την κινηματογραφική σταδιοδρομία της Ρένας προτού στραφεί κι εκείνη στο βίντεο. Περισσότερα για αυτήν την περίοδο όμως... αργότερα, γιατί πρέπει να συναντήσουμε κι άλλους παρτενέρ της Ρένας από την περίοδο του παλιού εμπορικού σινεμά. 

Δημήτρης Καλλιβωκάς και Ρένα Βλαχοπούλου
στην ταινία
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι
της Φίνος Φιλμ

Ο ένατος ερωτικός παρτενέρ της Ρένας ήταν ο Γιάννης Μιχαλόπουλος: αν και στο Μια τρελή τρελή σαραντάρα υποδύθηκε τον αδελφό της που της έκανε τη ζωή δύσκολη, στο Η θεία μου η χίπισσα είναι ο γοητευτικός ελληνοαμερικανός χήρος που αρχικά προορίζεται να γίνει... συμπέθερος της, υποτίθεται, πλούσιας χήρας Ελένης, αλλά τελικά την ερωτεύεται και την παντρεύεται, δίχως να νοιάζεται που είναι μια φτωχή καθαρίστρια του ξενοδοχείου (αν και τελικά κληρονομεί κι ένα σεβαστό ποσό από τον πρώτο της άντρα...). Ο Μιχαλόπουλος ήταν ο συμπρωταγωνιστής της Ρένας στις δύο από τις τρεις τηλεοπτικές σειρές που γύρισε εκείνη. Στο Μάλιστα, Κύριε του ANT1 (1991-92) ήταν ξάδελφος και εργοδότης της. Στο αδικοχαμένο Μια Αθηναία στην Αθήνα (ΕΡΤ, 1976), όμως, υποδύεται τον γείτονά της, τον κ. Σκορδίλη, που φαίνεται πως είναι ερωτευμένος μαζί της αλλά δεν συμπαθεί τον σκύλο της. Δυστυχώς η ΕΡΤ "εξαφάνισε" τη σειρά από το αρχείο της και δεν γνωρίζω αν ο έρωτας αυτός είχε ευτυχή κατάληξη...

Γιάννης Μιχαλόπουλος και Ρένα Βλαχοπούλου
Δεξιά ο Γιώργος Λαφαζάνης, ο σύζυγος της Ρένας
σε ρόλο κομπάρσου...
στην ταινία Η θεία μου η χίπισσα
της Φίνος Φιλμ 

Το... δέκα το καλό στη λίστα των κινηματογραφικών παρτενέρ της Ρένας ήταν ο Ανδρέας Φιλιππίδης. Σπουδαίος πρωταγωνιστής του θεάτρου πρόζας με βαθιές οικογενειακές θεατρικές ρίζες (ο πατέρας του Μάνος Φιλιππίδης ήταν πρωταγωνιστής της οπερέτας και της επιθεώρησης και η Ρένα συνεργάστηκε μαζί του στα πρώτα της βήματα τα χρόνια του '40...), είχε έντονη παρουσία επίσης στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Με τη Ρένα συναντήθηκε στο Ζητείται επειγόντως γαμπρός του Αλέκου Σακελλάριου (1971-72), όπου υποδύθηκε τον... κάπως σιτεμένο δικηγόρο Θόδωρο Γιαμαλάκη, που αποδεικνύεται η... ιδανικότερη λύση για τη Ρένα, αφού το φλερτ με τους (λίγο ως... πολύ) νεότερους Παύλο Λιάρο και Αντρέα Μπάρκουλη δεν απέδωσε. Έτσι, αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση γάμου του... Θοδωράκη και στο τέλος της ταινίας του δίνει ένα φιλί "με αγάπη, με στοργή και με πάθος!" που τον ρίχνει ανάσκελα στον καναπέ! Στην προσωπική του ζωή ο Ανδρέας Φιλιππίδης υπήρξε παντρεμένος αρχικά με τη Δέσπω Διαμαντίδου και στη συνέχεια, ως το τέλος της ζωής του, με τη Λίλυ Παπαγιάννη (αντίζηλο της Ρένας στην κινηματογραφική Χαρτοπαίχτρα...).
Ανδρέας Φιλιππίδης και Ρένα Βλαχοπούλου
στην ταινία
Ζητείται επειγόντως γαμπρός
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ

Ο εντέκατος ερωτικός παρτενέρ της Ρένας ήταν μια μάλλον απρόβλεπτη επιλογή: ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Αν και είχαν ήδη υποδυθεί τα αδέλφια στο Ένα κορίτσι για δύο του Γιάννη Δαλιανίδη (1963), ο Αλέκος Σακελλάριος τους παρουσίασε ως ερωτικό ζευγάρι στην Κόμησσα της Κέρκυρας (1972). Ο Αλεξανδράκης είναι εδώ ο επιχειρηματίας Σωτήρης Καρέλης που επιχειρεί να προσεγγίσει με δόλο τη σιόρα Αντζολίνα, με σκοπό να αγοράσει το σπίτι της και να το μετατρέψει σε ξενοδοχείο, αλλά τελικά γοητεύεται από την προσωπικότητά της και της κάνει πρόταση γάμου. Αν και η εξέλιξη της σχέσης τους δίνεται αρκετά πειστικά από τον Σακελλάριο και το παίξιμο των δυο ηθοποιών, αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι μάλλον δεν υπάρχει ερωτική χημεία ανάμεσα στον Αλεξανδράκη και τη Βλαχοπούλου--οι οποίοι δεν ανταλλάσσουν ούτε καν ένα φιλί, ακόμα κι όταν στο τέλος της ταινίας ξεκινούν για το γαμήλιο ταξίδι τους (υπάρχει βέβαια η... καθησυχαστική--προς τη Νόνικα Γαληνέα, λογικά--κίνηση της Ρένας που μπορεί να διαβαστεί ως... "Θα τον περιποιηθώ εγώ!...").
Ρένα Βλαχοπούλου και Αλέκος Αλεξανδράκης
στην ταινία
Η κόμησσα της Κέρκυρας
της Φίνος Φιλμ

