Στις 22 Σεπτεμβρίου 1957 ολοκλήρωσε τις εμφανίσεις του στο κοσμικό κέντρο Χαβάη της Θεσσαλονίκης το συγκρότημα του Γιώργου Οικονομίδη, στο οποίο συμμετείχε και η Ρένα Βλαχοπούλου. Εκτός από δημοφιλέστατος κονφερανσιέ, ο Οικονομίδης ήταν και παρουσιαστής πλήθους ραδιοφωνικών διαφημιστικών εκπομπών και αυτή του την ιδιότητα την εκμεταλλεύτηκε η εταιρία της Πετρογκάζ για να προωθήσει τα προϊόντα της μέσα από τις εμφανίσεις του συγκροτήματός του στη Χαβάη. Βλέπουμε παρακάτω πώς διαφημίστηκε στον Τύπο της Θεσσαλονίκης η στενή σχέση Οικονομίδη και Πετρογκάζ κάποιες μέρες πριν την έναρξη των εμφανίσεων αυτών:
Η καλλιτεχνική αυτή εξόρμηση στη Θεσσαλονίκη, όπως έχουμε ξαναπεί, συνέπιπτε με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη εμφανιστεί στη Χαβάη τον Σεπτέμβρη του 1955 (πάλι με Οικονομίδη-Φλερύ-Άλμα και τις αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά) και θα εμφανιζόταν επίσης και τα επόμενα δύο χρόνια (1958 και 1959). Στο σχήμα του 1957 συμμετείχαν εκτός από το χορευτικό ζευγάρι, το Τρίο Κιτάρα, η Λάουρα, η Μάριον Σίβα, η Μαίρη Μοντ και ο σύζυγός της Αλέκος Σπάθης. Το συγκρότημα συνόδευε η ορχήστρα Ποζέλι (δεν γνωρίζω αν πρόκειται για τον πατέρα της Λουίζας Ποζέλι). Όπως διαβάζουμε σε κάποιες από τις διαφημίσεις, σε περίπτωση κακοκαιρίας το συγκρότημα εμφανιζόταν στις αίθουσες του "Πικαντίλυ" και της Εμπορικής Λέσχης.
Εκτός από τις κουζίνες της Πετρογκάζ, ο Οικονομίδης διαφήμιζε (και πρόσφερε δώρα) της κουζίνας υγραερίου Φαργκάς που επίσης πωλούνταν στα καταστήματα της Πετρογκάζ. Όσο βρισκόταν δε στη Θεσσαλονίκη, παρουσίαζε τις διαφημιστικές του εκπομπές στον Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων της συμπρωτεύουσας (και υποθέτω ότι σε κάποιες τουλάχιστον εκπομπές θα τραγούδησε και η Ρένα Βλαχοπούλου).
Ο Οικονομίδης δεν ήταν ο μόνος κονφερανσιέ που διαφήμιζε κουζίνες υγραερίου. Ο συνάδελφός του Ίκαρος, που εμφανιζόταν την ίδια περίοδο στο κέντρο Μαύρος Γάτος, με επικεφαλής του προγράμματος τη φίλη και ξαδέλφη της Ρένας Μάγια Μελάγια, διαφήμιζε τις κουζίνες Ιταλγκάζ...
Ένας ακόμα δημοφιλέστατος κονφερανσιέ της εποχής, ιδιαίτερα αγαπητός στη Θεσσαλονίκη, ήταν φυσικά ο Άλκης Στέας, ο οποίος στη διάρκεια της ΔΕΘ του 1957 ήταν επικεφαλής του προγράμματος στο κινηματοθέατρο Παλλάς (χωρίς όμως να διαφημίζει κουζίνες υγραερίου...). Κάποια στιγμή δόθηκε η τιμητική του, στην οποία σύμφωνα με την παρακάτω διαφήμιση, επρόκειτο να εμφανιστούν όλες οι φίρμες που βρίσκονταν εκείνο τον καιρό στη Θεσσαλονίκη (άρα υποθέτω και η Ρένα Βλαχοπούλου...). Ανάμεσα στις ατραξιόν του Παλλάς ήταν η Ίσσα Περέιρα, η Καίτη Ντένις και το Τρίο Καντσόνε.
Δεν είχαν όμως μόνον οι φίλοι/-ες του ελαφρού τραγουδιού ευκαιρίες να διασκεδάσουν κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ εκείνης της χρονιάς. Το κοινό και οι επισκέπτριες/-τες της Θεσσαλονίκης μπορούσαν να χαρούν ένα λαϊκό πρόγραμμα με επικεφαλής τη Μαριάννα Χατζοπούλου.
Ενώ οι φίλες/-οι του Στέλιου Καζαντζίδη μπορούσαν να τον απολαύσουν, μαζί με ολόκληρο το συγκρότημα της Κολούμπια, στο Λουξεμβούργον. Καλλιτεχνικός διευθυντής του προγράμματος ο συνθέτης Χρήστος Κολοκοτρώνης. (Δεν γνωρίζω αν ο "υπέροχος" Κώστας Προκοπίου είναι ο γνωστός τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού...). Φυσικά μαζί του η θεσσαλονικιά βεντέτα Κική Παπαδοπούλου--που σε λίγο καιρό θα γινόταν πασίγνωστη ως Μαρινέλλα!...
Υποθέτω ότι οι τιμές στα κέντρα που εμφανίζονταν τα αστέρια του ελαφρού τραγουδιού ήταν πιο τσουχτερές από ό,τι στα κέντρα με λαϊκό πρόγραμμα. Πάντως όσες/-οι ήθελαν να χαρούν τη Ρένα Βλαχοπούλου πιο οικονομικά, μπορούσαν να δουν ξανά τις έγχρωμες Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες (την πρώτη ταινία της Ρένας επί ελληνικού εδάφους) στον κινηματογράφο Β' προβολής Μοσκώφ.
Αυτό ήταν, πάνω-κάτω, το μουσικό--και το... διαφημιστικό!--κλίμα στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη του 1957, όπως το αποτύπωσαν οι διαφημίσεις της εφημερίδας Μακεδονία...
Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Γιώργος Οικονομίδης και... μέρος του Τρίο Κιτάρα σε μεταγενέστερη, νομίζω, συνεργασία τους (Φωτογραφία από το περιοδικό Δίφωνο)
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1942 η Ρένα Βλαχοπούλου ξεκίνησε τις εμφανίσεις της στο βαριετέ του Αλκαζάρ. Επικεφαλής του προγράμματος ήταν ο γνωστός ποιητής, σκηνοθέτης και κονφερανσιέ Ορέστης Λάσκος. Η εμφάνιση αυτή σηματοδοτούσε την επιστροφή της Ρένας Βλαχοπούλου στις αθηναϊκές σκηνές έπειτα από μια περιπλάνηση στην επαρχία που ξεκίνησε την άνοιξη του 1942 στην Πάτρα και συνεχίστηκε σε κάποιες ακόμα πόλεις της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας: την Αμαλιάδα, τον Πύργο, το Αγρίνιο και τη Ναύπακτο (και πιθανώς και σε κάποιες ακόμα...).
