Σαν σήμερα το 1948: Από το αρχείο της Μπέμπας Δόξα...

Στις 19 Φεβρουαρίου 1948 η Ρένα Βλαχοπούλου διασκέδαζε σε κάποιο night club ή εστιατόριο της Νέας Υόρκης μαζί με τη Λίντα Άλμα και τον Γιάννη Φλερύ. Το αποδεικνύει η παρακάτω φωτογραφία στο πίσω μέρος της οποίας είναι γραμμένη η ημερομηνία 19/2/1948:

Η Ρένα Βλαχοπούλου, η Λίντα Άλμα, ο Γιάννης Φλερύ
και ένας κύριος αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Πηγή φωτογραφίας: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
Αρχείο Μπέμπας Δόξα

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτή η φωτογραφία βρίσκεται στο αρχείο της πρωταγωνίστριας του ελαφρού μουσικού θεάτρου Μπέμπας Δόξα που φυλάσσεται στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ).

Πηγή φωτογραφίας: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
Αρχείο Μπέμπας Δόξα

Και εκτός από αυτή τη "μαρτυρία" της παρουσίας της Ρένας Βλαχοπούλου στις ΗΠΑ υπάρχει και ακόμα μία. Στην πίσω πλευρά μιας μικρής αφίσας που διαφημίζει το Leon & Eddie's, ένα διάσημο night club της εποχής εκείνης που βρισκόταν στην 52η οδό, στη δυτική πλευρά της 5ης λεωφόρου, υπάρχει μια ιδιόχειρη αφιέρωση της Ρένας στην Μπέμπα Δόξα (διατηρώ φυσικά τα τρία... δροσερα ορθογραφικά λαθάκια της Ρένας): 

Χαρισμένο στην Αγαπητή Μπέμπα Δόξα για να θυμάται μερικές φίλες που αν και ποτέ δεν της το έδιξαν πάντοτε την αγαπούσαν, διότι θυμάμαι πως κάποτε στον πόνον μου με λυπήθηκε. Είμαι πολύ καλά και ελπίζω πολύ γρίγορα να μάθης την πραγματικά μεγάλη εξέλιξήν μου.

Με αγάπη

Rena Vlahopoulou

New York 24-11-48

Πηγή φωτογραφίας: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
Αρχείο Μπέμπας Δόξα

Τι να είχε συμβεί ακριβώς; Να της έστειλε τη φωτογραφία και την αφίσα ταχυδρομικά ή να την έστειλε με κάποιον κοινό γνωστό που επέστρεψε στην Ελλάδα; Επιπλέον, σε ποια δύσκολη στιγμή της  ζωής της να αναφέρεται η Ρένα Βλαχοπούλου; Προτού ξεκινήσει την περιοδεία της με τον Γιάννη Σπάρτακο το 1946, η Ρένα είχε δουλέψει με την Μπέμπα Δόξα τρεις σεζόν: το καλοκαίρι του 1944 στο θέατρο Ερμής (σε πέντε επιθεωρήσεις και μία μουσική ηθογραφία), το καλοκαίρι του 1945 στο θέατρο Ακροπόλ (σε δύο επιθεωρήσεις) και τη χειμερινή σεζόν 1945-46 στο θέατρο Παπαϊωάννου (σε δύο επιθεωρήσεις και δύο μουσικές ηθογραφίες). Υποπτεύομαι ότι το καλοκαίρι του 1944 δεν θα είχε λόγο να είναι πονεμένη, αφού ήταν ακόμα μάλλον νιόπαντρη (είχε παντρευτεί τον δεύτερο σύζυγό της τον Νοέμβριο του 1943). Πιθανώς όμως να αναφέρεται σε γεγονότα που μπορεί να συνέβησαν λίγο πριν φύγει από την Ελλάδα (ενδεχομένως να βρισκόταν ήδη ο δεύτερος αυτός γάμος στο τέλος του)...

Τι άλλο μου έρχεται στο μυαλό για αυτά τα δύο σπάνια τεκμήρια του αρχείου της Μπέμπας Δόξα; Κοιτώ τη φωτογραφία από το night club (που δεν αποκλείεται να είναι και το Leon & Eddie's). Η Ρένα είναι τόσο κεφάτη πλάι σε δύο αγαπημένα της πρόσωπα, τη Λίντα Άλμα και τον Γιάννη Φλερύ. Δεν έχει συμπληρώσει ούτε δύο μήνες στην Αμερική, δεν έχει ακόμα πάρει την άδεια παραμονής (τον επόμενο μήνα θα πραγματοποιούσε ένα λευκό γάμο για να καταφέρει να την πάρει) αλλά έχει σίγουρα μεγάλα όνειρα για μια λαμπρή σταδιοδρομία στον Νέο Κόσμο. Έχει πιθανότατα ήδη ακούσει τα μεγάλα λόγια που της έλεγε ο παραγωγός Lew Leslie, που έταζε στη Ρένα και τον Σπάρτακο πως, ως Rena & Spartacos, θα ήταν επικεφαλής ενός Broadway show. Πιθανώς αυτά τα λόγια να τα άκουγε ακόμα τον Νοέμβριο του 1948 όταν έγραφε αυτές τις γραμμές στην Μπέμπα Δόξα. Κόντευε βέβαια χρόνος από την άφιξή της στις ΗΠΑ και δεν είχε ακόμα εμφανιστεί μπροστά στο αμερικανικό κοινό (αυτό θα συνέβαινε μόλις στις 15 Ιανουαρίου 1949), καθώς ο Leslie δεν μπορούσε να βρει χρηματοδότες...

Τελικά η Ρένα και ο Σπάρτακος διέκοψαν τη συνεργασία τους με τον Leslie και ξεκίνησαν μια λιγότερο φιλόδοξη πορεία σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ μέχρι το καλοκαίρι του 1951 που η Ρένα επέστρεψε στην Αθήνα και συνέχισε να εμφανίζεται σε επιθεωρήσεις. Συναντήθηκε άλλες τρεις σεζόν με τη φίλη της Μπέμπα Δόξα. Την άνοιξη του 1952 συνεργάστηκε εκτάκτως για δύο εβδομάδες με τον μεγάλο μουσικό θίασο που έπαιζε στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά: επικεφαλής του ο Ορέστης Μακρής, η Μπέμπα Δόξα και ο Σπύρος Πατρίκιος. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς η Ρένα Βλαχοπούλου και η Μπέμπα Δόξα εμφανίστηκαν στις δύο επιθεωρήσεις που ανέβασε ο Βασίλης Μπουρνέλλης στο Ακροπόλ (Η βασίλισσα της νύχτας και Να τι θα πει Αθήνα) και το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς Ρένα και Μπέμπα συναντήθηκαν για τελευταία φορά επί σκηνής στο θέατρο Περοκέ, στις επιθεωρήσεις Πουλιά στον αέρα και Ο μήνας έχει εννιά...

Θέατρο Περοκέ, 1953: Πουλιά στον αέρα
Κούλα Νικολαΐδου, Μπέμπα Δόξα, Ρένα Βλαχοπούλου, Μίμης Κοκκίνης
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μάκη Δελαπόρτα Βίβα Ρένα
(εκδ. Άγκυρα, 2002)

Η Μπέμπα Δόξα καταγόταν από θεατρική οικογένεια. Γονείς της ήταν οι ηθοποιοί Αναστάσιος και Χρυσούλα Δόξα και, όπως συνέβαινε συχνά με τα παιδιά των ηθοποιών, η μικρή Κική (Αγγελική) άρχισε σε πολύ μικρή ηλικία να εμφανίζεται σε θεατρικά έργα στα οποία υπήρχαν ρόλοι παιδιών. Και αφού ήταν τόσο μικρούλα, όλες/-οι "μπέμπα" τη φώναζαν--και της έμεινε το όνομα. Άρχισε να εμφανίζεται επαγγελματικά γύρω στα 18 της, στα πρώτα της βήματα δούλεψε μάλιστα με τον Αττίκ. Σύντομα αναδείχτηκε σε πρωταγωνίστρια της επιθεώρησης και της οπερέτας. Η Σπεράντζα Βρανά την περιγράφει ως εξής: "Όμορφη, με ζεστή μελαχρινή ομορφιά κι ένα πικάντικο μουτράκι, μυτούλα ανασηκωμένη, παριζιάνικη (...) και ωραία φωνή". 

