Η Ρένα Βλαχοπούλου σε... γραμματόσημο!

Από σήμερα, 22 Νοεμβρίου, κυκλοφορεί από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία μια νέα αναμνηστική σειρά γραμματοσήμουν που απεικονίζουν σπουδαίες/ου Ελληνίδες/Έλληνες ηθοποιούς: η Μαίρη Αρώνη, ο Θανάσης Βέγγος, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Ορέστης Μαρκής και η Σαπφώ Νοταρά θα κοσμούν με τις αγαπημένες μορφές τους γράμματα και δέματα. Τα πορτρέτα τους έχει φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης και τα έχει προσαρμόσει σε γραμματόσημα η ζωγράφος Ελένη Αποστόλου.

Ένα αόρατο νήμα συνδέει τη Ρένα με τους/τις πέντε συναδέλφους της και... συγκατοίκους της σ' αυτή τη σειρά. Η Μαίρη Αρώνη έπαιξε στο θέατρο τους τρεις ρόλους που δόξασε η Ρένα στον κινηματογράφο (Λία στο Φωνάζει ο κλέφτης, Τζένη στο Σαράντα και... ή Μια τρελή τρελή σαραντάρα και Αλέκα στη Χαρτοπαίχτρα). Η Σαπφώ Νοταρά συντρόφευσε τη Ρένα στην κινηματογραφική Χαρτοπαίχτρα. Ο Ορέστης Μακρής συνεργάστηκε μαζί της σε θιάσους από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '50. Ο Θανάσης Βέγγος επίσης δούλεψε μαζί της μέχρι και τα χρόνια του '80. Τέλος ο Βασίλης Διαμαντόπουλος έφυγε από τη ζωή τη μέρα της γιορτής της, 5 Μαΐου του 1999, λίγη ώρα πριν η Ρένα "βγει" στον αέρα για μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις στην εκπομπή του Mega Φρου-Φρου (στη διάρκεια της οποίας ανακοινώθηκε ο θάνατός του).

Ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης και τα έργα του

Προς το παρόν σας παρουσιάζω ολόκληρη τη σειρά, αλλά μόλις πάρω στα χέρια μου το... επίμαχο γραμματόσημο, θα επανέλθω. Παρακαλώ στείλτε μου γράμματα και δέματα. Δεδομένου ότι το γραμματόσημο της Ρένας κοστίζει μόνο 5 λεπτά, μπορείτε να μου στείλετε ένα γράμμα με 12 γραμματόσημα επάνω στον φάκελο (το κόστος για τις επιστολές εσωτερικού είναι 60 λεπτά). Περιμένω!!!

Ο Μανώλης Σειραγάκης στο "Πάμε σαν άλλοτε"

Αυτό το Σάββατο, 19 Νοεμβρίου, στις 6μμ. ο Μανώλης Σειραγάκης, λέκτορας θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, θα είναι καλεσμένος στην εκπομπή του Δεύτερου Προγράμματος Πάμε σαν άλλοτε, στην οποία εκτάκτως θα ενσωματωθεί και η εκπομπή Στιγμές αρχείου. Σε αυτή τη δίωρη, λοιπόν, εκπομπή ο Μανώλης Σειραγάκης θα συζητήσει με τον Σιδερή Πρίντεζη για το βιβλίο του Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα (εκδόσεις Καστανιώτης)--του οποίου η παρουσίαση επρόκειτο να γίνει την περασμένη εβδομάδα, αλλά τελικά αναβλήθηκε--, ενώ θα ακουστούν τραγούδια του

μεσοπολέμου τόσο από τη δισκογραφία της εποχής όσο και από μεταγενέστερες ηχογραφήσεις που υπάρχουν στο αρχείο της Ελληνκής Ραδιοφωνίας (χάρη στο οποίο, όπως έχουμε ξαναπεί, έχουν διασωθεί και φτάσει στις μέρες μας πολλές οπερέττες). Η εκπομπή αυτή μοιάζει να είναι ο... φυσικός ραδιοφωνικός χώρος του Μανώλη Σειραγάκη, ο οποίος έχει μελετήσει σε βάθος το ελαφρό μουσικό θέατρο, και η δίωρη συνάντησή του με τον Σιδερή Πρίντεζη προβλέπεται άκρως ενδιαφέρουσα. 

