Σαν σήμερα το 1970: Φεστιβάλ ταινιών Ρένας Βλαχοπούλου!

Στις 18 Μαΐου 1970, ημέρα Δευτέρα, διαβάζουμε ότι ο κινηματογράφος Σελέκτ της οδού Πατησίων θα προβάλει για τρεις μέρες την κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη Ένα κορίτσι για δύο, ενώ ο κινηματογράφος Παλλάς στην πλατεία Παγκρατίου διοργανώνει ένα "Φεστιβάλ ταινιών Ρένας Βλαχοπούλου"! 

Οι επιλογές αυτών των κινηματογράφων Α' προβολής εξηγούνται ίσως από την εποχή. Μέσα Μαΐου, βρισκόμαστε στο τέλος της χειμερινής σεζόν, μάλλον χωρίς πολλές καινούριες ταινίες, οπότε οι αιθουσάρχες ίσως κατέφυγαν στις παλιότερες ελληνικές. Δυστυχώς δεν ξέρουμε ποιες ταινίες προβλήθηκαν στο... πλαίσιο του "Φεστιβάλ ταινιών Ρένας Βλαχοπούλου", αλλά μπορώ να σας πω ότι τις προηγούμενες δύο εβδομάδες ο κινηματογράφος διαφήμιζε "Φεστιβάλ ταινιών Αλίκης Βουγιουκλάκη", ενώ το φεστιβάλ της Ρένας διαδέχτηκαν το "Φεστιβάλ ταινιών Νίκου Κούρκουλου" και το "Φεστιβάλ ταινιών Ζωής Λάσκαρη" (και τα τρία διήρκεσαν μία βδομάδα το καθένα).

Βλέπουμε ότι στη δεύτερη προβολή
έχουν γίνει ανακατατάξεις στη σειρά των ονομάτων.
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης
από πρώτο όνομα στους τίτλους της ταινίας
έχει εξοριστεί από τη διαφήμιση!
Αυτή η νέα τάξη πραγμάτων αντικατοπτρίζεται
και στις αφίσες της ταινίας που έχουν διασωθεί
και είχαν, πιστεύω, χρησιμοποιηθεί
κατά τη δεύτερη ή τρίτη κτλ. προβολή του έργου.

'Πού αλλού στην Αθήνα, τα προάστιά της και τον Πειραιά μπορούσατε να χαρείτε τη Ρένα Βλαχοπούλου στις 18 Μαΐου 1970; Στην Αγία Βαρβάρα, στον κινηματογράφο Κουκλάκι, μπορούσατε να δείτε το Μερικοί το προτιμούν κρύο (1963). Στον Πειραιά, μπορούσατε να τη χαρείτε σε έναν κινηματογράφο Α' προβολής, το Ολύμπιον (στο Πασαλιμάνι) όπου παίζονταν τα Κορίτσια για φίλημα (1965), και σε έναν κινηματογράφο Β' προβολής, τη Σόφη (στη συνοικία της Αγίας Σοφίας) που πρόβαλλε τη Ζηλιάρα (1968). Βέβαια στις αίθουσες αυτές το πρόγραμμα θα άλλαζε μεσοβδόμαδα. Είδαμε στη διαφήμιση του Σελέκτ ότι το Ένα κορίτσι για δύο θα διαδεχόταν το Κοντσέρτο για πολυβόλα. Το Κουκλάκι θα πρόβαλλε στη συνέχεια το Τζένη Τζένη. Στο Ολύμπιον του Πειραιά η αλλαγή του προγράμματος είχε πάλι Ρένα, αφού από τα Κορίτσια για φίλημα περνούσαμε στο Κάτι να καίει, ενώ ο κινηματογράφος Σόφη στον Πειραιά πρόβαλλε τη Ζηλιάρα επίσης μέχρι την Τετάρτη και από την Πέμπτη έπαιζε το Σέικ, χίλιες τρέλες και τραγούδια...

Ίσως για τις φίλες και τους φίλους του παλιού ελληνικού σινεμά (εάν δεν είστε ανάμεσά τους, μπορείτε να αγνοήσετε το υπόλοιπο της ανάρτησης!) θα είχε ενδιαφέρον να δουν ποιες ελληνικές ταινίες παίζονταν εκείνη τη μέρα σε άλλες αίθουσες Αθηνών και προαστίων. Μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το πόσο παλιές ταινίες επανέρχονταν στις αίθουσες και σε ποιο ποσοστό οι αιθουσάρχες επέλεγαν ελληνικές ταινίες, κωμωδίες ή δράματα. Φυσικά η καταγραφή που ακολουθεί είναι πρόχειρη και βασίζεται μόνο στη στήλη θεαμάτων της Δευτέρας 18 Μαΐου 1970. Μεσοβδόμαδα το τοπίο σίγουρα άλλαξε, οπότε δεν φιλοδοξώ να παρουσιάσω κανένα οριστικό συμπέρασμα...

Στις 56 αίθουσες Α' προβολής εντόπισα (εκτός από το "Φεστιβάλ Ρένας" στο Παγκράτι και το Ένα κορίτσι για δύο στο Σελέκτ) τις εξής ελληνικές ταινίες: Ο μπλοφατζής (1969, Αχίλλειον, Βεΐκου), Ο τρελός τα 'χει 400 (1968, Γαλαξίας, τέρμα Αμπελοκήπων), Παπατζήδες (1954, Ιντεάλ Πανεπιστημίου--μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη αυτή η επιλογή, εκτός αν πρόκειται για κάποια ξένη ταινία που δεν γνωρίζω...), Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963, Κοσμοπολίτ, οδός Μαρίκας Κοτοπούλη). Συνολικά λοιπόν έξι ελληνικές ταινίες.

Οι αίθουσες Α' και Β' προβολής ήταν 126. Από αυτές οι 13 πρόβαλλαν τις εξής ελληνικές κωμωδίες. Προξενήτρα (1966, Άκρον, Λένορμαν), Το Κλωτσοσκούφι (1960, Αλίντα, Νέος Κόσμος), Η Αλίκη στο ναυτικό (1960, Άντα, Κάτω Πατήσια), Το παιδί της μαμάς (1970, Αλόη, Άγιος Λουκάς), Γοργόνες και μάγκες (1968, Ανδόρρα, Ερυθρός Σταυρός), Δουλειές του ποδαριού (1962, Δήμητρα, Γκύζη), Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967, Διονύσια, Γκύζη), Αλίμονο στους νέους (1961, Καν Καν, Λιοσίων, και Ρίντα, Αχαρνών--υποψιάζομαι με την ίδια κόπια...), Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969, Μερβέιγ, οδός Βουλής), Ξύπνα, καημένε Περικλή (1969, Νιρβάνα, Υμηττός), Ξυπόλυτος Πρίγκηψ (1966, Ρεγγίνα, Αχαρνών), Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968, Ριάλτο, Κυψέλη). Μόνο δύο πρόβαλλαν ελληνικά δράματα: το Καλλιφόρνια (τέρμα Αχαρνών) πρόβαλε το φιλμ Ο αλήτης του λιμανιού (1961) και η Οπτασία (Ψαρών) πρόβαλε την ταινία Εγωισμός (1964).