Πηγή φωτογραφίας: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
Αρχείο Μπέμπας Δόξα

Η Μπέμπα Δόξα ήταν ένα από τα Τρία αλλόκοτα κορίτσια, οπερέτα που παρουσίασε στο θέατρο Κεντρικόν ο θίασος του Παρασκευά Οικονόμου (τα άλλα δύο αλλόκοτα κορίτσια ήταν η Πάολα και η Τούλα Δράκου) και έχει καταγραφεί ως μια από τις μεγάλες της επιτυχίες. Στην αρχή του πρώτου κατοχικού χειμώνα επιχείρησε να παρουσιάσει με δικό της θίασο οπερέτες του Χατζηαποστόλου στο θέατρο Αργυροπούλου, αλλά πολύ σύντομα επέστρεψε στην ασφάλεια των μεγάλων θιάσων στους οποίους είχε πάντα πρωταγωνιστική θέση (στα θέατρα Απόλλων, Σαμαρτζή, Ερμής με θιασάρχες/-χίνες τις αδελφές Καλουτά, τον Μάνο Φιλιππίδη, τον Πέτρο Κυριακό, τον Γιάννη Σπαρίδη). H Απελευθέρωση τη βρήκε στο θέατρο Απόλλων, στις επιθεωρήσεις Χριστός Ανέστη και Αληθώς Ανέστη, ενώ σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη μουσική ηθογραφία Από την Αλβανία στο Ρίμινι των Ασημακόπουλου-Σπυρόπουλου-Παπαδούκα και Ιωσήφ Ριτσιάρδη, που ανέβηκε την άνοιξη του 1945 στο ίδιο θέατρο και εξιστορούσε τα πρόσφατα γεγονότα.

Σπάνια φωτογραφία μαρκίζας μουσικού θεάτρου.
Θέατρο Απόλλων στην Απελευθέρωση
Από το φωτογραφικό λεύκωμα του Κώστα Παράσχου Η κατοχή

Ήταν, όπως και η Ρένα Βλαχοπούλου, από τα βασικά στελέχη του θιάσου που εγκαινίασε το Ακροπόλ ως μουσικό θέατρο το 1945 και δούλεψε αρκετά στις επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη μέχρι το καλοκαίρι του 1952 (Μπλε και άσπρο, Ελεύθερες νύχτες, Ας τα βλέπουν οι μεγάλοι, Στης Πλάκας τις ανηφοριές, Μια βόλτα με το τζιπ, Γελάτε χωρίς βέτο, Δώδεκα παρά πέντε, Χαρούμενη Ελλάδα, Η βασίλισσα της νύχτας). Η Μπέμπα Δόξα ήταν πολύ καλή νουμερίστα, αλλά η ειδίκευσή της ήταν στα δραματικά σκετς που είχαν και τραγούδι. Η αίσθησή μου είναι ότι, όταν επιβλήθηκε στα θέατρα του Μπουρνέλλη η Καίτη Μπελίντα ως πρωταγωνίστρια των δραματικών σκετς, η Μπέμπα Δόξα αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τις επιχειρήσεις του. Συνέχισε βέβαια να είναι συνθιασαρχίνα ή πρωταγωνίστρια σε άλλους μεγάλους θιάσους στα θέατρα Περοκέ, Αργυροπούλου, Κυβέλης. Το 1955 μάλιστα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε πρόζα, επικεφαλής δικού της θιάσου, στο θέατρο Ραντάρ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου παρουσίασε την κωμωδία του Μιχάλη Κουνελάκη Ερωτική καθοδήγησις--βέβαια, είχε ήδη εμφανιστεί σε πρόζα στην επαρχία, νωρίτερα την ίδια χρονιά, στην κωμωδία του Ψαθά Ζητείται ψεύτης που παρουσίαζε ο θίασος Μπέμπας Δόξα Νικήτα Πλατή.

Φινάλε της επιθεώρησης Να τι θα πει Αθήνα
με όλους τους παλιούς επιθεωρησιακούς τύπους επί σκηνής.
Η Μπέμπα Δόξα πρώτη από αριστερά. Η Ρένα Βλαχοπούλου τρίτη.
Στο κέντρο η Καίτη Ντιριντάουα.
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα του Facebook Μουσικό Θέατρο
του ηθοποιού και χορευτή Γιάννη Χριστόπουλου

Αν και είχε περιοδεύσει για λίγο και στα χρόνια του '40, άρχισε να πραγματοποιεί πιο συχνά περιοδείες από τα μέσα της δεκαετίας του '50. Ήταν η πρωταγωνίστρια του πρώτου προσωπικού θιάσου της Σπεράντζας Βρανά που περιόδευσε ανά την Ελλάδα το 1958-59--είχε μάλιστα και ένα ατύχημα όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε η Σπεράντζα τράκαρε... Μαζί της η Βρανά είχε κάνει μια μεγάλη επιτυχία το 1952 στο Ακροπόλ, το νούμερο "Δυο καρδιές": η Μπέμπα Δόξα ήταν η ρομαντική καρδιά της παλιάς εποχής και η Βρανά η μάγκικη καρδιά της σύγχρονης εποχής. 

Πηγή φωτογραφίας: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
Αρχείο Μπέμπας Δόξα

Όταν η δική της θεατρική γενιά άρχισε να παροπλίζεται, η Μπέμπα Δόξα δεν το έβαλε κάτω. Στο μεταξύ είχε παντρευτεί τον ηθοποιό Βαγγέλη Κομματά, που ήταν γνωστός στα συνοικιακά θέατρα και τα βαριετέ ως Κατσουλίνος, και μαζί συγκρότησαν θιάσους που εμφανίζονταν σε περιφερειακά θέατρα: στο Άλσος Παγκρατίου, στον Ορφέα Περιστερίου, στα Ολύμπια Πειραιώς. Ο Πειραιάς ήταν η γενέτειρά της και είχε εμφανιστεί πολλές φορές στις σκηνές του. Άλλωστε η ίδια θεωρούσε πως η μεγαλύτερή της επιτυχία ήταν η οπερέτα Αυτοκρατορικές βιολέτες του Βενσάν Σκοτό που παρουσίασε τη χειμερινή σεζόν 1962-63 η "Λυρική Σκηνή Πειραιώς" στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης με επικεφαλής τις/τους Τάκη Μηλιάδη, Σοφία Βερώνη, Μπέμπα Δόξα, Μπέτυ Μοσχονά, Κώστα Δούκα και Γιάννη Φέρμη, και μουσικό υπεύθυνο τον Μενέλαο Θεοφανίδη--παράσταση που κράτησε το πρόγραμμα του θεάτρου για τρεις μήνες.

Πηγή φωτογραφίας: ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ,
Τμήμα Παραστατικών Τεχνών,
Αρχείο Μπέμπας Δόξα

Η Μπέμπα Δόξα εγκατέλειψε το σανίδι το 1973. Έκτοτε συμμετείχε σποραδικά σε ραδιοφωνικές εκπομπές, κυρίως του Αρτέμη Μάτσα (υπάρχει στο YouTube η ραδιοφωνική επιθεώρηση Αποκριά με το χθες στην οποία ερμηνεύει ένα κείμενο του Τίμου Μωραϊτίνη), ενώ ο Μάτσας παρουσίασε και ένα τηλεοπτικό της πορτρέτο, τον Απρίλιο του 1989, στην εκπομπή του Τα φώτα της ράμπας δεν σβήνουν ποτέ. Τη θυμάμαι ακμαία, γλυκομίλητη, με έναν καλό λόγο για όλες/όλους τις συνεργάτιδες/τους συνεργάτες της και καθόλου παραπονούμενη (αντίθετα από άλλες/-ους συναδέλφους της στην ίδια σειρά εκπομπών). Στην εκπομπή τραγούδησε τα τραγούδια "Περαία μου" του Νίκου Γούναρη και "Είναι η αγάπη μπουκέτο βιολέτες", ενώ ερμήνευσε και ένα νούμερο βασισμένο στην "Ταμπακιέρα" της Σοφίας Βέμπο που της το είχε γράψει ο αδελφός της, ο γνωστός σκηνογράφος και ζωγράφος Στέλιος Δόξας.