Ο δωδέκατος κινηματογραφικός παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου είναι άλλος ένας πρωταγωνιστής της πρόζας αλλά και σκηνοθέτης, ο Δημήτρης Νικολαΐδης. Στην κωμωδία του Σακελλάριου Η Ρένα είναι οφ σάιντ, που προβλήθηκε τον Οκτώβρη του 1972, ο Νικολαΐδης υποδύεται τον Αντώνη Μπαλτατζή, σύζυγο της Ρένας, με τον οποίο όμως βρίσκονται σε διάσταση εδώ και αρκετά χρόνια. Η ερωτική περιπέτεια όμως της κόρης τους (Ελίζα Βόζεμπεργκ) με τον διάσημο ποδοσφαιριστή Χούλιο Μπάλμας θα φέρει κοντά το ζευγάρι στο τέλος της ταινίας--αν και στο τελευταίο πλάνο η Ρένα εκτοξεύει την οργή της εναντίον όλων... Με τον Δημήτρη Νικολαΐδη η Ρένα συνεργάστηκε αργότερα και στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ: ήταν ο σκηνοθέτης--αλλά και συμπρωταγωνιστής--στην επιθεωρησιακή κωμωδία Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους (χειμώνας 1978-79). Σύζυγός του ήταν η τραγουδίστρια και ηθοποιός Σούλη Σαμπάχ, η οποία υπήρξε επίσης συνεργάτιδα και φίλη της Ρένας (παρά μια υποτιθέμενη κόντρα που ξέσπασε ανάμεσά τους μέσα από τις στήλες των εφημερίδων το καλοκαίρι του 1959...).
Ρένα Βλαχοπούλου και Δημήτρης Νικολαΐδης
στην ταινία
Η Ρένα είναι οφ σάιντ
της Φίνος Φιλμ

Δέκατος τρίτος κινηματογραφικός παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου είναι ο ασύγκριτος Ντίνος Ηλιόπουλος: παρόλο που είχαν προηγηθεί τρεις αξέχαστες κινηματογραφικές συνεργασίες τους στα χρόνια του παλιού σινεμά, υποδύονται το ζευγάρι σε μια ταινία του Νέου Εμπορικού Κινηματογράφου, τις Φανταρίνες. Είναι σύζυγοι και αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού, αλλά ο γάμος τους περνάει κρίση--η οποία οφείλεται και στην ανταγωνιστική επαγγελματική τους σχέση. Η κόρη τους (Μαίρη Βιδάλη), ακολουθώντας τα χνάρια των γονιών της, κατατάσσεται επίσης στον στρατό και μέσα από διάφορες περιπέτειες έρωτα και κατασκοπείας πείθει τους γονείς της να συμφιλιωθούν σε στρατιωτικό και προσωπικό επίπεδο. Περισσότερα τα προβλήματα από τις αρετές της ταινίας αυτής, ωστόσο η συνύπαρξη των δύο αγαπημένων ηθοποιών κάνει πιο ευχάριστη τη θέασή της...
Ντίνος Ηλιόπουλος και Ρένα Βλαχοπούλου
στην ταινία
Οι φανταρίνες
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα του κινηματογραφικού οργανισμού
Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Σε μια σκηνή των Φανταρίνων η Ρένα ακολουθεί σε ένα ξενοδοχείο τον Ηλιόπουλο, καθώς υποψιάζεται ότι θα συναντήσει σε ένα δωμάτιο την ερωμένη του. Αποδεικνύεται όμως πως ο... άτακτος σύζυγος δεν είναι ο άντρας της αλλά ένας άγνωστός της άντρας που τον υποδύεται ο Δημήτρης Ζακυνθινός. Ο Ζακυνθινός ήταν όμως ο δέκατος τέταρτος παρτενέρ της στην ταινία Της πολιτσμάνας το κάγκελο (που σήμερα πλέον για λόγους... αισθητικής προβάλλεται με τον τίτλο Η πολιτσμάνα...). Σε αυτή την κωμωδία που δεν της λείπουν οι χαριτωμένες σκηνές και σώζεται από το μπρίο της πρωταγωνίστριάς της, ο Ζακυνθινός υποδύεται τελικά τον σύζυγο της Ρένας που αν και είναι πολύ ερωτευμένος μαζί της, μετά από τόσα χρόνια γάμου, θα υποκύψει προσωρινά στα θέλγητρα της μοιραίας Έλενας Ναθαναήλ (για να επιστρέψει όμως στο τέλος στη γυναίκα του που--φυσικά...--θα τον συγχωρέσει...).
Ρένα Βλαχοπούλου και Δημήτρης Ζακυνθινός
στην ταινία
Της πολιτσμάνας το κάγκελο
του κινηματογραφικού οργανισμού
Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Δέκατος πέμπτος παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου στην οθόνη είναι ο Κώστας Φλωράτος. Αν και έδινε το "παρών" στο ελληνικό σινεμά από τα χρόνια του '60, η φυσιογνωμία του (όπως και του Δημήτρη Ζακυνθινού) έχει ταυτιστεί με τις ταινίες (και τις βιντεοταινίες) της δεκαετίας του '80. Με τη Ρένα συναντήθηκε στην προτελευταία κινηματογραφική της κατάθεση, τη Σιδηρά Κυρία του Τάκη Βουγιουκλάκη και της Γκρέκα Φιλμ-Λεφάκης (1983). Υποδύεται τον σύζυγό της, που διαμαρτύρεται όταν εκείνη δεν ανταποκρίνεται στις συζυγικές του προσδοκίες, αλλά στο τέλος της ταινίας την παρηγορεί (εμφανώς ανακουφισμένος) για την απογοήτευση που βίωσε μετά την ενασχόλησή της με το πολιτικό ρεπορτάζ... 
Ρένα Βλαχοπούλου και Κώστας Φλωράτος
στην ταινία Σιδηρά κυρία

της εταιρίας Γκρέκα Φιλμ-Λεφάκης

Οι επόμενοι παρτενέρ της Ρένας εντοπίζονται στις βιντεοταινίες που γύρισε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80, παρόλο που κάποιους από αυτούς τους είχε ήδη συναντήσει σε κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Για παράδειγμα, στην πρώτη της βιντεοταινία, το Σας έπιασα στα πράσα (που σκηνοθέτησε ο Τάκης Σιμονετάτος για τη Festival Film το 1986) καταγράφεται η συνάντησή της με τον δέκατο έκτο παρτενέρ της, τον Κώστα Παληό, με τον οποίο είχε ήδη συνεργαστεί και στην Πολιτσμάνα και στη θεατρική παράσταση Η μάνα μου η γόησσα. Εδώ υποδύεται τον σύζυγό της, ο οποίος για άλλη μια φορά αποδεικνύεται άπιστος στη Ρένα, αλλά στο τέλος της ταινίας θα επιστρέψει σε εκείνη (αφού προηγουμένως έχει επέλθει η αποκάλυψη της απιστίας αλλά και ο κίνδυνος να χάσει τη Ρένα εξαιτίας ενός άλλου άντρα...). 
Ρένα Βλαχοπούλου και Κώστας Παληός
στην ταινία
Σας έπιασα στα πράσα
της Festival Film