Η Ρένα Βλαχοπούλου και το Τρίο Μουτσάτσος στη Ναύπακτο Φωτογραφία από το βιβλίο του Φώτη Πολυμέρη Των αναμνήσεων λιτανεία (εκδ. Άγκυρα, 2003)
Στην περιοδεία αυτή η Ρένα εμφανιζόταν άλλοτε μόνη της και άλλοτε συντροφιά με το Τρίο Μουτσάτσος, στενούς συνεργάτες της εκείνη την περίοδο, που εμφανίστηκαν επίσης μαζί της στο Αλκαζάρ. Το Τρίο Μουτσάτσος αποτελούσαν ο Φώτης Πολυμέρης και οι αδελφοί Γιώργος και Χαράλαμπος Μαλλίδης. Ο Γιώργος Μαλλίδης της έγραψε μάλιστα ένα valse hesitation που διαφήμιστηκε στο εξώφυλλο της παρτιτούρας του ως "το μεγάλο εφετεινό σουξέ της Ρένας Βλαχοπούλου στο Αλκαζάρ".
Η εμφάνιση της Ρένας και του Τρίο Μουτσάτσος στο Αλκαζάρ είχε διαφημιστεί αρχικά για τις 7 Σεπτεμβρίου. Για κάποιον λόγο όμως οι τέσσερις καλλιτέχνες δεν εμφανίστηκαν τότε. Οι διαφημίσεις για την εμφάνισή τους δημοσιεύτηκαν ξανά στον αθηναϊκό Τύπο το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου με έναν τρόπο που μου προκαλεί εντύπωση. Το διαφημιστικό κλισέ "Αλκαζάρ--Την Δευτέραν ανυπερθέτως η Ρένα Βλαχοπούλου" εμφανιζόταν αρκετές φορές στο ίδιο φύλλο. Για παράδειγμα εμφανιζόταν δυο φορές στην πρώτη σελίδα της Βραδυνής...
...και άλλες δυο φορές στη δεύτερη σελίδα της ίδιας εφημερίδας (και μία φορά το αντίστοιχο κλισέ για το Τρίο Μουτσάτσος).
Στην Ακρόπολη το διαφημιστικό κλισέ εμφανιζόταν τρεις φορές στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας:
Στην ίδια εφημερίδα το κλισέ "Αλκαζάρ--Αύριον ανυπερθέτως η Ρένα Βλαχοπούλου" εμφανίστηκε δυο φορές την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου (και μια φορά το κλισέ του Τρίο Μουτσάτσος).
Και βέβαια, όταν έφτασε η... πολυπόθητη Δευτέρα της εμφάνισης της Ρένας Βλαχοπούλου στο Αλκαζάρ, μας το θύμισαν όλες σχεδόν οι εφημερίδες ως εξής:
Ρενοφανατικές λεπτομέρειες, το ξέρω, αλλά οι διαφημίσεις αυτές δείχνουν ότι το ονοματάκι της Ρένας Βλαχοπούλου, που μόλις δυο χρόνια πριν είχε εμφανιστεί δειλά-δειλά στις αθηναϊκές εφημερίδες, σιγά-σιγά εξελισσόταν σε "όνομα". Δυο μήνες αργότερα η συνεργασία της με τον Γιάννη Σπάρτακο στο θέατρο Πάνθεον θα το απογείωνε ως ένα πραγματικά πολύ μεγάλο όνομα...
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1979 ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το 18ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού που ολοκληρώθηκε το επόμενο βράδυ, στις 21 Σεπτεμβρίου. Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν μέλος της Επιτροπής Πρόκρισης του 18ου Φεστιβάλ.
Δεν γνωρίζω αν η Ρένα Βλαχοπούλου έδωσε το "παρούσα" στο Παλαί ντε Σπορ εκείνα τα δυο βράδια. Ο ρόλος άλλωστε της προκριματικής κριτικής επιτροπής είχε ολοκληρωθεί αρκετό καιρό πριν με την επιλογή των είκοσι τραγουδιών που διαγωνίστηκαν στις 20 και 21 Σεπτεμβρίου. Απόφαση για την τελική τύχη αυτών των τραγουδιών έλαβαν οι νομαρχιακές κριτικές επιτροπές που είχαν συγκροτηθεί σε όλη την Ελλάδα καθώς και το 1/10 των θεατών του Παλαί Ντε Σπορ.
Πρόεδρος της προκριματικής κριτικής επιτροπής ήταν ο πρόεδρος του ΔΣ της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης--υπό την αιγίδα της οποίας διεξαγόταν το φεστιβάλ--με αναπληρωτές του τους Εμμανουήλ Ψαλιδάκη και Ρέμη Χατζησάββα. Μέλη της επιτροπής, εκτός από τη Ρένα Βλαχοπούλου, ήταν, με αλφαβητική σειρά, ο μαέστρος Τάκης Αθηναίος, η δημοσιογράφος Βασιλική Γίγη, ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, ο συνθέτης Ζακ Ιακωβίδης, ο συνθέτης Άλκης Κακαλιάγκος, ο τηλεπαρουσιαστής Ίκαρος Κανελλόπουλος, ο σκηνοθέτης Κώστας Καραγιάννης, ο ηθοποιός Τάκης (Παναγιώτης) Κάσσης (από χρόνια εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη μαζί με την, επίσης ηθοποιό, σύζυγό του Λέλα Σκορδίλη--οι δυο τους ασχολήθηκαν με θεατρικές επιχειρήσεις στη Θεσσαλονίκη, κυρίως στο θέατρο Αυλαία), ο συνθέτης Άκης Λυμούρης (ως εκπρόσωπος της ΥΕΝΕΔ), ο θεατρικός συγγραφέας Λάκης Μιχαηλίδης, ο μουσικός Κώστας Παΐδας, ο δημοσιογράφος Βασίλης Παπαβασιλείου (ήταν επίσης ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων της ΔΕΘ) και η στιχουργός Σώτια Τσώτου.
Τα μέλη της Επιτροπής Πρόκρισης του 18ου Φεστιβάλ. Διακρίνω όρθιους τον Ζακ Ιακωβίδη, τον Άλκη Κακαλιάγκο και τον Κώστα Καραγιάννη, και καθιστές/-ούς τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Σώτια Τσώτου, τον Λάκη Μιχαηλίδη. Φωτογραφία από το TV-Έθνος (8-9-1996)
Ο θεσσαλονικιός συνθέτης (μέλος του θρυλικού συγκροτήματος Olympians) Άλκης Κακαλιάγκος μου διηγήθηκε κάποτε ότι στη διάρκεια της ακρόασης των τραγουδιών που υποβλήθηκαν στο φεστιβάλ για την τελική πρόκριση, η Ρένα Βλαχοπούλου... έπλεκε! Δεν με εκπλήσσει, το συνήθιζε άλλωστε! Πάντα εργατική, ακόμα και ως μέλος κριτικής επιτροπής!
Το έντυπο πρόγραμμα της βραδιάς είχε μια πρωτοτυπία: παρουσίαζε εκτός από τους στίχους των τραγουδιών και χειρόγραφες παρτιτούρες τους, "ώστε όποιος γνωρίζει μουσική να μπορεί να αξιοποιήσει ή να ξαναθυμηθεί το τραγούδι που του άρεσε". Επίσης μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχε μια "σελίς αυτογράφων" (στο πρόγραμμα που ανακάλυψε για χάρη μου σε ένα παλαιοπωλείο ο φίλος και συν-blogger Θράσος η σελίδα αυτή παρέμεινε κενή...).
Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν η στιγμή που το 18ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού τίμησε τη Σοφία Βέμπο, που είχε πεθάνει ενάμιση χρόνο πριν, το 1978. Ο πρόεδρος της ΔΕΘ Μάρκος Μπούρας επέδωσε μια τιμητική πλακέτα στον σύζυγο της Βέμπο, τον Μίμη Τραϊφόρο, και το κοινό του Παλαί Ντε Σπορ χειροκρότησε θερμά. Παρουσιαστής της βραδιάς ήταν, ως συνήθως, ο Άλκης Στέας.
Από την εφημερίδα Θεσσαλονίκη, 22-9-1979
Το πρώτο βραβείο εκείνου του φεστιβάλ κέρδισε το τραγούδι "Αν ξανακατεβείς, Χριστέ, στη γη μας" σε μουσική του Γιώργου Πολυχρονιάδη, που το τραγούδησε, και στίχους της Σάσας Μανέτα, ενώ το δεύτερο βραβείο απονεμήθηκε στο τραγούδι "Η ελπίδα του κόσμου" του Γιάννη Πετρίτση που τραγούδησε ο νεαρός Μάνος--ο δίσκος του οποίου Με λένε Μάνο (είχε κυκλοφορήσει το 1976) ήταν από τα πρώτα ακούσματα του Rena Fan... Το τρίτο βραβείο κέρδισε το "Με μια κιθάρα" του Κώστα Μπίγαλη που τραγούδησε ο Γιάννης Δημητράς (κάτι μου λέει ότι αυτό το τραγούδι ήταν από εκείνα που επέλεξε η Ρένα Βλαχοπούλου...). Από τις αξιοσημείωτες συμμετοχές εκείνου του φεστιβάλ ήταν αυτή του Χαράλαμπου Γαργανουράκη με το τραγούδι του Χρήστου Κυριαζή "Στον τόπο που γεννήθηκα"...
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1967, τέτοια ώρα, τι συνέβαινε στο Τατόι; Διαβάζουμε στην Απογευματινή (19-9-1967):
Τα ξημερώματα βρήκαν ακόμη στο γλέντι τους θαμώνες της Ωμπέρζ του Τατοΐου... Ήταν μια μεγάλη παρέα, γύρω στα 130 άτομα, που γιόρταζαν τον γάμο του κ. και της κ. Λαφαζάνη, που έγινε πριν λίγες ώρες, στις 9.15 στην Μητρόπολι...
Απότο βιβλίο Βίβα Ρένα (εκδ. Άγκυρα, 2002)
Ο Ανδρέας Κουβελογιάννης στη στήλη του "Αθήνα ώρα μηδέν" στο Έθνος (19-9-1967) περιέγραψε τον γάμο της Ρένας Βλαχοπούλου με τον Γιώργο Λαφαζάνη ως ένα "από τα σπουδαιότερα κοσμικά χθεσινά γεγονότα" που συγκέντρωσε "πλήθος από θαυμαστάς και πολυάριθμο κοσμικό και καλλιτεχνικό Κοινό". Το Εμπρός (30-9-1967) έγραψε πως ο γάμος ήταν "άλλη μια ευκαιρία για να φανούν τα αισθήματα λατρείας του κοινού [για τη Ρένα Βλαχοπούλου]. Χιλιάδες κόσμου είχαν κατακλύσει τον χώρο έξω της Μητροπόλεως, καθώς και μέσα, και επευφήμησαν ζωηρώς το ζεύγος".
Από την πρώτη σελίδα της Απογευματινής, 19-9-1967
Βραδυνή, 19-9-1967
Φαίνεται όμως πως δεν ήξεραν όλοι/-ες τι ακριβώς συνέβαινε. Γράφει η Απογευματινή:
Ένα μεγάλο ανώνυμο πλήθος είχε πολιορκήσει [στις 9.15μμ] την εκκλησία. "Μα τι γίνεται;" ρωτούσαν οι περίεργοι. "Παντρεύεται η Βλαχοπούλου!" "Η Ρένα;" "Ναι" "Οριστικά;" Ήταν γεγονός... Σε λίγο η αγαπημένη βεντέτα του κινηματογράφου και του ελληνικού τραγουδιού γινόταν κ. Λαφαζάνη...
Όπως συνηθίζεται, ο γαμπρός περίμενε τη νύφη. Γράφει το Έθνος:
Από τις 9 ακριβώς ο κ. Γιώργος Λαφαζάνης με μαύρο σμόκιν και λουλουδάκι χαράς στο πέτο περίμενε την Ρένα Βλαχοπούλου στις σκάλες της Μητροπόλεως ενώ οι γνωστοί κοσμικοί τον πείραζαν: "Έχεις καιρό να αποδράσης..." Στις 9.20 ακριβώς έφθασε η Ρένα Βλαχοπούλου.
Χρήστος Βλαχόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιώργος Λαφαζάνης, Κώστας Χαραλαμπίδης (από το βιβλίο Βίβα Ρένα, εκδ. Άγκυρα, 2002)
Τη Ρένα συνόδευε ο αγαπημένος της αδελφός, ο Χρήστος Βλαχόπουλος, ενώ δίπλα στον Γιώργο Λαφαζάνη στεκόταν ο Κώστας Χαραλαμπίδης (σύζυγος της Φίτσας Ντάβου, φίλης και συναδέλφου της Ρένας, που είχε παίξει έναν μικρό ρόλο στη γνωριμία του ζευγαριού). Η Απογευματινή γράφει:
Απλή, μ' ένα μακρύ λευκό φόρεμα και άνθη στα μαλλιά, στάθηκε πλάι στον ανυπόμονο γαμβρό και μαζί χόρεψαν τον Ησαΐα.
Το γαμήλιο φωτογραφικό άλμπουμ της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Λαφαζάνη όπως εκτέθηκε στην έκθεση Diva Ρένα που έστησαν στο Badminton η Δέσποινα Βολίδη και ο Μάκης Δελαπόρτας
Και το Έθνος συμπληρώνει:
Στο "Ησαΐα χόρευε" από το πολύ ρύζι και τα κουφέτα οι πολυέλαιοι σκοτείνιασαν! Κοπέλες από τον γυναικωνίτη έρραιναν συνεχώς με άνθη και οι μπομπονιέρες ήταν αρκετά πρωτότυπες.
Τόσο πρωτότυπες που, όπως έγραψε η Βραδυνή, οι καλεσμένοι/-ες "διεξήγαγον ομηρική μάχη" για να τις αποκτήσουν. Δημοσίευσε μάλιστα σχετική φωτογραφία στο... πρωτοσέλιδό της!