Η Μπέμπα Δόξα πέθανε αθόρυβα τον Οκτώβριο του 2000, στα 81 της χρόνια παίρνοντας μαζί της αναμνήσεις, επιτυχίες και δυσκολίες της καριέρας της, αλλά αφήνοντας πίσω της ένα πολύτιμο αρχείο που κρύβει μικρούς θησαυρούς όπως αυτούς που παρουσίασε η σημερινή ανάρτηση...

Η Νίτσα Μόλλυ, ο Δημήτρης Ιβάνωφ, η Ρένα Βλαχοπούλου,
η Κούλα Νικολαΐδου και η Μπέμπα Δόξα.
Σύμφωνα με τον ηθοποιό και χορευτή Γιάννη Χριστόπουλο,
η φωτογραφία, (από το αρχείο του Δημήτρη Ιβάνωφ)
προέρχεται από εκδήλωση που διοργανώθηκε
προς τιμήν των εικονιζόμενων στην Ελληνοαμερικανική Ένωση το 1989  

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1945: Στο Σινέ Νιους

Στις 18 Φεβρουαρίου 1945 η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Σπάρτακος ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους στο Σινέ Νιους.

Το Σινέ Νιους, ο σημερινός κινηματογράφος Άστορ, ήταν σινεμά επικαίρων (ανταγωνιστικό του Σινεάκ, που βρισκόταν στο υπόγειο του Ρεξ). Την τελευταία κατοχική άνοιξη ο επιχειρηματίας του είχε την ιδέα να παρουσιάσει στο κοινό, μετά το τέλος της κινηματογραφικής προβολής, ένα σύντομο πρόγραμμα βαριετέ με κυριότερη ατραξιόν την ορχήστρα τζαζ του Γιάννη Σπάρτακου και τη "Βασίλισσα της Τζαζ" Ρένα Βλαχοπούλου. Συμμετείχαν ακόμα ο τραγουδιστής Βάγγος Μαράς (με φωνή που θύμιζε Bing Crosby, δυστυχώς χάθηκε από αδέσποτη σφαίρα στα Δεκεμβριανά και δεν άφησε ηχογραφήσεις) και περιστασιακά κι άλλες/-οι καλλιτέχνιδες/-νες της ελαφράς σκηνής, όπως το παιδί-θαύμα Σμαρώ (μετέπειτα Σμαρούλα Γιούλη) και ο Τάκης Μηλιάδης. Η επιτυχία του προγράμματος ήταν τόσο μεγάλη που πολλές μέρες, εκτός από τις καθιερωμένες παραστάσεις απόγευμα και βράδυ (δηλαδή, για να ακριβολογούμε μεσημέρι και απόγευμα λόγω Κατοχής!) δινόταν και πρωινή παράσταση (τις Κυριακές αλλά και άλλες μέρες)... 

Σπάνια φωτογραφία
της Ρένας Βλαχοπούλου στη σκηνή
του Σινέ Νιους, στη διάρκεια της παράστασης.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Καλλιτέχνης
στις 4 Μαρτίου 1945
(το περιοδικό βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του ΕΛΙΑ).
Έχουν διασωθεί πολύ λίγες φωτογραφίες
από τη δεκαετία του '40
που απαθανατίζουν τη Ρένα επί σκηνής 

Περίπου ένα χρόνο μετά, καθώς η ζωή στην Αθήνα προσπαθούσε να βρει ξανά τους ρυθμούς της μετά τα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η ορχήστρα του Σπάρτακου και η Ρένα Βλαχοπούλου επανήλθαν στη σκηνή του Σινέ Νιους. Μαζί τους εμφανίζονταν ο Γιάννης Φλερύ και η Λίντα Άλμα. Το ζωντανό πρόγραμμα παρουσιαζόταν δυο φορές τη μέρα, στις 12.15 και στις 16.30... Και αυτή τη φορά ανάμεσα στους θεατές βρίσκονταν και Άγγλοι στρατιώτες που είχαν έρθει στην Αθήνα λόγω των Δεκεμβριανών και παρέμειναν για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1993: Εκδήλωση για τη Μάρω Κοντού

Στις 17 Φεβρουαρίου 1993 οι κοσμικές στήλες κάποιων αθηναϊκών εφημερίδων δημοσίευσαν ρεπορτάζ από μια εκδήλωση που διοργανώθηκε προς τιμήν της Μάρως Κοντού στις 15 Φεβρουαρίου.

Η Μάρω Κοντού με τη Ρένα Βλαχοπούλου, την Τζέσυ Παπουτσή,
τις Μ. Σελιανίτου και Αθηνά Λεφάκη (πρόεδρο και αντιπρόεδρο
των "Αμαζόνων") και τον Μιχάλη Λεφάκη.
Πηγή φωτογραφίας: Απογευματινή, 17-2-1993 

Η λέσχη "Αμαζόνες", γυναικεία λέσχη που υπαγόταν στους Λάιονς Αθηνών Φιλοθέης απένειμε στη δημοφιλή ηθοποιό ειδικό δίπλωμα για την προσφορά της στην τέχνη. Φυσικά ήταν παρούσα, για να τιμήσει την καλή της φίλη και συνάδελφο, η Ρένα Βλαχοπούλου, συνοδευόμενη από τον σύζυγό της Γιώργο Λαφαζάνη. Από τον καλλιτεχνικό χώρο ήταν ακόμα παρούσες/παρόντες η Τζέσυ Παπουτσή με τον Θάνο Καληώρα και η Χαριτίνη Καρόλου με τον Σούλη Γεωργιάδη. Τα έσοδα της εκδήλωσης διατέθηκαν στο Ίδρυμα Κωφότητας της Φιλοθέης.

Η Μάρω Κοντού και η Ρένα Βλαχοπούλου παίζουν χαρτιά
στα καμαρίνια του Ακροπόλ το 1990
Φωτογραφία από το περιοδικό Και

Τρία χρόνια νωρίτερα η Μάρω Κοντού δήλωνε στο περιοδικό Και για τη φιλία της με τη Ρένα Βλαχοπούλου, την οποία είχε γνωρίσει το 1962, όταν συνεργάστηκαν στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι: "Με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή. Μου άρεσε πολύ που έλεγε δυνατά ό,τι σκεφτόταν κι όχι πίσω από την πλάτη του καθενός. Θαυμάζω την ντομπροσύνη της και τη λεβεντιά της Η Ρένα έχει φοβερό χιούμορ και μια απίθανη νεανικότητα. Είναι πολύ έξυπνη και έχει έντονη και πολύπλευρη προσωπικότητα. Μπορεί να είναι το ίδιο καλή ηθοποιός, ζωγράφος [Σημείωση του Rena Fan: κάθε άλλο! Η Ρένα δήλωνε πως αντίθετα από τα δυο αδέλφια της, την Άννα και τον Χρήστο που ασχολούνταν με τη ζωγραφική, εκείνη δεν μπορούσε να τραβήξει ούτε μια ευθεία γραμμή...], κεντήστρα, μαγείρισσα--μαγειρεύει καταπληκτικά--και πολλά άλλα". Τόσο στα καμαρίνια, όταν δούλευαν μαζί, όσο και εκτός θεάτρου, όταν για παράδειγμα η Ρένα φιλοξενούσε την Κοντού στο εξοχικό της στην Κέρκυρα, επιδίδονταν στο χαρτάκι: "Σκοτωνόμαστε στο χαρτί κι έχουμε μεγάλη πλάκα". Και η Μάρω Κοντού συμπλήρωσε: ¨Την εκτιμώ και τη θαυμάζω σαν Ειρήνη κι όχι σαν Ρένα". 