Συντονιστείτε!

Η ευτυχία του να ζεις τη σεζόν 1964-65 στην Αθήνα...

Ξεφύλλιζα εφημερίδες που κυκλοφόρησαν τέτοιες μέρες πριν από 47 χρόνια. Το μάτι μου φυσικά έπεσε πάνω στις παρακάτω διαφημίσεις που δημοσιεύτηκαν στις 12 Νοεμβρίου 1964.

Μην μπερδεύεστε: η Χαρτοπαίχτρα που γιορτάζει τα γενέθλιά της δεν είχε (επισήμως) ακόμα σχέση με την εικονιζόμενη κυρία. Η κινηματογραφική διασκευή του έργου του Δημήτρη Ψαθά από τον Γιάννη Δαλιανίδη είχε μάλλον ολοκληρώσει τα γυρίσματά της τον Νοέμβριο αλλά δεν επρόκειτο να προβληθεί πριν από τις 4 Ιανουαρίου του 1965. Έτσι η εορτάζουσα Χαρτοπαίχτρα είναι φυσικά η κυρία Κατερίνα (Ανδρεάδη) που έδωσε μια δωρεάν παράσταση στις 7 Νοεμβρίου για να γιορτάσει τον ένα χρόνο συνεχών παραστάσεων του έργου (594 παραστάσεις, για την ακρίβεια).

Βλαχοπούλου-Λάσκαρη: Κορίτσια για φίλημα

Η σεζόν εκείνη, χειμώνας 1964-65, υπήρξε από τις πιο γεμάτες στην καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου. Από τις 14 Οκτωβρίου είχαν ξεκινήσει οι εμφανίσεις της στου "Μοστρού", όπου ήταν επικεφαλής ενός μεγάλου σχήματος (μαζί με τους Μανώλη Καστρινό, Χρυσούλα Ζώκα, Άντζελα Ζήλια, Κάσση Τζάνετ, Κρυστάλ και την ορχήστρα του Κώστα Κλάββα) που παρουσίαζε τη ρεβύ πίστας Μπερλίνα (δεν είμαι σίγουρος σε τι ακριβώς παρέπεμπε ο τίτλος, όποιος/α ξέρει κάτι, ας μας διαφωτίσει!). Λίγο πριν τα Χριστούγεννα το σχήμα του "Μοστρού" παρουσίασε νέα ρεβύ πίστας με τίτλο Οι γάμοι της κυρίας Μπαταλεξάνδρου. Την περίοδο της Αποκριάς παρουσιάστηκε η ρεβύ Μασκαράτα ενώ μετά το καρναβάλι παρουσιάστηκε η τέταρτη ρεβύ με τίτλο Χορέψτε μαζί μας. Υπενθυμίζω ότι εκείνα τα χρόνια τα νυχτερινά κέντρα δεν λειτουργούσαν μόνο Παρασκευοσαββατοκύριακα...

Παράλληλα με τις εμφανίσεις στου "Μοστρού", η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν και στο θέατρο "Ακροπόλ" όπου μέχρι αρχές Νοεμβρίου παιζόταν η καλοκαιρινή επιτυχία του θεάτρου του Εθνικού Κήπου Γυναίκες και λουλούδια, ενώ στις 14 Νοεμβρίου 1964, ο θίασος Ευθυμίου-Βλαχοπούλου-Μπελίντας-Γκιωνάκη και η Σπεράντζα Βρανά (sic) παρουσίασε στο "Ακροπόλ" την επιθεώρηση 20 θέατρα μαζί (αναφορά στον αριθμό των χειμερινών θεάτρων που λειτουργούσαν τότε στην Αθήνα, κάντε τις αριθμητικές συγκρίσες σας!) των Γ. Ασημακόπουλου-Β. Σπυρόπουλου-Π. Παπαδούκα με μουσική Λυκούργου Μαρκέα. Τον Φλεβάρη ο θίασος παρουσίασε την επιθεώρηση των Αλ. Σακελλάριου-Γ. Γιαννακόπουλου Η δημοκρατία χορεύει (μαέστρος και πάλι ο Λ. Μαρκέας).

