Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022

Σαν σήμερα το 1963: Δυο "μη πραγματοποιηθέντα"...

Στις 8 Ιουνίου 1963 διαβάζουμε σε αθηναϊκές εφημερίδες ειδήσεις για θεατρικές συνεργασίες της Ρένας Βλαχοπούλου που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν. Η πρώτη είδηση δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εμπρός (κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο), στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ για τα θέατρα του καλοκαιριού που μόλις ξεκινούσε. Διαβάζουμε λοιπόν:

25μελής θίασος θα εμφανισθή στο θέατρο "Περοκέ" με επικεφαλής την Άννα και Μαρία Καλουτά, την Ρένα Ντορ, την Μπέτυ Μοσχονά, τον Αλέκο Λειβαδίτη, τον Τάκη Μηλιάδη, τον Ορέστη Μακρή, την Ρένα Βλαχοπούλου κ.ά. Θα παρουσιάσουν την επιθεώρησι "Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα", που έγραψαν οι συγγραφείς Γιώργος Γιαννακόπουλος και Κώστας Νικολαΐδης.
Εμπρός, 8-6-1963

Η... βιαστική πρόσθεση του ονόματος της Ρένας στο τέλος της λίστας των επικεφαλής του Περοκέ θα πρέπει να μας... υποψιάσει. Όντως στο μουσικό θέατρο του Μεταξουργείου εμφανίστηκε ο επονομαζόμενος "Θίασος των Οκτώ" (αν και επισήμως αποκαλούνταν "Μουσική Θεατρική Εταιρεία"), ωστόσο το όγδοο μέλος του δεν ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου, αλλά ο Γιώργος Κάππης. Δεν γνωρίζω αν έγινε κάποια στιγμή πρόταση στη Ρένα να συμπράξει με τον θίασο: οι θεατρικές στήλες που αφορούσαν τις ζυμώσεις εκείνου του καλοκαιριού δεν αναφέρουν καθόλου το όνομά της σε σχέση με το Περοκέ. Αντίθετα υπάρχουν αρκετές αναφορές στη συνεργασία της με τον Τώνη Μαρούδα και την Καίτη Μπελίντα στη Σπηλιά του Παρασκευά (έχουμε ήδη καλύψει το θέμα εδώ). Άλλωστε, διανύουμε την περίοδο 1960-1963 που η Ρένα προτιμά να εμφανίζεται περισσότερο σε κέντρα και λιγότερο σε θέατρα (αυτό άλλαξε από το φθινόπωρο του '63). 

Η πρώτη σελίδα του προγράμματος της επιθεώρησης
Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα
που φυλάσσεται στο Αρχείο Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ


Για την ιστορία πάντως πρέπει να αναφέρουμε πως ο "Θίασος των Οκτώ" γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία με την επιθεώρηση Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα, η οποία παίχτηκε ολόκληρο το καλοκαίρι στο Περοκέ (κατατροπώνοντας τη Μαγική πόλη των Χατζιδάκι-Θεοδωράκη στο Παρκ) και μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο θέατρο Καλουτά, όπου παίχτηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του '63 (και τη διαδέχτηκαν η επιθεώρηση Το ημερολόγιο των οκτώ τρελών--τίτλος "δανεισμένος" από την επιτυχία του Δημήτρη Χορν Το ημερολόγιο ενός τρελού--και η μουσική ηθογραφία ή "ηθογραφική επιθεώρηση" των Μίμη Τραϊφόρου-Μήτσου Βασιλειάδη Ο 13ος θεός (έργο που έκανε καριέρα και με άλλους τίτλους...).

Οι... επτά από τους οκτώ στην πασαρέλα του Περοκέ (απουσιάζει ο Ορέστης Μακρής),
πιθανότατα στο Β΄ μέρος της επιθεώρησης
Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα που είχε τον τίτλο
"Greek West Side Story"... 
Φωτογραφία από τη σελίδα του Facebook
Μουσικό Θέατρο 
του ηθοποιού και χορευτή Γιάννη Χριστόπουλου

Ας επιστρέψουμε όμως στο καλοκαίρι του '63 και σε άλλη μια θεατρική είδηση που δημοσιεύτηκε σαν σήμερα, στις 8 Ιουνίου, αλλά αφορά το... καλοκαίρι του '64! Συγκεκριμένα, διαβάζουμε στα Νέα ένα ρεπορτάζ του Φάνη Κλεάνθη:
 
Η ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ το 64 στον Κήπο;
Ενώ ελάχιστα καλοκαιρινά θέατρα έχουν ανοίξει ακόμη και δεν ολοκληρώθηκε η θερινή θεατρική σαιζόν του 1963, άρχισαν--από τώρα--ζυμώσεις για την καλοκαιρινή περίοδο του 1964.
Ούτε, διεξήχθησαν προκαταρκτικές συζητήσεις μεταξύ του θεατρικού επιχειρηματίου Βασ. Μπουρνέλλη και της Μάρως Κοντού, με την προοπτική η σημειώνουσα συνεχή ανοδικήν εξέλιξιν εκλεκτή πρωταγωνίστρια να ηγηθή του συγκροτήματος του θεάτρου του Εθνικού Κήπου, του χρόνου το καλοκαίρι!
Σύμφωνα με τις συζητήσεις που έγιναν, στο θέατρο του Κήπου θα παρουσιασθή το καλοκαίρι του 1964 "μιούζικαλ", το οποίο θα γραφή από Έλληνας συγγραφείς με βάσι την υπόθεσι της ταινίας της Μαίριλυν Μονρόε "Εφτά χρόνια φαγούρα".
Λέγεται σχετικώς ότι την Μάρω Κοντού θα κληθούν να πλαισιώσουν διαλεχτά στελέχη της σκηνής, μεταξύ των οποίων η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Γιάννης Βογιατζής, ο Κώστας Βουτσάς και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
Τα Νέα, 8-6-1963

Από όλα αυτά τα ονόματα τελικά το καλοκαίρι του '64 εμφανίστηκε μόνο η Ρένα Βλαχοπούλου στο θέατρο του Εθνικού Κήπου και δυστυχώς όχι σε μιούζικαλ, αλλά σε μια καθαρόαιμη επιθεώρηση, το Γυναίκες και λουλούδια (διαβάστε εδώ) που, εκτός των άλλων, ξεκίνησε και τη μόδα των παραμυθοδραμάτων του δεύτερου μέρους... Η Μάρω Κοντού, μετά από δύο ενδιαφέρουσες παραστάσεις που παρουσίασε τη χειμερινή σεζόν 1963-64 μαζί με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (Η βροχή του Somerset Maugham και Η χήρα μου κι εγώ των Barash και Moore--ή αλλιώς το Send Me No Flowers που γνωρίσαμε στο σινεμά με την Doris Day και τον Rock Hudson), αποφάσισε μάλλον να ξεκουραστεί... 

Μπορεί να μην έγινε... Marilyn Monroe, έγινε όμως... Doris Day
(που ίσως της πήγαινε και περισσότερο): η Μάρω Κοντού
με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Γιώργο Βρασιβανόπουλο
στην κωμωδία
Η χήρα μου κι εγώ (Send Me No Flowers).
Φωτογραφία από την έκδοση του Θ. Κρίτα Θέατρο '64

Η Κοντού είχε βέβαια ήδη συναντηθεί με τη Ρένα το προηγούμενο καλοκαίρι, στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι στο Μετροπόλιταν, ενώ η επόμενη θεατρική τους συνεργασία θα πραγματοποιούνταν 24 χρόνια μετά, τη χειμερινή σεζόν 1987-88 στην επιθεώρηση Ανδρέα, μας τελείωσες.

Η Νίκη Λεμπέση, η Μάρω Κοντού, η Ζωή Φυτούση
και η Ρένα Βλαχοπούλου (η μόνη που δεν φοράει... ίσιο παπούτσι νομίζω!)
ως "Αδελφές Τατά" στην
Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι
το καλοκαίρι του 1962 στο Μετροπόλιταν.
Φωτογραφία από την έκοδση του Θ. Κρίτα
Θέατρο '62 

Για την ιστορία, τέλος, να αναφέρω πως την ίδια εκείνη μέρα, στις 8 Ιουνίου 1963, τα Νέα δημοσίευσαν πληροφορίες για τις ταινίες που θα παρουσίαζε η Φίνος Φιλμ τη σεζόν 63-64 και ανέφερε, με αλφαβητική σειρά, τα ονόματα των ηθοποιών που θα πρωταγωνιστούσαν σε αυτές, ανάμεσά τους φυσικά και αυτό της Ρένας Βλαχοπούλου που έπαιξε σε δύο ταινίες της εταιρίας, το Ένα κορίτσι για δύο και το Κάτι να καίει...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Δευτέρα 2 Μαΐου 2022

Σαν σήμερα το 1973: Στον γάμο της Ζωζώς Σαπουντζάκη

Στις 2 Μαΐου 1973 οι κοσμικές στήλες (αλλά και κάποια πρωτοσέλιδα) των εφημερίδων ασχολήθηκαν με τον γάμο της Ζωζώς Σαπουντζάκη και του δικηγόρου Ανδρέα Πολίτη, ο οποίος είχε τελεστεί δυο μέρες νωρίτερα, στις 30 Απριλίου, Δευτέρα του Πάσχα εκείνης της χρονιάς.

Από την ιστοσελίδα be2news.gr

Σύμφωνα με τις εφημερίδες, ο γάμος ήταν... αιφνίδιος, καθώς το ζευγάρι επιθυμούσε η τελετή να γίνει σε πολύ στενό κύκλο. Το ζευγάρι γνωριζόταν από παλιά (ο Πολίτης ανέλαβε κάποια στιγμή να τακτοποιήσει τις φορολογικές της υποχρεώσεις, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της Πειραϊκής-Πατραϊκής), αλλά ο δεσμός τους είχε ξεκινήσει έναν χρόνο πριν. Την απόφαση για τον γάμο την πήραν στα μέσα του Φλεβάρη του '72, αλλά αποφάσισαν να μην τη δημοσιοποιήσουν, γιατί δεν ήθελαν να γίνει "μεγάλη φασαρία στην εκκλησία". Έτσι καλεσμένα ήταν όλα κι όλα δέκα αγαπημένα τους πρόσωπα--κι ανάμεσά τους μόνο δύο καλλιτέχνιδες: η Εύα Στυλ και η Ρένα Βλαχοπούλου.

Από το πρωτοσέλιδο της Απογευματινής
που κατά τ' άλλα περιείχε μόνο δυσάρεστες ειδήσεις...

Μάλιστα, όπως έγραψε η Βραδυνή, η Ρένα άφησε μόνο του στη Βάρκιζα τον εορτάζοντα σύζυγό της Γιώργο Λαφαζάνη και βρέθηκε στον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη για να δώσει τις ευχές της στο ζευγάρι: "Συγκινημένη η Ρένα φίλησε την νύφη και της έβαλε στο χέρι δυο χρυσά σκουλαρίκια με μπλε πέτρες" (το επιβεβαίωσε η Ζωζώ αμέτρητες φορές σε διηγήσεις της στα χρόνια που ακολούθησαν--ενώ συχνά ανέφερε πως η Ρένα της στάθηκε και τις δύσκολες μέρες μετά τον θάνατο του Πολίτη).

Το νιόπαντρο ζευγάρι δήλωσε πάντως πως οι αμέτρητες φίλες και φίλοι τους θα είχαν την ευκαιρία να τους ευχηθούν σύντομα από κοντά σε μια μεγάλη δεξίωση που θα διοργάνωναν στο σπίτι τους στην Κινέττα. Αυτό βέβαια θα συνέβαινε μετά το ταξίδι του μέλιτος που θα κρατούσε, όπως είπαν, περίπου 120 μέρες...


Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022

Δεκατρία χρόνια χωρίς τη Δανάη Στρατηγοπούλου

Σήμερα συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τον θάνατο της Δανάης Στρατηγοπούλου. Ανυπέρβλητη ερμηνεύτρια του ελαφρού, κυρίως, τραγουδιού--και αυτή της η ιδιότητα επισκίασε όλες τις υπόλοιπες, επίσης σημαντικές: μεταφράστρια κυρίως ισπανικής και γαλλικής λογοτεχνίας--μετέφρασε σχεδόν όλο το ποιητικό έργο του Πάβλο Νερούδα--, ποιήτρια--με μια δική της ξεχωριστή γραφή, δημοσιογραφική--, συνθέτρια και στιχουργός. Καθηγήτρια ελληνικής λαογραφίας και δημοτικής ποίησης στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο στη Χιλή.

Αλλά και σύζυγος, μάνα και γιαγιά. Και ακόμα "γιαγιά" για μερικά τυχερά νέα παιδιά που τα αγαπούσε πολύ και τα ονόμαζε "τα εγγονοθέτημένα μου", και φίλη ξεχωριστή για ανθρώπους όλων των ηλικιών. Συντρέχτρα και προστάτιδα αδικημένων πλασμάτων--έδινε και την τελευτία της πεντάρα για να βοηθήσει όταν μπορούσε--, αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης--φυλακίστηκε για τη δράση της στο ΕΑΜ και αναγκάστηκε να ζήσει με ψευδώνυμο, στην παρανομία, τους τελευταίους μήνες της Κατοχής--, προοδευτικός άνθρωπος, φεμινίστρια, προτού έρθει ακόμα έρθει ο φεμινισμός στην Ελλάδα, ελεύθερη, ανεξάρτητη γυναίκα.

Η κόρη της, η σπουδαία ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός Λήδα Χαλκιαδάκη, "το πιο ωραίο μου ποίημα" έλεγε η ίδια η Δανάη, θα τιμήσει τη μνήμη της στις 9 Φεβρουαρίου 2022, στον πολυχώρο Αλεξάνδρεια. Μαζί με την εκλεκτή ερμηνεύτρια Νένα Βενετσάνου και τον πιανίστα Χρήστο Κουμούση θα παρουσιάσουν ένα ξεχωριστό πρόγραμμα, με τραγούδι, ποίηση και αναμνήσεις...

Το όνομα της Δανάης συνδέθηκε κυρίως με το έργο του Αττίκ και του Χρήστου Χαιρόπουλου, αλλά και με σπουδαία τραγούδια του Μιχάλη Σουγιούλ και του Κώστα Γιαννίδη. Μα και πόσους ακόμα συνθέτες δεν τραγούδησε, πόσα και πόσα τραγούδια, ελληνικά και ξένα, δεν σφραγίστηκαν από τις δικές της ερμηνείες... Πότε μόνο με την κιθάρα της, πότε με τη συνοδεία στο πιάνο από σπουδαίους πιανίστες όπως ο Μίμης Πλέσσας και ο Λεβ, πότε με τη συνοδεία μεγάλων και μικρότερων ορχηστρών, η φωνή της ακούγεται πάντα σαν βελούδο και μας μεταφέρει το μοναδικό "σκεπτόμενο αίσθημά" της...



Ευχαριστώ από καρδιάς τη Λήδα Χαλκιαδάκη για την παραχώρηση των φωτογραφιών. Διαβάστε ένα εκτενές αφιέρωμα στην αξέχαστη Δανάη εδώ και μια συζήτηση με τη Λήδα εδώ.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Σαν σήμερα το 1947: Ρεσιτάλ στο Ριάλτο της Αλεξάνδρειας

Στις 6 Ιανουαρίου 1947 η εφημερίδα Ταχυδρόμος της Αιγύπτου δημοσίευσε μια κριτική για το πρωινό ρεσιτάλ που είχαν δώσει την προηγούμενη μέρα η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Σπάρτακος στο κινηματοθέατρο Ριάλτο της Αλεξάνδρειας.


Η Ρένα και ο Σπάρτακος εμφανίζονταν στο νυχτερινό κέντρο Carlton της Αλεξάνδρειας από τις 14 Δεκεμβρίου (αφού προηγουμένως είχαν θριαμβεύσει επί ενάμιση μήνα στο Κάιρο). Ωστόσο, πολλοί, ομογενείς κυρίως, δεν είχαν καταφέρει ακόμα να τους θαυμάσουν όχι επειδή αδιαφόρησαν, όπως είχε γράψει στις 4 Ιανουαρίου ο Ταχυδρόμος, "αλλά λόγω της αδυναμίας των να εγκαταλείψουν την στέγην τας νύκτας ή και της αδυναμίας των όπως αγρυπνήσουν". Για αυτόν τον λόγο προγραμματίστηκε το ρεσιτάλ της Ρένας Βλαχοπούλου "τη συμπράξει του κ. Σπαρτάκου" για τις 11 το πρωί της Κυριακής 5 Ιανουαρίου και ο συντάκτης δήλωνε βέβαιος πως "η ευρεία αίθουσα και τα θεωρεία [του Ριάλτο] θα πληρωθούν κόσμου ποθούντος να απολαύση το τραγούδι της διασήμου Ελληνίδος και του εξαιρετικού συνεργάτου της". 

Την επομένη του ρεσιτάλ η εφημερίδα επανήλθε με ένα ενθουσιώδες κείμενο:

ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ "ΡΙΑΛΤΟ"
Εξαιρετική επιτυχία εσημείωσε το χθεσινό ρεσιτάλ της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιάννη Σπαρτάκου στο "Ριάλτο". Η Ρένα έχει πολύμορφο τάλαντον. Ετραγούδησε Ελληνικά και ξένα τραγούδια, ετραγούδησε σαν αριστοκράτισσα καλλιτέχνις του σαλονιού και σαν μόρτισσα των σοκακιών της Πλάκας, ετραγούδησε Αγγλικά, Ισπανικά, Αράπικα, μεταμορφώθηκε από Ευρωπαία σε Ανατολίτισσα, σ' Αμερικάνα κι από Αμερικάνα σε χωριατοπούλα της Μακεδονίας, άλλαξε χίλιους τόνους η φωνή της και μύριες φάσεις η φυσιογνωμία της και μας φάνηκε απαράλλακτη σαν εκείνο το πουλί που ξέρει να μιμήται τις φωνές όλων των άλλων πουλιών--από του αηδονιού ως της κουκουβάγιας--πράγμα που δεν το εμποδίζη νάχη και δική του προσωπικότητα απάνω από όλες αυτές τις ξένες προσωπικότητες που υποδύεται.
Κι ο Γιάννης Σπάρτακος ήρεσεν επίσης πολύ και εχειροκροτήθη. Ήρεσε και ως συνθέτης και ως εκτελεστής. Πολλά από τα τραγούδια που είπε η Ρένα ήταν δικά του. Κι ο ίδιος έπαιξε επανειλημμένως στο πιάνο διάφορα σόλα.
Άλλα τραγούδια που ήρεσαν πολύ ήσαν του κ. Στέλιου Χριστοφίδη (Διογένη) με μουσική του Σπαρτάκου.
Εξαίσια κόνιστρα με άνθη επετέλεσαν το πλαίσιον, μέσα στο οποίον η Ρένα ετραγουδούσε καθ' όλο το δεύτερο μέρος του προγράμματος.
****
Χθες το απόγευμα ο ιμπρεσάριος της Κας Βλαχοπούλου, κ. Στραβελάκης, ανεχώρησεν αεροπορικώς εις Κύπρον διά να προετοιμάση τόσον την εκεί άφιξιν της Ρένας και του Σπαρτάκου, όσον και της μεγάλης μας καλλιτέχνιδος Κατερίνας Ανδρεάδη και του θιάσου της.
Ταχυδρόμος της Αιγύπτου, 6-1-1947

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Σπάρτακος
γιορτάζουν την επιτυχία τους
τη βραδιά της αλεξανδρινής τους πρεμιέρας στο Carlton

Η Κατερίνα Ανδρεάδη εμφανιζόταν επίσης με τον θίασό της στην Αλεξάνδρεια, στο θέατρο Μοασσάτ. Την ίδια εκείνη μέρα που δόθηκε το ρεσιτάλ στο Ριάλτο, η Κατερίνα έδωσε μια λαϊκή μεσημεριανή παράσταση με την κωμωδία Κυριακή αργία και στη συνέχεια δυο παραστάσεις με την κωμωδία του Λουί Βερνέιγ Ο έρως διατάσσει, ενώ σαν σήμερα, στις 6 Ιανουαρίου, ο θίασος έπαιξε το έργο του Γρ. Ξενόπουλου Ο ποπολάρος. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως, για τον Rena Fan τουλάχιστον, θα παρουσίαζε η "ντόπια επιθεώρηση" του Αντώνη Πλωμαρίτη Η Σουσού στην Αλεξάνδρεια, που παρουσίασε ο θίασος της Κατερίνας στις 10 Ιανουαρίου.


Και για να ολοκληρώσουμε την περιγραφή του μουσικού κλίματος της Αλεξάνδρειας εκείνης της περιόδου, να αναφέρω ότι το απόγευμα της Κυριακής 5 Ιανουαρίου οι φίλες και οι φίλοι της κλασικής μουσικής είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα ρεσιτάλ του πιανίστα Γιώργου Θέμελη, ο οποίος απέδωσε τέσσερις σονάτες του Μπετόβεν στο Lycée Français, ενώ λίγες μέρες μετά, στις 11 Ιανουαρίου, τραγούδησε στο Ωμπέρζ Μπλε ο Ζωρζ Γκεταρί...







Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2022

Σαν σήμερα το 1993: Mambo party.....

Στις 5 Ιανουαρίου 1993 οι κοσμικές στήλες κάποιων αθηναϊκών εφημερίδων ασχολήθηκαν με μια χορευτική βραδιά που διοργάνωσε λίγο πριν την εκπνοή του 1992 το περιοδικό Διπλό Τηλέραμα και η δισκογραφική εταιρία Lyra στο τότε δημοφιλές club Αυτοκίνηση. Θέμα της βραδιάς η αναβίωση του μάμπο, της χορευτικής τρέλας της δεκαετίας του '50. 

Ρένα Βλαχοπούλου και Φώτης Μεταξόπουλος
χορεύουν μάμπο...
Πηγή φωτογραφιών:
Διπλό Τηλέραμα

Αρκετά αστέρια και αστεράκια της εγχώριας showbiz παραβρέθηκαν στη βραδιά, ωστόσο την παράσταση και τα φλας έκλεψαν η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Φώτης Μεταξόπουλος που προφανώς πήγαν στην Αυτοκίνηση αμέσως μετά την παράσταση της επιθεώρησης Για την Ελλάδα ρε γαμώτο στο θέατρο Ακροπόλ--η Ρένα μάλιστα φορούσε το ταγέρ που φορούσε και στη σκηνή, τις πρώτες εβδομάδες των παραστάσεων στο νούμερο "Νυχτερινά ψώνια" (που αργότερα αντικαταστάθηκε με το "Να βρω την ησυχία μου"...). Φυσικά ο Μεταξόπουλος δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό του να κάνει τη Ρένα φιόγκο, όπως συνήθιζε να κάνει στις επιθεωρήσεις της δεκαετίας του '60 και του '70...

Ρένα Βλαχοπούλου και Φώτης Μεταξόπουλος χορεύουν μάμπο...
Πηγή φωτογραφίας : 
Διπλό Τηλέραμα

Ωστόσο δεν επιδόθηκε μόνο η Ρένα στον χορό: στους ρυθμούς του μάμπο χόρεψε και ο σύζυγός της Γιώργος Λαφαζάνης με παρτενέρ του την ηθοποιό και τραγουδίστρια Νέλλη Γκίνη...

Η Νέλλη Γκίνη και ο Γιώργος Λαφαζάνης
στους ρυθμούς του μάμπο.
Πηγή φωτογραφίας:
Ελεύθερος Τύπος, 5-1-1993 

Εκείνη τη σεζόν στη σκηνή του Ακροπόλ η Ρένα θύμιζε στο κοινό μια παλιά της επιτυχία γραμμένη πάνω σε λατινοαμερικανικούς ρυθμούς που αρχικά χαρακτηρίστηκε μάμπο αλλά ανήκει μάλλον στο είδος της σάμπα. Σε κάθε περίπτωση η Ρένα το τραγουδούσε απολαυστικά, ιδίως στην πρώτη του δισκογραφική καταγραφή το μακρινό 1952...