Όταν δεν έπαιζαν χαρτιά στα καμαρίνια,
η Ρένα φυσικά κεντούσε ή έπλεκε και η Μάρω τη θαύμαζε...
Φωτογραφία από την έκθεση Diva Rena
στο θέατρο Badminton
(επιμέλεια Μάκης Δελαπόρτας και Δέσποινα Βολίδη) 

Και η Ρένα Βλαχοπούλου έτρεφε επίσης αισθήματα βαθιάς αγάπης για τη Μάρω, ειδικά μετά την περιπέτεια της γαστρορραγία της, τον Γενάρη του 1988, στη Θεσσαλονίκη. Έλεγε πως η Μάρω της στάθηκε σαν αδελφή όσο έμεινε στο Κεντρικό Νοσοκομείο της πόλη, αλλά και μετά, όταν χρειάστηκε να μείνει για λίγο στη συμπρωτεύουσα, για να την εξετάσει και πάλι ο γιατρός Νικόλαος Γαλάνης, προτού επιστρέψει στην Αθήνα. Εκείνο το διάστημα η Μάρω εκτελούσε ακόμα και χρέη... γραμματέα για χάρη της Ρένας! Ξόρκισαν τις κακές αναμνήσεις εκείνης της περιπετειώδους διαμονής στη Θεσσαλονίκη, όταν επέστρεψαν στην πόλη το Πάσχα του 1990 για τις παραστάσεις της επιθεώρησης Τρελλάντα Λαμπάντα αλλά και το Πάσχα του 1993, όταν η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν εκεί για τις παραστάσεις του Για την Ελλάδα ρε γαμώτο και η Μάρω Κοντού την επισκέφτηκε για να περάσουν λίγες μέρες μαζί.

Η Μάρω Κοντού με τη Ρένα Βλαχοπούλου, την Τζέσυ Παπουτσή,
τις Μ. Σελιανίτου και Αθηνά Λεφάκη (πρόεδρο και αντιπρόεδρο
των "Αμαζόνων") και τον Μιχάλη Λεφάκη.
Πηγή φωτογραφίας: Ελεύθερος Τύπος, 18-2-1993

Πρόσφατα, σε μια συνέντευξη της Μάρως Κοντού και του Γιώργου Κωνσταντίνου στην εκπομπή Προσωπικά της Έλενας Κατρίτση, προβλήθηκε ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσε η Ρένα στη Μάρω Κοντού για το τηλεπαιχνίδι Χωρίς παρεξήγηση (θα τα πούμε τον Μάιο αυτά...), που έχει ανεβάσει ο Rena Fan στο YouTube, και τότε η Κοντού γύρισε και είπε στον Κωνσταντίνου: "Συγκινούμαι όταν βλέπω τη Ρένα..." Και ο Rena Fan συγκινήθηκε που τους είδε και τους δυο, θαλερούς και γοητευτικούς, στο πρόσφατο διαφημιστικό σποτ σχετικά με τον εμβολιασμό κατά του Covid-19...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1958: Κυριακάτικο μουσικό πρωινό για τον Φίλωνα Αρία

Στις 16 Φεβρουαρίου 1958 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε στο κυριακάτικο μουσικό πρωινό που διοργάνωσε ο Γιώργος Οικονομίδης για να ενισχυθεί οικονομικά ο δημοφιλής κονφερανσιέ και στιχουργός Φίλων Αρίας. Ο Αρίας αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας και μια εντυπωσιακή ομάδα αστεριών του ελαφρού μουσικού θεάτρου συγκεντρώθηκε στη σκηνή του κινηματογράφου Ρεξ για να τον βοηθήσει.

Φίλων Αρίας
Πηγή φωτογραφίας: Αθηναϊκή, 15-2-1958

Το παρών/παρούσα έδωσαν με αλφαβητική σειρά η Πόπη Άλβα, η Αλ. Αλεξανδράκη, η Λίντα Άλμα, ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Γεωργία Βασιλειάδου, η Σοφία Βέμπο, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Σπεράντζα Βρανά, η Νίκη Γεωργούλη, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Μενέλαος Θεοφανίδης, ο Νίκος Καζής, το Τρίο Καντσόνε, ο Αλέκος Λειβαδίτης, η Καίτη Μπελίντα, ο Γιώργος Μουζάκης με την ορχήστρα του, η Καίτη Ντιριντάουα, η Ρένα Ντορ, ο Νίκος Ρίζος, ο Νίκος Σταυρίδης, ο Γιάννης Φλερύ και η Μαριάννα Χατζοπούλου.  

Στα μέσα της δεκαετίας του '50 ο Γιώργος Οικονομίδης αναβίωσε τον θεσμό των κυριακάτικων μουσικών πρωινών της Κατοχής με τη διαφορά ότι όλες αυτές οι εκδηλώσεις είχαν πλέον διαφημιστικό χαρακτήρα, αφού είχαν ως χορηγούς γνωστά προϊόντα, εταιρίες ή καταστήματα. Έτσι, ο Οικονομίδης έθεσε την εκδήλωση για τον Φίλωνα Αρία "υπό την προστασία" του καταστήματος "Σπίτι" (βρισκόταν στην οδό Πανεπιστημίου και πουλούσε έπιπλα, ψυγεία, ραδιόφωνα, δίσκους και άλλα αντικείμενα που χρειαζόταν το σπίτι). Το κατάστημα θα έδινε φυσικά πολλά δώρα στις/στους θεατές του μουσικού πρωινού έπειτα από κλήρωση που θα πραγματοποιούσε επί σκηνής ο Οικονομίδης.

 

Ο Φίλων Αρίας ξεκίνησε την καριέρα του από τη Μάντρα του Αττίκ. Ήταν, όπως γράφει η Δανάη Στρατηγοπούλου, ο Βενιαμίν της καλλιτεχνικής οικογένειας του Αττίκ και συγκεκριμένα των κονφερανσιέ της σχολής Αττίκ. Ήταν γοητευτικός και διανοούμενος και έγραφε ποίηση με "φιλοσοφίζουσες προεκτάσεις". Έγραψε και στίχους σε αρκετά τραγούδια, με γνωστότερο όλων το "Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά" σε μουσική του Γιώργου Μουζάκη. Η Ρένα το τραγούδησε σε ζωντανές εμφανίσεις της, και στην ταινία της Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος υπάρχει ένα αυτοαναφορικό αστείο σχετικά με αυτό το τραγούδι. Ο Λάκης Κομνηνός της εκφράζει τον θαυμασμό του και της λέει ότι έχει όλα της τα τραγούδια σε δίσκους και σιγοτραγουδά: "Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά..." Και τότε εκείνη του απαντά: "Όχι, αυτό είναι του Καραμανλή, δεν είναι δικό μου!" Λεγόταν όντως ότι αυτό ήταν αγαπημένο τραγούδι του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας (και νομίζω ότι τα Χριστούγεννα του 1987 σε ένα ρεβεγιόν στη Θεσσαλονίκη η Ρένα του το αφιέρωσε).

>

Γιος του Φίλωνα Αρία ήταν ο σκηνοθέτης Κώστας Αριστόπουλος. Ο άλλοτε δημοφιλής κονφερανσιέ πέθανε μάλλον ξεχασμένος και παραπονεμένος στις 13 Φεβρουαρίου 1994.

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σαν σήμερα το 1992: Συνέντευξη: "Με γεμίζει η αγάπη του κόσμου"

Στις 15 Φεβρουαρίου 1992 το περιοδικό Τηλεθεατής δημοσίευσε μια συνέντευξη της Ρένας Βλαχοπούλου στον δημοσιογράφο Μάκη Τσιλιμιδό. Είναι η σεζόν του Music Hall Rex (1991-92) και η Ρένα δέχτηκε τον δημοσιογράφο στο άνετο καμαρίνι της.

ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

"Με γεμίζει η αγάπη του κόσμου"

Είναι, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, μια Κυρία. Η Ρένα Βλαχοπούλου ανοίγει την καρδιά της στον "Τ" και μιλά για όλους και για όλα χωρίς φόβο και πάθος.

