"Γεια σου, Βέγγο μου, αγαπημένε..."

Φυσικά δεν είναι δικά μου τα λόγια αυτά... Δεν θα μπορούσα ποτέ να μιλήσω με τόση οικειότητα στον Θανάση Βέγγο, ακόμα και τώρα που έφυγε από κοντά μας και μια τέτοια προσφώνηση μπορεί να ήταν δικαιολογημένη. Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν φυσικά από τη Ρένα Βλαχοπούλου, στη διάρκεια ενός τηλεοπτικού προγράμματος με τίτλο Χριστούγεννα στα χιόνια που πρόβαλε ο ΑΝΤ1 στις 26 Δεκεμβρίου 1990. Επρόκειτο για ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην τρίτη ηλικία: δημοφιλείς ηθοποιοί και τραγουδιστές/τριες επισκέφτηκαν έναν οίκο ευγηρίας για να κρατήσουν συντροφιά και να ψυχαγωγήσουν τους ηλικιωμένους και τις ηλικιωμένες που φιλοξενούνταν εκεί. Ανάμεσα στους ηθοποιούς ο Θανάσης Βέγγος και η Ρένα Βλαχοπούλου. Σε κάποια στιγμή που η Ρένα Βλαχοπούλου τραγουδούσε το "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη" και χόρευε με τον παλαίμαχο ηθοποιό των μπουλουκιών Χριστόφορο Νέζερ, φώναξε στον Θανάση Βέγγο: "Γεια σου, Βέγγο μου, αγαπημένε!" (δείτε το στο 2:42 αυτού του βίντεο) Ο Θανάσης Βέγγος και η Ρένα Βλαχοπούλου έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση και αγάπη ο ένας για τον άλλον, συναισθήματα που απηχούσαν αυτά τα λόγια της Ρένας ή μια ατάκα του Βέγγου στο σίριαλ Περί ανέμων και υδάτων, όπου ο Κερκυραίος ήρωας που υποδυόταν ήθελε να φτάσουν τα καλά νέα για τον γιο του μέχρι τη Δασιά για να τα ακούσει στο σπίτι της η φίλη του, η Ρένα Βλαχοπούλου...

Ο Θ. Βέγγος βραβεύεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια.
Ευτυχώς τιμήθηκε πολύ όσο ζούσε.

Στον Θανάση Βέγγο (όπως και σε αρκετούς/ές ακόμα που πέθαναν στη διάρκεια αυτής της σεζόν) θα χρωστώ ένα μεγάλο αφιέρωμα, αντάξιο του ταλέντου του, της σημασίας που έχει για τον ελληνικό πολιτισμό η παρουσία του στο σινεμά και στο θέατρο, και βέβαια της αγάπης που νιώθει για εκείνον ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Λένε συχνά πως ο Θανάσης Βέγγος αγαπήθηκε επειδή ο λαός μας ταυτίστηκε μαζί του. Εγώ θα ήθελα να ευχηθώ πραγματικά ο λαός μας να μη σταματήσει να ταυτίζεται με τον Θανάση Βέγγο: αν του μοιάσουμε στο φιλότιμο, την εργατικότητα, τη γενναιοδωρία, τη σεμνότητα και την ευσυνειδησία, τότε πραγματικά δεν θα υπάρχει καμιά αμφιβολία για το μεγαλείο αυτού του λαού το οποίο κάθε τόσο θέλουμε να επικαλούμαστε.

Σήμερα απλώς θα θυμηθώ ότι ο σπουδαίος Θου-Βου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την τέχνη στη Μακρόνησο, στις αρχές της δεκαετίας του '50, όταν συνάντησε εκεί τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο, τον συγγραφέα Βαγγέλη Γκούφα και τον σκηνογράφο Τάσο Ζωγράφο. Εκεί ο Κούνδουρος οργανώνει κάποιες θεατρικές παραστάσεις στις οποίες παίρνει μέρος και ο Βέγγος. Λίγα χρόνια αργότερα ο σκηνοθέτης γυρίζει τη Μαγική Πόλη (1954) και τον Δράκο (1956) και δίνει στον Βέγγο την ευκαιρία να δουλέψει επαγγελματικά στον χώρο του θεάματος. Την πρώτη του θεατρική εμφάνιση όμως θα την πραγματοποιήσει το καλοκαίρι του 1959 στο θεάτρο "Περοκέ" στην επιθεώρηση Ομόνοια Πλατς Πλουτς που ανεβάζει ο θίασος Γκιωνάκη-Ρίζου-Μηλιάδη. 

Από εκεί και πέρα, το όνομα του Βέγγου ακούγεται όλο και πιο πολύ. Χαρακτηριστικές εμφανίσεις σε ταινίες (ποιος/ποια δεν θυμάται τις γλυκιές του εμφανίσεις στο Κλωτσοσκούφι ή τη Μανταλένα πλάι στην Αλίκη Βουγιουκλάκη;) και το μουσικό θέατρο, μέχρι που τη σεζόν 1963-64 το όνομά του μπαίνει για πρώτη φορά στη "θιασαρχική φίρμα" ενός θεάτρου. Στο θέατρο "Ακροπόλ" ο Γιώργος Οικονομίδης παρουσιάζει τον μουσικό θίασο Ρένας Βλαχοπούλου-Καίτης Μπελίντα-Θανάση Βέγγου και Γιώργου Δάνη που ανεβάζει πρώτα την Αρχοντορεμπέτισσα και έπειτα το Κύπρος γιοκ.

Τα επόμενα χρόνια ο Θανάσης Βέγγος δούλεψε κυρίως στο σινεμά: ίδρυσε τη δική του εταιρία  ("Θου Βου: Ταινίες Γέλιου") που τον έφτασε στα όρια της χρεωκοπίας, ενώ σταθμός στην καριέρα του ήταν η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; που του χάρισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όσον αφορά τη θεατρική το πορεία, η μεγάλη του επιτυχία ήταν το έργο Ο τρελός του Λούνα Παρκ του Γιώργου Λαζαρίδη (στενού του φίλου και συνεργάτη τόσο στο θέατρο όσο και το σινεμά). Το έργο παιζόταν στην Αθήνα, την επαρχία και το εξωτερικό επί πέντε χρόνια (πραγματοποίησε συνολικά πάνω από 3.500 παραστάσεις). Άλλος σταθμός στη θεατρική του καριέρα ήταν το νούμερο "Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν", πάλι του Γιώργου Λαζαρίδη, που ο Θανάσης Βέγγος έπαιξε στο θέατρο "Μπουρνέλλη" το καλοκαίρι του 1973 (ευτυχώς το νούμερο έχει διασωθεί στην τηλεοπτική του αναβίωση, στη Βραδιά επιθεώρησης της ΕΡΤ). 