Ευθυμίου-Βλαχοπούλου-Γκιωνάκης τον Νοέμβριο του 1964, στο θέατρο "Ακροπόλ"

Κινηματογραφικά ήταν επίσης η πιο γεμάτη σεζόν στην καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου, καθώς ήταν η μόνη φορά που πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες (συνήθως γύριζε μια ταινία κάθε σεζόν και κάποιες φορές δύο). Εκτός από τη Χαρτοπαίχτρα, στις αρχές του φθινοπώρου του '64 η Ρένα ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του μιούζικαλ Κορίτσια για φίλημα που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στα τέλη του Γενάρη του '65 (η πρεμιέρα του στο "Αττικόν" σήμαινε πολλά για τον Φίνο, καθώς μόνο εκεί η ταινία προβλήθηκε όπως γυρίστηκε, δηλαδή με στερεοφωνικό ήχο!). Ενώ, λίγο πρίν εκπνεύσει η χειμερινή σεζόν '64-65, τον Μάρτιο, βγήκε στις αίθουσες και η άλλη μεγάλη επιτυχία της Ρένας που βασίστηκε σε έργο του Ψαθά, το Φωνάζει ο κλέφτης (που, αξίζει να σημειωθεί, ότι αν και ήταν από τις πιο αγαπημένες ταινίες του ίδιου του Δαλιανίδη, δεν πήρε τόσο καλές κριτικές όσο η Χαρτοπαίχτρα).

Τρεις ταινίες, τρεις θεατρικές παραστάσεις και τέσσερις ρεβύ πίστας μέσα σε έξι μήνες... Οι θαυμαστές/τριες της Ρένας Βλαχοπούλου πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένοι/ες τη σεζόν 1964-65!

Αναβάλλεται η παρουσίαση του βιβλίου "Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα"

Η προγραμματισμένη για αυτή την Τρίτη (8 Νοεμβρίου) παρουσίαση του βιβλίου Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα δυστυχώς αναβάλλεται. Μόλις προγραμματιστεί νέα ημερομηνία, θα σας ενημερώσω!

Παρουσίαση του βιβλίου "Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα"

Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου, στις 8.30 το βράδυ, στον πολυχώρο πολιτισμού Passport στον Πειραιά θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα του Μανώλη Σειραγάκη. Πρόκειται για ένα δίτομο έργο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, μια συναρπαστική μελέτη για την επιθεώρηση και την οπερέττα του Μεσοπολέμου, στις σελίδες της οποίας ο Μανώλης Σειραγάκης, λέκτορας θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, παρουσιάζει τα πρόσωπα, τα ζητήματα, τους ανθρώπους και τα έργα που καθόρισαν την πορεία αυτών των λαοφιλέστατων θεατρικών ειδών στα χρόνια εκείνα. 

 

Το έργο αυτό αποτελεί πολύτιμο οδηγό για όσους/ες επιχειρούν ή θα επιχειρήσουν στο μέλλον να μελετήσουν τον χώρο του μουσικού θεάτρου, αλλά και του θεάτρου γενικότερα, με την εξαντλητική μελέτη των πηγών και τη συστηματική διερεύνηση όλων των παραγόντων που διαμόρφωσαν την εικόνα του ελαφρού μουσικού θεάτρου πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παράγοντες που σαφώς επηρέασαν την πορεία του και στα χρόνια που ακολούθησαν. Μπορεί η Ρένα Βλαχοπούλου να προλαβαίνει ίσα-ίσα να... ντεμπουτάρει σε μια από τις υποσημειώσεις του πρώτου τόμου (η δική της πορεία ξεκίνησε στο τέλος του Μεσοπολέμου), ωστόσο το βιβλίο αυτό έχει βοηθήσει πάρα πολύ τις αναζητήσεις του Rena Fan και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Στην εκδήλωση της Τρίτης το βιβλίο θα παρουσιάσει η Αρετή Βασιλείου, επίκουρη καθηγήτρια θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Επίσης, στη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθεί η γαλλική ταινία του Μαν Ρέϋ L' etoile de mer (διάρκεια 18') και θα παρουσιαστούν χαρακτηριστικά και άγνωστα τραγούδια του μεσοπολέμου από την Αγγελική Κουφού (ακορντεόν), τον Αντώνη Ανέστη (μαντολίνο) και τον Ανδρέα Ζαφειρόπουλο (πιάνο). Ο πολυχώρος Passport βρίσκεται στην οδό Καραΐσκου 19 (πλατεία Κοραή), στον Πειραιά (τηλ. 2104296401).