Στις 83 αίθουσες Β' προβολής παίζονταν εννιά ελληνικές ταινίες, οκτώ κωμωδίες και ένα δράμα: Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1955, Άβα, Αμφιθέας), Η κόμησσα της φάμπρικας (1969, Αρίων, Κάτω Πετράλωνα), Η αρχόντισσα της κουζίνας (1969, Ερέχθειον, Κουκάκι), Ο γίγας της Κυψέλης (1968, Ζέφυρος, Άνω Πετράλωνα), Ξύπνα, καημένε Περικλή (1969, Κική, Βύρων--ίσως σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Νιρβάνα του Υμηττού), Και οι 14 ήσαν υπέροχοι (1965, Κόσμος, Αγίων Ασωμάτων), Αχ και να 'μουν άνδρας (1966, Ντορεμί, Νέα Φιλαδέλφεια), Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη (1968, Ριρίκα, Δάφνη), Αργυρώ, η προδομένη τσελιγκοπούλα (1968, Χόλλυγουντ, Σεπόλια).

Στους κινηματογράφους προαστίων (συνολικά 162 αίθουσες) παίζονταν έξι ελληνικές κωμωδίες. Εκτός από Μερικοί το προτιμούν κρύο προβάλλονταν: Μικροί και μεγάλοι εν δράσει (1963, Αλέξανδρος, Πετρούπολη), Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963, Μαρία Έλενα, Άγιοι Ανάργυροι), Αχ και να 'μουν άνδρας (1966, Ρόδον, Άγιος Ιερόθεος), Η γυναίκα μου τρελάθηκε (1966, Άρης, Αιγάλεω), Φοβάται ο Γιάννης το θεριό (1969, Αναστασία, ΙΚΑ). Οι ελληνικές δραματικές ταινίες ήταν όμως περισσότερες, οι εξής δέκα: Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969, Άλφα, Τζιτζιφιές), Λυγερή (1968, Άνοιξις, Νέο Ηράκλειο), Η καρδιά ενός αλήτη (Άριστον, Λέσχη Αξιωματικών), Δίψα για ζωή (1964, Διάνα, Μαρούσι), Σαρακατσάνισσα (1959, Καίτη, Ανάβυσσος), Αγάπη και αίμα (1968, Λεβήνα, Μελίσσια), Κοινωνία ώρα μηδέν (1966, Λία, Αργυρούπολη), Οι άνδρες δεν λυγίζουν ποτέ (1968, Ρένα-Σόφη, Χαϊδάρι). Το φθινόπωρο μιας καρδιάς (1969, Ρίτα, Χαϊδάρι), Φλογέρα και αίμα (1961, Φοίνιξ, Τζιτζιφιές)

Και περνάμε στον Πειραιά: στις αίθουσες Α' προβολής (σύνολο 10 αίθουσες), εκτός από τα Κορίτσια για φίλημα, παιζόταν και ο Νόμος 4000 (1962, Τερψιθέα, Βασιλέως Κωνσταντίνου). Στους κινηματογράφους Β' προβολής (σύνολο 29 αίθουσες) κυριαρχούν οι κωμωδίες, συνολικά έξι: εκτός από τη Ζηλιάρα παίζονταν οι ταινίες Δεσποινίς ετών 39 (1954, Αρμονία, Ταμπούρια), Δοσατζού-Επιχείρησις Γαμπρός (1966, Αύρα, Πηγάδια), Έμπαινε, Μανωλιό (1970, Δελφοί, Καλλίπολη), Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964, Μαριάννα, Καμίνια), Τζένη Τζένη (1966, Πόλα, Ταμπούρια). Εντόπισα μόνο ένα ελληνικό δράμα, Το κορίτσι που αγάπησε και πόνεσε (1969, Όασις, Άγιος Διονύσιος). 

Στους συνοικιακούς πειραιώτικους κινηματογράφους (σύνολο 47 αίθουσες) παίζονταν οκτώ κωμωδίες: Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952, Αστεράκι, Πέραμα)  Ο Χατζηχρήστος ταξιτζής (1962. Αμφιάλη), Το θύμα (1969, Βίκτωρ, Κορυδαλλός), Χριστίνα (1960, Δώρα, Ανάστασις), Καλώς ήρθε το δολλάριο (1967. Κατερίνα, Ευγένεια), Το στραβόξυλο (πιθανολογώ η εκδοχή του 1969, Ντιάνα, Νεάπολη), Κάθε εμπόδιο για καλό (1958, Στέγη, Κορυδαλλός) και Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967, Χαραυγή, Ευγένεια). Από δραματικές ταινίες εντόπισα τις εξής τρεις: Δάκρυα και διπλοπεννιές (1969, Ευγένεια, Νεάπολη), Μαριώ, η κατατρεγμένη τσελιγκοπούλα (1969, Καίτη, Ν. Κοκκινιά) και Πυρετός στην άσφαλτο (1967, Λία, Νεάπολη).

Φυσικά, αν προτιμάτε ξένο σινεμά, οι επιλογές σας θα ήταν πολύ περισσότερες και πολύ ενδιαφέρουσες. Εμένα το μάτι μου στάθηκε στο Ψυχώ του Χίτσκοκ (Νεάπολις, οδός Ασκληπιού) και στο West Side Story (Άλφα, Κολιάτσου, και Σπόρτινγκ, Νέα Σμύρνη). Εντύπωση μου έκαναν επίσης οι εξής δύο τίτλοι: Πλένω ρούχα και καρδιές και Παρθένοι στρατιώτες στην κόλασι της Μαλαισίας. Αν γνωρίζετε κάτι για αυτές... διαφωτίστε με!

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1993: Μίνι περιοδεία;

Στις 17 Μαΐου 1993 η εφημερίδα Απογευματινή δημοσίευσε την παρακάτω είδηση:

Η Ρένα το 'ριξε στο ψάρεμα

Ποια άλλη σχέση, εκτός από την αγάπη της για το ψάρεμα, θα μπορούσε να έχει με το... καλάμι η μεγάλη κυρία της επιθεώρησης;

Εφοδιασμένη, λοιπόν, με καλάμι αλλά και με πετονιές ξεκίνησε τη μίνι περιοδεία της. μαζί με μέρος του θιάσου του "Ακροπόλ", η Ρένα Βλαχοπούλου. Δεινή ψαράς, αλλά και φυσιολάτρης, η πρωταγωνίστρια είναι αποφασισμένη να μην αφήσει ούτε... λέπι στις θάλασσες της Χαλκιδικής, τις οποίες θα επισκέπτεται όποτε βρίσκει χρόνο ανάμεσα στις παραστάσεις της περιοδείας.