Βλαχοπούλου-Βέγγος στο θέατρο "Ορφέας" το 1984

Ο Θανάσης Βέγγος συνεργάστηκε και πάλι με τη Ρένα Βλαχοπούλου το καλοκαίρι του 1976 στο "Παρκ", στην επιθεώρηση Στη φωλιά του Κούκου... Ε, ενώ ξανασυναντήθηκαν σε τρεις ακόμα επιθεωρήσεις στα μέσα της δεκαετίας του '80: στο "Δελφινάριο", το καλοκαίρι του 1983 (Μας πρήξανε τα Ούμπαλα), και στον "Ορφέα", τον χειμώνα 1983-84 (Αλαλούμ Ελλάς) και τον χειμώνα 1984-85 (Έξω η Ελλάδα από το Κιάτο). Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης θυμάται μια χαριτωμένη στιγμή από το Δελφινάριο: η Ρένα παίζει ένα νούμερο που οι θεατές υποδέχονται μάλλον ψυχρά, οπότε κάποια στιγμή η αξέχαστη πρωταγωνίστρια λέει στο κοινό: "Δεν σας αρέσει το νούμερο, ε; Ε, τότε θα αρχίσω να τρέχω σαν τον Βέγγο για να γελάσετε!" και άρχισε να τρέχει πάνω-κάτω στη σκηνή προκαλώντας το γέλιο και το χειροκρότημα του κόσμου...

Ο Θανάσης Βέγγος στην Επίδαυρο το 1995

 

Το 1995 ο Θανάσης Βέγγος γνώρισε την αποθέωση στο θέατρο της Επιδαύρου, παίζοντας στην Ειρήνη του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Το 1998 έπαιξε στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη. Τα τελευταία χρόνια της θεατρικής του σταδιοδρομίας του έπαιξε κυρίως σε επιθεωρήσεις και σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές, ενώ πραγματοποίησε εμφανίσεις και σε σημαντικές ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου (Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη, Το βλέμμα του Οδυσσέα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ενώ το συγκινητικό πέρασμά του από την Ψυχή βαθιά του Βούλγαρη συνοψίζει το δράμα της εμφυλιακής--αλλά και μετεμφυλιακής--Ελλάδας μέσα από το δικό του λυπημένο βλέμμα).

Ο Παπατρέχας και οι αδελφές του (πηγή φωτογραφίας 24gr.blogspot.com)

Ο Βέγγος όμως θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας σαν ηρωικός και ευρηματικός Παπατρέχας που κάνει τα πάντα για να παντρέψει τις αδελφές του και να πατρευτεί κι ο ίδιος μετά, σαν απέραντα καλός άνθρωπος στο Ποιος Θανάσης, σαν γενναιόδωρος φίλος στο Ένας ξέγνοιαστος παλαβιάρης. Στη δική μου μνήμη θα μείνει ως το απόλυτο καλοκαιρινό θέαμα στα πρώτα καλοκαίρια της δεκαετίας του '80 στην ταράτσα του σινέ "Κεντρικόν" της Ηράκλειας, αλλά και ως μια μελαγχολική φιγούρα που έβγαινε από το θέατρο "Αστέρια" των Σερρών, έπειτα από μια βραδινή παράσταση στις αρχές του 1993, κρατώντας τη βαλίτσα του και έχοντας στο πλάι του τη γλυκύτατη κυρία Μίνα. Παρά την κούρασή του και κάποια προβλήματα που μάλλον τον βασάνιζαν, δεν αρνήθηκε να φωτογραφηθεί με μικρά παιδάκια ή να πει δυο ευγενικά λόγια σε ανθρώπους που του μετέφεραν χαιρετίσματα ενός φίλου από την εποχή της Μακρονήσου...

Βέγγος-Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ στη Μανταλένα (πηγή φωτογραφίας 24gr.blogspot.com)

Μη γνωρίζοντας τι άλλο να γράψω για να κλείσω αυτό το πρόχειρο αφιέρωμα, σας παραπέμπω στις αναρτήσεις του φίλου μου Αντώνη Μποσκοΐτη (αναμνήσεις του Νίκου Κούνδουρου, του Γιάννη Σολδάτου, του Νίκου Κυπουργού και της Μαρίζας Κωχ) αλλά και σε ένα κείμενο του Φώτη Απέργη στην Ελευθεροτυπία σχετικά με την πρώτη εμφάνιση του Θανάση Βέγγου στην Επίδαυρο.

Απόσπασμα από την εκπομπή του ΑΝΤ1 Χριστούγεννα στα χιόνια (1990)

Καλοτάξιδη η ψυχούλα του Θανάση Βέγγου. Η ανάμνησή του ας γλυκαίνει για πάντα την κυρία Μίνα και τους γιους του.

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον σπουδαίο ηθοποιό, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα που είναι αφιερωμένη σ' εκείνον (www.veggos.gr), να δείτε το ντοκιμαντέρ του Γιάννη Σολδάτου Ένας άνθρωπος παντός καιρού (προβλήθηκε σήμερ από τη ΝΕΤ, ελπίζω να προβληθεί και πάλι) ή να διαβάσετε το ομότιτλο βιβλίο που έγραψε ο Σολδάτος.