Γράφει ο ΜΑΚΗΣ ΤΣΙΛΙΜΙΔΟΣ

Φωτο: Γ. Χρυσοστομίδης 

"Η Αθήνα τη νύχτα κομψή θεατρίνα" τραγουδά κάθε βράδυ στο REX η μεγάλη κωμικός μας Ρένα Βλαχοπούλου και κερδίζει αμέσως το χειροκρότημα του κοινού, μια και η σχέση που έχει αναπτύξει μαζί του εδώ και πολλά χρόνια παραμένει το ίδιο δυνατή και ο κώδικας επικοινωνίας το ίδιο γνωστός, με σημείο αναφοράς τις "φαρμακερές" ατάκες της που εκτοξεύει κατά παντός, γνωρίζοντας πολύ καλά την ψυχοσύνθεση του Έλληνα.

Αυτή την ακούραστη και πανέξυπνη θεατρίνα συναντήσαμε ένα βράδυ στο καμαρίνι της και η συζήτηση μαζί της ήταν σκέτη απόλαυση. Ο τρόπος που εκφραζόταν δεν σου άφηνε κανένα περιθώριο για να πλήξεις, λες και βρισκόταν συνέχεια πάνω στη σκηνή. Ίσως και γι' αυτό δεν την πρόδωσε ποτέ το επάγγελμα και συνεχίζει ακάθεκτη.

--Είσαστε τόσα χρόνια στην επικαιρότητα. Πού το αποδίδετε;

"Ο Θεός κατ' αρχάς μου έδωσε πολλά χαρίσματα και τον ευχαριστώ κάθε πρωί. Διότι θα μπορούσε να με κάνει ωραία τραγουδίστρια αλλά μ' ένα φρικτό σώμα. Μου τα έδωσε όμως όλα: σώμα, φωνή αλλά προπαντός καλή καρδιά. Εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι ο θεατής είναι αυτός που σε κρίνει και όλοι αυτοί που λένε ότι τους αδικήσανε και δεν τους αφήνουν, λένε μια βλακεία στο τετράγωνο. Εάν έχεις ταλέντο, και μια "καλησπέρα" αν πεις, θα σε θυμάται ο κόσμος, αρκεί να την πεις μ' ένα ξεχωριστό τρόπο".

--Και το μυστικό της επιτυχίας σας ποιο είναι;

"Κανονικά δεν ξέρω τι κάνω. Πάντα αυτοσχεδιάζω. Ξεκίνησα ως τραγουδίστρια, μετά έκανα καριέρα στο σινεμά, μετά το σινεμά πάλι τραγουδάω. Ίσως το μυστικό της επιτυχίας μου να οφείλεται στη μη τυποποίησή μου και στο ότι ξέρω να ντύνομαι, να εκφράζομαι και να πλασάρω αυτό που λέω από ένστικτο μ' ένα δικό μου τρόπο".

Η Ρένα στο καμαρίνι της στο Ρεξ. Μαντέψτε ποιος της είχε στείλει
τη χριστουγεννιάτικη κάρτα που κράτησε στον καθρέφτη της
αρκετές μέρες μετά τις γιορτές.
Φωτογραφία: Γ. Χρυσοστομίδης, Τηλεθεατής, 15-2-1992

--Και μη μεγάλη επικοινωνία που έχετε με το κοινό πού οφείλεται;

"Ναι... είμαι άμεση. Εγώ τους θεωρώ όλους συγγενείς, δεν υπάρχει πρόβλημα για μένα. Μπορεί να περάσω με τις παντόφλες από τη σκηνή και να πω 'Παιδιά, πάω στην τουαλέτα' και να μη με παρεξηγήσει κανένας... Έτσι με βλέπει ο κόσμος κι έτσι με αγαπάει".

--Λένε ότι επειδή έχετε ωραία πόδια τα επιδεικνύετε επί σκηνής.

"Άσε τα τι λένε. Εσύ δεν τα είδες ποτέ; Είναι κι αυτό ένα θείο δώρο",

--Η φετινή σας εμφάνιση στο REX είναι μια ευτυχής συγκυρία;

"Για μένα είναι. Είναι μια αλλαγή από τα ίδια και τα ίδια. Πάντα μου άρεσε να ανανεώνομαι. Για μένα το χθες δεν υπάρχει, μόνο το σήμερα. Γι' αυτό και αν έλθεις στο σπίτι μου, θα δεις ότι δεν υπάρχουν φωτογραφίες μου, ούτε αποκόμματα από τον Τύπο που με αφορούν. Τι να τα κάνω; Ζω το παρόν, τώρα αν πεθάνω, μαζέψτε όλα, κάντε τα μια σούμα και πετάξτε τα στη θάλασσα. Έτσι είναι, αγάπη μου..."

--Κάνετε κάτι για να διατηρήστε σε φόρμα;

"Δεν έχω κάνει ποτέ γυμναστική. Δεν έχω πάει ποτέ σε γυμναστήριο, αλλά ανεβοκατεβαίνω συνέχεια τις σκάλες του σπιτιού μου και κάνω δουλειές. Αυτό δεν είναι γυμναστική;"

--Δεν αποποιείστε το ρόλο της νοικοκυράς;

"Όχι. Είμαι μια νοικοκυρά απ' τις λίγες και αυτό είναι γνωστό..."

Φωτογραφία: Γ. Χρυσοστομίδης
Τηλεθεατής, 15-2-1992

--Όλοι μιλάνε σήμερα για κρίση στο χώρο του θεάματος.

"Αυτό δεν είναι απόλυτο. Η λεγόμενη κρίση εξαρτάται και από το έργο που ανεβάζει ο καθένας, αλλά και από τους ηθοποιούς που συμμετέχουν. Όταν φοράς μια τουαλέτα με τσαρούχια, βεβαίως και δεν είσαι ωραία. Έτσι είναι και τα έργα".

--Είσαστε έξω από το θεατρικό κύκλωμα και δεν εμφανίζεστε σε κοσμικές εκδηλώσεις. Γιατί;

"Ναι. Δεν έχω καμία σχέση... Και ποτέ δεν πήγαινα σε κοσμικές εκδηλώσεις. Άλλωστε εκεί τι γίνεται; Στρώνουν τραπέζια με φαγιά, δίνει ο ένας του άλλου και επιδεικνύουν τα φουστάνια και τα μπιζού τους. Αυτά δεν μου πάνε".

--Σας ενοχλεί ο νεοπλουτισμός;

--Τρομερά. Βλέπω την απληστία και την αχαριστία ορισμένων ανθρώπων και ενοχλούμαι.

 Έχεις πέντε παλτά και μόλις αρχίσουν οι εκπτώσεις τρέχεις ν' αγοράσεις κι άλλα. Τι θα τα κάνεις, μωρή; Βλέπω τα μεγάλα "άχρηστα" σπίτια που δεν μπορείς να τα χαρείς λόγω ηλικίας και στενοχωριέμαι, γιατί όλα είναι ένα τίποτα, αγόρι μου..."

--Ποιες είναι οι αξίες της ζωής κατά τη γνώμη σας;

"Η απλότητα και η οικονομία".

Φωτογραφία: Γ. Χρυσοστομίδης
Τηλεθεατής, 15-2-1992

--Εσείς ζείτε σύμφωνα με αυτά που λέτε;

"Έλα στη Βάρκιζα να δεις πώς ζω. Πολύ απλά. Ένα κηπάκι, με μια πορτίτσα, που μπαίνεις μέσα και λες, αυτή εδώ μένει; Μια κουζίνα κι ένα δωμάτιαο επάνω, που κοιμόμαστε". [Σημείωση του Rena Fan: Ήταν η δεύτερη χρονιά που η Ρένα και ο σύζυγός της έμεναν στο εξοχικό τους στη Βάρκιζα, όσο ετοιμαζόταν το νέο τους διαμέρισμα στη Βούλα, στο οποίο μετακόμισαν την επόμενη χρονιά].

--Και τι είναι εκείνο που πραγματικά σας γεμίζει;

"Η αγάπη του κόσμου. Το να προσφέρω, ν' αγκαλιάζω και να με αγκαλιάζουνε". 

--Δεν καθόσαστε ήσυχη. Συνέχεια δουλεύετε.