Στην επόμενη συνεργασία της Ρένας με τον Σιμονετάτο και τη Festival Film, την Πολυτεχνίτισσα, η Ρένα συναντά τον δέκατο έβδομο παρτενέρ της, τον Γιώργο Σίσκο. Το μοτίβο είναι ίδιο: είναι και πάλι ο άπιστος σύζυγός της αλλά θα επιστρέψει σε εκείνη μετανιωμένος και θορυβημένος, όταν συνειδητοποιήσει ότι τη διεκδικεί ο φίλος του Βαγγέλης Πλοιός. Ο Σίσκος εμφανίζεται στο πλευρό της Ρένας σε μια ακόμα βιντεοταινία, το Μια Ρένα χωρίς φρένα του Γιώργου Σκαλενάκη (1989), με ένα πολύ διακριτικό απομεινάρι φλερτ: είναι το δεξί χέρι της ζάμπλουτης εργοστασιάρχισσας που αναρωτιέται γιατί δεν τον παντρεύτηκε ποτέ... 
Γιώργος Σίσκος και Ρένα Βλαχοπούλου
στην ταινία
Η πολυτεχνίτισσα
της Festival Film

Στην τελευταία συνεργασία της με την Festival Film, τη μάλλον ανεκδιήγητη βιντεοταινία Η Μάτα Χάρι ξαναχτυπά (1987), η Ρένα Βλαχοπούλου γοητεύει τον δέκατο όγδοο παρτενέρ της (αν και το φινάλε είναι μάλλον αμφίσημο για την εξέλιξη της σχέσης τους): είναι ο Γιάννης Κωστής που υποδύεται τον σουλτάνο Αλή Μπαμπά που συναντάει την πρώην μοδίστρα και νυν δημοσιογράφο Ρένα εν μέσω ενός πολιτικού σκανδάλου, το οποίο εκείνη φυσικά θα εξιχνιάσει... Στο τέλος της ταινίας ο Αλή Μπαμπά (που παρουσιάζεται ως ο ιδιοκτήτης του Μάο, του πεκινουά της Ρένας) κυνηγάει τη Ρένα στην πλατεία της Ομόνοιας... Δυστυχώς όμως βρισκόμαστε πολύ μακριά από την εποχή του Μια Ελληνίδα στο χαρέμι...
Γιάννης Κωστής και Ρένα Βλαχοπούλου
στην ταινία Η Μάτα Χάρι ξαναχτυπά
της Festival Film

Ελαφρώς καλύτερα είναι τα πράγματα στη βιντεοταινία του Κώστα Καραγιάννη Η βασίλισσα της ρέγγας, που κυκλοφόρησε στα βίντεο κλαμπ την ίδια χρονιά (1987). Πρόκειται για ένα άτυπο ριμέικ του Γεροντοκόρου με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, στο οποίο η Ρένα υποδύεται μια νεόπλουτη επιχειρηματία που στην αρχή της ταινίας είναι φανατική εχθρός του γάμου, αλλά στο τέλος ερωτεύεται τον υπάλληλό της Κώστα Καραγιώργη που αποκτά εδώ επίσημα τον τίτλο του δέκατου ένατου παρτενέρ της (τίτλο που δεν κατάφερε να αποκτήσει στη δεύτερη συνάντησή τους, το Σας έπιασα στα πράσα, αν και τον διεκδίκησε επιμόνως!).
Ρένα Βλαχοπούλου και Κώστας Καραγιώργης
στην ταινία
Η βασίλισσα της ρέγγας
του οργανισμού Γιώργος Καραγιάννης και ΣΙΑ

Εικοστός παρτενέρ της Ρένας είναι ο Γιώργος Λουκάκης. Παρά λίγο να είναι ο... δέκατος πέμπτος παρτενέρ της, αφού στην ταινία Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος (1982) ήταν σφόδρα ερωτευμένος μαζί της, αλλά τόσο εκείνος όσο κι εκείνη αποφάσισαν να μην παντρευτούν για να μπορέσουν να παντρευτούν τα παιδιά τους που στο μεταξύ είχαν γνωριστεί και ερωτευτεί. Ωστόσο, η σειρά του Γιώργου Λουκάκη ήρθε το 1989, στη βιντεοταινία Η γόησσα του Βαγγέλη Φουρνιστάκη: παρόλο που και εδώ υπάρχει... συμπεθεριό (η κόρη της Ρένας ερωτεύεται τον γιο του Λουκάκη), αυτό φαίνεται πως δεν αποτελεί πια εμπόδιο και στο φινάλε της ταινίας η Ρένα αποφασίζει να τον παντρευτεί... Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Γιώργος Λουκάκης ήταν ο Απόστολος, ο σύζυγος της Ρένας στο σίριαλ του ΑΝΤ1 Μάμα μία (1991)...

Ρένα Βλαχοπούλου και Γιώργος Λουκάκης
στην ταινία
Η γόησσα
της Ανδρομέδα Φιλμ

Ο εικοστός πρώτος παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου εντοπίζεται στην τελευταία της βιντεοταινία, το Είσαι το λαχείο μου που σκηνοθέτησε ο Κώστας Καραγιάννης το 1989. Η Ρένα υποδύεται μια χήρα που είναι παθιασμένη με τα τυχερά παιχνίδια. Αν και στο τέλος της ταινίας παντρεύεται (και μάλιστα με πολιτικό γάμο!) και πάλι τον Κώστα Παληό, στην αρχή της ταινίας την επισκέπτεται στο όνειρό της ο πρώτος της άντρας και της ζητάει να του τραγουδήσει ένα τραγούδι για να της αποκαλύψει τον αριθμό του λαχείου που θα κερδίσει στην επόμενη κλήρωση. Κι η Ρένα όντως του τραγουδά το "Ας ήταν όνειρο η ζωή να μη σε χάνω" (του Γιώργου Κριμιζάκη). Τον μακαρίτη υποδύεται ο ηθοποιός και βαρύτονος Θόδωρος Δημήτριεφ, ο οποίος είχε πρωτοσυνεργαστεί με τη Ρένα στην επιθεώρηση Ο Ρωμιός που ανέβηκε στο θέατρο Βέμπο το καλοκαίρι του 1956, ενώ πραγματοποίησε σύντομα περάσματα από τρεις προηγούμενες ταινίες της. Εμφανίστηκε επίσης ως γκεστ σταρ σε ένα επεισόδιο της σειράς Μάλιστα, κύριε στο οποίο υποδυόταν και πάλι έναν παλιό έρωτα της Ρένας που αυτή τη φορά όμως την προσέγγιζε με δόλο, για να την εκμεταλλευτεί ως γραμματέα ενός υποψήφιου βουλευτή, στο πλαίσιο ενός πολιτικού σκανδάλου...
Ρένα Βλαχοπούλου και Θόδωρος Δημήτριεφ
στην ταινία
Είσαι το λαχείο μου
του οργανισμού Γιώργος Καραγιάννης και ΣΙΑ