Απογευματινή, 17-5-1993

Ίσως ο συντάκτης ή η συντάκτρια της παραπάνω είδησης να παρεξήγησε ό,τι άκουσε από την πηγή της είδησης. Η Ρένα δεν πραγματοποίησε καμία περιοδεία με ορμητήριο τη Θεσσαλονίκη όσο βρισκόταν εκεί για τις παραστάσεις της επιθεώρησης Για την Ελλάδα ρε γαμώτο στο θέατρο Ράδιο Σίτυ. Όχι ότι αυτό δεν ήταν κάτι συνηθισμένο. Όταν, για παράδειγμα, ο θίασος του Ακροπόλ (με επικεφαλής τον Σωτήρη Μουστάκα και τους ίδιους επιχειρηματίες) έδινε παραστάσεις στο θέατρο Χατζώκου το Πάσχα του 1989, έδιναν παραστάσεις τα δευτερότριτα στις πόλεις των γειτονικών νομών (χρησιμοποιώντας μάλιστα το σκηνικό άλλου περιοδεύοντος θιάσου της ίδιας επιχείρησης, ώστε να μη χρειάζεται να ξεστήνεται το σκηνικό από το Χατζώκου--ναι, ο Rena Fan ήταν εκεί...). Το 1993 όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη--και αν ακόμα είχε συμβεί, η Ρένα Βλαχοπούλου, είμαι σίγουρος, ότι δεν θα είχε καμία διάθεση να ακολουθήσει τον θίασο, αφού τα βράδια της στη Θεσσαλονίκη τα περνούσε κάπως έτσι:

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Κώστας Βουτσάς γλεντούν στον Ηριδανό
Εκείνος ήταν περαστικός από τη Θεσσαλονίκη, καθώς περιόδευε
με τον Αρχοντοχωριάτη, εκείνη ήταν... μόνιμη στη συμπρωτεύουσα 
για τρεισήμισι εβδομάδες γεμάτες γλέντι και ξενύχτι...
Πηγή φωτογραφίας: Θεσσαλονίκη 12-5-1993

Και αν όντως πραγματοποίησε κάποια μίνι-περιοδεία, αυτή θα ήταν πράγματι στις θάλασσες της Χαλκιδικής για ψάρεμα (άλλωστε και ο Σωτήρης Μουστάκας που επίσης ανήκε στον θίασο αγαπούσε κι εκείνος το ψάρεμα και κατά καιρούς ψάρευαν μαζί) ή σε κάποιο κοντινό καζίνο (όπως το 1990...). Ωστόσο το παραπάνω δημοσίευμα μάλλον επηρέασε τον δημοσιογράφο Νάκη Ιωαννίδη και έγραψε, δύο εβδομάδες αργότερα, στη δική του στήλη, στην εφημερίδα Τύπος της Κυριακής το ακόλουθο:

Σε διάφορες πόλεις της Βορείου Ελλάδος έδωσε παραστάσεις η Ρένα Βλαχοπούλου, η οποία "σχημάτισε μίνι θίασο" από τους ηθοποιούς του "Ακροπόλ" που ήσαν στη Θεσσαλονίκη. Και η πανέξυπνη Κερκυραία θριάμβευσε. Πάντως, τις ελεύθερες ώρες της πήγαινε στις θάλασσες της Χαλκιδικής και... ψάρευε! "Είναι το χόμπι μου", έλεγε χαριτολογώντας...

Τύπος της Κυριακής, 30-5-1993

Fake news της εποχής...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1966: Είκοσι θέατρα το καλοκαίρι

Στις 16 Μαΐου 1966 η στήλη "Θεατρικό σημειωματάριο" του Φάνη Κλεάνθη στα Νέα παρουσίασε τα έργα που θα ανέβαιναν το καλοκαίρι του '66 στα αθηναϊκά θέατρα. Νομίζω ότι η λίστα του παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.

ΕΙΚΟΣΙ ΘΕΑΤΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

16 κεντρικά και 4 συνοικιακά

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΚΛΕΑΝΘΗ

Δεκαέξη κεντρικά θέατρα θα λειτουργήσουν το καλοκαίρι στην Αθήνα, εφέτος το καλοκαίρι. Αναλυτικά, οι προοπτικές για τα εφετεινά θερινά θεάματα είναι, κατά θέατρο, οι εξής:

--ΑΚΡΟΠΟΛ: Κατά πάσαν πιθανότητα θα στεγάση ελαφρό μουσικό συγκρότημα, του τύπου των "βαριετέ".

--ΑΤΤΙΚΟΝ: Θίασος υπό τους Νίκο Σταυρίδη, Μπέτυ Μοσχονά, Κούλη Στολίγκα, Μενέλαο Θεοφανίδη και με τη Μάρθα Καραγιάννη θα παρουσιάση την επιθεώρηση του Αλ. Σακελλάριου "Η πεπονόφλουδα". Μουσική: Μ. Θεοφανίδη. Χορευτικό: Μηνάς Γιώτης-Τζέιν Μάρλοου.

--ΒΕΜΠΟ: Θίασος υπό τους Ορέστη Μακρή, Ρένα Ντορ, Αλέκο Λειβαδίτη, Τάκη Μηλιάδη θα παρουσιάση την επιθεώρηση των Δ. Τραϊφόρου, Γ. Θίσβιου, Ναπ. Ελευθερίου "Τσίρκο η Ελλάς", με μουσική Ζακ Ιακωβίδη.

--ΘΕΑΤΡΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ με τον θίασό τους θα παρουσιάσουν την κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια", που παιζόταν όλο τον χειμώνα στο "Κοτοπούλη", ανανεωμένη και προσαρμοσμένη στον σκηνικό χώρο του Κηποθεάτρου και με καινούργια τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα.

--ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΪΚΟ: Ο Μάνος Κατράκης, στον οποίο πιστεύεται ότι θα παραχωρηθή εκ νέου το θέατρο, σκοπεύει να παρουσιάση τον "Καπετάν Μιχάλη" του Καζαντζάκη, σε διασκευή Γερ. Σταύρου-Κ. Κοτζιά.

--ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ: Θα δοθούν υπό την αιγίδα του Ε.Ο.Τ., το καλοκαίρι, είτε εντός είτε εκτός των πλαισίων του Φεστιβάλ Αθηνών, 28 θεατρικές παραστάσεις, 10 χορευτικές, 5 μελοδραματικές και 38 μουσικές εκδηλώσεις, από ελληνικά και ξένα συγκροτήματα.

--ΚΑΚΙΑΣ ΑΝΑΛΥΤΗ: Θίασος πρόζας υπό την Κάκια Αναλυτή και τον Κώστα Ρηγόπουλο θα παρουσιάση την αστυνομική κωμωδία του Πόπλιγουελ "Ζητείται πτώμα".

--ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ της οδού Μαυροματαίων: Θίασος υπό την Άλκηστη Γάσπαρη θα παρουσιάση το έργο της ιδίας "Ρέστια στο νησί των σφουγγαράδων".

--ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ: Η Ελληνική Σκηνή της Άννας Συνοδινού θα παρουσιάση την "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη και την "Ελένη" του Ευριπίδη. Στις ημερομηνίες που αφήνει κενές η Ε.Σ. θα εμφανισθούν, ενδεχομένως, μουσικά συγκροτήματα.

 

Η Ρένα Βλαχοπούλου
και οι συνθιασάρχες της Γιώργος Κωνσταντίνου και Γιάννης Βογιατζής
στις πρόβες της επιθεώρησης Ο γάιδαρος του Χότζα
που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1966 στο θέατρο Μετροπόλιταν
Φωτογραφία από το αρχείο του Rena Fan

--ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ: Θίασος υπό τους Ρένα Βλαχοπούλου, Γιώργο Κωνσταντίνου, Γιάννη Βογιατζή θα παρουσιάση την επιθεώρηση των Ηλ. Λυμπερόπουλου-Κ. Νικολαΐδη "Ο γάιδαρος του Χότζα". Μουσική: Γ. Μουζάκη. Χορευτικό: Φ. Μεταξόπουλος.

--ΜΙΝΩΑ: Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και η Ελληνική Λαϊκή Σκηνή της Χριστίνας Σύλβα θα παρουσιάσουν την κωμωδία των Αλ. Σακελλάριου-Χρ. Γιαννακόπουλου "Μια κυρία ατυχήσασα".