Τραγούδια της ημέρας

Μπορεί να φαίνεται σαν ξαναζεσταμένο φαγητό η σημερινή ανάρτηση (ειδικά αυτόν τον καιρό που για διάφορους λόγους δεν σας προσφέρω κάτι καινούριο), αλλά ο Rena Fan έχει κάποια κολλήματα. Και ένα από αυτά είναι ο ρόλος του ελαφρού τραγουδιού και του ελαφρού μουσικού θεάτρου στον πόλεμο του 1940. Δεν θα γράψω ξανά όσα έγραψα το 2008 (ένα κείμενο που διαβάστηκε πολύ και αντιγράφτηκε αρκετά από διάφορα blog και ιστοσελίδες, να τα λέμε αυτά...) και το 2009, σας παραπέμπω στα κείμενα εκείνα, για να πάρετε πληροφορίες για τα ελαφρά τραγούδια που σατίριζαν ή/και γλύκαιναν τις τότε καταστάσεις, αλλά και στα εξαιρετικά αφιερώματα του Allu Fun Marx για τα ρεμπέτικα τραγούδια της εποχής εκείνης (εδώ και εδώ).

Σήμερα απλώς θα περιπλανηθούμε μουσικά στις μέρες εκείνες με τη βοήθεια τεσσάρων κυριών του ελαφρού τραγουδιού και μουσικού θεάτρου που έδωσαν το "παρούσα" εκείνες τις μέρες στα θέατρα, το ραδιόφωνο, τα νοσοκομεία, οπουδήποτε μπορούσαν να προσφέρουν ψυχαγωγία στον άμαχο πληθυσμό και σε τραυματίες του μετώπου. Θα ξεκινήσουμε με την "Τραγουδίστρια της Νίκης", τη μεγάλη Σοφία Βέμπο και το θρυλικό "Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά" των Μιχάλη Σουγιούλ και Μίμη Τραϊφόρου. Ακούγεται παντού σήμερα, θα ακουστεί και στο blog αυτό:

Συνεχίζουμε με την άλλη μεγάλη ερμηνεύτρια του ελαφρού τραγουδιού, τη Δανάη Στρατηγοπούλου, την αγαπημένη μας "γιαγιά" Δανάη που επέλεξε να σφραγίσει με τη φωνή της ένα μόνο πολεμικό τραγούδι, το "Άντε στο καλό" του σπουδαίου συνθέτη Ιωσήφ Ριτσιάρη (στίχοι: Βασίλης Σπυρόπουλος-Πάνος Παπαδούκας) (στην πίσω πλευρά του δίσκου υπήρχε ένα ακόμα λιγότερο γνωστό τραγουδάκι με στίχους σχετικούς με το έπος της Αλβανίας, το "Μυστικό της σκλάβας"...).

Μια άλλη σπουδαία παρουσία του ελαφρού θεάτρου που επίσης ταυτίστηκε με τις μέρες εκείνες είναι η αξέχαστη Άννα Καλουτά. Αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου της εποχής, για χρόνια ολόκληρα μάς χάριζε τις αναμνήσεις της από τη δύσκολη εκείνη περίοδο και βέβαια έσπευδε να τραγουδήσει το δικό της "σουξέ", το "Ευζωνάκι γοργό". Ήταν άλλωστε ένα από τα τραγούδια που μάς είπε στην τελευταία της εμφάνιση στη σκηνή, στο αξεπέραστο X-Σκηνής του Σταμάτη Κραουνάκη, τον Ιούνιο του 2008 στο Ηρώδειο. Σήμερα θέλω να τη θυμηθούμε κεφάτη και ακμαία σε ένα νούμερο ραδιοφωνικής πολεμικής επιθεώρησης που υμνεί τα κατορθώματα της αεροπορίας.