Για τη θέση του εικοστού δεύτερου παρτενέρ ομολογώ πως θα... κλέψω λίγο. Στο αφιέρωμα αυτό δεν συμπεριλήφθηκαν ηθοποιοί που διεκδίκησαν με ανειλικρινείς προθέσεις τη Ρένα (όπως ο Ορφέας Ζάχος στην Κόμησσα της Κέρκυρας ή ο Λάκης Κομνηνός στο Ρένα, να η ευκαιρία). Σε αυτή την κατηγορία θα έπρεπε να ανήκει και ο Ερρίκος Μπριόλας που στη βιντεοταινία Η μεγάλη ρεμούλα παριστάνει τον ερωτευμένο για να εκμεταλλευτεί την παρουσία της Ρένας στη ρεμούλα που οργανώνει. Εκείνη όμως ανακαλύπτει τις προθέσεις του και αισθάνεται προδομένη. Κανονικά λοιπόν ο Ερρίκος Μπριόλας δεν θα έπρεπε να συμπεριληφθεί σε αυτή τη λίστα. Ωστόσο, ο Μπριόλας ήταν επίσης ο παρτενέρ της Ρένας στην τελευταία της θεατρική παράσταση, τη Χαρτοπαίχτρα που ανέβηκε στο θέατρο Μπροντγουέι τη σεζόν 1993-94. Η παράσταση εκείνη μαγνητοσκοπήθηκε από τον ΑΝΤ1 και προβλήθηκε αρκετές φορές, ενώ εδώ και χρόνια είναι αναρτημένη και στο YouTube. Συνεπώς, ο Μπριόλας επάξια κερδίζει τον τίτλο του εικοστού δεύτερου παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου...
Ερρίκος Μπριόλας και Ρένα Βλαχοπούλου
στη μαγνητοσκόπηση του έργου του Δ. Ψαθά
Η χαρτοπαίχτρα
στο θέατρο Μπροντγουέι (1994)

Είκοσι δύο χρόνια χωρίς τη Μούσα μου, είκοσι δύο υπενθυμίσεις ότι, μέσα από την πολυετή καριέρα της, η Ρένα Βλαχοπούλου δεν δόξασε μόνο το γέλιο και το κέφι, αλλά τίμησε με τον δικό της τρόπο τον έρωτα και τη συντροφικότητα: ενσαρκώνοντας ηρωίδες που, παρά τα εμπόδια που τους έθεταν η ηλικία, τα πρότυπα ομορφιάς και οι κοινωνικές αντιλήψεις γύρω από τον γάμο και τις σχέσεις, διεκδίκησαν την ευτυχία και πάλεψαν για να εδραιώσουν ή να σώσουν σχέσεις από τη φθορά, έστω και με υποχωρήσεις που σήμερα θα θεωρούσαμε προβληματικές. Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν εκεί όχι μόνο για να μας χαρίσει το γέλιο, αλλά και για να μας κλείσει το μάτι παιχνιδιάρικα και να μας υπενθυμίσει ότι έχουμε όλες και όλοι δικαίωμα στην αγάπη.

Κυρία Βλαχοπούλου, φέτος σας ευχαριστώ και για αυτό το δώρο σας. 


Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

Δεκαεπτά χρόνια χωρίς τη Δανάη Στρατηγοπούλου

Δεκαεπτά χρόνια χωρίς τη σπουδαία ερμηνεύτρια, ποιήτρια, συγγραφέα και μεταφράστρια Δανάη Στρατηγοπούλου. Ήταν σπουδαία σύζυγος, μητέρα, γιαγιά και φίλη. Αγωνίστρια και καλλιτέχνιδα με σπάνια ιδανικά και συγκινητική αφοσίωση στον αγώνα και την τέχνη. Μας πρόσφερε πολλά και δεν την ξεχνάμε, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

  

Τρίτη 29 Ιουλίου 2025

Εικοσιένα χρόνια χωρίς τη Ρένα Βλαχοπούλου

Σήμερα συμπληρώνονται εικοσιένα χρόνια από τον θάνατο της Ρένας Βλαχοπούλου. Τα χρόνια κυλούν σαν νερό, μα ευτυχώς οι αναμνήσεις δεν ξεθωριάζουν τόσο εύκολα. Η παρουσία αυτής της σπουδαίας γυναίκας παραμένει ζωντανή στη μνήμη μας, και ενίοτε στη φαντασία μας και στα όνειρά μας. Το blog αυτό έχει καθιερώσει τις δικές του παραδόσεις, και μία από αυτές είναι η επετειακή ανάρτηση που συνδέει τον αριθμό των ετών που πέρασαν από εκείνη τη δύσκολη μέρα του αποχωρισμού με ισάριθμες στιγμές από την καριέρα της Ρένας, συνοδευόμενες από αντίστοιχα ντοκουμέντα.

Φέτος, λοιπόν, για την 21η επέτειο της απώλειας της Μούσας μου, θα παρουσιάσω 21 φωτογραφικά της πορτρέτα. Διάλεξα 21 φωτογραφίες από ισάριθμα θεατρικά προγράμματα. Το σκεπτικό μου ήταν να ξετυλίξω την καριέρα και τη ζωή της Ρένας Βλαχοπούλου μέσα από τις σελίδες αυτών των προγραμμάτων –γιατί τα προγράμματα, πέρα από πολύτιμα τεκμήρια για τη θεατρολογική έρευνα, υπήρξαν ανέκαθεν για τον Rena Fan αγαπημένα ενθύμια της θεατρικής εμπειρίας.

Ιδιαίτερα στα παλιότερα χρόνια, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε έναν θαυμαστή ή μια θαυμάστρια της Ρένας να αγοράζει το πρόγραμμα κυρίως για να έχει στην κατοχή του/της μια φωτογραφία της αγαπημένης καλλιτέχνιδας, σε μια εποχή όπου το φωτογραφικό υλικό ήταν σπάνιο και πολύτιμο. Οι φωτογραφίες που επέλεξα για να αποτυπώσουν την πορεία της Ρένας μέσα σε πέντε δεκαετίες δεν είναι εικόνες που τραβήχτηκαν ειδικά για τις ανάγκες των αντίστοιχων παραστάσεων. Ακόμα και στα νεότερα χρόνια –όταν κάτι τέτοιο θα ήταν πιο εύκολο– τα προγράμματα των εμπορικών θιάσων δυστυχώς σπάνια περιλάμβαναν φωτογραφίες από πρόβες ή σκηνές των παραστάσεων. Αυτές οι σπάνιες φωτογραφικές στιγμές, λοιπόν, δεν περιλαμβάνονται στο σημερινό αφιέρωμα. Θα δούμε, αντίθετα, φωτογραφικά πορτρέτα –συχνά ενυπόγραφα– και θα αναρωτηθούμε (ή θα φανταστούμε!) ποιο ήταν το σκεπτικό πίσω από την επιλογή τους· μια επιλογή που, σύμφωνα με μαρτυρίες, γινόταν από τους θεατρικούς επιχειρηματίες της εποχής, αλλά στην οποία σαφέστατα, από ένα σημείο και μετά, θα είχε λόγο και η ίδια η πρωταγωνίστρια. Θα δούμε, επίσης, πώς κάποια πορτρέτα από κινηματογραφικές της εμφανίσεις παρεισέφρεαν στον θεατρικό της κόσμο (κι εδώ ακούω τη Ρένα να με κοροϊδεύει: "Τι μόρφωσις!"), γιατί, κακά τα ψέματα, η θεατρική παντοδυναμία της Ρένας Βλαχοπούλου οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό και στην τεράστια κινηματογραφική της επιτυχία. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!