Με το κέφι και την τρέλα της Ρένας Βλαχοπούλου σας εύχομαι καλή χρονιά. Να προσέχετε αυτές τις παράξενες μέρες και να έχουμε όλες και όλοι την υγειά μας...


Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021

Σαν σήμερα το 1990: Προτάσεις για διακοπές και πρεμιέρα

Την Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 1991 η στήλη "Ένας επώνυμος προτείνει" του "Extra Μαγκαζίνο" της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος δημοσίευσε μια συνέντευξη της Ρένας Βλαχοπούλου: κάθε Παρασκευή ένα όνομα του καλλιτεχνικού χώρου πρότεινε στις αναγνώστριες και τους αναγνώστες της εφημερίδας μέρη για εκδρομές και αποδράσεις, και εκείνη την Παρασκευή ήταν η σειρά της Ρένας, η οποία όμως πρωτοτύπησε προτείνοντας να... μείνουμε στο σπίτι!


Διακοπές... λιτότητας!

Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
"Λοιπόν, τα πράγματα είναι γνωστά σε όλους μας. Η εθνική μας οικονομία, το ξέρει και η κουτσή Μαρία, κάθε άλλο παρά χαίρει άκρας υγείας. Κι αν πριν το χέρι έκανε 'τζιζ', κάθε φορά που έμπαινε στην τσέπη, τώρα πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικό. Οικονομία, λοιπόν! Οικονομία και στις εκδρομές!" Έτσι μας είπε και η Ρένα Βλαχοπούλου, όταν της ζητήσαμε να σας προτείνει ταξίδια!
Της ζητήσαμε να μας πει κάποιες ιδέες για εκδρομές που μπορούν να κάνουν οι αναγνώστες του EXTRA. Εκδρομές στο εσωτερικό της Ελλάδας ή στο εξωτερικό.
"Καλέ, τι εξωτερικό μου λες τώρα, πουλάκι μου;", απάντησε. "Για εξωτερικά είμαστε τώρα; Ααα, να κάνετε όλοι οικονομία! Τι τις θέλετε τις Ιταλίες και τα Λονδίνα;".
Ωραία, να περιμένουμε δηλαδή ότι θα μας προτείνετε Ελλάδα, της απαντήσαμε.
"Ναι, Ελλάδα, γιατί εκτός των άλλων είναι υπέροχη".
Μιλάτε, ασφαλώς, έχοντας στο μυαλό σας την πατρίδα σας, την Κέρκυρα", της είπαμε.
"Μωρέ την Κέρκυρα έχω στο μυαλό μου που την αγαπώ τόσο πολύ, αν και με πίκρανε τώρα τελευταία [Σημείωση του Rena Fan: η κοινότητα της Δασιάς είχε τοποθετήσει περίπτερο και κάδους σκουπιδιών έξω από το εξοχικό της...]. Αλλά, τέλος πάντων, ας το αφήσουμε αυτό. Προτείνω, λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες την Κέρκυρα. Ειδικά αυτή την εποχή είναι πανέμορφη και ήσυχη. Όμως, για στάσου! Εδώ είπαμε να κάνουμε οικονομία. Και εγώ το εννοώ για τα καλά. Και η Κέρκυρα και μακριά είναι και περισσότερα χρήματα θα ξοδέψουμε. Δεν την αφήνουμε εκεί που είναι και να προτιμήσουμε καλύτερα κάποιο από τα νησάκια του Αργοσαρωνικού; Γιατί, λίγα μας πέφτουνε; Άντε και μερικά νησιά να επισκεφθούμε. Είναι όλα πανέμορφα και οι 'αγιογδύτες' πρέπει να έχουν σταματήσει τις καλοκαιρινές εξορμήσεις τους. Άρα θα μας στοιχίσουν και φτηνά".
--Μα, για ένα λεπτό, σε λίγο θα μας πείτε να μείνουμε στο σπίτι.
--Γιατί όχι, μπρε; Άσχημα θα περάσουμε; Να 'ναι καλά το βίντεο--αν και δεν είμαι φανατική του είδους--, η τηλεόραση ή ακόμα καλύτερα μια καλή παρέα με δυο-τρεις φίλους. Ήσυχα κι ωραία! Παίξτε χαρτιά, τραγουδήστε ή οργανωθείτε για τη βδομάδα που θα έρθει! Κοίτα, πήγα να το ξεχάσω: πηγαίντε και σε κανένα θέατρο! Τα περισσότερα έχουν, ήδη, αρχίσει! Άντε και καλό Σαββατοκύριακο.
--Μισό λεπτό, κυρία Βλαχοπούλου, πείτε μας την πιο ωραία ανάμνησή σας από κάποιες διακοπές σας.
--Όσο ωραία κι αν έχω περάσει κάπου ή όσο άσχημα, το περνάω στο παρελθόν. Το χθες το ξεχνάω. Αυτό που έχει σημασία είναι να κοιτάζουμε το μέλλον...
--Η Ρένα Βλαχοπούλου γεννήθηκε: στην Κέρκυρα.
--Είναι παντρεμένη: 24 ολόκληρα χρόνια.
--Με τον: Γεώργιο Λαφαζάνη, εκ Νικαίας.
--Το αγαπημένο της χόμπι είναι το: νοικοκυριό.
--Το μεγαλύτερο όνειρό της: "Σ' αυτή την ηλικία όνειρα; Το όνειρό μου είναι να πεθάνω όρθια στα πόδια μου!" [Αναστεναγμός και φατσούλα του Rena Fan: L]
--Η καλύτερη συνεργασία: "Πάντα είχα πολύ καλές συνεργασίες, δόξα τω Θεώ".
--Η αγαπημένη της ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε: "Όλες τις αγαπάω εξίσου. Να πω την 'Πρωτευουσιάνικη περιπέτεια' [sic], που ήταν και η πρώτη έγχρωμη".
--Το μεγαλύτερο αμάρτημά της: "Δεν ξέρω αν έχω αμαρτήσει η κακομοίρα!"
--Το ρητό που αγαπά: "Πίστευε και μη ερεύνα".
--Μια ευχή για μας: "Να έχουμε ησυχία και να κοιτάξουμε το μέλλον να το χτίζουμε σωστά".
Ελεύθερος Τύπος, 26-10-1990

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Τάσος Πεζιρκιανίδης και ο Γιάννης Μιχαλόπουλος
στη συνέντευξη Τύπου για την επιθεώρηση
Ούτε.. Ψηλός στον κόρφο μας
που δόθηκε στις 24 Οκτωβρίου στο θέατρο Ακροπόλ.
Ρενοφανατική λεπτομέρεια: Η Ρένα φορούσε τα ίδια ρούχα
και στη συνέντευξη Τύπου για την επιθεώρηση
Τρελλάντα Λαμπάντα
που είχε ανέβει επίσης στο Ακροπόλ
την προηγούμενη χειμερινή σεζόν (1989-90)

Και μπορεί η Ρένα να πρότεινε στον κόσμο να πάει στο θέατρο, ξέχασε όμως να αναφέρει ότι και η ίδια είχε πρεμιέρα! Το ίδιο εκείνο βράδυ της Παρασκευής δόθηκε στο θέατρο Ακροπόλ η πρεμιέρα της επιθεώρησης Ούτε... Ψηλός στον κόρφο μας, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστας Καρράς, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Τάσος Πεζιρκιανίδης, Σωτήρης Τζεβελέκος, Κάτια Αθανασίου, Μάγδα Τσαγγάνη, Σταμάτης Τζελέπης, Έλντα Πανοπούλου, Ελεάνα Μίχα, Μάκης Δελαπόρτας. Σκηνοθέτης, χορογράφος και βασικός χορευτής ο Φώτης Μεταξόπουλος, ενώ συμμετείχε και ο... ξυλοπόδαρος Βαγγέλης Μανιάτης. Τα ρεπορτάζ των εφημερίδων έγραψαν με συντομία ότι η πρεμιέρα σημείωσε μεγάλη επιτυχία--ωστόσο ασχολήθηκαν περισσότερο με την επιθεώρηση λίγες μέρες μετά, γιατί το βράδυ της Τρίτης 30 Οκτωβρίου παρακολούθησαν την παράσταση ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τη σύζυγό του Μαρίκα και κάποιους υπουργούς της κυβέρνησής του...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2021

Σαν σήμερα το 1983: Θέατρο Τέχνης εναντίον Ορφέα;

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1983 διαβάζουμε στη στήλη "Μικροπολιτικά" της εφημερίδας Τα Νέα:

Ποιοι παν σε ποιους

Δυο δημοφιλείς ηθοποιοί βρέθηκαν χθες, λίγο πριν το μεσημέρι, στο Προεδρικό Μέγαρο: η Ρένα Βλαχοπούλου κι ο Γιάννης Μιχαλόπουλος... Συναντήθηκαν με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας [Κωνσταντίνο Καραμανλή] και μετά τα είπαν με το γενικό γραμματέα της Προεδρίας της Δημοκρατίας ι. Π. Μολυβιάτη. Τι είπαν;

Η φημολογία λέει ότι η επίσκεψη είχε σχέση με το γνωστό θέμα του "Ορφέα" που γίνεται θέατρο. Με τι άλλο μπορούσε να είχε δηλαδή;

Την ίδια πάνω-κάτω ώρα ο Θανάσης Βέγγος βρισκόταν στο γραφείο του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Γ. Αλ. Μαγκάκη, που τον δέχθηκε με μεγάλη εγκαρδιότητα.

--Καλέ μου άνθρωπε, του είπε ο δημοφιλής Θανάσης, πάνε να μας κλείσουν το θέατρο!

Δυο επισκέψεις που σπάνε την παράδοση: οι πολιτικοί να πηγαίνουν στους... ηθοποιούς--και να φωτογραφίζονται στα παρασκήνια μαζί τους...

Τα Νέα, 27-9-1983

Ποιο ήταν το γνωστό θέμα του Ορφέα; Όλα είχαν αρχίσει δυο εβδομάδες νωρίτερα, όταν ο Κάρολος Κουν ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου πως η λειτουργία του Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης απειλούνταν από τη μετατροπή του κινηματογράφου Ορφέα σε θέατρο που θα στέγαζε τις επιθεωρησιακές παραγωγές του Ηλία Μαροσούλη, ο οποίος φιλοδοξούσε να μεταφέρει τα γιγαντιαία θεάματα του Δελφινάριου σε χειμερινό θέατρο του αθηναϊκού κέντρου.

Πετυχημένο, ομολογουμένως, λογοπαίγνιο της Ελευθεροτυπίας...

Στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1983 ο Κάρολος Κουν δήλωσε ότι το Θέατρο Τέχνης απειλείται απροσδόκητα με αφανισμό εάν ανέβει το "χολιγουντιανού τύπου σόου" στον Ορφέα, στο υπόγειο του οποίου λειτουργούσε το Θέατρο Τέχνης. Ο Κουν δήλωσε πως με βάση την εμπειρία από τη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα που είχε δοθεί λίγους μήνες νωρίτερα στον ίδιο χώρο, ήταν αδύνατον να λειτουργήσει το θέατρο λόγω της φασαρίας και των κραδασμών στη σκηνή του Ορφέα που φτάνουν μέχρι το Υπόγειο. Ο Γιώργος Λαζάνης επισήμανε πως για το θέμα ζητήθηκαν συμβουλές από έναν καθηγητή της ακουστικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ο οποίος απεφάνθη πως λύση θα υπάρξει μόνο αν γίνει πλήρης ηχομόνωση--πράγμα που θα χρειαστεί πολύχρονη δουλειά κι ένα κόστος 20 έως 25 εκατομμυρίων δραχμών, ποσό που το Θέατρο Τέχνης αδυνατούσε να πληρώσει.

Εκτός όμως από την εκκωφαντική επιθεωρησιακή μουσική ο Κουν έθεσε και το ζήτημα της πρόσβασης του κοινού στο Θέατρο Τέχνης: "Η είσοδος από την οδό Σταδίου θα είναι προβληματική με τον φοβερό συνωστισμό που θα υπάρχει για το σώου του Ορφέα. Πέρυσι με τον Νταλάρα οι θεατές μας παίζανε ξύλο για να μπουν μέσα..."