--ΜΠΟΥΡΝΕΛΛΗ: Θίασος υπό τους Γιάννη Γκιωνάκη, Καίτη Μπελίντα, Ζωζώ Σαπουντζάκη με την Ίλια Λυβικού θα παρουσιάση την επιθεώρηση του Γιώργου Γιαννακόπουλου "Σήκω χόρεψε συρτάκι" με μουσική Λυκ. Μαρκέα. Χορευτικό: Γιάννης Φλερύ-Λίντα Άλμα.

--ΠΑΡΚ: Θίασος με επικεφαλής τους Κώστα Χατζηχρήστο, Βασίλη Αυλωνίτη, Καίτη Ντιριντάουα, Γεωργία Βασιλειάδου και με τον Σταύρο Παράβα και την Ντόρα Γιαννακοπούλου θα παρουσιάση την επιθεώρηση των Γ. Ασημακοπούλου, Β. Σπυροπούλου, Π. Παπαδούκα "Άλλος για υπουργείο" και το παραμύθι των ιδίων "Η Χιονάτη και η οι επτά νάνοι". Μουσική: Γ. Κατσαρού. Χορευτικό: Μανώλης Καστρινός-Χρυσούλα Ζώκα.

--ΠΟΡΕΙΑ: Η "Νέα Σκηνή" του Κώστα Λειβαδέα θα συνεχίση, για 4η σαιζόν, το τολμηρό έργο "Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλυ" με τη Μιρέλλα Τσάρου στον ρόλο της λαίδης Τσάτερλυ.

--ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ: Ο Όμιλος της Δόρας Στράτου παρουσιάζει λαϊκούς χορούς και τραγούδια απ' όλη την Ελλάδα.

--ΦΛΟΡΙΝΤΑ: Θίασος υπό τους Μάρω Κοντού, Στέφανο Ληναίο, Σμάρω Στεφανίδου, Νίκο Ρίζο θα παρουσιάση την κωμωδία των Ασημ. Γιαλαμά-Κ. Πρετεντέρη "Η κόμησσα της φάμπρικας".

ΕΠΙΣΗΣ θα λειτουργήσουν και τέσσερα συνοικιακά συγκροτήματα με επιθεωρησιακά θεάματα και συχνή αλλαγή προγράμματος, τα εξής: "Άλσος" (Παγκράτι), "Κολωνός", "Ολύμπια" (Πασαλιμάνι) και "Ορφεύς" (Περιστέρι).

Φ. ΚΛΕΑΝΘΗΣ

Τα Νέα, 16-5-1966

Το Μετροπόλιταν τελικά ανέβασε και δεύτερη επιθεώρηση, όπως έχουμε ήδη δει, το Σκούπα και φαράσι. Όσο για τον Γάιδαρο του Χότζα θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενο "Σαν σήμερα"...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1968: ταξίδι, δοκιμές και διαρρήκτες

Στις 15 Μαΐου 1968 διαβάζουμε στη στήλη "Θεατρικό σημειωματάριο" του Φάνη Κλεάνθη στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδα Τα Νέα:

Εντός της εβδομάδος θα αρχίσουν οι δοκιμές για την επιθεώρηση του Γ. Γιαννακόπουλου-Κ. Νικολαΐδη που θα ανεβασθή στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου, από τον θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Γιώργου Κωνσταντίνου. Οι δοκιμές θα προσλάβουν εντατικώτερο ρυθμό όταν επιστρέψη από το ταξίδι της στην Ιταλία-Γαλλία-Αγγλία η Βλαχοπούλου. Λέγεται ότι το θιασαρχικό σχήμα θα συμπληρωθή με την Μάρθα Καραγιάννη και ότι με τον θίασο θα συνεργασθούν, εκτός από τον Βαγγέλη Σειληνό, και άλλα διαλεχτά στελέχη του ελαφρού μουσικού θεάτρου.

Τα Νέα, 15-5-1968

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου και η Ρένα Βλαχοπούλου στη Ζηλιάρα
του Κώστα Καραγιάννη που γυρίστηκε εκείνη τη χρονιά.
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Τα Νέα

Ωστόσο, το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου υπήρχε και στην έκτη σελίδα της εφημερίδας:

Κατεδικάσθη ο διαρρήκτης της οικίας της Ζωής Λάσκαρη

Υπό του Πενταμελούς Εφετείου κατεδικάσθη εις φυλάκισιν δύο ετών ο Δ.Κ., ετών 32, οικοδόμος, διότι την πρώτην του παρελθόντος Φεβρουαρίου, αφού διέρρηξε την οικίαν της ηθοποιούς Ζωής Λάσκαρη, έκλεψε γουναρικά αξίας 3.500 δραχμών. Την επομένη νύκτα διά του ιδίου τρόπου εισήλθεν εις την οικίαν της ηθοποιού Ρένας Βλαχοπούλου μετά του Γ.Μ., ετών 38, αλλά κατά την έξοδόν των συνελήφθη ο Κ. και εδραπέτευσεν ο Μ. Ο καταδικασθείς ωμολόγησε και άλλας δύο κλοπάς τιμαλφών εξ οικιών των Αθηνών και κατά την απολογίαν του ισχυρίσθη ότι παρεσύρθη υπό του Μ., διά τον οποίον η δίκη εχωρίσθη επειδή δεν συνελήφθη ακόμη. 

Τα Νέα, 15-5-1968

Αν θέλετε να θυμηθείτε τι ακριβώς συνέβη στο σπίτι της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Λαφαζάνη εκείνο το βράδυ της 2ας Φεβρουαρίου 1968, μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό "Σαν σήμερα". Στα ρεπορτάζ εκείνων των ημερών είχε γραφτεί ότι είχαν συλληφθεί και οι δύο άντρες στο σπίτι της Ρένας, ενώ στο Έθνος της 15 Μαΐου 1968 αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Γ.Μ. δραπέτευσε αργότερα...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1944: Πρωινή συναυλία στο θέατρο Καπρίς

Στις 14 Μαΐου 1944 δόθηκε στο καινούριο θέατρο Καπρίς μια "μεγάλη μουσικοχορευτική" συναυλία του συνθέτη Τάκη Μωράκη και του χορευτή Μάγκρελ με τίτλο "Μελωδίες και ρυθμοί". Συμμετείχε ορχήστρα που αποτελούνταν από 25 όργανα και τραγούδησαν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Κούλα Νικολαΐδου, ο Πιέρρο Λοβάττι, ο βαρύτονος Βουκίδης και η Ελίζα Κανόνι. Χόρεψαν ο Μάγκρελ και η Ήρα Μαρκοπούλου. Εμφανίστηκε επίσης ο ηθοποιός Φραγκίσκος Μανέλλης. Το πρόγραμμα περιλάμβανε 25 καινούριες συνθέσεις του Τάκη Μωράκη.

Ο συνθέτης και μαέστρος Τάκης Μωράκης
Η Ρένα Βλαχοπούλου ερμήνευσε τραγούδια του
στη δισκογραφία, το ραδιόφωνο και τη σκηνή,
με κορυφαίο όλων το "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη".
Ο Μωράκης ήταν επίσης από τους πρώτους Αθηναίους
που την άκουσαν να τραγουδάει στην Κέρκυρα
πριν από τον πόλεμο...