Είναι η σειρά της μούσας μας, και του μοναδικού πολεμικού τραγουδιού που μάς άφησε για να θαυμάζουμε τη δροσιά της νεανικής φωνής της. "Πήγαινε κι όταν θα 'ρθεις" των Κώστα Γιαννίδη και Μίμη Τραϊφόρου τραγουδούσε η πρωτόβγαλτη Κερκυραία τραγουδίστρια στο θέατρο "Μοντιάλ" και ξεκινούσε τη θριαμβευτική της καριέρα.

Και θα κλείσουμε και πάλι με τη Βέμπο. Υπάρχει ένα πανέμορφο τραγούδι της που ακούγεται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μαζί με τα άλλα "τραγούδια του σαράντα", ωστόσο δεν ανήκει στο σαράντα, ανήκει στη μεταπολεμική εποχή και έχει τη δική του μικρή ιστορία. Το "Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου" των Μιχάλη Σουγιούλ και Μίμη Τραϊφόρου τα έψελνε στους συμμάχους μας "που ξέχασαν τα λόγια εκείνα τους που μάς τα λέγαν κάθε βράδυ απ' τα Λονδίνα τους". Το τραγούδι ενόχλησε την πρεσβεία της Μεγάλης Βρεταννίας και αποσύρθηκε για να κυκλοφορήσει ξανά λίγο αργότερα με παραλλαγμένους στίχους και αναφορές στον εμφύλιο, τους "Γράμμους και τα Βίτσια". Ευτυχώς σήμερα έχουμε την ευκαιρία να ακούμε πιο συχνά την πρώτη του εκδοχή. 

Φέτος μάλιστα, το τραγούδι ακούγεται και ζωντανά στη νυχτερινή Αθήνα από τη σπουδαία Ελένη Κοκκίδου: στην παράσταση Εφαιδρία στην Πλάκα που έστησαν στον Ζυγό η Τάνια Τσανακλίδου και οι συνεργάτες/τιδες της (εκτός από την Κοκκίδου, επί σκηνής είναι ο Κώστας Θωμαΐδης, ο Παναγιώτης Τσεβάς, η Ίρις Λουκά ή... Συμπεθέρα, και οι μουσικοί Αντώνης Ανδρέου, Αλέξανδρος Κτιστάκης, Σωτήρης Λεμονίδης και Δημήτρης Μπαρμπαγάλας) το τραγούδι αυτό κλείνει ένα νούμερο της Κοκκίδου και οι στίχοι του μοιάζουν να μας αγγίζουν ιδιαίτερα στις μέρες που ζούμε. Και με την ευκαιρία να πω ότι ως Rena Fan απόλαυσα ιδιαίτερα το πρόγραμμα του Ζυγού αφού πέρα από τα αναμενόμενα και λιγότερο αναμενόμενα τραγούδια που τραγουδούν η Τάνια Τσανακλίδου και οι υπόλοιποι συντελεστές, υπάρχουν και μερικά διαμαντάκια του ελαφρού τραγουδιού που τραγουδούν κυρίως η Ελένη Κοκκίδου και ο Παναγιώτης Τσεβάς ("Θέλω να τα σπάσω", "Πάολα", "Σουδάν", "Πόσο λυπάμαι") καθώς και κάποια κατοχικά σουξέ ("Βρες τι μπορείς αν σου έφερα απόψε", "Πατάω ένα κουμπί").

Βέβαια, στη σημερινή εκδοχή του "Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου", τα Λονδίνα έγιναν Βερολίνα. Δεν ξέρω πόσοι/ες από το (νεανικό και λιγότερο νεανικό) κοινό που γεμίζει τον Ζυγό γνωρίζουν την προέλευση του. Βλέποντας κι ακούγοντας πάντως όσα γίνονται και λέγονται αυτόν τον καιρό, νομίζω πως πραγματικά το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι "Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις..."

