Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συναυλίες τραγουδιών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συναυλίες τραγουδιών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 21 Μαΐου 2021

Σαν σήμερα το 1944: "Πρωινή παράστασις υπέρ των απόρων καλλιτεχνών"

Στις 21 Μαΐου 1944 δόθηκε στο θέατρο Ολύμπια μια πανηγυρική παράσταση υπέρ των απόρων καλλιτέχνιδων και καλλιτεχνών, στην οποία συμμετείχαν δημοφιλή ονόματα από το θέατρο πρόζας, το λυρικό θέατρο και το ελαφρό μουσικό θέατρο. Η παράσταση ήταν στημένη από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Αχιλλέα Μαμάκη (τότε αρχισυντάκτη των Αθηναϊκών Νέων), ο οποίος είχε επιμεληθεί τις δύο προηγούμενες χρονιές τις πανηγυρικές παραστάσεις του Φανού των Συντακτών (περισσότερα για αυτές θα διαβάσουμε σύντομα σε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της θεατρολόγου Κατερίνας Καρρά στον υπό έκδοση τόμο των πρακτικών του Συνεδρίου για τα 121 χρόνια της επιθεώρησης που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο Κρήτης). Το 1944, αντί του Φανού των Συντακτών, διοργανώθηκε η συγκεκριμένη εκδήλωση, η οποία όμως φαίνεται πως ήταν πρωτοβουλία του "Γερμανικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών". Ο προπαγανδιστικός της χαρακτήρας αποδεικνύεται άλλωστε από το γεγονός ότι διαφημίστηκε με το ίδιο κείμενο σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες, ενώ, την επομένη της εκδήλωσης, δημοσιεύτηκε το ίδιο ακριβώς ρεπορτάζ στις απογευματινές εφημερίδες, και τη μεθεπομένη ένα συντομότερο αλλά σχεδόν όμοιο κείμενο στις πρωινές--τα κείμενα αυτά μάλιστα δημοσιεύονταν σε διαφορετικό χώρο από αυτόν που αφιερωνόταν συνήθως στις καλλιτεχνικές ειδήσεις. Για να πάρουμε μια καλή ιδέα για την εκδήλωση, αναδημοσιεύω το αναλυτικό ρεπορτάζ (που δημοσίευσαν τα Αθηναϊκά Νέα και η Βραδυνή), με κάποιες πρόσθετες πληροφορίες που συνέλεξα από τα υπόλοιπα δημοσιεύματα.  

Το εξώφυλλο του προγράμματος της εκδήλωσης
από το βιβλίο του Πολύβιου Μαρσάν

Ελένη Παπαδάκη. Μια φωτεινή θεατρική πορεία
με απροσδόκητο τέλος
(εκδ. Καστανιώτη)