"Ναι... Το κάθαρμα... Δεν φταίω όμως κι εγώ. Όταν υπάρχει ζήτηση, δεν μπορείς να καθήσεις... Και βέβαια αυτό σημαίνει ότι είσαι ακόμη χρήσιμος. Δεν σου κρύβω, όμως, ότι κουράζομαι, γιατί από το πρωί μέχρι το βράδυ τρέχω. Τη μέρα κάνω τα γυρίσματα του σήριαλ "Μάλιστα κύριε" που είναι αρκετά πολύπλοκο και κουραστικό και το βράδυ εδώ στο "REX". Μόνο δύο ώρες το απόγευμα ξεκλέβω και πηγαίνω σπίτι μου, να δω και τον άνδρα μου, που τώρα τελευταία άρχισε να παραπονιέται γιατί μένει μόνος στο σπίτι. Όσο περνούν τα χρόνια, χρειάζεσαι πιο πολύ το σύντροφό σου, αυτό είναι γεγονός".

--Πράγματι δεν μείνατε ποτέ στο περιθώριο...

"Εγώ εάν ήθελα, αγαπητέ μου φίλε, θα έπρεπε να έχω πολλά λεφτά. Αλλά με ικανοποιεί να δίνω από τα δέκα που κερδίζω τα τρία ή τα τέσσερα εκεί που πρέπει. Δεν μπορείς, όμως να μου φας ένα φράγκο, και γι' αυτό μερικοί με λένε τσιγγούνα, όταν ξέρω ότι είσαι ναρκομανής ή παλιάνθρωπος ή παίζεις 'κόλπο'. Δεν θα μου το πάρεις με καμία δύναμη. Τα δίνω εκεί που έχουν πραγματικά ανάγκη".

Φωτογραφία Γ. Χρυσοστομίδης
Τηλεθεατής, 15-2-1992

--Τα έχετε καλά με τον εαυτό σας;

"Σηκώνομαι και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να γονατίσω σαν τους Μωαμεθανούς και να ευχαριστήσω τον Θεό γι' αυτά που μου έδωσε".

--Εάν είχατε μπροστά σας τους πολιτικούς αρχηγούς, τι θα τους λέγατε;

"Αυτές οι μεγάλες πολυθρόνες, που κάθονται όλοι, πίσω από το βελούδο έχουν πολλά καρφιά. Τα περισσότερα, λοιπόν, μπαίνουν κάπου. Τι να τους πω λοιπόν;"

--Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας [Σημείωση του Rena Fan: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τότε] τι θα του λέγατε;

"Θα του έλεγα ό,τι λέει κι αυτός. Ότι δηλαδή είμαστε 'τρελός' λαός, ότι μιλάμε συνέχεια και δεν ακούμε τίποτα. Αυτές οι ατέλειωτες συζητήσεις στην τηλεόραση δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται... Μιλάνε με τις ώρες και δεν βγαίνει κανένα συμπέρασμα. Η ουσία είναι μία. Να σταματήσουμε να φανατιζόμαστε με την πολιτική, ν' αγκαλιαστούμε και ν' αρχίσουμε να δουλεύουμε σωστά".

--Ποια θεωρείτε σήμερα μεγαλύτερη "κοινωνική" πληγή;

"Τα ναρκωτικά. Αυτοί οι αλήτες που τα πουλάνε είναι μια πληγή, που δεν γίνεται πλέον καλά".

--Θα είσαστε διατεθειμένη να ξεκινήσετε ένα αγώνα εναντίον των ναρκωτικών, μια που είσαστε "επώνυμη" και η γνώμη σας σίγουρα έχει κάποια βαρύτητα;

"Κατά τη γνώμη μου ό,τι κάνεις πρέπει να το κάνεις κρυφά. Διαφορετικά, το κάνεις για να σε γράψουν οι εφημερίδες και να σε δείξει η τηλεόραση. Εγώ ό,τι κάνω είναι πρόβλημα δικό και δεν μ' αρέσει να κάνω 'ρεκλάμα' τον εαυτό μου..."

Τηλεθεατής, 15-2-1992

Σαν σήμερα το 1964: Η 100ή παράσταση της Αρχοντορεμπέτισσας

Στις 14 Φεβρουαρίου 1964 δόθηκε η 100ή παράσταση της επιθεώρησης Αρχοντορεμπέτισσα που παιζόταν στο θέατρο Ακροπόλ από τις 13 Δεκεμβρίου 1964. Την επιθεώρηση είχαν γράψει ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, ο Κώστας Νικολαΐδης και ο Γιώργος Οικονομίδης σε μουσική του Λυκούργου Μαρκέα. Χορογράφος της ήταν ο Γιάννης Φλερύ και σκηνοθέτης της ο Γιώργος Θεοδοσιάδης. 

Η φίρμα του θιάσου ήταν: Ο Γιώργος Οικονομίδης παρουσιάζει τον Μουσικό Θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Καίτης Μπελίντα-Θανάση Βέγγου-Γιώργου Δάνη" (για την υπογραφή των συμβολαίων τα είπαμε σε ένα καλοκαιρινό "Σαν σήμερα")...

Οι συντελεστές του έργου: η σκηνογράφος Ριακόνι, πρώτη-πρώτη
στο πρόγραμμα και στη διπλανή σελίδα οι συγγραφείς Γιώργος
Γιαννακόπουλος, Κώστας Νικολαΐδης, ο συνθέτης Λυκούργος
Μαρκέας και ο σκηνοθέτης Γιώργος Θεοδοσιάδης

Και ακολουθούν οι φωτογραφίες των θιασαρχών...
Και αξίζει τον κόπο να δούμε τις φωτογραφίες και των υπόλοιπων
στελεχών του θιάσου, με τη σειρά που παρουσιάζονται στο πρόγραμμα
της Αρχοντορεμπέτισσας

Δύο κριτικές της Αρχοντορεμπέτισσας έχω εντοπίσει ως τώρα και είναι και οι δύο θετικές. Όπως είναι ίσως αναμενόμενο περισσότερες απαιτήσεις φαίνεται πως είχε ο Στάθης Δρομάζος στην Αυγή ενώ ο Αχιλλέας Μαμάκης στο Έθνος (13-1-1964) φαίνεται πως ήταν κάπως πιο... ολιγαρκής. 

Μετά τη θιασαρχική ομάδα οι τρεις "δευτεραγωνίστριες".
Οι ανερχόμενες Νινή Τζάνετ και Σούλη Σαμπάχ
και η βετεράνα Νανά Σκιαδά...

Ο Μαμάκης θεωρεί πως πρόκειται για μια επιθεώρηση "εξυπνογραμμένη και καλοβαλμένη" που "κερδίζει απ' την σκηνοθεσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη". Ο Δρομάζος όμως πιστεύει ότι η δουλειά του Θεοδοσιάδη θα είχε φανεί αν υπήρχε ενιαία φόρμα στην επιθεώρηση. Αντίθετα, η Αρχοντορεμπέτισσα ακολουθεί την πεπατημένη: "το σκετς, το χορευτικό, τα τραγούδια που αρχίζουν από την Μπελίντα και τελειώνουν στην Μαρινέλλα. Συνδυασμός όλων των ασυνδέτων". Ο Δρομάζος πιστεύει ότι η επιθεώρηση θα "ξαναγίνει το μεγάλο λαϊκό θέαμα" αν "προσαρμόσει τη φόρμα της στις σημερινές απαιτήσεις". 