Πάσχα του 1943

Με τη γνωστή... κατοχική εμμονή μου, σας ταξιδεύω σήμερα, μέρα που 'ναι, στο Πάσχα του 1943 που γιορτάστηκε στις 25 Απριλίου του 1943. Το Πάσχα εκείνο σηματοδότησε το τέλος του δεύτερου κατοχικού χειμώνα, ενός χειμώνα σαφώς πολύ διαφορετικού από τον προηγούμενο χειμώνα του κρύου και της πείνας που σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες Αθηναίους και Αθηναίες. Στον δεύτερο κατοχικό χειμώνα η κατάσταση είναι κάπως πιο υποφερτή και αυτό αντικατοπτρίζεται στην ποικιλία των προτάσεων για διασκέδαση που διαφημίζονται στον αθηναϊκό τύπο. Τα θέατρα, σύμφωνα με τα δημιοσιεύματα αλλά και τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών/τριών τους, γνωρίζουν πιένες, ενώ λειτουργούν και αρκετές ταβέρνες που ειδικά τις μέρες του Πάσχα διαφημίζουν ότι θα σερβίρουν τα παραδοσιακά πασχαλινά εδέσματα... Όπως σημειώνει ο Δημήτρης Ψαθάς στο χρονογράφημα που δημοσιεύεται στα Αθηναϊκά Νέα το Μεγάλο Σάββατο, στην αγορά υπάρχουν πλέον όλα τα τρόφιμα αλλά είναι απρόσιτα. Γι' αυτό τον λόγο συστήνει στο αναγνωστικό κοινό του το βιβλίο του Θέμου Ποταμιάνου Η μαγειρική των περιστάσεων, που περιλαμβάνει πολυάριθμες συνταγές πολεμικών φαγητών που επινόησε ο ίδιος και τις παρουσιάζει με πολύ χιούμορ...

Ας δούμε όμως δυο σχετικές διαφημίσεις από το ίδιο εκείνο φύλλο των Αθηναϊκών Νέων. Δείτε πώς διαφημίζουν κάποιες ταβέρνες το πασχαλινό τους τραπέζι που το ποικίλλουν με τσιγγάνικες ορχήστρες ή τραγουδιστικά νούμερα. Η "Σκούνα" για παράδειγμα υπόσχεται εορτασμό του Πάσχα όπως "στον παληό καιρό"...

Ενώ η "Ακαδημαϊκή Μποέμ" (δηλαδή η "Μποέμ" της οδού Ακαδημίας, διότι υπήρχε "Μποέμ" και στο τέρμα Λυκαβηττού) υπόσχεται συγκεκριμένα και μαγειρίτσα και σούβλισμα αρνιού:

Η "Γρίλλια" μας δίνει και την τιμή του πασχαλινού τραπεζιού (6.000 δρχ. την εποχή που το εισιτήριο του θεάτρου κυμαινόταν από 1.500 ως 2.500 δρχ.) που το κάνουν πιο απολαυστικό τα τραγούδια της Τασίας Βάμπαρη και του Φώτη Πολυμέρη (φρέσκος ακόμα από τη σημαδιακή--όπως διηγείται ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του--συνεργασία του με τη Ρένα Βλαχοπούλου στο θέατρο "Πάνθεον"...)

Με τα ίδια χρήματα μπορούσατε να αγοράσετε μια πουδριέρα ευρωπαϊκή και μια αλυσίδα για το ρολόι σας από το "Μινιόν" που διαφημίζει τις πασχαλινές τιμές του ως εξής: 

Ειδικά για τις μέρες του Πάσχα ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών διοργανώνει τρεις έκτακτες συναυλίες στο "Άλσος" του Πεδίου του Άρεως. Σε μια από αυτές τραγουδάει και ο νεαρός Νίκος Γούναρης. 

Αξίζει να αναφέρουμε ακόμα ότι τη Δευτέρα του Πάσχα ακούγεται από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό το εύθυμο πρόγραμμα "Κάθε μέρα δεν είναι τ' Άη... Γιωργιού!" με τη μεγάλη Δανάη, την αδελφή της Μίρκα Στρατηγοπούλου, τον Γιώργο Δρακούλη, τον Νίκο Ματθαίο και τον πιανίστα Νεοκλή. 

Ας περάσουμε τώρα στο σινεμά. Στα χρόνια της Κατοχής κυριαρχούν στις αθηναϊκές αίθουσες ταινίες γερμανικές, αυστριακές, ιταλικές, τσέχικες και κάποιες γαλλικές. Τη Μεγάλη Εβδομάδα το "Τιτάνια" παρουσιάζει το "θείον δράμα" Βασιλεύς Βασιλέων (δεν διευκρινίζεται η εθνικότητά του) ενώ την Κυριακή του Πάσχα χαρίζει στο κοινό το "μεγάλο Πασχαλινόν φιλμ" Ανήσυχα Νιάτα, τσέχικη παραγωγή με τη Λίντα Μπαάροβα:

Η πασχαλινή ταινία του "Παλλάς" είναι το γαλλικό Πρώτο ραντεβού με την Ντανιέλ Νταριέ που υποδύεται μια νέα κοπέλα "γεμάτη νιάτα, ομορφιά και ελπίδα" που επιβάλλει την τάξη σ' ένα κολλέγιο αγοριών. Η διαφημιστική καταχώριση που προωθεί την ταινία ως το "κορύφωμα της μεταπολεμικής γαλλικής παραγωγής", ξεκινάει με τη σημαδιακή(;) φράση: "Φτάνουν οι αιματοχυσίες, τα μαρτύρια, τα δράματα τα ανθρώπινα και θεϊκά". Το θεϊκό δράμα προφανώς είχε τελειώσει, ωστόσα τα ανθρώπινα συνεχίστηκαν για αρκετόν καιρό ακόμα, αφού κάθε άλλο παρά μεταπολεμική ήταν η περίοδος εκείνη...

Ενώ το πασχαλινό δώρο του "Ορφέα" είναι ο... Δήμιος της Βενετίας (πιο ρεαλιστικό μου φαίνεται αυτό, αφού Ιταλοί και κυρίως Γερμανοί δήμιοι εξακολουθούσαν να σκορπούν τον θάνατο στην Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα)... 