Όπως είχε γράψει η Βραδυνή στις 5 Μαΐου, με αυτή την παράσταση "ο κ. Μωράκης θα διεκδικήση τον τίτλο του αυτοκράτορος της Τζαζ, προκαλεί δε οιονδήποτε Έλληνα συνθέτη να τον συναγωνισθή". Δεν νομίζω ότι ο εξαίρετος συνθέτης κατόρθωσε να καταγραφεί στη συνείδηση του κοινού με αυτόν τον τίτλο--ο Γιάννης Σπάρτακος μάλλον παρέμεινε ο αδιαφιλονίκητος "Βασιλιάς της Τζαζ" και Βασίλισσά της, σε κάθε περίπτωση, η Ρένα Βλαχοπούλου. Ο τίτλος της "Αυτοκράτειρας της Τζαζ" πάντως είχε χρησιμοποιηθεί για την Άννα Καλουτά στο ομότιτλο νούμερο της επιθεώρησης Τζαζ που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1943. Θα μιλήσουμε όμως άλλη φορά για αυτήν. Προς το παρόν θυμίζω ότι το θέατρο Καπρίς είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του το Πάσχα του 1944 και στο εναρκτήριο έργο του, τις Ανθισμένες πασχαλιές, εμφανιζόταν και η Ρένα Βλαχοπούλου...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1985: Ευχαριστίες στον ηλεκτρολόγο-κηπουρό...

Στις 13 Μαΐου 1985 η στήλη "Διαβάστε κι αυτό..." της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος δημοσίευσε την παρακάτω είδηση:

Στην Κέρκυρα έλειψε μερικές μέρες η Ρένα Βλαχοπούλου. Πήγε να ξεκουραστεί και να δει τους δικούς της και το πατρικό της σπίτι [Σημείωση του Rena Fan: μάλλον το εξοχικό της...]. Όμως, δεν ξέχασε τα πολλά λουλούδια και δεντρόφυλλα που έχει εδώ, στη βεράντα του σπιτιού της. Και ανέθεσε στον... ηλεκτρολόγο της πολυκατοικίας της να κάνει για λίγες μέρες χρέη κηπουρού. Και φυσικά όταν γύρισε δεν παρέλειψε να τον επισκεφθεί και να τον ευχαριστήσει, πάντα με το ακαταμάχητο χιούμορ της.

Ελεύθερος Τύπος, 13-5-1985 

Ρενοφανατική λεπτομέρεια: η φωτογραφία που συνόδευε την είδηση είναι του 1966, πιθανώς από την πρεμιέρα του Ραντεβού στον αέρα (η Ρένα κρατά το χέρι του Μίμη Πλέσσα που εδώ δεν... φαίνεται). Το λουλουδάτο στιγμιότυπο προέρχεται από την ταινία Της πολιτσμάνας το κάγκελο του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (1981). Για τον "κήπο" στο μπαλκόνι της Ρένας έχουμε μιλήσει και παλιότερα...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1945: Στα Πεύκα εκτάκτως

Στις 12 Μαΐου 1945 η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανίστηκε εκτάκτως στο πρόγραμμα του βαριετέ Πεύκα, στο Ζάππειο. Διευθυντής ορχήστρας των Πεύκων εκείνο το καλοκαίρι ήταν ο στενός συνεργάτης της Ρένας, ο Γιάννης Σπάρτακος, οπότε η Ρένα δέχτηκε να ενισχύσει τις εμφανίσεις του Σπάρτακου σε τέσσερις βραδινές μόνο παραστάσεις (8-10μμ), μέχρι τις 15 Μαΐου (λίγες μέρες μετά θα ξεκινούσε τις εμφανίσεις της στην επιθεώρηση του θεάτρου Ακροπόλ Μπλε και άσπρο--θα τα πούμε αργότερα αυτά...).

Επικεφαλής του προγράμματος των Πεύκων ήταν το ζευγάρι Νίκος Σταυρίδης και Ξένη Δράμαλη. Οι δύο δημοφιλείς ηθοποιοί είχαν λείψει αρκετό καιρό από την Αθήνα--μέρος της Κατοχής το πέρασαν στη Θεσσαλονίκη--και το κοινό των Πεύκων τους υποδέχτηκε θερμά (ο Σταυρίδης ήταν επίσης ο καλλιτεχνικός διευθυντής αυτού του βαριετέ). Η άλλη μεγάλη ατραξιόν ήταν η Νινή Ζαχά, που από προπολεμικό παιδί-θαύμα είχε εξελιχθεί σε έφηβη-θαύμα (και σύντομα θα ήταν μια ολοκληρωμένη ενήλικη καλλιτέχνιδα). Η "'μικρούλα φαινόμενο' που ξεπερνά κάθε όριο επιτυχίας" έγραψε για εκείνη ο Γιάννης Φερμάνογλου (ας μην ξεχνάμε ότι η Ζαχά, εκτός από καλή φωνή, ήταν και εκτελέστρια 12-14 οργάνων--και η ίδια είχε χάσει τον λογαριασμό--, ενώ χόρευε επίσης καταπληκτικά κλακέτες). Κονφερανσιέ των Πεύκων ήταν ο Φίλων Αρίας και ο Λάμπρος Ζούνης. Εμφανίζονταν ακόμα ο τραγουδιστής και ηθοποιός Νίκος Καζής (γνωστός από ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του '50) και οι ηθοποιοί Χριστίνα Κατακάλου, Μαρίκα Μαντινειού (η πρώτη "Αρετούσα" των Απάχηδων των Αθηνών που έπαιξε τον ρόλο και στις δυο κινηματογραφικές εκδοχές της οπερέτας), η Ντόρα Νούσα και ο Γιάννης Ιωαννίδης, καθώς επίσης και το χορευτικό Φιλοσόφου-Μανγκρέλ. Τα κείμενα του πρώτου προγράμματος των Πεύκων έγραψε ο Μήτσος Βασιλειάδης.

Το άλλο μεγάλο βαριετέ του Ζαππείου ήταν φυσικά η Όαση. Επικεφαλής οι κωμικοί Μητσάρας (που χαλούσε κόσμο ως "ξεπεσμένος Χίτλερ" και Γιάννης Σπαρίδης (για ένα διάστημα στην Κατοχή ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος ηθοποιός). Διευθυντής της ορχήστρας ήταν ο Γιώργος Μυρογιάννης, επίσης δοκιμασμένος σε τζαζ συνθέσεις, και ανάμεσα στους σολίστες της ορχήστρας του βρισκόταν και ο ανερχόμενος τότε Γιώργος Μουζάκης. Μεγάλη ατραξιόν του προγράμματος ήταν φυσικά η Μπέλλα Σμάρω, "μοναδική και ασυναγώνιστος χορεύτρια", κατά τον Φερμάνογλου, που βρίσκεται σε "μια εξαιρετική φόρμα" και "συναρπάζει κυριολεκτικώς τους θεατάς" (θυμίζω ότι η Μπέλλα Σμάρω είχε δώσει μια τουαλέτα της στη Ρένα Βλαχοπούλου, όταν η νεαρή Κερκυραία πρωτοξεκινούσε στην Όαση το 1940, ενώ ήταν κουμπάρα και σε έναν από τους δύο πρώτους γάμους της--νομίζω στον πρώτο, με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Βασιλείου). Κονφερανσιέ στην Όαση εκείνο το καλοκαίρι ήταν ο Κώστας Παπαχρήστος, ενώ εμφανίζονταν ακόμα ο μεταμορφωτής Γιώργος Χριστοδούλου (μεταμορφωτές ήταν οι άντρες κωμικοί που μιμούνταν γυναίκες--πιο γνωστός όλων ήταν ο Ζαζάς), η Μαίρη Λωράνς, η Δίτη Λίντα, ο Νίκος Κωνσταντινίδης, ο Μ. Δημητρίου και ο τυπίστας Γ. Οικονομίδης, "καλός και μετρημένος ... καλλιτέχνης που ξαναβρήκε την θέσι του". Ακροβατική ατραξιόν ήταν το Ντούο Σούλης και στο τραγούδι "το αηδόνι της Αθήνας" Ρένα Κοτοπούλου (ο Φερμάνογλου έγραψε πάντως πως από το πρόγραμμα "λείπει μία ντιζέρ κλάσεως").