Διάλειμμα από το πρόγραμμα για να δούμε τρεις διαφημίσεις.
Οι δύο της Αρχοντορεμπέτισσας (η μία αποκλειστικά για το ζεύγος
Καζαντζίδης-Μαρινέλλα) και μία για τη νέα ταινία του Θανάση
Βέγγου που ήταν πλέον πρωταγωνιστής στο ελληνικό σινεμά
και έτσι προβιβάστηκε και σε συν-θιασάρχη της επιθεώρησης

Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα διαφημίστηκαν ως ένα από τα μεγάλα ατού του έργου. Είχαν δική τους ξεχωριστή διαφήμιση στις εφημερίδες και η φωτογραφία τους ήταν ένθετη στο πρόγραμμα (δυστυχώς αυτή η ένθετη σελίδα δεν διασώθηκε...). Σύμφωνα με τη σελίδα της διανομής στο πρόγραμμα, η εμφάνισή τους μαζί με ένα χορευτικό του ζεύγους Φλερύ-Άλμα, καταλάμβανε ολόκληρο το δεύτερο μέρος της Αρχοντορεμπέτισσας. Πάντως ο Δρομάζος σημειώνει για τη μουσική της παράστασης: "μετά την 'εισβολή' του Θεοδωράκη-Χατζιδάκι στο ελαφρό τραγούδι, η μουσική της επιθεώρησης περνά μόνιμη κρίση. Και η παρουσία Μπελίντας, Μάριον Σίβα και Μαρινέλλας Καζαντζίδη σε τελείως διαφορετικό ύφος έδινε περισσότερο την εντύπωση του διαλέγετε και παίρνετε"--και επιπλέον, είχε και η Ρένα Βλαχοπούλου τραγουδιστική εμφάνιση, το "Γουλιά γουλιά":

Φαίνεται πως ήπια λίγο πιο πολύ

και μου φαίνονται όλοι άνθρωποι καλοί.

Έχω ένα γλυκό μεθύσι μα δεν πίνω παραπάνω,

έτσι έχω συνηθίσει για να ξέρω και τι κάνω.

Πού και πού λιγάκι πίνω, αχ και σας ομολογώ

πως με πίνει πρώτα εκείνο κι έπειτα το πίνω εγώ.

Και γουλιά-γουλιά, ξέχασα τι λέω

και παραμιλώ και γελώ και κλαίω.

Τ' άσπρα μου μαλλιά μαύρα γίναν πάλι

κι έκλεισα το χθες μέσα στο μπουκάλι.

Ακολουθούσαν οι φωτογραφίες του Σταύρου Παράβα
και του Κώστα Μποζώνη

Και ένα τραγούδι της Μάριον Σίβα αφορούσε το ποτό:

Φέρ'τε κι άλλο, φέρ'τε κι άλλο,

φέρ'τε μου να πιω κρασί

και ποτήρι πιο μεγάλο

για να πιούμε εγώ κι εσύ.

Και έπειτα οι φωτογραφίες δυο χαρακτηριστικών
ηθοποιών του ελαφρού μουσικού θεάτρου:
Κάκια Κοντοπούλου και Στέλλα Στρατηγού

Ενώ η Καίτη Μπελίντα, πιστή στο ρεπερτόριο των δραματικών τραγουδιών που είχε καθιερώσει επί 15 σχεδόν χρόνια, τραγουδούσε "Στο σταυροδρόμι που φτάσαμε", ένα σταυροδρόμι που αρχικά οδηγούσε στην αγάπη και το καλοκαίρι μα στο τέλος:

Στο σταυροδρόμι που 'ρθαμε, κουράστηκες; Ποιος ξέρει;

Σε κάποιον άλλον γέλασες και μ' άφησες το χέρι.

Στο δίστρατο που ήρθαμε πιασμένοι απ' το χέρι

πάω μόνη στο φθινόπωρο κι εσύ στο καλοκαίρι...

Και ακολουθούν οι σουμπρέτες Νίτσα Μαρούδα
και Μπέλα Τζέσκα

Και στην επόμενη σελίδα Πέτρος Πανταζής
και Βασίλης Μαλούχος

Ας  περάσουμε όμως στη σατιρική πλευρά της Αρχοντορεμπέτισσας. Και οι δύο κριτικοί έμειναν ικανοποιημένοι με την πολιτική και κοινωνική σάτιρα του έργου. Ο Μαμάκης τη βρήκε "δηκτική" και ο Δρομάζος "αδιάπτωτη" και "σε πλήρη ανταπόκριση με τα αισθήματα του κοινού. Ο Καραμανλής, η δικτατορία, ο πολιτισμός του Τέξας ήταν ο συνεχής στόχος ενός καυτού σατιρικού λόγου, που τιμά τους συγγραφείς τόσο από άποψη βέλους όσο και από άποψη ύφους. Τα χειροκροτήματα του κοινού ανέβαιναν κάθε λίγο απάνω στη σκηνή για να συγχαρούν τον λόγο και τους ηθοποιούς που τον ενσάρκωναν".

Στο σαλόνι του προγράμματος φυσικά η διανομή της παράστσης

Ωστόσο, μολονότι η Αρχοντορεμπέτισσα "είχε 'ψωμί', δεν έδωσε στο κοινό τη δυνατότητα να χορτάσει τους καλούς ηθοποιούς" γράφει ο Δρομάζος. καθώς χρησιμοποιούσε "με το σταγονόμετρο" όλα τα καλά στελέχη του θιάσου. 

Φιλήμων Μεθυμάκης (δούλεψε αρκετά με τη Ρένα Βλαχοπούλου)
και Αντώνης Κουφουδάκης

Κάποια νούμερα ξεχώριζαν. Το "Πόθεν έσχες;" που αποτελούσε ένα "κατηγορητήριο κατά των δολοφόνων του Τέξας [σημείωση του Rena Fan: ο Κέννεντυ είχε δολοφονηθεί τρεις εβδομάδες πριν την πρεμιέρα του έργου], δοσμένο από τον Δάνη, ήταν ένα υπέροχο νούμερο. Για τον ηθοποιό αυτόν, που η ευρηματικότητά του, η υποκριτική του, η πλαστικότητά του, ο φίνος λόγος του, η κίνησή του, είναι κάτι σπάνιο για το ελεύθερο θέατρο" γράφει ο Δρομάζος που θεωρεί ότι οποιοδήποτε επίθετο κι αν χρησιμοποιήσει για τον ηθοποιό, θα τον αδικήσει: "Ο Δάνης μπορεί μέσα σ' ένα λεπτό να βγάλει από το κοινό το γέλιο και τη συγκίνηση".

Η Έλλη Κωνσταντίνου και ο... Λόρδος Κέλβιν
(όχι, δεν έπαιζε στην παράσταση...)

Σχετικό θέμα είχε και το σόλο της Νινής Τζάνετ "Άλλος για το Τέξας" το οποίο, γράφει ο Δρομάζος, "τιμά τον ανθρωπισμό του λαού μας. Βγαλμένο από τον αποτροπιασμό προς το έγκλημα του Ντάλλας, 'έκανε σκόνη' κυριολεκτικά τον αμερικανικό πολιτισμό των γκάνκστερ".

 

Στον κόσμο δεν ξανάγινε μια τέτοια πολιτεία,

φιλόξενη, φιλήσυχη, γεμάτη γοητεία,

τραγούδια καουμπόικα κι αγάπη και κιθάρες,

καβγάδες, λεβεντόπαιδα, τρομάρες και λαχτάρες.

Τέξας, Τέξας, χώρα μαγική,

όποιος θα πάει μια φορά, για πάντα μένει εκεί.

Όμορφη πόλη, ληστών αποκούμπι

χατζάρα πιστόλι, και ζήτω ο Ρούμπι.

Ρούμπι, θέλω να χορεύεις

κι όσους θες να ξεπαστρεύεις,

να σε βλέπει η αστυνομία και να κάνει τουμπεκί.

Νινή Τζάνετ (με το κοστούμι του νούμερου
"Άλλος για το Τέξας") και Γιώργος Οικονομίδης
στην Αρχοντορεμπέτισσα 
(Απογευματινή, 13-1-1964)

Η Σούλη Σαμπάχ, στο πρώτο νούμερο μετά την έναρξη και τον πρόλογο του Οικονομίδη που είχε τίτλο "Μελωδικές αφιερώσεις" πραγματοποιούσε μία "πασίχαρη εμφάνιση". Ξεχώριζαν επίσης τα "Μετεκλογικά μοιρολόγια" με την Κάκια Κοντοπούλου, τη Στέλλα Στρατηγού και τον "περίφημο τυπίστα" Κώστα Μποζώνη. Αντίθετα, "Οι νυχτερίδες" (Μάριον Σίβα, Νανά Σκιαδά, Π. Πανταζής) ήταν μια "πολύ ξεπερασμένη αλητογραφία, απ' την οποία δεν έλειπε και η φιλανθρωπία με τη μορφή της χυδαιότητας"...