Στιγμές από το αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στο Δεύτερο Πρόγραμμα

Οι θησαυροί του αρχείου της Ελληνικής Ραδιοφωνίας επιστρέφουν στη συχνότητα του Δεύτερου Προγράμματος για ένα σταθερό ραντεβού με τους ακροατές και τις ακροάτριες. Ο Σιδερής Πρίντεζης εδώ και αρκετά χρόνια μεταδίδει μέσα από τις εκπομπές του Πάμε σαν άλλοτε και Το κλειδί του Σολ σπάνιες ηχογραφήσεις του αρχείου, ενώ κάθε Σάββατο της σεζόν 2008-09 ήταν υπεύθυνος και για τη δίωρη ζώνη 70 χρόνια Ελληνική Ραδιοφωνία, στη διάρκεια της οποίας ακούγονταν αποσπάσματα αλλά και ολόκληρες εκπομπές το αρχείο: μουσικές, τραγούδια, θεατρικές παραστάσεις, συνεντεύξεις αλλά και διαφημίσεις, από τις αρχές της δεκαετίας του '50 (την εποχή δηλαδή που η ραδιοφωνία μας απέκτησε μαγνητόφωνα...) μέχρι τις μέρες μας, ηχογραφήσεις που διέσωσαν σημαντικές στιγμές του ελληνικού πολιτισμού του εικοστού αιώνα.

Από το Σάββατο 1 Οκτωβρίου, ο Σιδερής Πρίντεζης, μάς κλείνει και πάλι ένα σταθερό ραντεβού με τη ραδιοφωνική (και κατ' επέκταση μουσική/θεατρική/κινηματογραφική) ιστορία μας. Αμέσως μετά την εκπομπή του Πάμε σαν άλλοτε (που μεταδίδεται από το Δεύτερο κάθε Σάββατο στις 6μμ), θα μεταδίδει από τις 7 ως τις 8μμ ηχογραφήσεις του αρχείου. Η σημασία μιας τέτοιας εκπομπής είναι τεράστια για τα ενδιαφέροντα αυτού του μπλογκ, καθώς είχαμε ήδη ως τώρα την ευκαιρία να απολαύσουμε πολλές φορές τη Ρένα Βλαχοπούλου σε τραγούδια που ηχογράφησε στους ραδιοθαλάμους του ΕΙΡ, συνήθως με την ορχήστρα του ΕΙΡ αλλά κάποιες φορές και με ένα μόνο πιάνο--που όταν βέβαια παίζεται από τον μέγιστο Μενέλαο Θεοφανίδη, δεν μιλάμε για ένα απλό πιάνο, αλλά για μια σπουδαία πιανιστική ερμηνεία... 

Εξώφυλλα του περιοδικού Ραδιοπρόγραμμα (ανάμεσά τους κι ένα από τα σπάνια εξώφυλλα της Ρένας Βλαχοπούλου), από την επετειακή έκδοση της ΕΡΤ 70 χρόνια Ελληνική Ραδιοφωνία (2008)

 

Ακούσαμε ακόμα αρκετές φορές σπάνιες ηχογραφήσεις με τη Δανάη (τόσο τραγούδια της όσο και συνεντεύξεις της, όπως για παράδειγμα την απολαυστική της συζήτηση με τον Διονύση Σαββόπουλο στην εκπομπή του 1981 Χειμερινό ηλιοστάσιο), τη Σοφία Βέμπο, τον Νίκο Γούναρη, τον Φώτη Πολυμέρη, τις αδελφές Καλουτά, τη Σπεράντζα Βρανά, και άλλα πολλά αστέρια (κι αστεράκια) του ελαφρού τραγουδιού και του ελαφρού μουσικού θεάτρου. Και βέβαια, δεν υποτιμώ καθόλου τη μετάδοση ηχογραφήσεων των ηθοποιών του θεάτρου πρόζας, αλλά, τι να κάνουμε, οι αδυναμίες αυτού του μπλογκ δεν κρύβονται...