Και ο Κουν συμπλήρωσε: "Είμαστε εδώ 30 χρόνια... Από δω βγήκε μια γενιά ηθοποιών και θεατών, βγήκανε όλοι οι θιασάρχες, οι μουσικοί, οι σκηνογράφοι, οι συγγραφείς, οι μεταφραστές, που σήμερα πλουτίζουν ολόκληρο το ελληνικό θέατρο. Θέλουμε να προστατεύσουμε και το κοινό του Θεάτρου Τέχνης και τη συνέχεια της εργασίας μας". 

Ο Ορφέας πριν τη μετατροπή του σε θέατρο
Πηγή φωτογραφίας:
Τα Νέα, 14-9-1983

Στη συνέχεια ο Κάρολος Κουν αναφέρθηκε στις ενέργειες στις οποίες προέβη το Θέατρο Τέχνης: "Στείλαμε μια εξώδικο στη Φιλεκπαιδευτική Εταιρία στο Αρσάκειο που σ' αυτήν ανήκει το κτίριο και προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επαφή με τους υπεύθυνους του ιδρύματος, πράγμα που απέφυγαν. Επικαλούμαστε όσα είπε ο Πρωθυπουργός [Ανδρέας Παπανδρέου] παλιότερα για τη μετατροπή του Αρσακείου και τη στέγαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, επικαλούμαστε τον υπουργό Χωροταξίας για το ρυθμιστικό της Αθήνας (όπως αναφέρει σκοπός του είναι η ανάπλαση της περιοχής με τη δημιουργία νέας πλατείας, των δικαστηρίων, την ανάδειξη του Αρσακείου με ποιοτική παρέμβαση στη λειτουργία του). Κάνουμε ακόμα έκκληση στο υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο γνωρίζει την παράδοση του Θεάτρου Τέχνης και στο υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο θα στεγάσει το Συμβούλιο της Επικρατείας". Και ο Κουν κατέληξε: "Χωρίς να έχουμε καμιά διαφορά με τους καλλιτέχνες που θα εργαστούν από πάνω μας στον 'Ορφέα', βλέπουμε ότι δεν υπάρχει τρόπος συνύπαρξης και των δύο θεάτρων. Μακάρι να υπήρχε τρόπος."

Όταν ρωτήθηκε για το ρεπερτόριο εκείνης της σεζόν ο Κουν δήλωσε: "δεν έχω να πω τίποτα, πριν λυθεί το θέμα του 'Ορφέα'. Θ' αρχίσουμε πάντως με την 'Κασέτα' [Σημείωση του Rena Fan: επιτυχία της προηγούμενης σεζόν]. Αν αρχίσουμε..."

Σκηνή από την Κασέτα της Λούλας Αναγνωστάκη. Πρωταγωνιστούσαν
οι Μίμης Κουγιουμτζής, Σοφία Ολυμπίου, Λάζαρος Γεωργακόπουλος,
Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Λυδία Κονιόρδου

Μετά τη διαμαρτυρία του Κουν, η αστυνομία επενέβη και άρχισε να φρουρεί το θέατρο ολόκληρο το 24ωρο απαγορεύοντας κάθε εργασία ανακαίνισης στον Ορφέα, ακόμα και την κατασκευή σκηνικών για την παράσταση. Ο Αντώνης Τρίτσης που ήταν τότε υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος, δήλωσε στις εφημερίδες πως αποφάσισε τη διακοπή των εργασιών, γιατί "οι επιχειρηματίες που νοίκιασαν το κινηματοθέατρο δεν είχαν άδεια για τη διεξαγωγή των εργασιών. Ο χώρος είναι κοινόχρηστος και για οποιαδήποτε εργασία χρειάζεται η έγκριση της πολεοδομικής υπηρεσίας. Όσο για το Θέατρο Τέχνης, είναι ιστορικό θέατρο, αναπόσπαστο μέρος του διατηρητέου Αρσακείου και ο ενοικιαστής του 'Ορφέα' θα πρέπει να το προστατεύσει με ηχομόνωση και ξεχωριστή είσοδο". Ο Τρίτσης επισήμανε ακόμα πως οι αρμόδιοι υπουργοί θα συζητήσουν με την ιδιοκτήτρια Φιλεκπαιδευτική Εταιρία την περίπτωση αγοράς των κτιρίων από το κράτος ή τη μακροχρόνια μίσθωσή τους για τη στέγαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, οπότε σε εκείνη την περίπτωση "θ' αναθεωρηθεί φυσικά η μίσθωση του 'Ορφέα' στην εταιρία 'Φοίβος Α.Ε.'".

Οπότε ήταν η σειρά της άλλης πλευράς να εκφράσει τις απόψεις της. Ο θεατρικός επιχειρηματίας Ηλίας Μαροσούλης οργάνωσε κι εκείνος συνέντευξη Τύπου στις 13 Σεπτεμβρίου, στην οποία μάλιστα παραβρέθηκε και ο Γιώργος Λαζάνης εκ μέρους του Θεάτρου Τέχνης. Παρόντες ήταν επίσης ο Νίκος Κούρκουλος ως πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου (Π.Ε.Ε.Θ.) και ο Δημήτρης Πιατάς ως εκπρόσωπος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.). Ο Κούρκουλος είπε πως πρέπει "να λειτουργήσουν και τα δύο θέατρα απρόσκοπτα. Δεν μπορεί να μείνουν χωρίς δουλειά τόσοι άνθρωποι σε περίοδο μάλιστα κρίσης. Λύση μπορεί να βρεθεί. Εύχομαι να βρεθεί σύντομα" και ο  Πιατάς συμφώνησε πως πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή. 

Ο Δημήτρης Πιατάς ανήκε επίσης στον θίασο του Ορφέα. Παρόντα στη συνέντευξη Τύπου ήταν βέβαια όλα τα στελέχη του θιάσου: η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Θανάσης Βέγγος, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, ο Φώτης Μεταξόπουλος και τα μικρότερα ονόματα, καθώς και το τεχνικό προσωπικό του θεάτρου (συνολικά 130 περίπου εργαζόμενες/-οι). Εκεί βρίσκονταν και οι συγγραφείς της επιθεώρησης που θα ανέβαινε στο θέατρο Ηλίας Λυμπερόπουλος, Λάκης Μιχαηλίδης και Ναπολέων Ελευθερίου και οι συνεργάτες και νομικοί σύμβουλοι του Μαροσούλη, οι οποίοι δήλωσαν ότι η μετατροπή του Ορφέα σε θέατρο ήταν νόμιμη, εφόσον ο χώρος είχε άδεια λειτουργίας ως κινηματοθέατρο.

Ρένα Βλαχοπούλου και Θανάσης Βέγγος στη συνέντευξη Τύπου
για τη διένεξη Ορφέα και Θεάτρου Τέχνης

Στη συνέχεια ο Ηλίας Λυμπερόπουλος δήλωσε: "Όλοι μας τιμούμε τον Δάσκαλο και κανείς δεν διανοείται να θίξει το Θέατρο Τέχνης". Η Ρένα Βλαχοπούλου είπε με τη σειρά της: "Ο Δάσκαλος ξέρει τι θα πει ανάγκη. Αυτό το θέατρο (ο Ορφέας) έγινε με θυσίες και είναι ανάγκη να δουλέψει για να δώσει δουλειά σε τόσο κόσμο". Το κλίμα έγινε κάπως δυσάρεστο, καθώς αφέθηκαν υπονοούμενα για "εντολές άνωθεν" που δόθηκαν στο Υ.Χ.Ο.Π. και είχαν ως αποτέλεσμα τη διακοπή των εργασιών, ενώ οι πρωταγωνιστές δήλωσαν πως ο Τύπος μεροληπτεί υπέρ του Θεάτρου Τέχνης, αντιμετωπίζοντας τους καλλιτέχνες της επιθεώρησης ως ηθοποιούς Β' κατηγορίας. Ο Φώτης Μεταξόπουλος είπε "Μας μεταχειρίζονται σαν να είμαστε παρακατιανοί... μπουλούκια...". Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος δήλωσε: "Η επιθεώρηση έχει προσφέρει πάρα πολλά... Είναι κι αυτή τέχνη. Μη μας χωρίζετε σε πατρίκιους και πληβείους...". Ο Γιώργος Κωνσταντίνου θύμισε στον Γ. Λαζάνη πως όταν έπαιζαν μαζί στους Όρνιθες του Αριστοφάνη ανακάλυψαν μια μέρα πως η Αστυνομία "είχε μπλοκάρει το θέατρο. Σήμερα βλέπουμε πάλι Αστυνομία να έχει μπλοκάρει το θέατρο...".

Αναφέρθηκε επίσης ότι από τη στιγμή που το Θέατρο Τέχνης κατάφερε να λειτουργήσει παράλληλα με τις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα στον Ορφέα, η επιθεώρηση δεν θα έπρεπε να δημιουργεί πρόβλημα, αφού τα μουσικά μέρη της θα είχαν μικρότερη διάρκεια. Ο Λαζάνης απάντησε πως η ενόχληση από τις συναυλίες διήρκεσε λίγες μόνο μέρες, ενώ η επιθεώρηση του Ορφέα θα ήταν ένα μόνιμο καθεστώς. Ο Ηλίας Μαροσούλης δήλωσε πως το θέμα της ηχομόνωσης μπορούσε να λυθεί, καθώς εντοπίστηκαν οι αεραγωγοί ενός εγκαταλελειμμένου συστήματος εξαερισμού τους οποίους βούλωσε ο ίδιος: όπως διαπίστωσε και ο Γ. Λαζάνης, με τον τρόπο αυτό ο ήχος δεν ενοχλούσε πια το Θέατρο Τέχνης, παρόλο που τα ηχεία δοκιμάστηκαν στα 100 ντεσιμπέλ (ο ρεπόρτερ της Ελευθεροτυπίας πάντως που κατέβηκε στο Υπόγειο του Κουν διαπίστωσε πως το θέμα δεν είχε λυθεί, αφού ο ήχος ήταν μεν μειωμένος, αλλά θα αποσπούσε σε κάθε περίπτωση τους ηθοποιούς του Θεάτρου Τέχνης από την προσήλωση που απαιτεί το ρεπερτόριό του).

Ο Μαροσούλης δεσμεύτηκε ότι θα φροντίσει την ηχομόνωση και ότι θα ανοίξει και μια ξεχωριστή είσοδο για το Θέατρο Τέχνης, ώστε να μην εμποδίζεται η προσέλευση των θεατών σε αυτό. Ο Λαζάνης βέβαια επισήμανε πως για να γίνουν όλες αυτές οι εργασίες θα πρέπει να δοθεί η άδεια από τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρία, η οποία αντέδρασε τελευταία από όλους, με ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στον Τύπο την 1η Οκτωβρίου και με την οποία διαβεβαίωνε πως όλες οι επεμβάσεις που σχεδίαζε ο Μαροσούλης ήταν νόμιμες και πως οι φόβοι του Κάρολου Κουν και του Υ.Χ.Ο.Π. ήταν αδικαιολόγητοι (ανακοίνωση που τρεις μέρες μετά προκάλεσε την οργή του Κώστα Γεωργουσόπουλου για την εταιρία που κατάντησε "κτηματομεσιτική" και χρησιμοποιεί το Θέατρο Τέχνης ως άλλοθι, ενώ τα μέλη της "εκπαιδευτικοί φροντίζουν για τη μόνωση και για την απομόνωση...").