.
ΕΝΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΝ ΓΕΓΟΝΟΣ
Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ
ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΠΟΡΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ
Η μετά ζωηροτάτου ενδιαφέροντος αναμενομένη χθεσινή παράστασις υπέρ των απόρων καλλιτεχνών που ωργανώθη από τον Γερμανικόν Ραδιοφωνικών Σταθμόν Αθηνών και ειδικώς από την ώραν εκπομπής "Μεταξύ μας" εδόθη χθες την πρωίαν εις τα "Ολύμπια" και εστέφθη υπό καταπληκτικής επιτυχίας. Είνε αφάνταστος η σημειωθείσα κοσμοσυρροή. Όχι μόνον υπερπληρώθησαν όλαι αι θέσεις θεωρείων, αμφιθεάτρου και εξώστου--οι θεαταί του οποίου άρχισαν να φθάνουν εις το θέατρον από της 7.30 πρωινής, και εχρειάσθη ισχυρά αστυνομική δύναμις διά να επιβάλη την τάξιν--αλλ' εκατοντάδες θεατών παρηκολούθησαν την ιστορικήν αυτήν παράστασιν όρθιοι. Το μοναδικόν αυτό θέαμα, που εξετελέσθη με απόλυτον ακρίβεια και εξαιρετικήν φροντίδα και επιμέλειαν, χάρις εις τον κ. Μαμάκην, ο οποίος το διοργάνωσε και το διηύθυνε, επιτελέσας τεράστιον καλλιτεχνικόν άθλον, διήρκεσεν επί 4 1/2 ολόκληρες ώρες, ήτοι η παράστασις ήρχισε εις τας 10.15' και ετελείωσε εις τας 3 παρά τέταρτο, αφού ενεφανίσθη ό,τι καλλίτερον έχει να επιδείξη το ελληνικόν θέατρον εις ολους τους τομείς.
Εις την αρχή επρολόγισεν ο Αιμίλιος Βεάκης επί στίχων του κ. Γεώργου (sic) Γιαννακοπούλου. Αμέσως η μεγάλη ορχήστρα της Α.Ε.Ρ.Ε. [Σημείωση του Rena Fan: Ανώνυμη Εταιρία Ραδιοφωνικών Εκπομπών], υπό την διεύθυνσιν του μουσουργού Γεωργίου Βιτάλη, έπαιξε εις πρώτην εκτέλεσιν την "Ελληνικήν Ραψωδίαν" του ιδίου. Ακολούθως ενεφανίσθη το ζεύγος των κομπέρ της πρώτης πράξεως, η διακεκριμένη πρωταγωνίστρια Κα Κατερίνα Ανδρεάδη, που το κοινόν εδέχθη μ' ιδιαιτέραν εγκαρδιότητα, όπως επίσης και ο τόσον δημοφιλής πρωταγωνιστής Γεώργος (sic) Παππάς. Ακολούθως εξετέλεσαν ένα εύθυμο σκετς καταχειροκροτηθέντες η κ. Μαρίκα Κρεββατά και οι κ.κ. Αντώνης Γιαννίδης και Χριστόφορος Νέζερ. Μετά δύο νοσταλγικά τραγούδια του φωνητικού κουαρτέττου του ραδιοφωνικού σταθμού επαίχθηκε το ιστορικό νούμερο του Μωραϊτίνη "Γιαπί" με τους δημοφιλείς καλλιτέχνας Αυλωνίτην, Αποστολίδην, Δούκα, Ιατρίδη, Κυριακό και τον βαρύτονο του μελοδράματος Τσουμπρήν. Χείμαρροι γέλωτος κατόπιν με το σκετς "Πυγμαχικόν ματς" όπου πρωταγωνίστησε ο άσσος του μουσικού θεάτρου Μίμης Κοκκίνης συμπαραστατούμενος από τον συμπαθήν νέον πρωταγωνιστήν Γεώργο Γαβριηλίδη, τον Μιχ. Δημητρίου και τον καλλιτέχνη της λυρικής σκηνής Καραβουσάνον. Η κ. Μιράντα ακολούθως απήγγειλε με την γνωστήν τέχνην της και κατά διδασκαλίαν του κ. Αλέκου Λιδωρίκη ένα δημοτικό ποίημα καταχειροκροτηθείσα [Σημείωση του Rena Fan: απήγγειλε το "Του Μαυριανού και της αδελφής του"]. 
Εντελώς εξαιρετική υπήρξεν μετά ταύτα η επιτυχία της διαλεκτής πρωταγωνιστρίας Μαίρης Αρώνη, σ' ένα επίκαιρον μονόλογο όπου της εδόθη η ευκαιρία να επιδείξη τόσον τα θαυμάσια υποκριτικά της προσόντα όσον και την ωραία της φωνή. Ο "βασιλεύς της τζαζ" Σπάρτακος κατόπιν με την ορχήστρα του επί σκηνής έπαιξε διάφορα μοντέρνα τραγούδια που εξετέλεσαν κατά τον επιτυχέστερον τρόπον η δις Ηρώ Χαντά, ο τενόρος Μανιατάκης και η Ρένα Βλαχοπούλου. Με δαιμονισμένο μπρίον κατόπιν η βεντέττα της μουσικής σκηνής Άννα Καλουτά με τον Δημήτρη Χορν εξετέλεσαν υπό τας θερμοτέρας εκδηλώσεις του κοινού ένα μουσικό και χορευτικό νούμερο. Συμπαθώς έγινε δεκτός μετά ένας μουσικός μονόλογος που εξετέλεσε με φινέτσα η γνωστή πρωταγωνίστρια της πρόζας κ. Βάσω Μανωλίδου. Το κοινόν ακολούθως απεθέωσε τον κ. Γεώργο Γληνό που απήγγειλε μ' έξαρσι και τέχνη τον πρόλογο από την "Φλογέρα του Βασιληά" του Παλαμά.