Αντώνιος (Θανάσης Βέγγος)
και Κλεοπάτρα (Σταύρος Παράβας)
στην Αρχοντορεμπέτισσα.
Κρίμα που η φωτογραφία (από την
Απογευματινή, 19-12-1963) δεν είναι πιο καθαρή 

Σπαρταριστό πρέπει να ήταν το νούμερο "Οι εραστές του Νείλου" στο οποίο ο Θανάσης Βέγγος και ο Σταύρος Παράβας σατίριζαν την ταινία Αντώνιος και Κλεοπάτρα ερμηνεύοντας, αντίστοιχα, τους δύο ρόλους. Ο Δρομάζος γράφει πως ήταν "ένα από τα ωραιότερα μπουφόνικα νούμερα της επιθεωρησιακής σκηνής" στο οποίο ήταν και οι δύο "αμίμητοι" και έδωσαν "το πιο πηγαίο γέλιο στο κοινό". Όσο για το νούμερο της Ρένας Βλαχοπούλου "Το ημερολόγιο μιας τρελής" (ήταν πρόσφατη η επιτυχία του Δημήτρη Χορν στο Ημερολόγιο ενός τρελού) διαβάζουμε πως εκτελέστηκε "με μπρίο" (Μαμάκης) από τη Ρένα, η οποία "με τον δικό της χαρακτηριστικό τρόπο έδωσε μια έξοχη κοινωνική σάτιρα" (Δρομάζος)--κρίμα που δεν έχουμε πιο πολλές λεπτομέρειες για το κείμενο...

Επιστροφή στο πρόγραμμα της Αρχοντορεμπέτισσας: 
Ο Γιάννης Μάλλας που εκτελούσε χρέη κομπέρ
στο σόλο της Ρένας "Το ημερολόγιο μιας τρελής"

Ο Δρομάζος γράφει επίσης πως οι συγγραφείς έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή, "ίσως για πρώτη φορά σε επιθεώρηση", στο φινάλε του έργου που είχε τίτλο "Όνειρο χειμερινής νυκτός" και θέμα του την ανόρθωση της παιδείας. Το χιούμορ του ήταν "πηγαίο και καλοκάγαθο" και όλος ο θίασος έδινε "απλόχερα το γέλιο στο κοινό". Από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, ξεχώρισαν, σύμφωνα με τον Δρομάζο,  η Νίτσα Μαρούδα, ο Φιλήμων Μεθυμάκης και ο Βασίλης Μαλούχος και, σύμφωνα με το Μαμάκη, η Νανά Σκιαδά και η Μπέλα Τζέσκα.

Ο Ανδρέας Λιναρδάτος και ο Γιώργος Συρίγος
που ήταν υπεύθυνος για τη ζωγραφική εκτέλεση
των σκηνικών

Όσο για την παρουσία του Γιώργου Οικονομίδη; Ο Μαμάκης επισημαίνει "τον ανεξάντλητον οίστρο του" και ο Δρομάζος γράφει πως "έδωσε κάποιον αέρα με την παρουσία του. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνά ότι είναι καλός κονφερασιέ και όχι νουμερίστας. Και τα περισσότερα αστεία του, πασίγνωστα ήδη, δεν είχαν τη δυνατότητα να φρεσκαρισθούν".  

Ο Μιχάλης Μεταξάς (χορευτής της επιθεώρησης και των
μιούζικαλ του Δαλιανίδη--είναι ο πέμπτος του 5-Salonica
στο Κάτι να καίει) και οι Χάρης Στίνης,
Δημήτρης Βερώνης και Σάκης Μαρκ...

...και το γυναικείο μπαλέτο που τόσο κακή 
εντύπωση έκανε στον Στάθη Δρομάζο...

Τέλος, για τα χορευτικά διαβάζουμε στην Αυγή ότι "περί μπαλλέτου βέβαια δεν γίνεται λόγος", αλλά ο Γιάννης Φλερύ και η Λίντα Άλμα ("ευγένεια, χάρη, άκρα ευαισθησία, χορευτική λεπτότητα και ομιλία") εκτελούν χορογραφίες αξιώσεων και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Ο Δρομάζος απορεί μάλιστα γιατί η Λυρική Σκηνή αφήνει ανεκμετάλλευτους τέτοιους καλλιτέχνες. Για τα σκηνικά της Ριακόνι, τέλος, διαβάζουμε ότι "παίζουν ανάμεσα σε πετυχημένα αφαιρετικά πλαίσια, τα μόνα που υπηρετούν το θέατρο, και στον ογκώδη αιφνιδιασμό".

Από Τα Νέα, 21-12-1963

Στη διάρκεια της σεζόν ο Οικονομίδης μηχανεύτηκε διάφορα τεχνάσματα για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού που καλούνταν να πληρώσει ένα τσουχτερό για την εποχή εισιτήριο (40 δραχμές--μέχρι και ο ίδιος ο Οικονομίδης εξέφρασε την αμηχανία του για την "αναγκαία" αύξηση της τιμής με επιστολή του στις εφημερίδες!). Μέχρι και γκάλοπ οργάνωσε για να σφυγμομετρήσει τις πολιτικές προτιμήσεις του κοινού--νικήτρια αποδείχτηκε η Ένωση Κέντρου. 

Στην προτελευταία σελίδα του προγράμματος τρεις ακόμα
κοπέλες της μουσικής σκηνής: Άννα Ψαλτάκη, Νίκη Περδικλώνη
και Ανδριάνα Πένέτου

Παρά το ακριβό εισιτήριο, το Ακροπόλ ερχόταν επικεφαλής όλων των θεάτρων στον πίνακα των εισπράξεων και φυσικά μέρος της επιτυχίας οφειλόταν και στην εμφάνιση του Καζαντζίδη και της Μαρινέλλας. Οι δυο τους όμως κάποια στιγμή ήρθαν σε ρήξη με τον Μπουρνέλλη και αποχώρησαν από τον θίασο. Ενώ γράφτηκε στον Τύπο ότι υπήρχε σκέψη να αντικατασταθούν από τον Πάνο Γαβαλά και τη Ρία Κούρτη, τελικά φαίνεται πως τα βρήκαν με τον επιχειρηματία και επέστρεψαν στο Ακροπόλ...

"Και η ΜΑΡΙΟΝ ΣΙΒΑ" στην τελευταία σελίδα 
του προγράμματος μαζί με τους στίχους
των δύο τραγουδιών που ερμήνευε στην Αρχοντορεμπέτισσα,
"Φέρ'τε κι άλλο" και "Και τριγυρνώ"

Και έτσι ο θίασος ετοιμάστηκε για την πανηγυρική 100ή παράσταση της 14ης Φεβρουαρίου (δύο μέρες πριν τις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου, τις τελευταίες πριν τη Δικτατορία, στις οποίες κέρδισε πανηγυρικά η Ένωση Κέντρου), ωστόσο η παράσταση έχασε λίγο από τη λάμψη της καθώς αρρώστησαν τα δύο πρώτα ονόματα, ο Γιώργος Οικονομίδης και η Ρένα Βλαχοπούλου! Η Ρένα αντικαταστάθηκε στο "Ημερολόγιο μιας τρελής" από τη Μάριον Σίβα. Διαβάζουμε στη στήλη "Αδιακρισίες" των Νέων:

Κάθιδρος βγήκε χθες απ' την σκηνή η Μάριον Σίβα, όταν χρειάσθηκε τελευταία στιγμή να αντικαταστήση τη Ρένα Βλαχοπούλου στο σόλο της λόγω αιφνιδίας γρίππης της δημοφιλούς καλλιτέχνιδος. "Τέτοιο καλλιτεχνικό ντουζ πρώτη φορά έκανα", είπε η Σίβα, σφουγγίζοντας το πρόσωπό της.

Τα Νέα, 15-2-1965

Η Αρχοντορεμπέτισσα παίχτηκε για έναν μήνα ακόμα και στη συνέχεια έδωσε τη θέση της στην επιθεώρηση Κύπρος Γιοκ. Αυτά όμως σε επόμενο "Σαν σήμερα"...

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.