Τη σεζόν αυτή όμως έχουμε και ελληνικές ταινίες που τραβούν την προσοχή του κοινού. Ήδη τον Μάρτιο προβλήθηκε με θριαμβευτική επιτυχία η πρώτη ταινία της Φίνος Φιλμ, η θρυλική Φωνή της καρδιάς με τον Αιμίλιο Βεάκη, τον Δημήτρη Χορν και την Καίτη Πάνου. Με μικρότερη επιτυχία τη διαδέχτηκε η Μάγια η τσιγγάνα που προβαλλόταν ολόκληρη τη Μεγάλη Εβδομάδα στο "Ρεξ":

Τελικά το "Ρεξ" προτίμησε να προβάλει ξανά από την Κυριακή του Πάσχα τη Φωνή της καρδιάς που εγγυόταν μεγαλύτερη προσέλευση του κοινού:

Ωστόσο, το Πάσχα του '43 εμφανίστηκε στον κινηματογράφο "Αλάσκα" άλλη μια ελληνική ταινία "σε πρώτη προβολή", η οποία όμως πρόκειται για φιλμ του μεσοπολέμου, το περίφημο Λαγιαρνί, στο οποίο προστέθηκε ήχος και δόθηκε ο νέος τίτλος Αγάπη στο βουνό (κάπως έτσι γνώρισαν νέα καριέρα στην Κατοχή δυο-τρεις μεσοπολεμικές ελληνικές ταινίες, με πιο σημαντική βέβαια το Δάφνις και Χλόη του Ορέστη Λάσκου). Προφανώς, καθώς πρόκειται για ταινία του 1930, η διάρκειά της δεν είναι αρκετή για να καλύψει το πρόγραμμα του κινηματογράφου και γι' αυτόν τον λόγο πλαισιώνεται από νούμερα βαριετέ!

Καμιά από αυτές τις ταινίες δεν μπόρεσε (και δικαίως) να επισκιάσει την επιτυχία της Φωνής της καρδιάς που έκανε σταρ την πανέμορφη Καίτη Πάνου, η οποία έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό Παρθενών, το οποίο επιπλέον διαφημίζει ότι προκηρύσσει "διαγωνισμό ελληνικής καλλονής" (θα είχε ενδιαφέρον να αναζητήσει κανείς τα αποτελέσματα αυτών των κατοχικών καλλιστείων...)!

Μιλώντας για περιοδικά, ας δούμε και τη διαφήμιση του περίφημου Μπουκέτου το οποίο διαφημίζει ότι από το Πάσχα θα δημοσιεύει έγχρωμες ιστορίες του Μίκυ Μάους. Αξίζει να αναφερθεί ότι παρά την απαγόρευση αμερικανικών πολιτιστικών προϊόντων στα χρόνια της Κατοχής, ο αγαπημένος ήρωας του Ντίσνευ έδινε το "παρών" τόσο στις κινηματογραφικές αίθουσες όσο και στα έντυπα.

Ξέρετε σε τι αναφέρεται αυτή η τελευταία φράση "Ταμπλ Ντοτ με 2.000" κάτω από τη διαφήμιση του Μπουκέτου; Στο εισιτήριο της επιθεώρησης Ταμπλ Ντοτ που ανέβηκε το Πάσχα του 1943 στο θέατρο "Πάνθεον". Στα Αθηναϊκά Νέα της Δευτέρας του Πάσχα διαβάζουμε ότι η νέα αυτή επιθεώρηση "υπερήρεσε"... Πρόκειται για την τέταρτη επιθεώρηση που παρουσίασε τη σεζόν εκείνη ο μουσικός θίασος του "Πανθέου" με επικεφαλής τους Μαρίκα Κρεβατά, Μάνο Φιλιππίδη, Μαρίκα Νέζερ, Πάολα και βέβαια με τραγουδίστρια τη "Βασίλισσα της Τζαζ" Ρένα Βλαχοπούλου! Ειδικά στο Ταμπλ Ντοτ συμπράττουν με τον θίασο το κλοουνίστικο τρίο "Τρεις Καβαλλίνι" (άραγε τους χάζευε από την κουίντα η νεαρή τραγουδίστρια της τζαζ για να παίρνει ιδέες για τις δικές της κλοουνίστικες τρέλες είκοσι, τρίαντα και σαράντα χρόνια αργότερα;) και το ουγγρικό μπαλέτο "Βίο Φρανκ".

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ταμπλ Ντοτ δεν παίρνει μέρος ο Γιάννης Σπάρτακος (η ορχήστρα τζαζ που διαφημίζεται στο κλισέ μάλλον διευθύνεται από τον Μιχάλη Σουγιούλ). Ο Σπάρτακος θα ξανασυναντηθεί με τη Ρένα το φθινόπωρο του '43 στο "Μοντιάλ". Στο άλλο θέατρο με το οποίο συνεργάστηκε η Ρένα Βλαχοπούλου όλη τη χειμερινή σεζόν 1942-43, το "Παπαϊωάννου", ανεβαίνει μια θρυλική οπερέττα, Η Ριρίκα μας με την Καίτη Βερώνη και τον Γιάννη Πρινέα.

Η οπερέττα είναι βέβαια ηχηρώς παρούσα όλη τη σεζόν στο θέατρο "Απόλλων" όπου ο θίασος αδελφών Καλουτά-Μαυρέα-Κοκκίνη, με τη συμμετοχή του τενόρου Κώστα Μανιατάκη ανεβάζει πέντε οπερέττες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη (ο οποίος συνεργάζεται με τον θίασο). Τις μέρες του Πάσχα παίζεται η παλιά επιτυχία Μακρής-Κοντός και Σία που έκανε πρεμιέρα λίγες μέρες πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Για την ιστορία, εκτός από τη διαφήμιση της οπερέττας σας παρουσιάζω και μια διαφήμιση για τα παπούτσια που φορούσαν οι δυο πρωταγωνίστριες στην παράσταση...

Ωστόσο, αξίζει να αναφέρουμε και κάποιες παραστάσεις θεάτρων πρόζας. Αντίθετα από ό,τι συνέβαινε στα χρόνια του μεσοπολέμου (βλ. σχετικά τη δίτομη μελέτη του Μανώλη Σειραγάκη Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα, εκδ. Καστανιώτη), το μουσικό θέατρο δεν μονοπωλεί πλέον το ενδιαφέρον του αθηναϊκού κοινού και οι θίασοι πρόζας γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία. Στο θέατρο "Κοτοπούλη" παρουσιάζεται Η κυρία με τις καμέλιες.