Το θέμα, όπως είπαμε και στην αρχή, πήρε πολιτικές διαστάσεις. Βλαχοπούλου-Μιχαλόπουλος μίλησαν με τον Καραμανλή, τον οποίον όμως ευχαρίστησε και ο Κουν επειδή έδειξε ενδιαφέρον για το νέο θέατρο που παραχωρήθηκε στο Θέατρο Τέχνης, στην οδό Φρυνίχου, το οποίο θα ήταν έτοιμο σε δύο χρόνια. Η Απογευματινή ενέπλεξε και τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου στο θέμα, με αντιπολιτευτικές αιχμές, λέγοντας πως η κυβέρνηση είναι χρεωμένη και στις δυο πλευρές: "Ο πρωθυπουργός χρωστάει τα πρώτα του μαθήματα υποκριτικής στον Κάρολο Κουν. Τα πήρε στο Αμερικανικό Κολλέγιο, όπου φοίτησε ο κ. Παπανδρέου και δίδασκε ο μετέπειτα δημιουργός του Θεάτρου Τέχνης". Κάτι χρωστάει όμως το ΠΑΣΟΚ και στον Ηλία Μαροσούλη, αφού, σύμφωνα με την Απογευματινή, φιλοκυβερνητική εφημερίδα έγραψε πως ο επιχειρηματίας "υπήρξε, απ' ό,τι ξέρουμε, από χρόνια φίλος του ΠΑΣΟΚ, κι απ' αυτούς που κατέβαλαν τον οφειλόμενο οβολό τους--στην προεκλογική περίοδο"...

Ο Ηλίας Λυμπερόπουλος επέμενε, στη στήλη του στο Έθνος, να αποδίδει τη διένεξη "στην αριστοκρατική αντίληψη κυβερνητικών και κουλτουριάρηδων κύκλων", που "ξαφνικά απόχτησαν... πουριτανισμό και... αλλεργία απέναντι στα--πράγματι πολλές φορές--αχαλίνωτα σόκιν και στις βωμολοχίες", και στη "βαθύτερη απέχθεια" μερικών που δεν θέλει να κατονομάσει "απέναντι στις λαϊκές μάζες, το 'συφερτό' όπως το ονομάζουν--χωρίς βέβαια να σκέφτονται πως αυτός ο 'συφερτός' είναι που όταν ξύπνησε έφερε την Αλλαγή". Άλλωστε, παρατηρεί πως το κύμα της βωμολοχίας "το ξεκίνησαν και το φούντωσαν πρώτοι και καλύτεροι οι λεγόμενοι 'κουλτουριάρηδες' νεώτεροι συγγραφείς (Σκούρτης, Αρμένης, Ευθυμιάδης)" που τα βωμολοχικά τους έργα αγκάλιασαν οι ίδιοι κριτικοί που "σοκάρονται" από την επιθεώρηση... (Είναι γεγονός πάντως πως οι επιθεωρήσεις τόσο του Ορφέα όσο και των άλλων μουσικών θεάτρων στηλιτεύτηκαν ιδιαίτερα από την κριτική εκείνης της σεζόν για τη βωμολοχία τους...).

Αλαλούμ Ελλάς στον Ορφέα, Η κασέτα στο Θέατρο Τέχνης

Τελικά, στις 8 Οκτωβρίου διαβάζουμε πως βρέθηκε η χρυσή τομή. Το Υ.Χ.Ο.Π. έδωσε τις απαιτούμενες άδειες στον Ηλία Μαροσούλη, ώστε να κατασκευάσει την απαραίτητη ηχομόνωση που θα διαφυλάσσει τη λειτουργία του Θεάτρου Τέχνης, και να διασφαλίσει την απρόσκοπτη προσέλευση του κοινού στο Θέατρο Τέχνης, έως ότου δοθεί μια οριστική λύση με διαφορετική διαρρύθμιση της εισόδου.

Τα συνεργεία του Μαροσούλη ρίχτηκαν στη δουλειά, ώστε να δοθεί η πρεμιέρα της επιθεώρησης Αλαλούμ Ελλάς στις 27 Οκτωβρίου--μόνο που, όπως ίσως δούμε άλλη φορά, οι ηθοποιοί ήταν κάπως ανέτοιμοι. Ο επιχειρηματίας δήλωσε πως η ανακαίνιση, η ηχομόνωση και όλες οι εργασίες κόστισαν 80 εκατομμύρια δραχμές. Στη συνέντευξη Τύπου, όμως, δυο μέρες πριν από την πρεμιέρα, ο Φώτης Μεταξόπουλος προκάλεσε την ενόχληση κάποιων δημοσιογράφων όταν επικεφαλής του μπαλέτου τους έδωσε μια γεύση από τη φαντασμαγορική έναρξη του έργου (με τις απαραίτητες ακτίνες λέιζερ, που ως καινούριο φρούτο στον χώρο του θεάματος είχαν ήδη καταντήσει "μαϊντανός"--και κόστισαν μάλιστα 15 εκατομμύρια).

Κι ενώ η μουσική κι οι στίχοι έχουν ένα δυνατό ρυθμό ο Μεταξόπουλος λέει σε μια στιγμή (με χιούμορ;): "Σιγά-σιγά μην ενοχλήσουμε τον Κουν". Τότε η ένταση χαμηλώνει για λίγο για να ξανανέβει μετά από ένα λεπτό, για να ακουστεί και πάλι στο στυλ "Καίσαρ-Καίσαρ" το "Ορφέας-Ορφέας".

Ο Μεταξόπουλος είπε ακόμη ότι το πρώτο νούμερο της επιθεώρησης δείχνει ένα ζευγάρι, που ενώ θέλει να πάει στου Κουν, κατά λάθος μπαίνει στον "Ορφέα". Φεύγει, αλλά στου Κουν--λέει--δεν τους αφήνουν, γιατί έχει αρχίσει το έργο, και για να μη μείνουν απέξω στο κρύο, παρακαλούν και τους αφήνουν να μπουν στον "Ορφέα".

Στο "γιατί ρίχνουν λάδι στη φωτιά" αφού αυτή η διένεξη έχει τελειώσει (μπήκε ηχομόνωση, φτιάχτηκε ξεχωριστή θεατρική είσοδος), ένας από τους συγγραφείς κι ο επιχειρηματίας μας είπαν: "Είναι ένα είδος χιούμορ". Στην κρίση σας...

Ελευθεροτυπία, 27-10-1983

Ο Ορφέας λειτούργησε για λίγο καιρό ακόμα ως θέατρο. Ανέβηκαν εκεί οι επιθεωρήσεις Έξω η Ελλάδα από το Κιάτο (επικεφαλής του θιάσου και πάλι η Ρένα Βλαχοπούλου) και Πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές (επικεφαλής ο Χάρρυ Κλυν), αλλά τελικά πάρθηκε η απόφαση να κατεδαφιστεί, παρά τις διαμαρτυρίες του Ηλία Μαροσούλη για τα χρήματα που είχε επενδύσει για την ανακαίνισή του...

Το εξώφυλλο του προγράμματος
από το αρχείο του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών
του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ


Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2021

Σαν σήμερα το 1983: Ληστές(;) και αφιέρωμα

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1983 δύο στήλες της εφημερίδας Το Έθνος της Κυριακής ασχολήθηκαν με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Και οι δύο στήλες ανήκαν σε φίλους και συνεργάτες της (και δεν ξέρω και αν πρόκειται και για απλή σύμπτωση το ότι ασχολήθηκαν και οι δύο με τη Ρένα στο ίδιο φύλλο) και σας παρουσιάζω τα δημοσιεύματα με... σειρά εμφάνισης.

Η πρώτη αναφορά λοιπόν στη Ρένα γίνεται στην... ποικίλης καλλιτεχνικής ύλης στήλη του Σταμάτη Φιλιππούλη "Έθνος, μ' ακούς;" ο δημοσιογράφος παρουσίασε τα εισιτήρια των δώδεκα εμπορικότερων ελληνικών ταινιών της κινηματογραφικής περιόδου 1982-83 (η ταινία της Ρένας Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος έκοψε σε 314 μέρες προβολή 140.010 εισιτήρια κατακτώντας την 9η θέση), την είδηση ότι ο Θανάσης Βέγγος πήρε 1.300.000 δραχμές για μια ολιγόλεπτη εμφάνιση στη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο Ολυμπιακό στάδιο (είχε κάνει τον γύρο του σταδίου), είδηση που διέψευσαν τόσο ο Βέγγος όσο και ο Σαββόπουλος, τις διαμαρτυρίες του Ηλία Ανδριόπουλου για την υπερπροβολή της συναυλίας του Σαββόπουλου και του πάρτι του Λουκιανού Κηλαηδόνη στη Βουλιαγμένη (ενώ ελάχιστες αναφορές υπήρξαν σε συναυλίες δικές του αλλά και του Μίκη Θεοδωράκη) και, τέλος, την παρακάτω είδηση για τη Ρένα Βλαχοπούλου:

Οι "ληστές" της Βλαχοπούλου

Ακούστε τι συνέβη στη Ρένα Βλαχοπούλου και είναι γεγονός πέρα για πέρα αληθινό. Πριν από λίγες μέρες είχε πάει στην Τράπεζα για να πάρει κάτι χρήματα.

Φεύγοντας βλέπει στην πόρτα δυο νεαρούς που από τις φάτσες τους της φάνηκαν μάλλον ύποπτοι.

"Κι έτσι όπως με κοίταγαν είπα από μέσα μου ότι αυτοί εδώ θέλουν να μου αρπάξουν την τσάντα. Για να καταλάβουν ότι τους έχω μυριστεί τους λέω 'γιατί στέκεστε εδώ. Για να μου αρπάξετε την τσάντα. Για να μου την αρπάξετε όμως πρέπει να μου κόψετε και το χέρι'".

Οι δυο "ληστές" τάχασαν.

--Τι λες κυρά μου; Ποια τσάντα να σου αρπάξουμε;

--Αυτή που κρατάω, ποια άλλη;

"Τα... φίδια" 

Οι "ύποπτοι" έφυγαν κουνώντας το κεφάλι [Σημείωση του Rena Fan: σκέφτομαι την πιθανότητα να την κοιτούσαν επειδή την είχαν αναγνωρίσει και να έλεγαν φεύγοντας "τρελή είναι η Βλαχοπούλου!"...] και η Ρένα επειδή την είχαν "ζώσει τα φίδια", τι έκανε; Έδεσε το λουρί της τσάντας της στη ζώνη τής... φούστας της κι έτσι "ασφαλισμένη" βγήκε στο δρόμο.

"Γιατί αν μου την είχαν στημένη στο δρόμο και προσπαθούσαν να μου πάρουν την τσάντα θα έπρεπε να πάρουν μαζί και τη φούστα μου αλλά όπως είχε δεθεί... κόμπος θα την πάθαιναν τα παλιόπαιδα..."

Να ήταν άραγε η Ρένα τόσο καχύποπτη μετά την απόπειρα ληστείας στο διαμέρισμά της το 1968, τότε που μαζί με τον άντρα της και τους γείτονες συνέλαβαν τους διαρρήκτες; Πάντως μια απόπειρα κλοπής της τσάντας της και οι αντιδράσεις της θα αποτελούσαν μια εξαιρετική ιδέα για σκηνή ταινίας...

Ο Σταμάτης Φιλιππούλης και η Ρένα Βλαχοπούλου
έξι χρόνια αργότερα, το 1989,
φωτογραφίζονται με αφορμή μια συνέντευξη
που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό
Εικόνες

Στη σελίδα 32 του ίδιου φύλλου της εφημερίδας, ο Αρτέμης Μάτσας, που για ένα μεγάλο διάστημα έγραφε τακτικά στο Έθνος παρουσιάζοντας το αγαπημένο του θέμα, δηλαδή τα πορτρέτα μεγάλων (και μικρότερων) αστεριών του θεατρικού και τραγουδιστικού χθες, αφιέρωσε μια ολόκληρη σελίδα στη Ρένα Βλαχοπούλου. Σήμερα ξέρουμε πως κάποιες από τις πληροφορίες που υπάρχουν στο αφιέρωμα είναι λανθασμένες, ωστόσο σκέφτηκα να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο, αφενός γιατί κάποιες από τις σωστές πληροφορίες που παρουσιάζει ο "κακός" του ελληνικού κινηματογράφου δεν ήταν ευρέως γνωστές τότε και αφετέρου γιατί κάποιες φορές νοσταλγώ την... εφηβεία μου, τότε που γνώριζα το παλιό θέατρο από τα άρθρα και τις εκπομπές του (μ' όλες τις ατέλειες, τις ανακρίβειες--τι να κάνουμε άλλωστε; Δεν είχε αναπτυχθεί ακόμα επαρκώς στην Ελλάδα ο κλάδος της θεατρολογίας για να διερευνά τεκμηριωμένα την ιστορία του ελαφρού μουσικού θεάτρου--και την υπερβολικά ρετρό διάθεση του Μάτσα (καταλαβαίνω, σήμερα, πως ο υπερβολικός λυρισμός που είχε περάσει στις εφηβικές εκθέσεις ιδεών του Rena Fan ήταν δικιά του... επιρροή και, ευτυχώς, η φιλόλογός του Rena Fan στη Γ' Γυμνασίου τον βοήθησε να... συνέλθει!). 