Από την πρώτη σελίδα της Βραδυνής, 19-9-1967
Ο λόγος όμως και πάλι στην Απογευματινή:
Κατάμεστη η εκκλησία. Γνωστοί καλλιτέχναι ήταν παρόντες. Λ. Κωνσταντάρας, Ν. Ρίζος, Ανδρ. Μπάρκουλης, Γ. Βογιατζής (ο μόνιμος... γαμβρός της Βλαχοπούλου στην οθόνη), Γ. Βογιατζής (ο τραγουδιστής), ο Γ. Κατσαρός, ο Μ. Καστρινός, η Λ. Άλμα [σημείωση του Rena Fan: η άλλη στενή φίλη της Ρένας από τον χώρο του θεάτρου, που ήταν δακρυσμένη στη διάρκεια της τελετής, όπως έγραψε το Έθνος στις 21-9-1967], ο Γ. Μουζάκης, ο Λ. Μαρκέας, ο Κ. Κλάββας, ο Κ. Καραγιάννης, ο Γ. Φλερύ και πολλοί άλλοι...
Το Έθνος συμπληρώνει τη λίστα των καλεσμένων, από την οποία δεν έλειψαν και οι κινηματογραφικοί παραγωγοί:
Είδαμε τον κ. Φ. Φίνο, τον κ. Δαμασκηνό, τον Κλ. Κονιτσιώτη, την Μάρω Κοντού, τον Γ. Φούντα με την Χρυσούλα Ζώκα, τον κ. Μοστρού, τον Φιλιππα Φυλακτό, τον Σπ. Φωκά, τον Γ. Καραμπεσίνη, τον Στ. Παράβα, τον κ. Α. Καρατζόπουλο.
Το Εμπρός ξεχωρίζει την πιο εντυπωσιακή παρουσία:
Πολλές οι βεντέττες που παρέστησαν στην τελετή: Αστέρες, στάρλετ και αστεράκια, που προσπαθούσαν να φωτογραφηθούν για να δούνε τον εαυτό τους δημοσιευμένο στις εφημερίδες. Ωραιότερη εμφάνισις πάντως ήταν η Ζωζώ Σαπουντζάκη, που η γοητεία της έκαμε ιδιαίτερη εντύπωσι και υπέγραψε πλήθος αυτόγραφα μετά την τελετή, τόσο που... αναγκάστηκε να δραπετεύση με το αυτοκίνητό της.
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα www.fthis.gr
Η Απογευματινή μάς πληροφορεί και για όσα συνέβησαν μετά την τελετή:
Πνιγμένοι στα λουλούδια και στις ευχές (που τελικά δεν δέχθηκαν λόγω του... συνωστισμού) [οι νεόνυμφοι] βιάσθηκαν να εξαφανισθούν σε μια "Μερσεντές", που κορνάριζε χαρούμενα καθώς ανέβαινε την Μητροπόλεως... Το γαμήλιο γλέντι "για πολύ λίγους"--στενούς φίλους του ζεύγους κοσμικούς--δόθηκε στην "Ωμπέρζ" του Τατοΐου. Εκεί η Ρένα ξεφάντωσε πίνοντας ατέλειωτα σαμπάνια, χορεύοντας συρτάκι με τον σύζυγό της και τον κ. Κ. Χαριτάκη (άνω φωτογραφία) και κόβοντας την γαμήλια τούρτα.
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα Βίβα Ρένα (εκδ. Άγκυρα, 2002)
Στην χαρούμενη συντροφιά διέκρινα τον κ. Κατσουλάκο, κουμπάρο του ζεύγαριού, τον Γ. Κατσαρό, τον Μ. Καστρινό, τον Βασ. Μπουρνέλλη, την Χρ. Ζώκα, την Δέσπ. Στυλιανοπούλου και άλλους. Οι νεόνυμφοι θα πραγματοποιήσουν το γαμήλιο ταξίδι τους στο τέλος του μηνός. Θα επισκεφθούν Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία και Αγγλία.
Κώστας Καραγιάννης, Γιώργος Κατσαρός, Ρένα Βλαχοπούλου, Δέσποινα Στυλιανοπούλου φωτογραφία από την ιστοσελίδα www.fthis.gr
Και δεν μπορούσαν να φύγουν αμέσως για το γαμήλιο ταξίδι, γιατί, όπως έσπευσαν να μας θυμίσουν οι Ωτοβλεψίες των Νέων στη στήλη "Ακούω... Βλέπω..." (20-9-1967), η δουλειά προηγείται:
Δεν πρόλαβε να χαρή τον γάμο της με τον επιχειρηματία Γιώργο Λαφαζάνη η Ρένα Βλαχοπούλου. Προχθές εχόρεψε τον "χορό του Ησαΐα" στη Μητρόπολη κι από χθες ξαναπαίζει στο θέατρο του Κήπου. Ο γάμος-γάμος, αλλά και η δουλειά είναι δουλειά.
Τα Νέα, 20-9-1967
Ελληνικός Κόσμος, 20-9-1967 από το αρχείο του Μάκη Σουρμπή
Ωστόσο το νιόπαντρο ζευγάρι δεν κάθησε σπίτι του. Στις 19 Σεπτεμβρίου, μετά την εμφάνιση της Ρένας στην επιθεώρηση Λουλουδισμένη Αθήνα, το'ριξε και πάλι στη διασκέδαση, όπως μας πληροφορεί ο Ανδρέας Κουβελογιάννης στο Έθνος (20-9-1967):
Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΛΑΦΑΖΑΝΗ, μαζί με τον σύζυγό της, πέρασαν μιαν ευχάριστη βραδυά σε πολλά νυχτερινά κέντρα. Παντού φίλοι, θαυμασταί και απλοί άνθρωποι, που γνώριζαν την ηθοποιό, εσηκώνοντο και της έδιναν συγχαρητήρια και φιλιά.
Τα δύο πρωτοσέλιδα που φιλοξένησαν φωτογραφίες από τον γάμο της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Λαφαζάνη
Και τελικά η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιώργος Λαφαζάνης πραγματοποίησαν το γαμήλιο ταξίδι τους το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, στο διάλειμμα ανάμεσα στις παραστάσεις της Λουλουδισμένης Αθήνας και της Αθήνας-Χαρτοπαίχτρας. Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς...
Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Μηχανής του χρόνου
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1967 διαβάζουμε στη στήλη του Φάνη Κλεάνθη στα Νέα:
Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ παντρεύεται απόψε: Ο γάμος της με τον αντιπρόσωπο ανταλλακτικών αυτοκινήτων κ. Γιώργο Λαφαζάνη θα γίνει στις 9 το βράδυ στη Μητρόπολη. Όμως ο μήνας του μέλιτος δεν θα υπάρξη. Η διαλεχτή πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου θα συνεχίση τις εμφανίσεις της στο θέατρο του Κήπου όπου η επιθεώρηση "Λουλουδισμένη Αθήνα" με το παραμύθι "Η Πεντάμορφη του Δάσους" θα παίζεται έως την 1η Οκτωβρίου, εφ' όσον το επιτρέπει ο καιρός. Μοναδική, λοιπόν, ελπίδα της Ρένας είναι η βροχή. Μόνο αν βρέχη συνέχεια, θα γνωρίσει μια εβδομάδα μέλιτος.