Τις πιο πρόσφατες "αρχειακές" συγκινήσεις ο Rena Fan τις ένιωσε πριν από δυο εβδομάδες, χάρη σε ένα δίωρο αφιέρωμα στην Καίτη Μπελίντα που παρουσίασαν από κοινού ο Σιδερής Πρίντεζης και ο Γιώργος Τσάμπρας. Στη διάρκειά του μεταδόθηκαν ηχογραφήσεις της αξέχαστης τραγουδίστριας (ανάμεσά τους κι ένα σπανιότατο τραγούδι από ένα νούμερο για την ΕΟΚΑ που ερμήνευε η Μπελίντα μαζί με τη Μαρία Καλουτά το 1956 στο θέατρο "Ακροπόλ") αλλά και αποσπάσματα από συνεντεύξεις της. Οι μαρτυρίες των ανθρώπων του ελαφρού θεάτρου και  τραγουδιού είναι πάντα τόσο ενδιαφέρουσες (και συχνά απολαυστικές), αφού, ανεξάρτητα από την ιστορική ακρίβεια των γεγονότων που εξιστορούνται, φτάνει σε μας, έστω και ως απόηχος, το κλίμα μιας περασμένης εποχής μέσα από τα λόγια και τα συναισθήματα των ανθρώπων που τη δημιούργησαν και τη λάμπρυναν.

Περιμένουμε λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον τις καινούριες ανακαλύψεις του Σιδερή Πρίντεζη. Σε μια εποχή που βομβαρδιζόμαστε από τη μια με αδιάφορες έως ασήμαντες μουσικές και από την άλλη με άσχημες ειδήσεις, ένα ραδιοφωνικό ραντεβού με το πολιτιστικό μας παρελθόν ίσως να είναι μια καλή ευκαιρία για να ξεφύγουμε έστω και για λίγο από το αρνητικό κλίμα που μας επιβάλλεται αλλά και να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της ΕΡΤ ως φορέα πολιτισμού--ειδικά τώρα που με διάφορους τρόπους κι από διάφορες πλευρές αμφισβητείται η αξία της και η αποστολή της.

Viva* (=vaɪvə) Rena Fan

Προσοχή: ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης δεν είναι "Βίβα Ρένα Φαν" αλλά "Βάιβα Ρένα Φαν". Ελπίζω το βράδυ να είμαι σε θέση να το προφέρω και "Βίβα Ρένα Φαν".

Ως τότε όμως θέλω να αφιερώσω στις φίλες και τους φίλους μου, στις μαθήτριές μου και τους μαθητές μου, στην καθηγήτριά μου και στην οικογένειά μου το παρακάτω βίντεο, για να τους/τις ευχαριστήσω για τη συμπαράστασή τους στο δύσκολο αυτό ταξίδι που φαίνεται να ολοκληρώνεται σήμερα.


Και βέβαια θέλω να το αφιερώσω και στη μνήμη της μούσας μου που ήταν παρούσα στην αρχή του ταξιδιού αυτού και θα είναι και σήμερα εκεί μέσα από τα παρακάτω λόγια της:

*vi·va /ˈvaɪvə/ 

(in British and European universities) the oral part of an examination.

Πηγή: www.dictionary.com 

Κι αν δεν ξέρουμε πού θα είμαστε, ξέρουμε πού μπορούμε να βρισκόμαστε...

Έχω καθιερώσει τα τελευταία χρόνια το "έθιμο" να αφιερώνω τέτοια βραδιά ένα τραγούδι της Ρένας σε ανθρώπους δικούς μου, ανθρώπους που βρίσκονται σε τρεις περιοχές της Ελλάδας, στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και την Αρκαδία. Με ανάμικτα συναισθήματα: αβεβαιότητα, αγωνία, αισιοδοξία, μελαγχολία λόγω αποχωρισμού, μα πάνω από όλα αγάπη.

Έτσι και φέτος, που για άλλη μια φορά κάποιες/κάποιοι από μας αναρωτιόμαστε ή/και αγωνιούμε για το πού θα είμαστε (αν και αυτό το ερώτημα κάθε χρόνο που περνάει αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις και αφορά όλους/ες μας), μάς αφιερώνω αυτό το τραγούδι που λέει μοναδικά η Ρένα και κρατώ την κλητική προσφώνηση. Γιατί αυτή έχει πάνω από όλα σημασία...