Ρένα Βλαχοπούλου

Από την Τζαζ... στο γέλιο

Το άγνωστο χθες μιας "Βασίλισσας". Έτσι όπως το έζησε στα πρώτα της βήματα για την κατάκτηση της επιτυχίας.

Πριν κερδίσει έπαιξε ένα στέμμα... Πριν γίνει η "Βασίλισσα της Τζαζ": Η Ρένα Βλαχοπούλου.

Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε που γνώρισε τη δόξα και την επιτυχία η κοσμαγάπητη πρωταγωνίστρια. Το παλιό κοινό έδωσε τη θέση του στο σημερινό, οι προτιμήσεις άλλαξαν, είδωλα σαρώθηκαν...

Κοσμογονία αληθινή...

Η Ρένα Βλαχοπούλου είναι πάντα νέα, πάντα όμορφη και, το σπουδαιότερο, πάντα πρώτη στην προτίμηση, στην καρδιά των θεατών της Μουσικής Σκηνής και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του Θεάτρου μας. (Τα άλλα δύο είναι εύκολο να... μαντευθούν).

Τι είναι αυτό που κάνει τη Ρένα να έχει την προτίμηση του κοινού και παράλληλα--τόσο σπάνιο--και την επιδοκιμασία της σωστής και εποικοδομητικής κριτικής;

Μα η Αλήθεια που κυριαρχεί στο παίξιμό της, στην όλη της έκφραση...  Η Βλαχοπούλου δεν προσποιήθηκε ποτέ, δεν παριστάνει την παιδούλα, σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται με συγκλονιστική ειλικρίνεια που αφοπλίζει... Κι όταν ακόμη δείχνει τα ωραιότατα πόδια της, το γυναικείο κοινό αποκτάει αισιοδοξία ότι μπορεί ν' αρέσει πάντα...

Ακόμη--και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό--συγχρόνισε τα ερμηνευτικά της μέσα. Το παίξιμό της, γεμάτο αυθορμητισμό και γνησιότητα, είναι σημερινό και--γιατί όχι--και αυριανό... 

Και γνωρίζουν καλά οι άνθρωποι του Θεάτρου πόσο ρευστή και χιμαιρική, αλλά και πόσο εύκολα ξεπερνιέται η Τέχνη του Ηθοποιού. Οι κωμικοί, ιδιαίτερα, αν δεν ανανεώσουν το κάθε στοιχείο τους, ξεπερνιούνται πολύ γρήγορα.

Ο μεγάλος Ντάνι Κέι λέει ότι "Οι κωμικοί για να νικήσουν τη φθορά δεν πρέπει να τυποποιούνται, αλλά, απεναντίας, να παρουσιάζονται καινούριοι εκφραστικά, γιατί αν περάσουν τρία χρόνια με τα διαρκώς επαναλαμβανόμενα αστεία τους, πολύ γρήγορα και θα κουράσουν και θα μπουν στο περιθώριο".

Θηλυκός "Σαρλώ"

Η Ρένα Βλαχοπούλου, που την αποκαλούν πολύ εύστοχα "θηλυκό Σαρλώ", δεν διστάζει να κάνει καμιά γκριμάτσα, από φόβο μην... ασχημύνει, γυμνάζει το αφάνταστα ευκίνητο σώμα της για τις πιο δύσκολες χορευτικές φιγούρες και, προπάντων, δεν αφήνει καμιά γραμμή του ρόλου της στην οποία να μην εναποθέσει διονυσιακά το ένστιχτό της και το πληθωρικό της ταλέντο...

Η καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου ξεκίνησε εντελώς τυχαία... Δυο χρόνια πριν από τον πόλεμο, πανέμορφο κοριτσόπουλο, τραγούδησε σ' ένα καφενείο της Κέρκυρας το σατιρικό τραγούδι του Αττίκ "Δεν σου πάει το... πάχος Δημητράκη"

Το τι επακολούθησε δεν λέγεται... Βέβαια όλοι οι συμπατριώτες της ξέρανε τη θαυμάσια φωνή της, αφού την ακούγανε στη χορωδία τους, όμως αυτή τη φορά ο ενθουσιασμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

Έτσι η μικρή Ρένα αποφάσισε να έρθει στην Αθήνα με την ελπίδα μήπως κάνει καριέρα, αλλά, προπάντων, για να βρει καμιά δουλειά που θα της επέτρεπε να στέλνει λίγα χρήματα στην πολυμελή οικογένειά της που αντιμετώπιζε τόσα οικονομικά προβλήματα. 

Στην Αθήνα τής συμπαραστάθηκε ο μεγάλος θεατρικο-κινηματογραφικός επιχειρηματίας Αντώνης Ζερβός που προωθούσε κάθε νέο ταλέντο.

Έτσι, όταν άκουσε την μικρή συμπατριώτισσά του, την προσέλαβε στην "Όαση". Ήταν τόση η επιτυχία της, που τον άλλο χειμώνα βρέθηκε στο δυσκολότερο θέατρο, το "Μοντιάλ", που και μόνο η πρόσληψη ενός ηθοποιού από τον επιχειρηματία Μακέδο σήμαινε κατά έναν τρόπο την καθιέρωσή του.

Εκεί τραγούδησε το πασίγνωστο "Καμπανιόλα Μπέλλα", τη "Μικρή Χωριατοπούλα" δηλαδή, που λίγους μήνες αργότερα ένας φαντάρος, την ώρα που φυλούσε σκοπιά, του άλλαζε τους στίχους και έγραψε το τραγούδι που έγινε θρύλος, το "Κορόιδο Μουσολίνι". Ο φαντάρος ήταν ο Γιώργος Οικονομίδης... [Σημείωση του Rena Fan: τη "Χωριατοπούλα" η Ρένα την τραγουδούσε στην Όαση, το "Κορόιδο" στο Μοντιάλ, τα έχουμε ξαναπεί...].

Η Ελλάδα είχε μπει στον πόλεμο... Δεκαέξι μέρες όμως πριν, στις 12 Οκτωβρίου του 1940, η Ρένα Βλαχοπούλου έπαιρνε την άδεια να εξασκεί το επάγγελμα από την Επιτροπή Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλματος Ηθοποιού. [Σημείωση του Rena Fan: με βάση τις δικές μου πηγές αυτό δεν συνέβη πριν τις 17 Οκτωβρίου, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό το ότι ο Μάτσας σκέφτηκε να συμπεριλάβει στο αφιέρωμά του αυτή την πληροφορία...]

Ήταν πια επίσημα και Ηθοποιός! [Σημείωση του Rena Fan: καλλιτέχνιδα του ελαφρού μουσικού θεάτρου, όχι της πρόζας, μπορούσε δηλαδή να εμφανίζεται σε μουσικά θέατρα εκτελώντας νούμερα ή τραγούδια--από όσο ξέρω δεν γινόταν διαχωρισμός...]

Η ευτυχισμένη συνάντηση δυο μεγάλων ταλέντων, του Γιάννη Σπάρτακου και της Ρένας Βλαχοπούλου έφερε τα πιο θαυμαστά αποτελέσματα. Ο Σπάρτακος, πάνω σε στίχους των Αλέκου Σακελλάριου-Χρ. Γιανακόπουλου, έγραψε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της εποχής:

"Βρέχει, πόσο μ' αρέσει όταν βρέχει", "Το μπουμπούκι πούχεις βάλει στα μαλλιά", το, από τα ιταλικά, "Νάνι-νάνι" κ.ά. [Σημείωση του Rena Fan: και τα τρία ήταν ιταλικά, ο Σπάρτακος τα διασκεύασε και τα ενορχήστρωσε...]

Με το Σπάρτακο

Ως την ώρα που φάνηκε ο Σπάρτακος το ρυθμικό τραγούδι ήταν άγνωστο στην Ελλάδα και, πολύ σωστά, λέει ο κορυφαίος μας Χρήστος Χαιρόπουλος: "Ο Σπάρτακος έδωσε ρυθμό στη μελωδία".

Τον ίδιο σχεδόν καιρό ο Σπάρτακος γράφει για τη Βλαχοπούλου το πασίγνωστο "Θα σε πάρω να φύγουμε" που έγινε διεθνής επιτυχία με τον τίτλο "Γκρηκ Μπολέρο"--στίχοι Αλέκου Σακελλάριου--[Σημείωση του Rena Fan: και του Δημήτρη Ευαγγελίδη, πιθανότατα μόνο στο κουπλέ...] και που το είχε στο ρεπερτόριό του ο Χαβιέ Κούγκατ.

Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν πια η "Βασίλισσα της Τζαζ", τίτλο και θρόνο που της έδωσε επάξια το κοινό...

Τότε το μουσικό ζευγάρι άνοιξε τα φτερά του για την Αμερική.

Οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη εκεί...

Οι δυο καλλιτέχνες είναι περιζήτητοι στα μεγαλύτερα Μιούζικ Χωλς. Το Γκρηκ Μπολέρο παίζεται παντού. Η Ρένα Βλαχοπούλου αποθεώνεται. [Σημείωση του Rena Fan: τόσο η Ρένα όσο και ο Σπάρτακος ήταν πολύ πιο προσεκτικοί και σεμνοί στις αφηγήσεις τους για εκείνη την περίοδο, ποτέ δεν είπαν ότι εργάστηκαν στα μεγαλύτερα music hall...].

Ο μεγάλος Ισραηλινός επιχειρηματίας Πουλέσκι [Σημείωση του Rena Fan: Λου Λέσλι ή Lew Leslie...], γοητευμένος μαζί της, της προτείνει δελεαστικό συμβόλαιο για το "Μπρόντγουεϊ" για να την κάνει σταρ των πιο φημισμένων θεάτρων.

Η Ρένα, που πάντα άκουγε τη φωνή της καρδιάς της, αρνείται...

Χάθηκε μια διεθνής Ελληνίδα σταρ ίσως...

Από το 1950

Το Ελληνικό Μουσικό Θέατρο όμως κέρδισε τη μεγάλη του Πρωταγωνίστρια. Το 1950 γυρίζουν στην Ελλάδα. Το 1953 μια άλλη ευτυχισμένη συνεργασία αλλάζει εντελώς τη ζωή της [Σημείωση του Rena Fan: 1951 και 1954 αντίστοιχα...]. Η Ρένα συνεργάζεται με το θίασο της αξέχαστης Σοφίας Βέμπο. Ο Μίμης Τραϊφόρος και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, με μουσική του Μενέλαου Θεοφανίδη, ετοιμάζουν την επιθεώρηση "Σουσουράδα".

"Θέλεις, Ρένα μου, να κάνουμε ένα νούμερο μαζί για να μην είσαι μόνο τραγουδίστρια;" της λέει ο Σταυρίδης.

Η Βλαχοπούλου ξαφνιάστηκε, δέχτηκε αμέσως όμως την πρόταση και κάνανε το περίφημο ντουέτο "Άλα Πασά μου" που του έγραψαν ειδικά ο Τραϊφόρος και ο Μενέλαος Θεοφανίδης. Η επιτυχία ξεπέρασε κάθε προσδοκία και η Ρένα καθιερώθηκε αμέσως και σαν νουμερίστα.

"Και να σας πω, λέει ο Σταυρίδης, η Ρένα με ξεπέρναγε στα κωμικά και καταχειροκροτιόταν". Την άλλη χρονιά πρωταγωνίστησε στη μουσική κωμωδία του Θεοφανίδης "Ραντεβού στο καμπαρέ" [Σημείωση του Rena Fan: την ίδια χρονιά, την άλλη σεζόν, δηλαδή 1954-55...].