Τα Πεύκα ήταν σοβαρός ανταγωνιστής της Όασης, αλλά η Όαση μάλλον παρέμενε η αδιαφιλονίκητη νικήτρια όλων των θερινών θεαμάτων. Συγκεκριμένα διαβάζουμε ότι την Κυριακή 6 Μαΐου είχε 7.000 θεατές στις δύο παραστάσεις της και την Τρίτη 8 Μαΐου 6.500 θεατές!

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1990: Τη θαυμάζει, τη βλέπει, τη χαίρεται...

Στις 11 Μαΐου 1990, στη στήλη της Λένας Ζαννιδάκη "Κρυφά και φανερά" στην εφημερίδα Μεσημβρινή, δημοσιεύτηκε απόσπασμα από επιστολή ενός αναγνώστη που αφορούσε τη Ρένα Βλαχοπούλου ως απάντηση σε παλιότερο σχόλιο της δημοσιογράφου σχετικά με παλιές ελληνικές ταινίες που πρόβαλλαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί, των οποίων η τεχνική βρισκόταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Την θαυμάζω, την βλέπω, την χαίρομαι

Να μη βάζουν--όπως πολύ σωστά γράψατε προ ημερών--εκείνες τις παλιές μισοβουβές και μισοφωτισμένες ταινίες της συμφοράς τα κανάλια πλην εκείνων της Ρένας Βλαχοπούλου", μου γράφει ο κ. Αντ. Λυκούδης. "Αυτή η γυναίκα με το κέφι της, τους αυτοσχεδιασμούς της, είναι πηγή χαράς για τον τηλεθεατή. Αντέχεις να τη βλέπεις ακόμα και σε ταλαιπωρημένη ταινία, γιατί αυτή η γυναίκα που έχει αναλώσει τη ζωή της στη σκηνή έχει μεράκι για τη δουλειά που κάνει. Δεν έχει προδώσει τον κόσμο με προχειρότητες και αντιμετωπίζει με συνέπεια και σεβασμό το κοινό".

Δεν έχω καμία αντίρρηση γι' αυτά, κ. Λυκούδη, κι εγώ την θαυμάζω, την βλέπω και την χαίρομαι.

Μεσημβρινή, 11-5-1990

"Η ανεπανάληπτη Ρένα Βλαχοπούλου
με το μπρίο και το ταλέντο της
δίνει ψυχή και στην πιο παλιά ταινία"
έγραφε η λεζάντα της Μεσημβρινής

Βέβαια αξίζει να σημειώσουμε ότι η Ρένα Βλαχοπούλου είχε την τύχη να μην παίξει σε παλιές μισοβουβές και μισοφωτισμένες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς συνεργάστηκε μόνο με μεγάλες εταιρίες που πρόσεχαν τον τεχνικό τομέα των παραγωγών τους, εμφανίστηκε όμως σε κάποιες βιντεοταινίες κακοφωτισμένες και με μέτριο ήχο που δυστυχώς χαρακτηρίζονταν από προχειρότητα. Ευτυχώς όμως οι δουλειές της αυτές δεν καταγράφτηκαν στη συνείδηση του μεγάλου κοινού...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1943: Ταμπλ Ντοτ

Στις 10 Μαΐου 1943 η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν στην επιθεώρηση του θεάτρου Πάνθεον Ταμπλ Ντοτ, το τέταρτο έργο που παρουσίασε εκείνη τη σεζόν ο "θίασος Μάνου Φιλιππίδη-Μαρίκας Κρεββατά, Σύμπραξις Κώστα Δούκα, Καλλιτεχνική Διεύθυνσις Γιάννη Στυλιανόπουλου, Και η Μαρίκα Νέζερ". Ο τίτλος ήταν εμπνευσμένος προφανώς από το ότι την άνοιξη του 1943 λειτουργούσαν αρκετά εστιατόρια στην Αθήνα--πλέον στην αγορά έβρισκες τα πάντα, αλλά σε απλησίαστες τιμές--και κάποια από αυτά διαφήμιζαν "ταμπλ ντοτ" για τις μέρες του Πάσχα. Ένα από τα οικονομικότερα "ταμπλ ντοτ" ήταν αυτό του εστιατορίου Γρίλια που κόστιζε 6.000 δραχμές--ενώ το εισιτήριο για την επιθεώρηση Ταμπλ Ντοτ κόστιζε 2.000 δραχμές...

Το εξώφυλλο του τρίπτυχου προγράμματος
της επιθεώρησης Ταμπλ Ντοτ
από το αρχείο του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ

Η πρεμιέρα της επιθεώρησης είχε δοθεί την Κυριακή του Πάσχα 25 Απριλίου. Δυο μέρες μετά δημοσιεύτηκε στη Βραδυνή μια κριτική του Γιάννη Φερμάνογλου που σημείωσε με θαυμασμό ότι το έργο "πλημμυρίζει ένας χείμαρρος μοντέρνας μουσικής και χορού--αλήθεια αυτός ο πλούτος των χορευτριών με επικεφαλής το περίφημο Ουγγαρέζικο Βίο Φρανκ συναρπάζει και τον πιο δύσκολο θεατή--δίδει την εντύπωσι μιας ευρωπαϊκής ρεβύ και αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο φαντασμαγορικό πασχαλινό θέαμα της Αθήνας". Ωστόσο, επισημαίνει ότι το έργο του Γιαλαμά έχει αξία και "από λογοτεχνικής πλευράς". Ειδικά το φινάλε με τίτλο "Συνέδριο των εντόμων" το χαρακτήρισε "καθαρώς λογοτεχνικόν" που μπορεί να μην ικανοποιήσει το πλατύ κοινό, "αποτελεί όμως μία από τις ασυνήθιστες πρωτοτυπίες που ξεχωρίζει από το στυλ των καθιερωμένων επιθεωρησιακών φινάλε". Ορισμένα νούμερα, μάλιστα, όπως "Η ερωτική Οδύσσεια του Ρωμιού" (Κρεββατά-Φιλιππίδης), "Παλιές αναμνήσεις" (Στυλιανός-Δούκας-Κοντογιάννης) και "Αν έλειπαν οι άνδρες" (Νέζερ) "έχουν την ιδιόρρυθμη εκείνη πρωτοτυπία που χαρακτηρίζει τα τελευταία ευρήματα του συγγραφέως, με σπινθηροβόλο και λεπτή σάτιρα, τολμηρή μεν πάντα όμως μέσα στο πλαίσιο της ανεκτικότητος". Μέχρι να ανοίξει το Θεατρικό Μουσείο και να καταφέρουμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στο αρχείο του Ασημάκη Γιαλαμά που φυλάσσεται εκεί, δεν μπορούμε δυστυχώς να ξέρουμε αν σώζεται κάτι από εκείνες τις κατοχικές του επιθεωρήσεις...