Καλή μας χρονιά!

ΥΓ. Το τραγούδι αφιερώνεται σε φίλες/φίλους εκπαιδευτικούς αλλά και σε φίλους που αν και έχουν πτυχία... καθηγητικών σχολών, δεν το εξασκούν το επάγγελμα!

Λυκούργος Καλλέργης

Η αττική γη θα υποδεχτεί σήμερα τον σπουδαίο ηθοποιό Λυκούργο Καλλέργη που πέθανε πλήρης ημερών το περασμένο Σάββατο, 27 Αυγούστου. Γεννήθηκε το 1914 στην Κρήτη και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεάτρο το 1934 στην Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση. Υπήρξε μαθητής του Κάρολου Κουν, στέλεχος του θεάτρου του και δάσκαλος της σχολής του. Ήταν γιος του αγωνιστή της Αριστεράς Σταύρου Καλλέργη, ενώ διετέλεσε και ο ίδιος βουλευτής του ΚΚΕ από το 1977 ως το 1981.

Ερμήνευσε πάμπολλους ρόλους στην εξηντάχρονη καριέρα του, στο θέατρο (σε έργα των Στρίντμπεργκ, Ίψεν--θεωρούσε κορυφαία στιγμή του την ερμηνεία του στον Γιάννη Γαβριήλ Μπόργκμαν--, Πιραντέλλο, Γκόγκολ, Γκόρκι, Ο' Νηλ, Τέννεσι Ουίλιαμς και βέβαια σε αρχαίες τραγωδίες), τον κινηματογράφο (ξεκινώντας από τον Κόκκινο Βράχο του Γρηγόρη Γρηγορίου, περνώντας από δράματα, μελό, ερωτικές ταινίες και φτάνοντας στο Αλέξανδρος και Αϊσέ του Δ. Κολλάτου το 2001) και βέβαια την τηλεόραση (με αλησμόνητες συμμετοχές στο Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και τους Πανθέους). Το 2007 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ήταν ο μοναδικός Έλληνας ηθοποιός που βραβεύτηκε με το βραβείο Πιραντέλλο.

Παντρεύτηκε πρώτα την αλησμόνητη Μαρία Φωκά, συμπρωταγωνίστριά του στο θέατρο του Κουν, (με την οποία απέκτησε μια κόρη) και αργότερα την ηθοποιό Τζένη Κολλάρου (με την οποία απέκτησε έναν γιο). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες, υπήρξε και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου "Φίλοι του Ελαφρού Τραγουδιού".

Ο Λυκούργος Καλλέργης μιλά στην Κική Σεγδίτσα για τη Ρένα Βλαχοπούλου.
Στο πλευρό του η σύζυγός του Τζέννη Κολλάρου (θέατρο Μπροντγουέι, Μάρτιος 1994)

Ως αθεράπευτος Rena Fan, τον θυμάμαι με συγκίνηση τον Μάρτιο του 1994 να τιμά με την παρουσία του τη Ρένα Βλαχοπούλου, στη βράβευσή της με το "Μετάλλιο Δημήτρη Ψαθά" για την ερμηνεία της στη Χαρτοπαίχτρα. "Πάντα μεγαλουργούσε και πάντα μεγαλουργεί" δήλωσε για τη Ρένα στη ρεπόρτερ του ΑΝΤ1 Κική Σεγδίτσα, ενώ στη ρεπόρτερ του Mega είπε: "Η Ρένα υπερβαίνει τα όρια του θεάτρου που υπηρετεί".

Λυκούργος Καλλέργης και Ερρίκος Μπριόλας
στην απονομή του "Μεταλλίου Δημήτρη Ψαθά" στη Ρ. Βλαχοπούλου (θέατρο Μπροντγουέι, Μάρτιος 1994)

Καλό του ταξίδι. Θα τον θυμόμαστε πάντα με σεβασμό και εκτίμηση για το ταλέντο του και την προσωπικότητά του.