Η πρώτη θεατρική εμφάνιση της Ρένας στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε λίγο μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, σε μια περίοδο κατά την οποία, για λόγους οικονομίας, οι περισσότεροι θίασοι τύπωναν εξαιρετικά λιτά θεατρικά προγράμματα –συνήθως μονόφυλλα– στα οποία δεν περιλαμβάνονταν φωτογραφίες των μελών του θιάσου. Αυτή η τακτική συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Κατά συνέπεια, η πρώτη φορά που βλέπουμε φωτογραφία της Ρένας σε θεατρικό πρόγραμμα είναι μετά την Απελευθέρωση, στα έντυπα των επιθεωρήσεων που ανέβασε ο Βασίλης Μπουρνέλλης: το καλοκαίρι του 1945 στο θέατρο Ακροπόλ και τη χειμερινή σεζόν 1945–46 στο θέατρο Παπαϊωάννου. Σε αυτά τα πρώτα μεταπολεμικά, μικρού σχήματος, προγράμματα, οι φωτογραφίες των ηθοποιών είναι αντίστοιχα μικρές και συνυπάρχουν με στίχους από τα νούμερα και τα τραγούδια της παράστασης. Από το πρόγραμμα της επιθεώρησης Ας τα βλέπουν οι μεγάλοι βλέπουμε, λοιπόν, την πρώτη φωτογραφία της Ρένας μαζί με τους στίχους του ταγκό "Μόνον εγώ", που συνέθεσε ο Ιωσήφ Ριτσιάρδης σε στίχους της τριάδας Ασημακόπουλος–Σπυρόπουλος–Παπαδούκας

Μετά τις πετυχημένες εμφανίσεις της στο θέατρο Παπαϊωάννου, η Ρένα Βλαχοπούλου έφυγε από την Ελλάδα και ξεκίνησε –μαζί με τον Γιάννη Σπάρτακο– τη θριαμβευτική της περιοδεία στην Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν επέστρεψε, τον Αύγουστο του 1951, έφερε μαζί της μια σειρά από φωτογραφικά πορτρέτα του Bruno-Hollywood, τα οποία διοχέτευσε στον αθηναϊκό Τύπο της εποχής. Ορισμένα από αυτά τα πορτρέτα χρησιμοποιήθηκαν και στα προγράμματα των επιθεωρήσεων στις οποίες εμφανίστηκε τη διετία 1951–52, στα θέατρα Σαμαρτζή και Ακροπόλ. Στη δεύτερη στάση του φετινού μας αφιερώματος βλέπουμε ίσως την πιο χαρακτηριστική από αυτές τις φωτογραφίες, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο πρόγραμμα των επιθεωρήσεων Η βασίλισσα της νύχτας και Να τι θα πει Αθήνα, το καλοκαίρι του 1952. Σε εκείνες τις παραστάσεις, οι τρεις τραγουδίστριες του Ακροπόλ –Ρένα Βλαχοπούλου, Καίτη Μπελίντα και Μάγια Μελάγια– μοιράζονται την ίδια σελίδα του προγράμματος, όπως μοιράστηκαν (πότε ανά δύο, πότε και οι τρεις μαζί) και αρκετά από τα τραγούδια των δύο έργων. Δυστυχώς, αυτή η σημαντική σύμπραξη δεν αποτυπώθηκε στη δισκογραφία της εποχής.

Για τον τρίτο σταθμό του σημερινού αφιερώματος, μεταφερόμαστε στο θέατρο Περοκέ, όπου την επόμενη χρονιά, η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανίζεται στις δύο επιθεωρήσεις που παρουσιάζονται εκεί: Πουλιά στον αέρα και Ο μήνας έχει εννιά. Από τα τραγούδια που ερμήνευσε σε αυτές τις παραστάσεις, το πιο κλασικό ήταν αναμφίβολα το "Τώρα βρέξε όσο θες"αν και δυστυχώς το τραγούδι πέρασε στη δισκογραφία με τη φωνή της Εύας Στυλ. Στο πρόγραμμα του έργου Και ο μήνας έχει εννιά, η φωτογραφία της Ρένας συνοδεύεται όχι από τον τίτλο του παραπάνω τραγουδιού, αλλά από το πιο ανάλαφρο "Οι κοτούλες κο κο κο". Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι το... βροχερό τραγούδι "κόπηκε" από την παράσταση, καθώς, όπως διηγούνταν η ίδια, κάθε φορά που ξεκινούσε να το τραγουδήσει, ο καιρός γύριζε... όντως σε βροχή! Χαρακτηριστικό στοιχείο της φωτογραφίας που κοσμούσε τα προγράμματα του Περοκέ το 1953 (αλλά και τις παρτιτούρες των αντίστοιχων τραγουδιών) ήταν η λευκή τούφα στα μαλλιά της – μια στιλιστική λεπτομέρεια που υπαγόρευε η μόδα της εποχής.

Η πραγματικά μεγάλη επιτυχία για τη Ρένα ήρθε το επόμενο καλοκαίρι, όταν εμφανίστηκε με τον θίασο της Σοφίας Βέμπο στην επιθεώρηση Σουσουράδα, που ανέβηκε τον Ιούνιο του 1954. Όπως είναι πλέον γνωστό, σε εκείνη την παράσταση η Ρένα βαφτίστηκε και νουμερίστα, αφού μοιράστηκε με τον Νίκο Σταυρίδη το σκετσονούμερο "Άλα πασά μου" (γνωστό και ως "Κάνε μου τέτοια"). Παράλληλα, ερμήνευσε καινούργια τραγούδια του Μενέλαου Θεοφανίδη, χωρίς να επισκιάζεται από τη σαρωτική –και ηγετική– παρουσία της Βέμπο. Στο πρόγραμμα του έργου, όπως βλέπουμε στην τέταρτη στάση μας, η Ρένα έχει τη δική της σελίδα, αν και η φωτογραφία της παραμένει σχετικά μικρή –ολοσέλιδες φωτογραφίες, άλλωστε, "δικαιούνται" μόνο οι δύο θιασάρχες: η Βέμπο και ο Σταυρίδης. Η ίδια φωτογραφία, δημιουργία του περίφημου φωτογράφου Elite, χρησιμοποιήθηκε και στα προγράμματα του θεάτρου Κυβέλης την επόμενη σεζόν. Εκεί, η Ρένα μοιράζεται τη σελίδα με τη Μαρίκα Κρεβατά, η οποία, ακόμα, προηγείται.