Στο θέατρο "Κυβέλης" ο θίασος Γιώργου Παππά-Μιράντας Μυράτ παρουσιάζει με μεγάλη επιτυχία την Μπλόφα:

Το "Θέατρο Τέχνης" του Κάρολου Κουν, που ιδρύθυκε ένα χρόνο πριν, παρουσιάζει στο θέατρο "Αλίκης" το έργο του Μπέρναρ Σω Το πρώτο έργο της Φάννυ. Την Κυριακή του Πάσχα μάλιστα δίνεται πρωινή παράσταση στις 10.30, αφού το απόγευμα και το βράδυ, όπως θα δούμε παρακάτω, στο ίδιο θέατρο παίζει ο θίασος του Κώστα Μουσούρη.

Βέβαια, όπως βλέπετε, όταν λέμε απόγευμα και βράδυ, εννοούμε στις 3μμ και στις 5.30μμ αντίστοιχα... Απόγευμα και βράδυ, λοιπόν, ο θίασος Κώστα Μουσούρη με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Αρώνη παρουσιάζει στο θέατρο "Αλίκης" την επιτυχία του Αλέκου Λιδωρίκη Ένας ιππότης στον καιρό μας...

Τέλος, η κυρία Κατερίνα παρουσιάζει στο "Βρετάνια" το έργο Ενώ δεν του 'λειπε τίποτε.

Μην σας ξεγελά όμως αυτή η εντυπωσιακή ποικιλία τίτλων, ονομάτων και διαφημιστικών τρικ... Αυτό που εξακολουθεί να απασχολεί πολύ τους Αθηναίους και τις Αθηναίες, και βεβαίως και τους ανθρώπους της Τέχνης, είναι το πώς θα εξασφαλίσουν λίγα τρόφιμα παραπάνω για το τραπέζι τους. Για αυτόν τον λόγο κλείνω αυτό το αφιέρωμα στο Πάσχα του 1943 με μια σύντομη ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε το Μεγάλο Σάββατο του 1943 και αφορά το αγαπημένο μου Ελληνικό Ωδείο:

Χρόνια πολλά και καλά σε όλες και όλους. Σας εύχομαι υγεία, αγάπη και δύναμη για να πετύχετε όσα επιθυμείτε! 

Η Ρένα Βλαχοπούλου στο "Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος"

Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε στο Mega το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, όταν κάνοντας ζάπινγκ έπεσα πάνω στην... καρτουνίστικη εκδοχή της Ρένας Βλαχοπούλου. Αρχικά βέβαια άκουσα τη γνώριμη φωνή της και μετά συνειδητοποίησα ότι η φωνή έβγαινε από μια χαριτωμένη τηλεφωνήτρια που παρέπεμπε στην τηλεφωνήτρια Ρένα της ταινίας του Γιάννη Δαλιανίδη Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι.

Ομολογώ ότι δεν είχε τύχει να παρακολουθήσω από την αρχή της σεζόν κάποιο από τα ένδεκα επεισόδια της σειράς Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος--και το έχω ήδη μετανιώσει. Πρόκειται για μια animation σειρά που παρουσιάζεται από το ίδιο το κανάλι ως η πιο ακομπλεξάριστη, προκλητική ποπ σάτιρα της τηλεόρασης στην οποία το South Park συναντά τον Καραγκιόζη!

Δημιουργοί της σειράς είναι ο Γιώργος Φειδάς και ο Γιάννης Τσιτσώνης. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Γιάννης Τσιτσώνης έπεσε πάνω στο σχολικό βιβλίο των Νεκρικών Διαλόγων του Λουκιανού και ενθουσιάστηκε με την ιδέα να χρησιμοποιήσει τον κυνικό φιλόσοφο Μένιππο ως ευκαιρία και αφορμή για να σατιρίσει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Όπως συμβαίνει και στο έργο του Λουκιανού, ο Μένιππος (του δανείζει τη φωνή του ο Πάνος Μουζουράκης) πεθαίνει απένταρος και επειδή δεν έχει τον οβολό για να πληρώσει τον Χάροντα (Λευτέρης Ελευθερίου) που θα τον περάσει με τη βάρκα του στον άλλο κόσμο, παραμένει στη ζωή εκμεταλλευόμενος το πρώτο ηλίθιο γραφειοκρατικό παραθυράκι της ιστορίας μας... Στο μεταξύ οι Χριστιανοί έχουν αναλάβει τη... διακυβέρνηση και το Δωδεκάθεο αποσύρεται στο Μαϊάμι. Ωστόσο ο Χάρος και ο Ερμής (Γιάννης Σαρακατσάνης) δεν μπορούν να πάρουν σύνταξη και να ακολουθήσουν τους υπόλοιπους αθάνατους στο Μαϊάμι, επειδή πρέπει να αποδώσουν στην εφορία τον οβολό που τους χρωστάει ο Μένιππος επί 2.300 χρόνια. Συνεπώς ο Μένιππος πρέπει να βρει μια δουλειά στη σύγχρονη Ελλάδα για να δώσει έναν οβολό στον Χάρο... Έτσι, στα 12 επεισόδια της σειράς που έχουν προβληθεί μέχρι σήμερα ο Μένιππος, ο Ερμής και ο Χάρος συναντιούνται με το... Πάνθεον της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας σε απίστευτες περιπέτειες και σκηνικά.

 

Η Ρένα, ο Χάρος και ο Μπούμπης

Σε ένα από αυτά τα απίστευτα σκηνικά, στο 12ο επεισόδιο (τίτλος του "090 S.O.S.--Μπλέξαν οι γραμμές μας"), οι τρεις ήρωες πέφτουν πάνω στη Ρένα Βλαχοπούλου. Ο Μένιππος πηγαίνει να πιάσει δουλειά σε μια εταιρία με τηλεφωνικές γραμμές 090 που προσφέρουν υπηρεσίες τηλεφωνικού σεξ. Στην ίδια εταιρία, στις γραμμές τηλεφωνικών προβλέψεων για το μέλλον εργάζεται και μια παλιά γνώριμη των τριών ηρώων, η Πυθία που πλέον ονομάζεται Πίτσα (η Δήμητρα Παπαδοπούλου είναι απολαυστική). Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν στην εταιρία γίνεται αλλαγή διοίκησης και αναλαμβάνει διευθυντής κάποιος κύριος με το όνομα "Μπούμπης" που τελικά αποδεικνύεται ότι είναι ο Θεόδωρος Πάγκαλος (η φωνή ανήκει στον Γιώργο Αγγελόπουλο)... Λόγω περικοπών έχουν συγχωνευθεί το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Εξωτερικών και έχουν μεταφερθεί στο κτίριο της εταιρίας των 090, οπότε έχουν όλα το ίδιο τηλεφωνικό κέντρο, το οποίο χειρίζεται η... Ρένα Βλαχοπούλου (που έχει προσληφθεί βυσματικά, καθώς ο θείος της είναι καλός φίλος του Μπούμπη). Μάλλον όμως τα αποτελέσματα δεν είναι καλά και τη Ρένα αναλαμβάνει να βοηθήσει ο Χάρος...