Τα Νέα, 18-9-1967
Το γαμήλιο φωτογραφικό άλμπουμ της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Λαφαζάνη όπως εκτέθηκε στην έκθεση Diva Rena που έστησαν στο θέατρο Badminton η Δέσποινα Βολίδη και ο Μάκης Δελαπόρτας τον Φεβρουάριο του 2010
Αν και η Ρένα πάντα κρατούσε τις προσωπικές της στιγμές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, η απόφασή της να κάνει έναν ανοιχτό γάμο στο κέντρο της Αθήνας δείχνει νομίζω τη μεγάλη της χαρά για τον γάμο της με τον Γιώργο Λαφαζάνη και την επιθυμία της να μοιραστεί αυτή τη χαρά με πολύ κόσμο--ενώ σαφώς λιγότεροι/-ες ήταν όσοι/-ες παραβρέθηκαν στο γλέντι που ακολούθησε. Περισσότερα όμως σε... λίγες ώρες, αφού το γλέντι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και τα σχετικά ρεπορτάζ δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες την επόμενη μέρα...
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1956 τα αθηναϊκά θέατρα, που έδωσαν μόνο βραδινές παραστάσεις, παρουσίασαν την ακόλουθη εισπρακτική κίνηση:
1) Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη: 7.661 δρχ. (παρουσίαζε τη θεατρική διασκευή του έργου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται)
2) Ακροπόλ: 6.827 δρχ. (η μοναδική συνεργασία των αδελφών Καλουτά με τις επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη που παρουσίαζαν την επιθεώρηση Αστέρια της Αθήνας στην οποία εμφανίζονταν επίσης ο Ορέστης Μακρής, ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Καίτη Μπελίντα, η Σπεράντζα Βρανά, η Γεωργία Βασιλειάδου και ο Νίκος Ρίζος--μυθικός θίασος πραγματικά...)
3) Κατερίνας: 6.200 δρχ. (η κυρία Κατερίνα πρωταγωνιστούσε στο έργο Μάρτυς Κατηγορίας της Αγκάθα Κρίστι)
4) Βέμπο: 6.200 δρχ. (με την επιθεώρηση Ο Ρωμιός: επικεφαλής του θιάσου η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Κυριάκος Μαυρέας, η Αλίκη Βέμπο, η Σοφία Βερώνη--που θα γιόρταζε σήμερα--και ο Τάκης Μηλιάδης)
5) Περοκέ: 5.888 δρχ. (με την επιθεώρηση Γαρύφαλλο στ' αφτί, στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Καίτη Ντιριντάουα, ο Νίκος Σταυρίδης και η Μαρίκα Νέζερ)
6) Παρκ: 4.700 δρχ. (ο θίασος του Βασίλη Λογοθετίδη παρουσίαζε την κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου Θα σε κάνω βασίλισσα)
7) Σαμαρτζή: 4.013 δρχ. (με την αστυνομική κωμωδία του Δημήτρη Γιαννουκάκη Ψηλά τα χέρια στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Μαρίκα Κρεβατά, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Γιώργος Γαβριηλίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, η Γκέλυ Μαυροπούλου και η Αγγέλικα Καπελλαρή).
Κυριάκος Μαυρέας, Αλίκη Βέμπο, Ρένα Βλαχοπούλου, Σοφία Βερώνη, Κώστας Χατζηχρήστος στον Ρωμιό του θεάτρου Βέμπο το καλοκαίρι του 1956 Φωτογραφία από τη σελίδα του Γιάννη Χριστόπουλου Μουσικό Θέατρο στο Facebook
Από τον πίνακα των εισπράξεων που παρουσίασαν τα Νέα στις 18-9-1956 λείπει το Θέατρο του Εθνικού Κήπου. όπου ο θίασος του Νίκου Χατζίσκου παρουσίαζε το έργο του Δ. Γιαννουκάκη Ο Μιμίκος και η Μαίρη, το θέατρο Κοτοπούλη που παρουσίαζε την κωμωδία του Λ. Βερνέιγ Η δικηγορίνα και το θέατρο Ντο-Ρε όπου η Αττική Σκηνή του Σωκράτη Καραντινού παρουσίαζε τις Νύχτες οργής. Από όλα τα παραπάνω θέατρα μόνο το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο, το Ακροπόλ και το Βέμπο δεν άλλαξαν έργο όλο το καλοκαίρι. Δεν μπόρεσα να εντοπίσω τις κανονικές τιμές εισιτηρίων των θεάτρων παρά μόνο τις τιμές των λαϊκών απογευματινών του Σαμαρτζή που ήταν 10 δρχ. (πλατεία) και 5 δρχ. (εξώστης). Συνεπώς υποθέτω ότι η κανονική τιμή του εισιτηρίου κυμαινόταν γύρω στις 15 δρχ...
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1955 διαβάζουμε στα Νέα για τη μεγάλη επιτυχία που γνωρίζει στο κοσμικό κέντρο της Θεσσαλονίκης "Χαβάη" μουσικό συγκρότημα στο οποίο συμμετέχει και η Ρένα Βλαχοπούλου:
ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΑΛΟΥΤΑ ΣΗΜΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Κατά πληροφορίες από τη Θεσσαλονίκη, σημειώνουν μεγάλη επιτυχία στο εκεί κοσμικόν κέντρον "Χαβάη" οι γνωστές βεντέττες του μουσικού θεάτρου Άννα και Μαρία Καλουτά, που εμφανίζονται μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη, την εξαιρετική τραγουδίστρια Ρένα Βλαχοπούλου και το ασύγκριτο χορευτικό ζευγάρι Λίντα Άλμα-Γιάννη Φλερύ.
Χαρακτηριστικό της επιτυχίας είναι ότι το εν λόγω κοσμικό κέντρο πραγματοποιεί κάθε βράδυ είσπραξι 120.000 δραχμών, χάρις στην παρουσία του εκλεκτού καλλιτεχνικού συγκροτήματος, το οποίο θα παραμείνη στην Θεσσαλονίκη έως την μεταπροσεχή Κυριακή.
Τα Νέα, 16-9-1955
Ρένα Βλαχοπούλου, Μαρία Καλουτά, Άννα Καλουτά στο κέντρο Χαβάη της Θεσσαλονίκης, πιθανότατα το 1955 Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα Βίβα Ρένα (εκδ. Άγκυρα, 2002)
Ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις Σεπτέμβρηδες που θα περνούσε στα χρόνια του '50 η Ρένα Βλαχοπούλου στη συμπρωτεύουσα με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης που έδινε, τότε, άλλη ζωή στην πόλη, γέμιζε τους δρόμους της αλλά και τα θέατρα, τους κινηματογράφους και τα νυχτερινά της κέντρα. Οι εμφανίσεις αυτού του ξεχωριστού μουσικοθεατρικού σχήματος είχαν ξεκινήσει στις 9 Σεπτεμβρίου και ολοκληρώθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου, με το τέλος της Διεθνούς έκθεσης. Στη συνέχεια το συγκρότημα έδωσε κάποιες παραστάσεις και στη Λάρισα.
Έθνος, 17-9-1955
Τρεις σπουδαίες αρτίστες του μουσικού θεάτρου ίσως στην πιο καλή περίοδο της καριέρας τους: "Ήμασταν οι ωραιότερες τριφωνατζούδες" θυμόταν η Άννα Καλουτά. Πόσο θα'θελα να ήμουν θαμώνας του κοσμικού κέντρου Χαβάη, να απολαύσω την τριφωνία τους, τα ντουέτα τους, τα σόλο τους...