Από το 1955 και εξής, η άνοδος της Ρένας είναι ραγδαία. Επιστρέφει στις επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη, και πλέον έχει περίοπτη θέση στις επιθεωρήσεις του. O επιχειρηματίας καθιερώνει τα μεγάλου σχήματος προγράμματα  –"σε μέγεθος Α4" όπως θα λέγαμε σήμερα...– και η φωτογραφία της Ρένας ξεχωρίζει με διάφορους τρόπους. Στο εναρκτήριο έργο της σεζόν 1955–56, Τζώννηδες και κάου-μπόι, η φωτογραφία της βρίσκεται στο κέντρο και ψηλότερα από τις εκατέρωθεν φωτογραφίες της Νανάς Σκιαδά και της Σπεράντζας Βρανά. Μάλιστα, και οι τρεις κυρίες τοποθετούνται πάνω από τους τρεις πρωταγωνιστές του θιάσου Βασίλη Αυλωνίτη, Ορέστη Μακρή και Κυριάκο Μαυρέα. Ήταν μια κίνηση "αβρότητος" που συνηθιζόταν τότε στα προγράμματα (και τις διαφημίσεις) των επιθεωρησιακών θιάσων, αναγνωρίζοντας τη γοητεία και τη δημοφιλία των γυναικών του θιάσου –παρόλο που οι άντρες είχαν το "πάνω χέρι" και στην κοινωνία και στο μετιέ... 

Η φωτογραφία αυτή, δημιουργία του γνωστού φωτογραφείου της εποχής Daz Athenes, χρησιμοποιήθηκε σε τουλάχιστον δύο εξώφυλλα περιοδικών της εποχής. Την επόμενη χρονιά, το καλοκαίρι του 1956, εμφανίζεται και στο πρόγραμμα του θεάτρου Βέμπο, όπου η Ρένα ήταν πια το πρώτο γυναικείο όνομα, αφού η ίδια η Βέμπο βρισκόταν στο εξωτερικό. Κατά συνέπεια, η φωτογραφία της ήταν πλέον ολοσέλιδη(ενώ ο παλαίμαχος Μαυρέας και ο δυναμικά ανερχόμενος Χατζηχρήστος μοιράζονταν την αμέσως προηγούμενη σελίδα...). 

Για την έκτη στάση του φετινού αφιερώματος, όμως, παραμένουμε στο θέατρο Ακροπόλ. Τη χειμερινή σεζόν 1956–57, η αναβάθμιση της Ρένας Βλαχοπούλου γίνεται ακόμη πιο αισθητή. Στο πρόγραμμα της επιθεώρησης Σιγά και με το μαλακό, η φωτογραφία της –ίσως η πιο αγαπημένη φωτογραφία αυτής της περιόδου για τον Rena Fan– εμφανίζεται πρώτη, τοποθετημένη πιο ψηλά από τη φωτογραφία του Ορέστη Μακρή. Στην ίδια σελίδα περιλαμβάνονται και οι στίχοι του τραγουδιού της "Το αλκοόλ κι η νικοτίνη" ένα τραγούδι στο οποίο έχουμε αναφερθεί πολλές φορές– καθώς και ένα σύντομο απόσπασμα από το σόλο της "Αμύνεσθαι περί γάμου".

Η έβδομη στάση του φετινού αφιερώματος μάς αποκαλύπτει ένα από τα τρικ του Μπουρνέλλη –από εκείνα που πιθανόν επινοήθηκαν για να ικανοποιηθούν κάποιες... ματαιοδοξίες των ηθοποιών του (αν και η Ρένα –και το επιβεβαίωναν και αρκετοί συνεργάτες της– υποστήριζε κατά καιρούς πως ποτέ δεν την ενδιέφερε πού θα μπει το όνομά της...). Τη σεζόν 1958–59, η Ρένα καλείται να μοιραστεί την πρώτη θέση στον θίασο του Ακροπόλ με τη συνονόματή της, την επίσης αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της επιθεώρησης Ρένα Ντορ. Τι κάνει λοιπόν ο δαιμόνιος Βασίλης Μπουρνέλλης (ενδεχομένως κατόπιν... πιέσεων); Παρουσιάζει ως πρώτο όνομα τη Ρένα Ντορ, μόνη της σε μια σελίδα, συνοδευόμενη από στίχους των τραγουδιών της έναρξης και του τρίο που μοιραζόταν με τη Βλαχοπούλου και την Μπέτυ Μοσχονά. Η φωτογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου όμως τοποθετείται σε ένθετη σελίδα –αν και δεν είναι σαφές σε ποιο σημείο του προγράμματος τοποθετούνταν η σελίδα αυτή (ούτε αν η θέση της ήταν σταθερή σε όλα τα πωλούμενα αντίτυπα...). Σε αυτή την ένθετη σελίδα βλέπουμε, εκτός από τη φωτογραφία της Ρένας, και τους στίχους του τραγουδιού "Και ήρθε και το τέλος", που τραγουδούσε σε ένα από τα λιγοστά δραματικά νούμερα της καριέρας της –το οποίο μοιραζόταν με την Τζένη Τσακίρη.

Ας σημειώσουμε εδώ πως η πρακτική της ένθετης σελίδας εφαρμοζόταν κυρίως για τα χορευτικά ζευγάρια των επιθεωρησιακών θιάσων (όπως οι Καστρινός–Ζώκα), και ενίοτε για έκτακτες συμμετοχές, όπως εκείνη του ζεύγους Καζαντζίδης–Μαρινέλλα στα προγράμματα της δεκαετίας του ’60. Για τη Ρένα, η ένθετη σελίδα θα χρησιμοποιηθεί άλλη μία φορά, στα χρόνια του ’70 –όπως θα δούμε παρακάτω... Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτή η πρακτική αποδείχθηκε επιζήμια για την ιστορική έρευνα, αφού στα πιο πολλά προγράμματα που διασώζονται σήμερα σε βιβλιοθήκες ή παλαιοπωλεία οι ένθετες σελίδες έχουν χαθεί... 