Η Μαρίκα Κρεββατά και ο Μάνος Φιλιππίδης
στο Πάνθεον, σε μια από τις επιθεωρήσεις της σεζόν 1942-43
(δεν αποκλείεται να πρόκειται για το νούμερο "Ερωτική Οδύσσεια"
του Ταμπλ Ντοτ 
Φωτογραφία από το βιβλίο της Γκέλυς Μαυροπούλου Όσα δεν είπαμε τότε
(εκδ. Σμπίλιας, 1999)

Από τις ερμηνείες ο Φερμάνογλου ξεχώρισε της Μαρίκα Κρεββατά που "με τας δύο εξαιρετικάς εμφανίσεις της απέδειξε ότι εξακολουθεί πάντοτε να κατέχη μία από τις πρώτες θέσεις στο μουσικό θέατρα" και της Μαρίκας Νέζερ που "παραμένει μοναδική εις το είδος της". Για την Πάολα γράφει ότι "διατηρεί πάντοτε θαυμάσια την ωραία φωνή της"--η Πάολα ήταν πιο παραγκωνισμένη σε σχέση με τις προπολεμικές της εμφανίσεις: σε αυτή την επιθεώρηση είχε μόνο ένα ντουέτο με τον Ερρίκο Κονταρίνη (τον σύζυγο της Μαρίκας Νέζερ που ήταν και ο κομπέρ του θιάσου) με τίτλο "Η Άνοιξη και ο φτωχός". Ο Φερμάνογλου είχε καλά λόγια να πει και για τους άντρες του θιάσου Μάνο Φιλιππίδη, Κώστα Δούκα, Γιάννη Στυλιανόπουλο και Β. Κοντογιάννη, καθώς και για το μπαλέτο του Μπαρκουιλιέρο που ήταν "περισσότερο εμφανίσιμο από κάθε άλλη φορά" και μοιραζόταν τη σκηνή με το ουγγρικό μπαλέτο στο χορευτικό "Grand Hotel". Παίνεψε επίσης τη σολίστ του ουγγρικού μπαλέτου Κλαρέτα για τη σόλο εμφάνισή της με τίτλο "Φαντασία Βαλς" στην οποία επέδειξε μοναδική δεξιοτεχνία" με το "ιλιγγιώδες ακροβατικό της στροβίλισμα". Και βέβαια υπήρχε και το ακροβατικό τρίο των κλόουν Καβαλλίνι που ενίσχυε το θέαμα "που αξίζει τον κόπο να ιδή όλη η Αθήνα".

Μόνο για τη Ρένα Βλαχοπούλου ξέχασε να γράψει ο Φερμάνογλου. Δεν ξέρω δυστυχώς ποια τραγούδια έλεγε σε αυτή την επιθεώρηση (στο πρόγραμμα αναφέρεται απλώς ότι εμφανίζεται σε "τραγούδια τζαζ"), ξέρω όμως ότι για κάποιο λόγο στο Ταμπλ Ντοτ δεν εμφανιζόταν ο Γιάννης Σπάρτακος και την ορχήστρα διηύθυνε ο συνθέτης του έργου Μιχάλης Σουγιούλ.

Οι παραστάσεις του Ταμπλ Ντοτ κράτησαν για έναν μήνα και στη συνέχεια ο θίασος ανασυγκροτήθηκε με τον ερχομό του Βασίλη Αργυρόπουλου για να παρουσιάσει το καλοκαίρι την επιθεώρηση Ακουαρέλλες. Αυτά όμως θα τα πούμε σε μερικές εβδομάδες...   

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1963: Στη Σπηλιά του Παρασκευά ΙΙ

Στις 9 Μαΐου 1963 ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους στη Σπηλιά του Παρασκευά ο Τώνης Μαρούδας, η Ρένα Βλαχοπούλου  και η Καίτη Μπελίντα. Τους συνόδευε η ορχήστρα του Γιώργου Κατσαρού, ενώ στο πρόγραμμα συμμετείχαν ακόμα ο Βαγγέλης Σειληνός με την τότε παρτενέρ του Ελένη Προκοπίου και η φαντεζίστα καλλιτέχνιδα Άννα Μαριάννα. Για την πρεμιέρα του σχήματος οργανώθηκε μια ενδιαφέρουσα διαφημιστική εκστρατεία που αξίζει να την παρακολουθήσουμε ως τεκμήριο της καλλιτεχνικής ζωής εκείνης της περιόδου.

Την παραμονή της πρεμιέρας αρκετές αθηναϊκές εφημερίδες (Καθημερινή, Έθνος, Τα Νέα) δημοσίευσαν ένα αρκετά εκτενές δίστηλο δελτίο τύπου (με παραλλαγές μόνο στον τίτλο του).

ΜΑΡΟΥΔΑΣ-ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΜΠΕΛΙΝΤΑ

"ΔΕΝ ΕΙΜΕΘΑ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ"

   Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΕΝΑΡΞΙΣ ΣΤΗΝ "ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ"

ΜΑΪΟΣ (Δημοσιογραφική Υπηρεσία Ενημερώσεως). Οι παρακολουθούντες τις δοκιμές στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα, που θα παρουσιάσουν από αύριο, Πέμπτη, οι τρεις "μεγάλοι του ελληνικού τραγουδιού" στην "Σπηλιά του Παρασκευά", εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια που ειπώθηκαν ποτέ για μια νέα συνεργασία.

Πράγματι, δεν είναι σύνηθες για την αθηναϊκή πίστα η "συνύπαρξις" μεγάλων καλλιτεχνικών δυνάμεων σ' ένα κέντρο. Η διεύθυνσις της "Σπηλιάς του Παρασκευά" έχει δίκιο όταν τονίζη στην πρόσκλησί της που ελάβαμε ότι είναι "υπερήφανη" για την εφετεινή επιτυχία της να συγκεντρώση στην παραμυθένια γυάλινη γαλάζια γωνιά της τους τρεις μεγάλους του ελληνικού τραγουδιού, τον Τώνη Μαρούδα, την Ρένα Βλαχοπούλου και την Καίτην Μπελίντα.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο δύσκολη για μια διεύθυνσι κοσμικού κέντρου η τοποθέτησις των ονομάτων των καλλιτεχνών όσο υπήρξε προβληματική η σειρά των ονομάτων του Μαρούδα, της Βλαχοπούλου και της Μπελίντας στις διαφημίσεις της "Σπηλιάς του Παρασκευά".

Κάθε μια από τις τρεις αυτές φίρμες μπορεί μπορεί κάλλιστα να διεκδικήση την πρώτην θέσιν, όπως επίσης μπορεί μόνος του ο καθένας να ηγηθή ολοκλήρου προγράμματος πίστας, μ' επιτυχία εξασφαλισμένη.

Αλλά επρυτάνευσε, στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή συνεργασία, το πνεύμα της συναδελφικής κατανοήσεως και υπερίσχυσε ο καλλιτεχνικός σκοπός της συμπράξεως επί ίσου ανωτάτου τραγουδιστικού επιπέδου.

Χαρακτηριστικό του πνεύματος που διέπει τις επαγγελματικές σχέσεις του Μαρούδα, της Βλαχοπούλου και της Μπελίντας είναι η έκφρασις εκ μέρους και των τριών της ενοχλήσεως που δοκίμασαν από τον δημοσιευθέντα επανειλημμένως χαρακτηρισμόν ως "τριών μεγάλων του ελληνικού τραγουδιού".