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1945 βλέπουμε στην εφημερίδα Βραδυνή την παρακάτω διαφημιστική καταχώριση για μια πρωινή τιμητική παράσταση που θα δινόταν την επόμενη μέρα, Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 1945 στο θέατρο Σαμαρτζή, στην οποία θα συμμετείχε και η Ρένα Βλαχοπούλου:
Βραδυνή, 16-9-1945
Έχουμε ξαναμιλήσει (και θα ξαναμιλήσουμε...) για τιμητικές παραστάσεις ηθοποιών, ειδικά ηθοποιών του ελαφρού μουσικού θεάτρου, στις οποίες έσπευδαν να συμμετάσχουν συνάδελφοί/συναδέλφισσές τους επίσης από τον χώρο του ελαφρού μουσικού θεάτρου και των οποίων τα έσοδα δίνονταν στα εκάστοτε τιμώμενα πρόσωπα. Στη συγκεκριμένη παράσταση τιμώμενες ήταν οι δυο γνωστές καρατερίστες του μουσικού θεάτρου Γεωργία Βασιλειάδου (στη δεύτερη καριέρα της πλέον, ως κωμικής ηθοποιού, προτού όμως γίνει σταρ του κινηματογράφου και πρώτο όνομα στις θεατρικές σκηνές) και η Δέσποινα Παναγιωτίδου (που διέγραψε μια ενδιαφέρουσα πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, χωρίς να γίνει ποτέ πρωταγωνίστρια).
Από πρόγραμμα της δεκαετίας του '40
Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε συνυπάρξει και με τις δυο ηθοποιούς στο θέατρο (με τη μεν Βασιλειάδου στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση στο θέατρο Μοντιάλ τον χειμώνα του ελληνοϊταλικού πολέμου, με τη δε Παναγιωτίδου έναν χρόνο πριν, το καλοκαίρι του 1944, στο θέατρο Ερμής). Η συνεργασία της με τη Γεωργία Βασιλειάδου θα συνεχιζόταν φυσικά στα χρόνια του '50, ενώ με τη Δέσποινα Παναγιωτίδου η Ρένα θα συναντιόταν κινηματογραφικά, στην πρώτη της (επί ελληνικού εδάφους) ταινία, τις Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες. Εκεί η Παναγιωτίδου υποδυόταν τη Ζαμπέτα, τη γειτόνισσα-προξενήτρα που θέλει να παντρέψει τη Ρηνούλα με τον ηλικιωμένο κόντε-Δαρίγο (αν και Βλαχοπούλου και Παναγιωτίδου δεν συνομιλούν καθόλου στην ταινία!)...
Η Δέσποινα Παναγιωτίδου στις Πρωτεουσιάνικες Περιπέτειες
Όσο για το πλήθος των ονομάτων που συμμετείχαν στην τιμητική των δυο ηθοποιών... εντυπωσιακότατο. Στέκομαι στα πολύ μεγάλα ονόματα: Άννα Καλουτά, Κυριάκος Μαυρέας, Βασίλης Αυλωνίτης, Ορέστης Μακρής, Μίμης Κοκκίνης, Μάνος Φιλιππίδης, Μαρίκα Νέζερ, Ηρώ Χαντά, Μπέμπα Δόξα, Καίτη Βερώνη, Νανά Σκιαδά, Ρένα Ντορ, Κούλα Νικολαΐδου, Κώστας Δούκας, το χορευτικό Φλερύ-Άλμα και τέσσερις μαέστροι: Ιωσήφ Ριτσιάρδης, Μιχάλης Σουγιούλ, Θεόδωρος Παπαδόπουλος και Γιάννης Σπάρτακος. Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη συνεργαστεί και με τους τέσσερις...
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1971 το περιοδικό Βεντέτα δημοσιεύει το παρακάτω:
Είναι ωραίο να γνωρίζη ένας καλλιτέχνης πόσο τον αγαπάει και τον ξεχωρίζει το κοινόν, το πόσο έχει ανάγκη το κοινόν από την παρουσία του. Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ χρόνια τώρα νοιώθει αυτή την ευτυχία. Ζη την αγάπη του κοινού. Κι αυτό δεν το διαπιστώνει μόνο από την προσέλευσι των θεατών στο θέατρο που παίζει ή από τα χιλιάδες εισιτήρια που κάνουν οι ταινίες της, αλλά και από τα γράμματα που λαμβάνει από τους θαυμαστάς και τις θαυμάστριές της και από τις εκδηλώσεις αυτών των ανθρώπων όταν την συναντούν.
Εκατοντάδες γράμματα έλαβε τον μήνα που πέρασε η Ρένα Βλαχοπούλου στην εταιρία "ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ", που ανήκει.
Την δημοφιλεστάτη αρτίστα βλέπετε εδώ σε μια σκηνή της ταινίας "Ζητείται επειγόντως γαμπρός" με την ΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1984 δόθηκε η δεύτερη από τις δύο συναυλίες με τις οποίες ο Γιάννης Σπάρτακος γιόρτασε στο θέατρο του Λυκαβηττού τα πενήντα χρόνια της καριέρας του. Επέλεξα να σταθώ στη δεύτερη συναυλία, επειδή αυτή μαγνητοσκοπήθηκε και προβλήθηκε αργότερα από την ΕΡΤ και κάποια αποσπάσματά της έχουμε σήμερα κυρίως από μεταγενέστερες προβολές τους σε τηλεοπτικά αφιερώματα στον Σπάρτακο στην ΕΡΤ και στον Seven-X (ένα από τα αφιερώματα του Seven-X προβάλλεται συχνά από το κανάλι της Βουλής πλέον). Γνωρίζουμε ότι η ΕΡΤ μαγνητοσκόπησε τη δεύτερη συναυλία, γιατί σε αυτήν τραγουδάει η Κλειώ Δενάρδου: όπως είχε ανακοινωθεί, η Δενάρδου τραγούδησε τη δεύτερη βραδιά τα τραγούδια που ερμήνευσε η Αλέκα Κανελλίδου την πρώτη βραδιά, στις 12 Σεπτεμβρίου. Η ΕΡΤ πρόβαλε τη συναυλία τον Οκτώβριο του 1984--όχι όμως ολόκληρη. Από τα συνολικά 32 τραγούδια που είχε ανακοινωθεί ότι θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα της βραδιάς, η ΕΡΤ πρόβαλε τα 18. Φαίνεται όμως πως το πλήρες μαγνητοσκοπημένο υλικό υπήρχε στο αρχείο του Γιάννη Σπάρτακου, καθώς σε μετέπειτα εκπομπές προβλήθηκαν στιγμιότυπα, όπως το encore στο ντουέτο Ρένας Βλαχοπούλου-Γιάννη Σπάρτακου "Το φιλί που χτες μου έδωσες στο στόμα", που δεν μετέδωσε η ΕΡΤ.