Ας επιστρέψουμε όμως στην επετειακή διαδρομή μας, για να κάνουμε την όγδοη στάση μας στο καλοκαίρι του 1959, στην επιθεώρηση Σαμπάνια και ρετσίνα. Μια ωραία φωτογραφία του "Ατελιέ Σκανάτοβιτς" συνυπάρχει στη σελίδα του προγράμματος με τους στίχους του τραγουδιού "Εκείνα τα μάτια" που τραγουδούσε η Ρένα κάθε βράδυ στη σκηνή του Μετροπόλιταν, μαζί με το τραγούδι "Ο άντρας της ζωής μου" (και τα δυο έχουν ηχογραφηθεί στους ραδιοθαλάμους του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας από τη Μαίρη Μοντ, σύζυγο του συνθέτη τους Αλέκου Σπάθη, η οποία τα τραγουδούσε στο Μετροπόλιταν, όταν η Ρένα αποχώρησε από τον θίασο τον Σεπτέμβρη για τις καθιερωμένες της εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο της Διεθνούς Έκθεσης...).

Παραμένουμε στο θέατρο Μετροπόλιταν για την ένατη στάση μας: το 1960 η Ρένα, σταθερά το πρώτο όνομα του θιάσου, τραγουδά το "Ένα φιλί" των Αλέκου Σπάθη και Γιώργου Γιαννακόπουλου. Οι στίχοι του συνοδεύουν το πορτρέτο της, υπογεγραμμένο από τον φωτογράφο Καραπατσόπουλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε και σε ένα από τα σπανιότατα εξώφυλλα δίσκων 45 στροφών που κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Καθώς προχωρούσε η δεκαετία του '60 η Ρένα επέστρεψε στις επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη και περνούσε τους χειμώνες της στο θέατρο Ακροπόλ και τα καλοκαίρια της στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου (με ένα μόνο διάλειμμα στο Μετροπόλιταν του Τάκη Μακρίδη). Σε αυτή τη δεκαετία τρία ήταν τα φωτογραφικά της πορτρέτα που εναλλάσσονταν στις σελίδες των θεατρικών προγραμμάτων. Ένα από αυτά είχε επίσης χρησιμοποιηθεί ως εξώφυλλο στο 45άρι που κυκλοφόρησε το 1960 με τα τραγούδια "Έχω απόψε ραντεβού" και "Το χωριουδάκι μου" των Γιώργου Μουζάκη-Γιώργου Οικονομίδη και θα το δούμε στη δέκατη σημερινή μας στάση. Η ίδια φωτογραφία (που πολύ αργότερα μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και ως εξώφυλλο στον δεύτερο δίσκο 33 στροφών της καριέρας της που κυκλοφόρησε μόλις το 1990...) χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά στο πρόγραμμα της επιθεώρησης Καντσονίσιμα, σατιρίσιμα, ψιθυρίσμα που ανέβηκε στο Κοτοπούλη-Ρεξ τη σεζόν 1971-72. 

Λιγότερο στυλιζαρισμένη και πιο... καθημερινή η πόζα που είχε πάρει η Ρένα στη φωτογραφία που βλέπουμε στην εντέκατη στάση μας. Άλλοτε σε συνύπαρξη με τις φωτογραφίες των συν-θιασαρχών της (Χρήστος Ευθυμίου, Καίτη Μπελίντα, Σπεράντζα Βρανά, Γιάννης Γκιωνάκης) και άλλοτε ολοσέλιδη και μόνη της, η φωτογραφία φιλοξενήθηκε σε αρκετά προγράμματα της περιόδου 1963-1968.

Το 1968 όμως ξεκίνησαν τα... κινηματογραφικά δάνεια. Είναι η χρονιά που η Ρένα γυρίζει την ταινία Η ζηλιάρα με την εταιρία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος και το χαρακτηριστικό πορτρέτο της που βλέπουμε στον δωδέκατο σταθμό της σημερινής επετείου χρησιμοποιείται συχνά στα θεατρικά προγράμματα της τριετίας 1968-1971 (τελευταία φορά το συναντάμε στο πρόγραμμα της επιθεώρησης Λέγονται δεν λέγονται στο θέατρο Ακροπόλ).

Τα κινηματογραφικά "δάνεια" συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της δικτατορίας. Τη σεζόν 1972-73, το πρόγραμμα της επιθεώρησης Τι Λωζάννη, τι Κοζάνη φιλοξενεί πορτρέτο της Ρένας από την ταινία της Φίνος Φιλμ Η Ρένα είναι οφ σάιντ, που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες την ίδια σεζόν. Το συγκεκριμένο στιγμιότυπο αποτελεί και τη δέκατη τρίτη στάση του φετινού αφιερώματός μας.


Την επόμενη σεζόν, 1973-74, το ίδιο θέατρο παρουσιάζει την επιθεώρηση Όλοι θα ζήσουμε--Επτά χρόνια φαγούρα και το πρόγραμμα της παράστασης δανείζεται μια φωτογραφία από τα γυρίσματα της ταινίας Η κόμησσα της Κέρκυρας που είχε προβληθεί δύο σεζόν νωρίτερα στα σινεμά.

Ενώ και η λίγο παλιότερη Παριζιάνα (1969) "δάνεισε" μια χαρακτηριστική πόζα της Ρένας στα θεατρικά προγράμματα της περιόδου αυτής και μάλιστα από σε ένα από αυτά κοσμεί και το εξώφυλλο. Το καλοκαίρι του '74 η Ρένα αποτολμά την πρώτη της περιοδεία ως θιασαρχίνα με την πολιτική σάτιρα Ο Σεΐχης της Καβάλας, που μετά την πτώση της χούντας, και κατόπιν τροποποιήσεων, μετονομάζεται σε Παπαδόπουλος και CIA. Το εξώφυλλο του προγράμματος αυτής της παράστασης είναι η δέκατη πέμπτη στάση του φετινού αφιερώματος.

Πηγή φωτογραφίας: Αρχεία Παραστατικών Τεχνών ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Συλλογή Γιάννη και Γιώργου Ιορδανίδη

Μετά την περιοδεία, το Παπαδόπουλος και CIA παίχτηκε και στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά (οι παραστάσεις του κάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 1974-75). Τον Μάρτιο του '75 το διαδέχτηκε η Χαρτοπαίχτρα του Δημήτρη Ψαθά, παράσταση με την οποία η Ρένα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για να... ξεκαλοκαιριάσει (οι παραστάσεις διήρκεσαν από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο, στο θέατρο Αυλαία). Στο πρόγραμμα της παράστασης υπάρχει ένα από τα πιο χαριτωμένα και ναζιάρικα πορτρέτα της Ρένας Βλαχοπούλου (που μάλλον άρεσε και στην ίδια, αφού ήταν ένα από τα ελάχιστα πορτρέτα της που είχε σε έναν τοίχο του τελευταίου της σπιτιού στη Βούλα). Θαυμάστε το στη δέκατη έκτη στάση μας.  