Η Πυθία-Πίτσα και ο Μπούμπης

Με αφορμή αυτό το εξωφρενικό σενάριο, οι δημιουργοί της σειράς χρησιμοποιούν τη φωνή της Ρένας Βλαχοπούλου από την ταινία Μια Ελληνίδα στο χαρέμι, και συγκεκριμένα από τη σκηνή στην οποία η Ρένα συνομιλεί με τον εκεί Μπούμπη, τον αξέχαστο Γιώργο Γαβριηλίδη, τον διευθυντή της Ρένας που της ζητά να συνδέει τις φιλενάδες του στα τρία διαφορετικού χρώματος τηλέφωνά του... Το αποτέλεσμα στο Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος είναι η απολαυστική συνομιλία της Ρένας με τον Χάρο, τον Μπούμπη, ανθρώπους που τηλεφωνούν στα 090 και στο Υπουργείο Εξωτερικών αλλά και τον Όλι Ρεν... Και βέβαια, κάποια στιγμή η Ρένα ακούγεται και στην αλησμόνητη ατάκα της από την Παριζιάνα: "Σούζυ, τρως! Και ψεύδεσαι και τρως!"...

Αν θέλετε να δείτε το επεισόδιο αυτό, υπάρχει διαθέσιμο στην ιστοσελίδα του Mega, αλλά μπορείτε να το βρείτε και στο youtube, σε τρία μέρη. Η Ρένα εμφανίζεται για λίγο στο πρώτο μέρος (στο 11:05), αλλά η βασική της εμφάνιση βρίσκεται στο δεύτερο μέρος:

Και βέβαια δείτε το τρίτο μέρος για να δείτε τις ιδέες που έχουν ο Μπούμπης και ο Μένιππος για συγχώνευση της Εφορίας με τα 090 προκειμένου να σωθεί η χώρα...

Οι δημιουργοί της σειράς Γιώργος Φειδάς και Γιάννης Τσιτσώνης ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό τρίο

Στο επεισόδιο ακούγονται ακόμα οι Κώστας Γκρέκας, Χρήστος Βεντούρας, Σάννυ Χατζηαργύρη, Ζήσης Ρούμπος, Νάστια Βραχάτη, Αλεξάνδρα Φωτίου, Γιώργος Φειδάς, Μαργαρίτα Νασιούλα, Ορέστης Δαούτης, Αργύρης Αποστόλους, Βασίλης Κατσαρίνης, η Υρώ Μανέ και ο Αλέξης Γεωργούλης. Το σενάριο και η σκηνοθεσία της σειράς ανήκουν στον Γιώργο Φειδά και τον Γιάννη Τσιτσώνη. Για το μοντάζ εργάζεται ο Γιάννης Πασχάλης για το animation οι Γιάννης Παπαδάκος, Δημήτρης Δαγδιλέλης, Φωτεινός Χιώλος, Τάσος Κουνάκης και Γιάννης Τσιτσώνης. Character Design and Background Art: Γιάννης Τσιτσώνης, Δημήτρης Ευστρατιάδης. Storyboard: Δημήτρης Ευστρατιάδης Εκτέλεση παραγωγής: Liquid Certainty, Τσιτσώνης Ιωάννης ΜΕΠΕ.

 Η Ρένα και ο Όλι Ρεν

Και βέβαια συντονιστείτε την Πέμπτη στο Mega για να δείτε το επόμενο επεισόδιο!

(Άραγε θα ξαναδούμε κάποια στιγμή τη Ρένα στη σειρά;)

Μια οπερέττα και μια ημερίδα για την οπερέττα

Ο Βαφτιστικός του Θεόφραστου Σακελλαρίδη

και μια ημερίδα με θέμα 

Οπερέττα: Ο χαμένος θησαυρός της ελληνικής τέχνης 

στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

 

Παραγοντισμός, αναξιοκρατία, απάτες και πατριδοκαπηλία συνθέτουν το τοπίο της κωμικής οπερέττας σε τρεις πράξεις του Θεόφραστου Σακελλαρίδη O Bαφτιστικός γραμμένο περίπου ένα αιώνα πριν. Μόνο που, στο αντι-νοσταλγικό ανέβασμα που προτείνει το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (1,2,4 Απριλίου), αποδεικνύεται ότι εύκολα θα μπορούσε κανείς να μπερδέψει το τοπίο της συγκεκριμένης όπερας με το σημερινό σκηνικό. Ένα ανέβασμα, που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ως μια ακόμα ένδειξη ενός προγραμματισμού με διάθεση συνεργασιών με φορείς της πόλης. Η σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Αλέξανδρου Ευκλείδη, η μουσική διεύθυνση των Γιώργου Βράνο / Γιάννη Ζγούρα, η μουσική προετοιμασία του Γιάννη Zγούρα, η μουσική διδασκαλία χορωδίας της Μαρίας - Έμμας Μελιγκοπούλου και βοηθοί σκηνοθέτη οι Λητώ Τριανταφυλλίδου / Μέλα Γεροφώτη. Συμμετέχουν οι Μάρια Ντεβιτζάκη (Βιβίκα), Μέλα Γεροφώτη (Κική), Απόστολος Ζωΐδης (Χαρμίδης), Γιάννης Κοντέλλης (Ζαχαρούλης), Αλέξανδρος Ευκλείδης (Συνταγματάρχης), Στέργιος Ίλτσος (Κορτάσης) και Παναγιώτα Σωφρονιάδου (Μαρτής). Συμπράττει η Χορωδία και Ορχήστρα του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Και όπως και οι προηγούμενες δράσεις της φετινής σεζόν του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, και οι παραστάσεις της οπερέττας πλαισιώνονται από παράλληλες εκδηλώσεις. Μια ημερίδα με θέμα Οπερέττα: Ο χαμένος θησαυρός της ελληνικής τέχνης (την Κυριακή 3 Απριλίου στις 11:30) με είσοδο ελεύθερη για όσους έχουν εισιτήριο της παράστασης θα ανοίξει έναν ενδιαφέροντα διάλογο.