Οι δυο συναυλίες του Γιάννη Σπάρτακου δεν είχαν σαφώς την αίγλη που είχαν η επανεμφάνιση της Νάνας Μούσχουρη στο Ηρώδειο τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς και η εμφάνιση της Αγνής Μπάλτσα και του Χοσέ Καρρέρας στην Κάρμεν στο Ηρώδειο επίσης στις 12 Σεπτεμβρίου, δηλαδή τη βραδιά της πρώτης συναυλίας--τα εκτενή ρεπορτάζ για την Κάρμεν "στρίμωξαν" στις περισσότερες εφημερίδες τα ρεπορτάζ για τις βραδιές του Σπάρτακου. Ωστόσο αξίζει να δούμε τι έγραψε ο Τύπος για τις συναυλίες του Λυκαβηττού--οι περισσότερες εφημερίδες έγραψαν για την πρώτη βραδιά, που δεν μαγνητοσκοπήθηκε, οπότε μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα και από εκείνη.
Ρένα Βλαχοπούλου-Γιάννης Σπάρτακος στις 13 Σεπτεμβρίου 1984 στον Λυκαβηττό
Και οι δυο συναυλίες ήταν sold-out, οπότε τις παρακολούθησαν συνολικά δώδεκα χιλιάδες θεατές. Η πρώτη βραδιά μάλιστα, όπως έγραψε το Έθνος (13-9-1984), ξεκίνησε "επεισοδιακά (καυγάδες, ξύλο και μια σύλληψη στην αρχή, όλα για τις θέσεις)". Συνεχίστηκε όμως πανέμορφα. Ο Αντώνης Κυριαζάνος έγραψε στα Νέα (14-9-1984): "Μόνο σαμπάνιες δεν ανοίχτηκαν προχτές το βράδυ στο Λυκαβηττό. (...) Η 16μελής ορχήστρα τζαζ, οι προσεκτικά ντυμένοι ερμηνευτές (πόσα χρόνια είχαμε να δούμε τραγουδιστές ντυμένους έτσι;), οι μελωδίες και τα τραγούδια του Σπάρτακου, δημιούργησαν τη νοσταλγική ατμόσφαιρα κοσμικού κέντρου περασμένων δεκαετιών που μόνο στον κινηματογράφο βλέπουμε πια". Λίγο πιο... προσγειωμένος ο Φ(ώτης) Α(πέργης) στην Ελευθεροτυπία (14-9-1984) σημείωσε πως αν και ο Γιάννης Σπάρτακος αναπόλησε, όπως ήταν αναμενόμενο, την παλιά καλοσυνάτη ατμόσφαιρα των κοσμικών κέντρων, "η ατμόσφαιρα που τελικά υπήρξε στο καλοκαρινό θέατρο, δεν ήταν δυνατό να είναι εκείνη, η παρελθούσα. Όχι μόνο γιατί τα χρόνια πέρασαν και πολλά άλλαξαν, μα και για λόγους πρακτικούς. Τα άβολα, παραταγμένα καθίσματα του Λυκαβηττού δεν θα μπορούσαν ν' αντικαταστήσουν εκείνα μπροστά σ' ένα τραπέζι με κεριά, ούτε η ασύνδετη, ασυντόνιστη ορχήστρα τις παλιές, ούτε οι καινούριες φωνές αυτές του παρελθόντος. Η παλιά ατόμσφαιρα είναι βέβαια οριστικά χαμένη. Υπήρξαν όμως πολλά που θα'θελαν και μπόρεσαν να τη θυμίσουν. Ήταν οι αρχοντικές κινήσεις του μαέστρου, οι αναφορές στα τραγούδια της εποχής και οι μικρές ιστορίες που αναπολήθηκαν, όλες αυτές οι λεπτομέρειες και οι κινήσεις αβροφροσύνης, ακόμη και κάποιες στιγμές απλοϊκές για τα μάτια τουλάχιστον των νεωτέρων."
Γιάννης Σπάρτακος-Ρένα Βλαχοπούλου στο φινάλε της δεύτερης συναυλίας που δόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1984
Γιατί υπήρξαν και οι δυο κατηγορίες θεατών στις συναυλίες. Όπως έγραψε ο Α. Κυριαζάνος στα Νέα "άνθρωποι που η πρώτη νιότη τους σημαδεύτηκε με τα τραγούδια αυτά. Ηλικιωμένα 'καθώς πρέπει' ζευγάρια--εκείνη με ψηλά τακούνια (παρά την ανηφόρα) και κλασικό μεταξωτό φορεματάκι, εκείνος με λευκό κοστούμι και μαντιλάκι--μπερδεύτηκαν αναπάντεχα με πολλούς νέους (ομοιόμορφα ντυμένοι και αυτοί)". Σε 4.000 υπολόγιζε τους νέους κάθε βραδιάς ο Αλέκος Σακελλάριος (Ελεύθερος Τύπος, 15-9-1984), αλλά αυτό ήταν μάλλον μια από τις γνωστές, αγαπημένες υπερβολές του. Ο ίδιος αποδείχτηκε ιδανικός παρουσιαστής και τις δυο βραδιές. Έγραψε η Σίσσυ Καπλάνη στη Μεσημβρινή (14-9-1984): "πάντα ετοιμόλογος, ακόμη και στις στιγμές που τον προκαλούσε το κοινό, με το κέφι που τον διακρίνει και την ευφυία να καλύπτει πολύ χαριτωμένα ακόμη και τα λάθη του στην παρουσίαση του προγράμματος". Ο Χρήστος Σιάφκος στο Έθνος (13-9-1984) έδωσε παραδείγματα και του χιούμορ του Σακελλάριου και της πρόκλησης του κοινού: "'Η Αθήνα γιορτάζει τα 150 χρόνια της. Ο Σπάρτακος τα 50 του. Θέλει άλλα 100 για να γίνουν συνομήλικοι. Ο Σπάρτακος, ο Λιδωρίκης (ήταν κι αυτός παρών) κι εγώ ξεπερνάμε σε χρόνια την Αθήνα.' (...) Ήρθε η στιγμή που ο Σακελλάριος είπε 'Μια φορά στον πόλεμο...' και από τις κερκίδες του φώναξαν 'Σε ποιον πόλεμο;' 'Του ΄40' απάντησε, 'Εγώ πήγα, εσύ;'."
Γιάννης Σπάρτακος-Άντζελα Ζήλεια Φωτογραφία από το βιβλίο Γιάννης Σπάρτακος-Χρυσές Μουσικές Σελίδες (εκδ. Αφουξενίδης)
Η συναυλία άνοιξε με μια ορχηστρική εκτέλεση του "Θα σε πάρω να φύγουμε". Την πρώτη βραδιά εμφανίστηκαν κατά σειρά η Μπέσσυ Αργυράκη (που θύμισε το ξεχασμένο ταγκό του Σπάρτακου "Τι κι αν κλαις κι αν πονάς" που είχε τραγούδησει στον Μεσοπόλεμο περίφημα η Δανάη Στρατηγοπούλου με τον Γ. Τζουανάκο στη δεύτερη φωνή), η νέα ανακάλυψη του Σπάρτακου Γιώργος Σωτηρόπουλος, η Άντζελα Ζήλεια (τραγούδησε μεταξύ άλλων "Είσαι ο κλέφτης της καρδιάς μου" και "Αν είχατε τα μάτια τα δικά μου"), ο Δάκης ("Πιτσιρίκα"), ο Γιάννης Βογιατζής ("Εσένα", "Μου είπες κι άλλο ψέμα"), η Αλέκα Κανελλίδου ("Αγάπη μου, πού να'σαι", "Ο μικρός βασιλιάς") και η Ρένα Βλαχοπούλου.