Λίγο ακόμα... σινεμά θα δούμε στην επόμενη, δέκατη έκτη στάση, που επαναφέρει την τακτική της ένθετης σελίδα! Καλοκαίρι του 1975, στο θέατρο Παρκ, ο Βαγγέλης Λιβαδάς παρουσιάζει με έναν μεγάλο θίασο την επιθεώρηση Στη φωλιά του Κούκου...ε. Επικεφαλής του θιάσου τρία τεράστια επιθεωρησιακά αστέρια της εποχής, και ενδεχομένως αναζητήθηκαν διάφορες λύσεις για τη συνύπαρξή τους στη μαρκίζα του Παρκ και στις σελίδες του προγράμματος (περισσότερες λεπτομέρειες εδώ). Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα, επιλέχτηκαν οι... ένθετες λύσεις για τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Θανάση Βέγγο με σελίδες που ξεπερνούν τις μικρές διαστάσεις του προγράμματος (κάνοντας έτσι ακόμα πιο δύσκολη τη μελλοντική τους επιβίωση ή έστω αξιοπρεπή διατήρηση...). Έτσι εδώ βλέπουμε τις δύο όψεις του ένθετου της Ρένας που συνδυάζει φωτογραφίες από τις ταινίες της Ραντεβού στον αέρα, Μια τρελή τρελή σαραντάρα και Η θεία μου η χίπισσα, ένα στιγμιότυπο μάλλον από διάλειμμα τηλεοπτικού γυρίσματος (που χρησιμοποιήθηκε και σε αυτόγραφό της ένα διάστημα) και μια θεατρική πόζα, που προς το παρόν παραμένει άγνωστο από ποια παράσταση προέρχεται... 

Η μία όψη...

...και η άλλη όψη.
Πηγή φωτογραφίας: Αρχεία Παραστατικών Τεχνών ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Συλλογή Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη

Μια... επιλογή-έκπληξη (ή μήπως όχι;) κάνει η Ρένα ή ίσως ο επιχειρηματίας Τάκης Μακρίδης για το πρόγραμμα της επιθεωρησιακής κωμωδίας Η Ρένα, ο κοντός και το σόι τους, που ανέβηκε στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ τη σεζόν 1977-78. Επιλέγεται φωτογραφία του Elite, τραβηγμένη είκοσι χρόνια νωρίτερα, η οποία είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί ως εξώφυλλο σε παρτιτούρες τραγουδιών της Ρένας και αυτή ακριβώς βλέπουμε στη δέκατη όγδοη στάση μας. Ήταν άραγε μια στιγμή ανασφάλειας της Ρένας, μια ανάγκη να επιστρέψει φωτογραφικά στα χρόνια της νιότης της; Πάντως, στη δεύτερη έκδοση του προγράμματος, το πορτρέτο αντικαταστάθηκε από φωτογραφία που τραβήχτηκε ειδικά για την παράσταση και συνεπώς δεν την περιλαμβάνουμε στο σημερινό μας αφιέρωμα.

Κατ’ εξαίρεση όμως, για τη δέκατη ένατη στάση μας, θα σταθούμε σε προϊόν αντίστοιχης φωτογράφισης αφενός επειδή πρόκειται για αγαπημένο πορτρέτο του Rena Fan και αφετέρου επειδή διαφορετικές πόζες από την ίδια φωτογράφιση χρησιμοποιήθηκαν σε αρκετά προγράμματα παραστάσεων της Ρένας μέχρι και το 1987, καθώς και σε ένα αυτόγραφό της. Στο πρόγραμμα της άτυχης παράστασης Λυσιστράτη '79, που ανέβηκε τον Οκτώβρη του ’79 στο Κοτοπούλη-Ρεξ, βλέπουμε τη Ρένα, αν δεν κάνω λάθος, μπροστά στο σκηνικό του Γιώργου Ανεμογιάννη...

Αν και προτιμούσε λοιπόν για τα προγράμματα της δεκαετίας του '80 πορτρέτα από αυτή τη φωτογράφιση, τη σεζόν 1984-85 η Ρένα επιλέγει τη φωτογραφία ενός άλλου αυτόγραφου (που μάλλον τραβήχτηκε λίγο πριν το 1980 αλλά τη μοίραζε στους θαυμαστές και τις θαυμάστριές της μέχρι το τέλος της καριέρας της, με εκείνη τη γνωστή προτυπωμένη και γλυκά ανορθόγραφη αφιέρωσή της...). Το πρόγραμμα της επιθεώρησης Έξω η Ελλάδα από το Κιάτο που ανέβηκε στο θέατρο Ορφέας είναι η εικοστή μας στάση. 

Για την εικοστή πρώτη και τελευταία μας στάση διαλέγω το τελευταίο πορτρέτο που χρησιμοποιήθηκε στα θεατρικά προγράμματα της Ρένας από το 1988 ως το 1991 (για τις δυο τελευταίες της θεατρικές παραστάσεις, άλλωστε, χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες που τραβήχτηκαν τις αντίστοιχες σεζόν). Πρόκειται για φωτογραφία του Γιάννη Γκίλα, σύμφωνα με τις πληροφορίες των αντίστοιχων προγραμμάτων, μια από τις πολύ αγαπημένες του Rena Fan (διαφορετικές πόζες από την ίδια φωτογράφιση εμφανίστηκαν σε κάποιες συνεντεύξεις της αλλά και στο εξώφυλλο της βιντεοταινίας της Μια Ρένα χωρίς φρένα). 

Δεν ξέρω γιατί αυτή η φωτογραφία της Ρένας μου αρέσει περισσότερο από άλλες. Ίσως επειδή διακρίνω σε αυτήν μια σοβαρότητα, μια υποψία μελαγχολίας, καθώς αυτή η φωτογραφία εγκαινιάζει την τελευταία φάση της θεατρικής της σταδιοδρομίας, λίγο μετά την περιπέτεια της υγείας της που ξεκίνησε με τη γαστρορραγία του 1988... Ίσως γιατί αυτό ακριβώς το βλέμμα της με συντρόφευε μέσα από μια κορνίζα στον τοίχο μου, σε εφηβικά, δύσκολα χρόνια, που τα ομόρφαινε όμως η δική της παρουσία.

Μια παρουσία που ομορφαίνει όλη μου τη ζωή, σχεδόν μισό αιώνα τώρα. Και γι’ αυτό, κυρία Βλαχοπούλου, θα σας είμαι πάντα ευγνώμων...


Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του σε έντυπα κείμενα και διαδικτυακές αναρτήσεις.