Η μετριοφροσύνη αυτή--σπανία εκδήλωσις των σημερινών καλλιτεχνών--εξεδηλώθη συγκεκριμένως από τον Τώνη Μαρούδα, ο οποίος είπε χαρακτηριστικώς: "Είμεθα οι τρεις μικροί του ελληνικού τραγουδιού, το οποίο υπηρετούμε με αφοσίωσι και πίστι εδώ και χρόνια. Η ερμηνευτική δεξιοτεχνία του καλλιτέχνου ή τις καλλιτέχνιδος του τραγουδιού δεν σταματά σε κανένα σημείο ύψους επιτυχίας. Όπως δεν εγεννήθη ακόμη ο καλύτερος βιολιστής, το ίδιο δεν υπάρχει κι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής."

Και αυτά μεν αποτελούν δηλώσεις ευγενικών πρωτοπόρων της συγχρόνου πίστας. Γεγονός πάντως είναι ότι ο Μαρούδας, η Βλαχοπούλου και η Μπελίντα, με την συνεργασία του δημοφιλούς και προοδευτικού συνθέτου και μαέστρου Γιώργου Κατσαρού, ο οποίος ενίσχυσε την θαυμασίαν ορχήστρα του με σολίστες του βιολιού για τις μουσικές εξάρσεις του υπερόχου πλαισίου των δυναμικών εμφανίσεων, με την πολύτιμη συμβολή του χορογράφου και χορευτού Σειληνού, στο νέο του καλλιτεχνικό "φτάσιμο", της γοητευτικής παρτεναίρ του Προκοπίου και των εκλεκτών συνεργατών του πιο εκφραστικού χορευτικού ζεύγους, με την σύμπραξι της ηφαιστείου φανταιζίστας καλλιτέχνιδος Άννας Μαριάννας κ.ά., είναι έτοιμοι να παρουσιάσουν το καλλιτεχνικό τους πρόγραμμα.

Η διεύθυνσις της "Σπηλιάς του Παρασκευά", ανταποκρινομένη στις καλλιτεχνικές προοπτικές της δημοφιλέστερης τριάδος, πραγματοποίησε, παραλλήλως, ένα γαλάζιο υποβλητικό διάκοσμο στο εσωτερικό ενός βράχου, που προσφέρει την πιο ονειρώδη ατμόσφαιρα στην πιο μαγευτική παραθαλασσία θέσι της Καστέλλας...

Δ.Υ.Ε.

Η Καίτη Μπελίντα, η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Βαγγέλης Σειληνός.
Κρίνοντας από τα... μαλλιά της Ρένας, δεν αποκλείεται η φωτογραφία
να είναι από το καλοκαίρι του 1963 και τη συνεργασία τους 
στη Σπηλιά του Παρασκευά
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μάκη Δελαπόρτα Βίβα Ρένα 
(εκδ. Άγκυρα, 2002)
 

Την ημέρα της πρεμιέρας η καλλιτεχνική σελίδα του Έθνους δημοσίευσε την παρακάτω επιστολή του Τώνη Μαρούδα:

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Τ. ΜΑΡΟΥΔΑ

Αγαπητό "Έθνος", 

Θα ήθελα να παρακαλέσω κι εγώ να μου φιλοξενήσης δυο λόγια, με την ευκαιρία της σημερινής ενάρξεως της νέας σαιζόν στην "Σπηλιά του Παρασκευά". Πίστεψέ με ότι αυτό δεν θα το ζητούσα αν, σαν καλλιτέχνης του τραγουδιού και σαν υπεύθυνος πολλών προγραμμάτων πίστας, δεν αισθανόμουν σήμερα τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό της καρριέρας μου γι' αυτήν την συνεργασία που πραγματοποιήσαμε μαζί με την Ρένα και την Καίτη--τις ανυπέρβλητες τραγουδίστριες που δεν αντικατέστησε καμμία άλλη στην δύσκολη δουλειά μας. Μ' ενθουσιάζουν επίσης η επιτυχία της μοντέρνας εργασίας του Σειληνού και της Προκοπίου, η εκρηκτική εμφάνισις της Άννας Μαριάννας και η συμμετοχή όλων των άλλων εκλεκτών συναδέλφων της πίστας, κάτω από την μπαγκέττα του Γιώργου Κατσαρού.

Αξίζει, λοιπόν, τον κόπο οι φίλοι του ελληνικού τραγουδιού και του πιο μαγευτικού κέντρου νάρθουν απόψε στην "Σπηλιά του Παρασκευά". Εκεί θα τα πούμε από κοντά...

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

ΤΩΝΗΣ ΜΑΡΟΥΔΑΣ

Έθνος, 9-5-1963

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Τώνης Μαρούδας και το Τρίο Μπελκάντο
σε παλιότερη συνεργασία τους.
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα www.triobelcanto.com

Ενώ τα Νέα, επίσης στην καλλιτεχνική τους σελίδα, δημοσίευσαν μια επιστολή της Καίτης Μπελίντα.

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ κ. ΜΠΕΛΙΝΤΑΣ

Αγαπητά "Νέα",

Απόψε, στην "Σπηλιά του Παρασκευά", εγκαινιάζουμε την συνεργασία μας: Ο Τώνης Μαρούδας, η Ρένα Βλαχοπούλου κι εγώ, με την εκλεκτή συμμετοχή του Βαγγέλη Σειληνού, της Ελένης Προκοπίου, της φανταιζίστας συναδέλφου Άννας Μαριάννας και άλλων εκλεκτών καλλιτεχνών της πίστας, θα παρουσιάσουμε το πρόγραμμα, που... φιλοτεχνήσαμε σε μουσικό πλαίσιο του Γιώργου Κατσαρού.

Απασχολώ την πολύτιμη στήλη σας για να τονίσω, με την άδειά σας, ότι οι συνεργάτες μου κι εγώ δεν φροντίσαμε να καλύψωμε απλώς δύο ώρες ευχάριστες. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε στην "Σπηλιά" του μαγευτικού βράχου της Καστέλλας μια καινούργια καλλιτεχνική και κοσμική γωνιά, που ν' ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις κάνοντας ένα βήμα μπροστά. 

Τα καταφέραμε;

Το εκλεκτό Κοινό της πρεμιέρας θα μας το πη απόψε.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

ΜΠΕΛΙΝΤΑ

Τα Νέα, 9-5-1963

Υποθέτω πως σε κάποια εφημερίδα που δεν κατάφερα να εντοπίσω (και υποπτεύομαι στη Βραδυνή, που είχε πλούσια καλλιτεχνική στήλη όπως Τα Νέα και το Έθνος) δημοσιεύτηκε και μια "επιστολή" της Ρένας Βλαχοπούλου... Ίσως τη βρω στο μέλλον...

Η Σπηλιά της Καστέλλας.
Φωτογραφία από το blog
Pireorama ιστορίας και πολιτισμού

Υπενθυμίζω ότι η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Τώνης Μαρούδας είχαν συναντηθεί και πάλι στη Σπηλιά του Παρασκευά το 1953--αλλά φυσικά συνεργάστηκαν και άλλες φορές στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν... Όσο για τη Σπηλιά ή Σηράγγιο αλλά και τα καλλιτεχνικά σχήματα που εμφανίστηκαν κατά καιρούς εκεί μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.