Γιάννης Σπάρτακος-Κλειώ Δενάρδου στη συναυλία της 13ης Σεπτεμβρίου 1984 Φωτογραφία από το βιβλίο Γιάννης Σπάρτακος-Χρυσές Μουσικές Σελίδες (εκδ. Αφουξενίδης)
Η Κλειώ Δενάρδου δίπλα στη σκηνή παρακολουθούσε την πορεία της συναυλίας για να είναι έτοιμη για τη δική της εμφάνιση τη δεύτερη βραδιά. Σε κάθε τραγουδίστρια προσφερόταν μια ανθοδέσμη λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, ενώ ο Σακελλάριος και ο Σπάρτακος είχαν πάντα κολακευτικά λόγια να πουν για όλες/-ους τις/τους ερμηνεύτριες/-τές.
Γιάννης Σπάρτακος-Δάκης Φωτογραφία από το βιβλίο Γιάννης Σπάρτακος-Χρυσές Μουσικές Σελίδες (εκδ. Αφουξενίδης)
Η Ρένα Βλαχοπούλου τραγούδησε στην πρώτη της εμφάνιση τα τραγούδια "Τι κρίμα, αγάπη μου", "Όταν σκοτεινιάζει", "Το φιλί που χτες μου έδωσες στο στόμα" (ντουέτο με τον Γιάννη Σπάρτακο) και "Τα μάτια σου τα γαλανά". Στη δεύτερη εμφάνισή της, με άλλη τουαλέτα, τραγούδησε το "Νάνι-νάνι" μαζί με το "Μπουμπούκι" (οι παλιές ιταλικές επιτυχίες που ενορχήστρωσε ο Σπάρτακος στην Κατοχή και ξεκίνησαν τη μόδα της τζαζ...), το "Σ' ένα ουίσκι" και (πάλι ντουέτο με τον Γιάννη Σπάρτακο) το "Θα σε πάρω να φύγουμε" με το οποίο έκλεισαν και οι δύο συναυλίες. Την πρώτη βραδιά, όπως έγραψε ο Χ. Σιάφκος στο Έθνος, είπε στο κοινό "Παιδιά, νιώθω σαν να είμαι στα ταλέντα. Πολύ συγκινητική βραδιά. Κοιτάξτε φουστάνι, σκίζω". Τη δεύτερη βραδιά είπε αυτά:
Αξίζει τον κόπο να δούμε τι γράφτηκε για την παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου στην πρώτη συναυλία:
Ο Αλέκος Σακελλάριος "τόλμησε" να παρουσιάσει και τη Ρένα Βλαχοπούλου, μα εδώ τα πράγματα ήταν αλλιώτικα. Η κυρία του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης ξέρει μόνη της να κάνει κέφι, ξέρει να κερδίζει τον κόσμο. Απέπεμψε λοιπόν κάθε άλλον απ' το χώρο της, τη σκηνή, και τα'βγαλε πέρα τόσο καλά--όπως πάντα--μόνη της. Εν μέσω πρόζας και τραγουδιών συμπλήρωσε και κορύφωσε το κέφι της βραδιάς, με τη δική της άνεση και το δικό της ταπεραμέντο. Φυσικά καταχειροκροτήθηκε και με τη δική της παρουσία τελείωσε η βραδιά.
Σ. Καπλάνη, Μεσημβρινή, 14-9-1984
Αυτή [η] μπριόζα γυναίκα, που μπορούσε να κάνει το θέατρο ό,τι ήθελε. Να το κινεί και να το συγκινεί, χωρίς καμμιά προσπάθεια και επιτήδευση, τόσο με τα λόγια της όσο και με τα παιγνίδια της φωνής της, τα ντουέτα της με τον συνθέτη που κάθονταν στο πιάνο".
Φ(ώτης) Α(πέργης), Ελευθεροτυπία, 14-9-1984
Ιδιαίτερα λαμπρή υπήρξε η παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου στην προχτεσινή συναυλία. Με κέφι και μπρίο, με άνεση και τον αέρα μεγάλης τραγουδίστριας, ερμήνευσε μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του Σπάρτακου κερδίζοντας το κοινό που στο τέλος δεν την άφηνε να φύγει.
Αντ. Κυραζάνος, Τα Νέα, 14-9-1984
Ο Πέτρος Κωλέτης συνοδεύει τη Ρένα Βλαχοπούλου από τα καμαρίνια στη σκηνή του θεάτρου του Λυκαβηττού. Ο Κωλέτης ήταν στενός φίλος της Ρένας και του Αλέκου Σακελλάριου Φωτογραφία από το αρχείο του Π. Κωλέτη
Ανάμεσα στο κοινό της πρώτης βραδιάς, εκτός από τον Αλέκο Λιδωρίκη και τη γυναίκα του, βρίσκονταν ακόμα ο Δημήτρης Μυράτ και η Βούλα Ζουμπουλάκη, και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης. Η γυναίκα του Γιάννη Σπάρτακου, Ντόρα, από την τρίτη σειρά των καθισμάτων, δεν έκρυβε το καμάρι, τον ενθουσιασμό και τη συγκίνησή της, ειδικά όταν ο Σπάρτακος τής τραγούδησε το κομμάτι "Θεοδώρα" που έγραψε για εκείνην. Όπως προέβλεψε η Σ. Καπλάνη στη Μεσημβρινή, ο ίδιος ο συνθέτης θυμόταν ώς το τέλος της ζωής του με τις καλύτερες αναμνήσεις τις δυο αυτές συναυλίες, όλες και όλους όσες/-οι τον τίμησαν με την παρουσία τους και ειδικά τη "μοναδική ερμηνεύτρια των τραγουδιών μου", όπως συνήθιζε να αποκαλεί τη Ρένα Βλαχοπούλου.
Και για το τέλος ο λόγος και πάλι στον Φ(ώτη) Α(πέργη):
Έτσι, που το παρατεταμένο χειροκρότημα μετά την εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου και αυτό του τέλους της συναυλίας, εκ μέρους ενός κοινού που πολυπληθέστερο δεν είδε φέτος ο Λυκαβηττός. το χειροκρότημα αυτού του μεγάλου στην ηλικία κοινού--που καθόλου δεν του έλειπαν και οι νέοι--έδινε την εντύπωση πως δεν αφορούσε τόσο τις ερμηνείες των τραγουδιών ή την ίδια τη συναυλία. Αλλ' αυτούς τους ανθρώπους που του κράτησαν καλή παρέα όλ' αυτά τα χρόνια.
Μπορεί κάλλιστα να ήταν για όλα τα παραπάνω...
Η Νινή Ζαχά, η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Πέτρος Κωλέτης μετά το τέλος της συναυλίας Φωτογραφία από το αρχείο του Πέτρου Κωλέτη