Η καθιέρωση ήταν ολοκληρωτική.

Το 1957 κάνει την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση με την ταινία "Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες". Παρτενέρ της ο Στέφανος Στρατηγός. Εκεί τραγούδησε--στίχοι Ηλία Λυμπερόπουλου, μουσική Μεν. Θεοφανίδη--με συγκίνηση το 1τραγούδι:
Αντίο, νησί μου, αντίο,
θα φύγω σε λίγο,
θα πάω μακριά σου
και κλαίω.

Η Ρένα έβαζε σ' αυτό όλη την αγάπη της για την Κέρκυρα.

Το 1961 παίζει στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου "Όταν λείπει η γάτα"[Σημείωση του Rena Fan, το 1962, σεζόν 1961-62]. Μια μέρα τρεις άνθρωποι του κινηματογράφου, ο Φίνος, ο Δαλιανίδης και ο Πλέσσας αποφασίζουν κάνουν σωστό μουσικό κινηματογράφο στη χώρα μας και γυρίζουν τα πρώτα μιούζικαλ με πρωταγωνιστές [sic] τη Βλαχοπούλου, τη Λάσκαρη, την Καραγιάννη και την Προκοπίου. Τίτλοι τους: "Μερικοί το προτιμούν κρύο" (1963), "Κάτι να καίει" (1964), "Κορίτσια για φίλημα" (1965), "Ραντεβού στον αέρα" (1966). 

Η επιτυχία είναι πολύ μεγάλη. Η Ρένα πρωταγωνιστεί ακόμη στην ταινία "Ένα κορίτσι για δύο" των Τσιφόρου-Βασιλειάδη και στις κωμωδίες του Ψαθά "Χαρτοπαίχτρα" και "Φωνάζει ο κλέφτης".

Κινηματογραφικά συνέχισε με τον Κώστα Καραγιάννη με ταινίες που άφησαν εποχή και που πρόσφεραν το πιο πλούσιο γέλιο και που το κοινό της το ανταπέδωσε με την άμετρη αγάπη του. (Ευτυχώς δεν πήρε κανένα Βραβείο στα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η Ρένα ήταν τόσο μεγάλη ηθοποιός πάντα και προπάντων τόσο... υγιής). 

Πολλές, πάρα πολλές οι επιθεωρήσεις που πρωταγωνίστησε.

Στο Δελφινάριο

Η θρυλική "Έρχονται, δεν έρχονται", η "Αθήνα Χαρτοπαίχτρα", η "Καντσονίσιμα, Σατιρίσιμα, Ψιθυρίσιμα" των Σακελλάριου-Πλέσσα. Ένας μακρύς όμορφος δρόμος ως τη σημερινή στο "Δελφινάριο", την "Μας πρήξανε τα... ούμπαλα".

Όπως άπειρα είναι και τα τραγούδια που ερμήνευσε.

"Είναι τόσο πολλά που ράγες του τρένου να ήταν η φωνή μου, θα είχαν... σκουριάσει", λέει η ίδια χαριτολογώντας.

Σ' ένα τραγούδι του Γιώργου Θεοδοσιάδη η Ρένα τραγουδούσε:
Τι θα μείνει...
Ένα άλμπουμ
κριτικές απ' τις πρεμιέρες
που το κλείνει
βιαστικά ο χρόνος 
όπως και τις μέρες...
Τι θα μείνει...
Κάποιοι δίσκοι στο πικάπ
κι αυτοί φθαρμένοι...
Τι να γίνει...
Για το σήμερα
είσαι πια ξεπερασμένη...

Μόνο που το τραγούδι αυτό μπορεί να ήταν μια μεγάλη επιτυχία για τη Ρένα, μια μεγάλη αλήθεια για τις περισσότερες καλλιτέχνιδες, όμως είναι ένα μεγάλο ψέμα για τη Ρένα Βλαχοπούλου του πάντα...

Τη "Βασίλισσα" της Μουσικής Σκηνής, ακόμη και τώρα που δεν υπάρχουν πια Βασίλισσες...

Έθνος της Κυριακής, 25-9-1983 


Σκέφτομαι πάντως τι έχει να μείνει (και πού...) από το αρχείο του Αρτέμη, αλλά και του αδελφού του, του Νέστορα Μάτσα... 

Όπως είπα παραπάνω, δεν ξέρω αν ήταν συμπτωματική η αναφορά των δυο συνεργατών του Έθνους στη Ρένα Βλαχοπούλου, στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας. Ανακάλυψα όμως μια άλλη σύμπτωση: ο Αρτέμης Μάτσας πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου του 2003, ενώ ο Σταμάτης Φιλιππούλης γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1930--την ίδια χρονιά που γεννήθηκε και ο Μάτσας... 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2021

Σαν σήμερα το 1970: Τα εβδομηκοστά έκτα γενέθλια της Επιθεώρησης

Στις 30 Αυγούστου 1970 η Επιθεώρηση έκλεισε τα 76 χρόνια της, αφού το πρώτο έργο του είδος αυτού, το Λίγο απ' όλα του Μίκιου Λάμπρου, ανέβηκε στις 30 Αυγούστου 1894 στο θέατρο του Παραδείσου. Επικεφαλής του θιάσου ο Δημήτριος και η Ελένη Κοτοπούλη και κοντά τους το επτάχρονο κοριτσάκι τους, η μετέπειτα κορυφαία πρωταγωνίστρια Μαρίκα Κοτοπούλη, που τραγουδούσε, μαζί με άλλα παιδάκια, "Η κυρά μας η δασκάλα, που 'ναι άγρια και κακιά, είπε στα παιδάκια τ' άλλα πως δεν είμαι παστρικιά..." Πρωτοφανής η επιτυχία του Λίγο απ' όλα, χρειάστηκε όμως να περάσει τουλάχιστον μια δεκαετία για να καταφέρει το νέο είδος να στεριώσει στις σκηνές των αθηναϊκών θεάτρων...

Για να τιμήσει τα 76α γενέθλια της επιθεώρησης, ο ηθοποιός και συνεργάτης του περιοδικού Οικογενειακός Θησαυρός Αρτέμης Μάτσας ζήτησε από τρεις πρωταγωνίστριες της επιθεώρησης, έναν συγγραφέα και έναν συνθέτη της να μιλήσουν γι' αυτό το θεατρικό είδος και να εκφέρουν τη γνώμη τους για την εξέλιξή του. Παρουσιάζω τις απόψεις τους με τη σειρά που δημοσιεύτηκαν στο ρεπορτάζ του Μάτσα.

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
--Λοιπόν, κυρία Βέμπο, πέστε μας, τι είναι για σας η επιθεώρησι;
--Αγαπητέ μου κύριε Μάτσα, για μένα η επιθεώρησι είναι η μάνα μου, η αδελφή μου, η φιλενάδα μου, η ίδια μου η ζωή, γιατί σ' αυτήν χρωστάω την ζωή μου, σ' αυτήν χρωστάω την Βέμπο. Να, έτσι σαν όνειρο:
Την βραδιά θυμάμαι εκείνη
που με καρδιοχτύπια χίλια
του θεάτρου το σανίδι
πρωτοπάτησα χλωμή
και με στεγνωμένα χείλια
είπα το τραγούδι ετούτο
ενώ μ' έπνιγαν λυγμοί:
"Τσιγγάνα μαυρομάτα
αντάμωσα στη στράτα..."

--Και έτσι, κυρία Βέμπο, αρχίσατε την θριαμβευτική σας καριέρα... Πέστε μας τις εντυπώσεις που προκάλεσε αυτή σας η εμφάνισι...
--Θα σας τις πω με στίχους που έγραψε ο Μίμης Τραϊφόρος, όταν γιόρτασα τα τριάντα μου χρόνια στη σκηνή.
Αυτές ήταν οι πρώτες μου οι νότες που ακουστήκαν
κι όσοι τις άκουσαν στα δυο αμέσως χωριστήκαν.
Άλλοι ενθουσιάστηκαν, φώναξαν "μπράβο"
και οι πιο πολλοί συμφώνησαν πως κάνω για τεκέ.
Εγ' όμως δεν φοβήθηκα, ετράβηξα μπροστά
κι είπα τραγούδια ένα σωρό που έγιναν γνωστά.

--Είναι πραγματικά πολύ παραστατικοί αυτοί οι στίχοι.
--Με γυρίσατε τόσα χρόνια πίσω, κ. Μάτσα. Στην επιθεώρησι, που κλείνει τις μέρες αυτές τα 76 της χρόνια, οφείλω την ευγνωμοσύνη μου και το πιο μεγάλο μου ευχαριστώ.
--Κι εκείνη σας ευχαριστεί και σας περιμένει πάλι τον χειμώνα, ανυπόμονα, μαζί με το κοινό, για να της χαρίσετε νέες στιγμές θριάμβου.
[Σημείωση του Rena Fan: η αίσθησή μου είναι ότι αντί για τη Βέμπο μίλησε ο Τραϊφόρος...]
 


ΑΝΝΑ ΚΑΛΟΥΤΑ
--Ποια είναι η γνώμη σας για την επιθεώρησι; ρωτήσαμε την "βασίλισσα" του μουσικού μας θεάτρου τηλεφωνικώς από την Θεσσαλονίκη όπου βρίσκεται.
--Μα είναι το πιο αγαπημένο θεατρικό είδος του κοινού, μας απάντησε με τη βελούδινη φωνή της από το ακουστικό.
--Ποιες νομίζετε πως ήσαν οι χρονιές που βρισκόταν στην μεγαλύτερη ακμή της;
--Το 1936 με τις ωραιότατες επιθεωρήσεις του Γιαννουκάκη, του Ευαγγελίδη και άλλων εκλεκτών συγγραφέων αρχίζει η εξέλιξί της για να βρεθή σε μεγάλη ακμή από το 1940 μέχρι το 1964. Οι χρονιές 1950-1958, με τις περίφημες επιθεωρήσεις του θεάτρου "Βέμπο", των θεατρικών επιχειρήσεων Μπουρνέλλη, των επιχειρήσεων Κρίτα και του θιάσου μας, γράφονται στο ενεργητικό της επιθεωρήσεως. Θριαμβευτική επιτυχία είχε σημειώσει, ανάμεσα στις άλλες, η επιθεώρησι "Ντόλτσε Βίτα" των Γιαννακόπουλου-Νικολαΐδη-Μουζάκη.
--Και έπειτα;
--Πτώσι... Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Ενώ το θέατρο πρόζας και ο κινηματογράφος πλουτίστηκαν με αξιόλογα στελέχη, το ελαφρό θέατρο ελάχιστα ανανεώθηκε. Επείγουσα ανάγκη να βρεθή, να υπάρξη μια πλήρης Σχολή Μουσικού Θεάτρου. Προσωπικά επιθυμώ να συμβάλω στην δημιουργία της και να αφιερωθώ στον μεγάλο της σκοπό, όπως αφιερώθηκα σ' όλη μου την ζωή στην ιδέα του θεάτρου. [Σημείωση του Rena Fan: έχω την εντύπωση ότι η Άννα Καλουτά ήδη δίδασκε τότε στη Σχολή Μουσικού Θεάτρου του Μενέλαου Θεοφανίδη, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος...] Η επιθεώρησι στάθηκε πιστή πάντα πλάι στο κοινό. Η επιθεώρησι αντιπροσωπεύει τον λαό μας. με τους καημούς, τις χαρές και τις λύπες του. Τον εμψυχώνει, του δίνει κουράγιο στις δύσκολες στιγμές και τον κάνει ν' αντιμετωπίζη τα πάντα με το γέλιο. Την αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο. Εύχομαι η θεατρική της πορεία να είναι πάντα στρωμένη με φύλλα δάφνης.



ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ
Η κορυφαία του μουσικού μας θεάτρου Ρένα Βλαχοπούλου είναι ντυμένη Πυθία, για να βγη σε λίγο στη σκηνή του θεάτρου του Εθνικού Κήπου και να χαρίση με την απαράμιλλη τέχνη της το γέλιο στους άπειρους θεατές, που γεμίζουν πλατεία και... διαδρόμους για να δουν την επιθεώρησι της χρονιάς "Έρχονται δεν έρχονται" [Σημείωση του Rena Fan: στην οποία ήταν κομπέρ ο ίδιος ο Αρτέμης Μάτσας, διαβάστε περισσότερα εδώ].
--Αφού είστε μία... Πυθία, κυρία Βλαχοπούλου, θα θέλαμε να μας πήτε για το μέλλον της επιθεωρήσεως.
--Με συγχωρείς, φίλε μου, αλλά Πυθία είμαι μόνο στη σκηνή, μας απάντησε γελώντας. Ωστόσο η μακρόχρονη θητεία μου στην επιθεώρησι μου επιτρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι θα έχη πάντα ένα λαμπρό μέλλον, με την προϋπόθεσι ότι όλοι θα την δουν, αν και είναι ελαφρό είδος, πολύ σοβαρά. Πρέπει οι νέοι ηθοποιοί της να δουλέψουνε, να καλλιεργήσουν το ταλέντο τους και, προ παντός, να μη βιάζωνται να γίνουν βεντέττες. Πριν προβάλουν τους όρους τους για τα νούμερα που θέλουν να παίξουν και για την θέσι που επιθυμούν να γραφτή τ' όνομά τους, ας ελέγξουν καλά τις δυνατότητές τους... Η επιθεώρησι είναι Ρωμιά, βέρα Ρωμιά, και αφού η Ρωμιά είναι πολύ όμορφη, πώς να μην είναι κι εκείνη;

ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
--Η επιθεώρησι βρίσκεται στον πιο λαμπρό της δρόμο, μάς είπε ο, εκ των συγγραφέων της μεγαλύτερης εφετεινής επιτυχίας "Έρχονται, δεν έρχονται", Κώστας Νικολαΐδης. Πλουτίστηκε με νέα πρόσωπα που προέρχονται από την πρόζα και αυτό είναι ήδη στο ενεργητικό της. Η ζωή προχωράει... Τίποτα δεν μπορεί να σταματήση την ροή του ποταμού. Βεβαίως υπήρξαν μεγάλες, πολύ μεγάλες, μορφές που οι επιτυχίες τους έμειναν αξέχαστες. Ωστόσο πρέπει με αισιοδοξία ν' ατενίζουμε το μέλλον. Ο Παράβας, ο Κωνσταντίνου, ο Πάντζας, ο Μουστάκας, η Στυλιανοπούλου, η Προκοπίου, ο Κάππης είναι ήδη εξαιρετικές μονάδες. Συνέχεια της Αριστοφάνειας κωμωδίας, μιλάει στην ψυχή του λαού μας, που πάντα την θεωρεί σαν κάτι δικό του.
--Τι νομίζετε ότι θα βοηθούσε, ώστε να πάη ακόμα πιο μπροστά;
--Ο σχηματισμός θιάσων με την ένωσι πρωταγωνιστών που θα παραμέριζαν τον καταστρεπτικό βεντετισμό, γιατί ο ηθοποιός την αξία του τη δείχνει στη σκηνή και όχι στο διαφημιστικό πανώ, και η ανάθεσι του ανεβάσματός τους--εγώ προσωπικά θα ήθελα να γίνη κάτι τέτοιο σε μια δική μου--σ' έναν Κουν, αν θα ήθελε ο ίδιος ο Κουν, που τόσο μου άρεσε η σκηνοθεσία του στην "Λυσιστράτη".

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΘΕΟΦΑΝΙΔΗΣ
Το 1940, πριν τριάντα χρόνια δηλαδή, την μουσική της επιθεωρήσεως "Όλοι στην ουρά" των Ασημακοπούλου, Σπυροπούλου, Παπαδούκα έγραψε ένας νέος συνθέτης, ο Μενέλαος Θεοφανίδης. Η επιθεώρηση αυτή που ανέβηκε στο "Μακέδο" σημείωσε μεγάλη επιτυχία και οι κριτικές επισήμαναν το ταλέντο του νέου συνθέτη που χάρισε στην μετέπειτα καριέρα του ατέλειωτη σειρά από μεγάλες επιτυχίες. [Σημείωση του Rena Fan: το Όλοι στην ουρά ανέβηκε στο Μακέδο το καλοκαίρι του 1942... Ο Θεοφανίδης, ωστόσο, είχε ήδη ξεχωρίσει λίγο πριν τον πόλεμο ως συνθέτης της οπερέτας].
Με το κύρος της προσωπικότητός του ο εξαίρετος συνθέτης μάς λέει:
--Ό,τι αρέσει περισσότερο στην επιθεώρησι είναι η σάτιρα των ηθών, η σάτιρα της πολιτικής ζωής, των γνωστών καταστάσεων γενικά που ζη ο κάθε άνθρωπος. Μιλάει στην καρδιά, μαστιγώνει ανώδυνα, χαρίζει κέφι, δίνει θάρρος, εμψυχώνει... Νομίζω όμως ότι τελευταία παρατηρείται--με λίγες μόνον εξαιρέσεις--κάποια πτώσι από πλευρά εμψύχου υλικού. Εύχομαι οι νέοι--και τους το συμβουλεύω με όλη μου την καρδιά--να πειθαρχούν πάντα στους νόμους και τις απαιτήσεις του μουσικού θεάτρου για να μπορέσουν να κάνουν μια επιτυχημένη καριέρα. Η επιθεώρησι περιμένει πολλά από τους νέους. Ας την αγαπήσουν κι ας συνεχίσουν τον λαμπρό της δρόμο. 
Ο αγαπημένος... ραδιοφωνικός θίασος του Αρτέμη Μάτσα. Παλιές δόξες του 
ελαφρού μουσικού θεάτρου (μόνο η Μπέμπα Δόξα και η Κούλα Γκιουζέπε λείπουν!]
που συγκεντρώθηκαν πιθανότατα για κάποια από τις δεκάδες
ραδιοφωνικές εκπομπές που αφιέρωσε ο Μάτσας στο, προπολεμικό και πολεμικό κυρίως,
μουσικό θέατρο. Μπορεί σε αρκετά σημεία τους να ακούγονται γραφικές
με τα δεδομένα της σημερινής εποχής, διασώζουν, ωστόσο, πολύτιμα ντοκουμέντα:
τις αφηγήσεις και τις ερμηνείες παλιών ηθοποιών,
έστω και στη δύση της καριέρας τους ή και της ζωής τους...

Και ο Αρτέμης Μάτσας κλείνει το ρεπορτάζ με κάποιες σκέψεις του για το επιθεωρησιακό είδος.
Οι παλιοί λένε: δεν υπάρχουν αξιόλογες μονάδες να τους παραδώσουμε τη σκυτάλη. Οι νέοι βιάζονται να γίνουν φίρμες. Χρειάζεται δουλειά, πολύ [sic] δουλειά για την επιτυχία.
Οι νέοι λένε: οι παλιοί--όχι όλοι βέβαια--δεν μας βοηθάνε. Μας κόβουνε τ' αστεία από τα νούμερα και διαλέγουν πάντα τα καλύτερα και τα πιο αβανταδόρικα. Ωρισμένοι συγγραφείς μάς βλέπουν σαν πλαισίωμα. Αν δεν μας δοθή η ευκαιρία, πώς θα φανούμε κι εμείς;
Και οι συγγραφείς; Σε αντίθεσι με την πρόζα και τον κινηματογράφο, όπου οι... μισοί Έλληνες γράφουν θεατρικά έργα ή σενάρια, στο μουσικό θέατρο φτάνουν μόλις τους δέκα. Οι περισσότεροι δώσανε μεγάλες επιτυχίες. Θεμελίωσαν το μουσικό θέατρο, τα νούμερά τους ανάδειξαν καλλιτέχνες. Όσοι--ελάχιστοι--προσπαθούν να δημιουργήσουν καριέρα κυττάζουν πώς να φανούν αρεστοί στους φτασμένους... Ίσως να θεωρούν και τον εαυτό τους... Σαίξπηρ και γυρίζουν περιφρονητικά τις πλάτες τους στους νέους που θέλουν να τους εκφράσουν τα όνειρά τους και την φιλοδοξία τους να παίξουν ένα καλύτερο νούμερο.
Προσωπικό συμπέρασμα: πίσω από την χαρούμενη αυλαία με τα πολύχρωμα φώτα και την ξέφρενη μουσική κρύβεται της περισσότερες φορές ένας σκληρός αγώνας υπάρξεως. Κορυφαίες μορφές της μίλησαν για πτώσι της στάθμης της επιθεωρήσεως. Τι θα μπορούσε να την βοηθήση; Μα πρώτα απ' όλα η σκληρή πειθαρχία, η έλλειψη βεντετισμού, η συνολική εργασία με δίκαιο καταμερισμό ρόλων. Να λείψουν εκτός από το λαμπερό θιασαρχικό σχήμα οι αφέντες και οι πληβείοι, γεγονός που φαίνεται απόλυτα στη δουλική "αποθέωσι" του φινάλε και στην αναγραφή των ονομάτων στα πανώ. Παλαιοί και νέοι πρέπει να δώσουνε τα χέρια. Δεν τους χωρίζει τίποτα. Οι νέοι να σέβωνται τους παλαιούς, οι παλαιοί να προετοιμάζουν αυτούς που θα τους παραδώσουν την σκυτάλη. Τέλος, οι συγγραφείς να βλέπουν όλους σαν συνεργάτες τους.
30 Αυγούστου 1894--30 Αυγούστου 1976. Τα χρόνια της θριαμβευτικής πορείας της επθεωρήσεως. Πάντα κοντά στο κοινό. Πάντα προσφέροντας το τόσο πολύτιμο για τον άνθρωπο γέλιο. Ας την βοηθήσουν οι παράγοντές της με την αρμονική τους συνεργασία να τα χιλιάση... ΠΡΕΠΕΙ.

Τρία χρόνια μετά, στο Άλσος Παγκρατίου, μια ομάδα νέων ηθοποιών επιχείρησε να κάνει αυτό που δεν κατάφεραν (ή δεν ήθελαν;) οι "παλαιοί": να ανανεώσουν το επιθεωρησιακό είδος. Το Ελεύθερο Θέατρο, με την προοδευτική του ματιά και την ουσιαστική κατάργηση του βεντετισμού, άνοιξε έναν νέο δρόμο που, για κάποια χρόνια τουλάχιστον, οδήγησε σε μεγάλες επιτυχίες... Το τι έγινε μετά και το τι μπορεί να γίνει σήμερα είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.  Σήμερα ας μείνω στους... εορτασμούς, με ένα τραγούδι της Λίνας Νικολακοπούλου και του Διονύση Τσακνή, που ακούστηκε για πρώτη φορά στην επιθεώρηση του Θεσσαλικού Θεάτρου Μας πήρε το ποτάμι (σεζόν 1990-91) και επαναλήφθηκε στην επιθεώρηση Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας, πάλι του Θεσσαλικού Θεάτρου, το καλοκαίρι του 2010...


Αν και από τους ωραιότατους στίχους της Νικολακοπούλου λείπουν ονόματα που δεν θα 'πρεπε (ενώ υπάρχουν ονόματα που δεν είχαν μεγάλη πορεία στο είδος), υπάρχει μια ολόσωστη αναφορά σε:
αυτά τα φίνα θηλυκά
που πλέον μείναν θρυλικά
και από τα γέλια τους παθαίναμε συμφόρηση.
Η Ρένα μας η Ντορ για τσαχπινιά δική της
τον κόσμο πια τον ξέκανε
στα νούμερα που έκανε
τραβώντας όλο νάζι το βρακί της.
Κι η Βλαχοπούλου, η γυναίκα η τεράστια
με το τραγούδι της ξυπνούσε τα προάστια...

Η επιθεώρηση όντως είναι πολύτιμη όταν "δεν έχει Θεό η αθεόφοβη" και "ανεβάζει επί σκηνής τους οδοιπόρους κι ασθενείς που της φωνάζουν της ζωής: αναθεώρηση!"...   



Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.