Η ημερίδα θα καλύψει διάφορες πτυχές της ελληνικής οπερέττας, του θεατρικού είδος που κυριάρχησε μαζί με την επιθεώρηση στις ελληνικές σκηνές στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Επιστημονικός υπεύθυνος της ημερίδας είναι ο Μανώλης Σειραγάκης, λέκτορας Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης (σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε τη σχετική δίτομη μελέτη του Το Ελαφρό Μουσικό Θέατρο στη Μεσοπολεμική Αθήνα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη). Το πρόγραμμα της ημερίδας έχει ως εξής:

 

Πρώτη Συνεδρία

Γιάννης Τσελίκας, υποψήφιος διδάκτορας Boston University, διδάσκων στο Hellenic American University: Η «Κρητικοπούλα» του Σπύρου Σαμάρα – «Πρότυπο Ελληνικής Οπερέττας»

Αλέξανδρος Ευκλείδης, Διδάκτορας Θεατρολογίας, Διδάσκων Τμήματος Θεάτρου ΑΠΘ, Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης Παν. Μακεδονίας: Γαλλικά φαρσικά πρότυπα στις οπερέττες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη: Οι περιπτώσεις του «Βαφτιστικού» και της «Κόρης της καταιγίδος»

Θανάσης Τρικούπης, Διδάκτορας Μουσικολογίας, Διδάσκων Τμήματος Μουσικών Σπουδών Α.Π.Θ.:Θεόφραστος Σακελλαρίδης (1883-1950): «Ο Βαφτιστικός» Δομή και ποιητικό περιεχόμενο

Κατερίνα Διακουμοπούλου-Ζαραμπούκα, Διδάσκουσα στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Παν. Μακεδονίας: Άγνωστες οπερέτες των δημιουργών της Ελληνικής Διασποράς

Δεύτερη συνεδρία

Μανώλης Σειραγάκης, Λέκτορας Θεατρολογίας Τμήματος Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης: «Χορ χόρ Αγάς», μια αρμένικη οπερέττα ταξιδεύει τον κόσμο

Παναγιώτα Κωνσταντινάκου, Υποψήφια διδάκτωρ Τμήματος Θεάτρου, Α.Π.Θ.: «Ευσυνείδητος επιμέλεια και σκηνικός πλούτος» η σκηνογραφία στη μεσοπολεμική οπερέττα

Απόστολος Πούλιος, Υποψήφιος διδάκτορας Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας ΑΠΘ: Η οπερέττα στις κατοχικές αθηναϊκές σκηνές: μια πρώτη αποτίμηση

Γεωργία Κονδύλη, Διδάκτωρ Μουσικολογίας, Διδάσκουσα Τμήματος Μουσικής Τεχνολογίας ΑΤΕΙ Κρήτης: Νέα στοιχεία για το Θίασο Οπερέττας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Εισιτήρια για την παράσταση του Βαφτιστικού προπωλούνται από τα εκδοτήρια του ΟΜΜΘ, καθώς και από τα εκδοτήρια του ΟΜΜΘ, στην πλατεία Αριστοτέλους αντί 20, 15 και 10 ευρώ.

Σχετικά με το ανέβασμα της οπερέττας ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης σημειώνει: «Η παράσταση αυτή του λαοφιλούς έργου του Θεόφραστου Σακελλαρίδη είναι ίσως η πρώτη που προβαίνει σε μία αποδομητική ανάγνωσή του, τοποθετώντας το στη σημερινή εποχή και υπογραμμίζοντας κάποιες πολιτικές νύξεις του. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα έργο γραμμένο στα 1918, σε μία περίοδο κρίσης του ελληνισμού, ορισμένα από τα αίτια της οποίας αποτυπώνονται στο έργο: Παραγοντισμός, αναξιοκρατία, απάτες και πατριδοκαπηλία είναι κάποια από τα μοτίβα του κωμικού αυτού έργου, που θάβονται συνήθως κάτω από τους νοσταλγικούς ήχους των τραγουδιών ή τις φανφάρες της εθνικής ανάτασης (την οποία μοιραία ακολούθησε η Καταστροφή). Στη σημερινή συγκυρία της κρίσης, επιχειρήσαμε, μαζί με τους φοιτητές της ειδίκευσης μονωδίας του ΤΜΕΤ, να αναδείξουμε τα στοιχεία εκείνα του έργου που ανταποκρίνονται ακόμη στον κόσμο που μας περιβάλλει. Έτσι, με τα ελάχιστα υλικά μέσα που διαθέταμε, καταλήξαμε σε μια ανάγνωση αντι-νοσταλγική, που υπογραμμίζει εξίσου τα κωμικά στοιχεία, αλλά και τις πολιτικές νύξεις τού έργου, ενώ επιχειρεί να διατηρήσει τους χυμούς της νεότητας που ξεχειλίζουν απ' αυτό». Και συμπληρώνει: «Όπως κάθε μεγάλο έργο –και πιστεύω ακράδαντα πως ο Βαφτιστικός έχει τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου έργου– η οπερέτα αυτή αντέχει σε πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις. Φέρει πάνω της τη μνήμη όχι μόνο της εποχής που γράφτηκε, αλλά και των εποχών που μεσολάβησαν. Είναι ένα εμβληματικό έργο της ελληνικής παραγωγής κι έτσι η σύνδεσή του με εμβλήματα της ελληνικής ιστορίας είναι λογική. Η λυρική παραγωγή είναι –στο σύγχρονο δυτικό κόσμο– η κιβωτός της ιστορικής και πολιτικής μνήμης. Είναι στη διάκριση αυτών που τη διαχειρίζονται να τη δουν είτε σαν ένα νοσταλγικό κατάλοιπο, είτε σαν ένα ζωντανό οργανισμό».

"Πάμε σαν άλλοτε" κάθε Σάββατο

Η εκπομπή του Σιδερή Πρίντεζη Πάμε σαν άλλοτε που είναι αφιερωμένη στο ελληνικό ελαφρό τραγούδι επιστρέφει από αύριο στη θέση στην οποία τη γνωρίσαμε, δηλαδή στο απόγευμα του Σαββάτου. Τους τελευταίους μήνες η εκπομπή μεταδιδόταν κάθε Πέμπτη από το Δεύτερο Πρόγραμμα, ωστόσο φαίνεται ότι της ταιριάζει καλύτερα μια θέση στο Σαββατοκύριακο, καθώς  συνεχίζει την παράδοση των εκπομπών του Σαββατοκύριακου που ασχολούνται με το ελαφρό τραγούδι. Μιλώ για εκπομπές που στάθηκαν σχολείο του ελαφρού τραγουδιού για μένα στο τέλος της δεκαετίας του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90, όπως οι Ξεχασμένοι δίσκοι της Άρτεμης Βάγγερ (μεταδίδονταν από το Πρώτο Πρόγραμμα κάθε Σάββατο βράδυ στις 8) και Η παλιά μου δισκοθήκη της Μαρίας Μαλατέστα που μεταδιδόταν από το Δεύτερο τα βράδια της Κυριακής στις 9 (αν θυμάμαι καλά...), ενώ και το Τραγουδώντας το χθες της Φραντζέσκας Ιακωβίδου, επίσης μεγάλο σχολείο για μένα, μεταδιδόταν για ένα διάστημα, λίγο πριν διακοπεί, τα πρωινά του Σαββάτου (και πάλι από το Δεύτερο).

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρούμε το ελαφρό τραγούδι "κυριακάτικο" τραγούδι και να το ταυτίζουμε με αναμνήσεις από ένα ωραιοποιημένο παρελθόν, γιατί φοβάμαι ότι αυτή η ταύτιση οδηγεί σε "ρατσιστικές" αντιλήψεις περί τραγουδιού της "αστικής τάξης" ή "των σαλονιών" και ιδεολογικούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε ελαφρό και λαϊκό τραγούδι που απέχουν από την πραγματικότητα. Δέχομαι όμως τον συσχετισμό του ελαφρού μας τραγουδιού με την ξεχωριστή αύρα του Σαββατοκύριακου, την ξεκούραση και την ηρεμία που μπορεί να προσφέρει το άκουσμα στίχων και μουσικής που τραγουδούν μοναδικά τον έρωτα και αποτελούν ντοκουμέντα μιας ολόκληρης εποχής.

Μιας εποχής που ζωνταντεύει το Πάμε σαν άλλοτε, το οποίο έχει ήδη δημιουργήσει τη δική του παράδοση και το δικό του κοινό μετά από οκτώ χρόνια παρουσίας στα απογεύματα του Σαββάτου και μας έχει χαρίσει σπάνιες στιγμές απόλαυσης, και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κυριολεκτικά γιατί δυστυχώς η μουσική του Αττίκ, του Χαιρόπουλου, του Γιαννίδη και των άλλων μεγάλων "ελαφρών" συνθετών  (τι οξύμωρο που είναι να αποκαλείς "ελαφρούς" σνθέτες αυτού του διαμετρήματος) δεν ακούγεται από άλλες εκπομπές τόσο συχνά όσο θα της άξιζε. Και μεταφορικά γιατί ο Σιδερής Πρίντεζης ανακαλύπτει και μεταδίδει όχι μόνο δυσεύρετες ηχογραφήσεις των 78 στροφών αλλά και διαμάντια του αρχείου της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, ηχογραφήσεις που μας δίνουν την ευκαιρία να απολαύσουμε τις αγαπημένες φωνές τραγουδιστών/τριών σε ερμηνείες άγνωστες και συχνά απρόβλεπτες. Θα άξιζε κάποια στιμγή να απαριθμήσω τέτοιες σπάνιες μουσικές στιγμές, της Ρένας Βλαχοπούλου πρωτίστως αλλά και τόσων άλλων... Ο χρόνος μου όμως είναι περιορισμένος αυτόν τον καιρό, οπότε επιφυλάσσομαι για το μέλλον...

Συντονιζόμαστε από αύριο, λοιπόν, και κάθε Σάββατο στις 6μμ στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΑ για να Πάμε σαν άλλοτε...

Αποκριάτικα γλέντια στην Αθήνα του '55

Το τριώδιο στην Αθήνα του 1955 άνοιξε στις 5 του Φλεβάρη. Θέλετε να δείτε ποιες επιλογές είχαν οι Αθηναίες και οι Αθηναίοι για να διασκεδάσουν;

Ξεκινούμε με το βαρύ πυροβολικό του ελαφρού τραγουδιού: Σοφία Βέμπο και Νίκος Γούναρης μαζί στο Chez Lapin:

Ο δημοφιλέστατος Γιώργος Οικονομίδης με την Μπελίντα, τη Ζωζώ Σαπουντζάκη, το Τρίο Μπελκάντο και τη Γεωργία Βασιλειάδου στην Παληά Αθήνα:

Τραγούδι με τον Φώτη Πολυμέρη και τη χορωδία Τσιλίφη αλλά και νούμερα με μια πλειάδα ηθοποιών στου Καρυστινού:

Και, τέλος, η μούσα μας, η "βασίλισσα του τραγουδιού" Ρένα Βλαχοπούλου στον "Παπαγάλο" (πρώην Media Luz) με την ορχήστρα του Βαγγέλη Κανελίδη αλλά και το ντουέτρο Κορώνης-Φίλανδρος:

Είναι η εποχή της... παντοδυναμίας της Ρένας, αφού πλέον είναι και επιτυχημένη νουμερίστα της επιθεώρησης και "βεντέτα του τραγουδιού" (όπως γράφουν οι διαφημίσεις). Τον Φλεβάρη του '55 παίζει στην επιθεώρηση Ομόνοια Πλας στο θέατρο Κυβέλης και μετά θριαμβεύει στον "Παπαγάλο", επικεφαλής του μακροβιότερου, από ό,τι φαίνεται, προγράμματος της σεζόν 1954-55 (οι εμφανίσεις της εκεί ξεκίνησαν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1954).

Καλές απόκριες! Και καλά ξεφαντώματα (λέμε τώρα...)!