Η Μαρίκα Νέζερ και ο Άρης Βλαχόπουλος εσκόρπισαν πολύ κέφι με τις ευτυχείς απομιμήσεις διαφόρων καλλιτεχνικών φυσιογνωμιών. Και η πρώτη πράξις ετελείωσε μ' ένα περίφημο χορευτικό σκετς που κυριολεκτικώς εγοήτευσε και εις το οποίον έλαβον μέρος οι κορυφαίοι χορευταί μας Τατιάνα Βαρούτη, Λουκία Κωτσοπούλου, Νίνα Παυλόφσκα, Μπέλλα Σμάρω, Άγγελος Γριμάνης, Σταύρος Σπυρόπουλος και Γιάννης Φλερύ με ολόκληρον το ανδρικόν και γυναικείον μπαλέττο της "Εθνικής Λυρικής Σκηνής" μ' επί κεφαλής τις σολίστ του Μιμίκα Μαρτάκη, Μιράντα Βούλγαρη και Ελένη Παπαγιαννοπούλου.
Μια σελίδα του προγράμματος
από το βιβλίο του Πολύβιου Μαρσάν
Ελένη Παπαδάκη. Μια φωτεινή θεατρική πορεία
με απροσδόκητο τέλος
(εκδ. Καστανιώτη).
Η εκδήλωση έμελλε να είναι η τελευταία εμφάνιση
της Παπαδάκη μπροστά σε κοινό.
Η δευτέρα πράξις είχε μουσικόν πρόλογον, τον πρόλογον των "Παληάτσων" που ετραγούδησε συνοδεία της υπό τον Γ. Βιτάλη ορχήστρας ο μοναδικός μας βαρύτονος Μαγκλιβέρας. Ακολούθως άλλη 60μελής συμφωνική ορχήστρα, επί σκηνής αυτή, η ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπό την διεύθυνσιν του αρχιμουσικού της Λεωνίδα Ζώρα, εξετέλεσε καταχειροκροτηθείσα την εισαγωγή από την "Νυχτερίδα" του Στράους και συνώδευσε τους πρωταγωνιστάς του κρατικού μουσικού θεάτρου Ναυσικά Βουτυρά-Γαλανού [Σημείωση του Rena Fan: στο δημοτικό τραγούδι "Το λαγιαρνί"], Κίτσα Δαμασιώτου [σε απόσπασμα από την Κάρμεν του Μπιζέ], Μαίρη Καλογεροπούλου [ναι, τη Μαρία Καλλάς στην "Casta Diva" από τη Νόρμα του Μπελίνι!...] και τον τενόρο Δελένδα [στο δημοτικό τραγούδι "Ο Λύγκος"] εις μελοδραματικές άριες και δημοτικά τραγούδια. Η ιδία ορχήστρα υπό την διεύθυνσιν του Γερμανού αρχιμουσικού Χανς Χαίρνερ εξετέλεσε δύο ελληνικούς χορούς. Τις μουσικές αυτές εκτελέσεις διήνθιζαν ωραιότατα νούμερα και σκετς. Ο διακεκριμένος πρωταγωνιστής Κώστας Μουσούρης επανέλαβε την παληά μεγάλη του επιτυχία "Ένας γκριζομάλλης κύριος" [νούμερο των Αλ. Σακελλάριου-Θεόφρ. Σακελλαρίδη που έπαιζε στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και απορώ πώς "πέρασε" σε μια εκδήλωση που διοργάνωσαν οι αρχές κατοχής. Πιθανώς ο Σακελλάριος άλλαξε τους στίχους του...]. 
Μετά ταύτα η πρωταγωνίστρια της μουσικής σκηνής Μαρίκα Καλουτά με τον θιασάρχη της μουσικής κωμωδίας εκλεκτόν καλλιτέχνην Μάνον Φιλιππίδην και τον Γεώργο Γαβριηλίδη κατεχειροκροτήθησαν εις τον "Εργένη" του Ασημάκη Γιαλαμά. Ο αμίμητος Ορέστης Μακρής έδωσε κατόπιν τον καλλίτερον εαυτόν του εις ένα σπαρταριστόν μεθυσμένον. Είχε μια αφάνταστη επιτυχία και εσκόρπισε ακράτητη ευθυμία η εμφάνισις του μοναδικού μας Μαυρέα ως "Γκόλφω". Γέλιο ατελείωτο και ασυγκράτητο προεκάλεσε και η εκτέλεσις του περίφημου σκετς του κ. Δ. Ψαθά "Ένας νευρικός κύριος" που είχεν απαράμιλλη απόδοσι από τον Βασίλη Αργυρόπουλο, συμπαραστατούμενον από τον κ. Άγγελο Λάμπρου. Προεκάλεσεν ωσαύτως ιδιαιτέρως αίσθησιν η πρώτη εμφάνισις της εξ 22 οργάνων ειδικής γυναικείας τζαζ υπό την διεύθυνσιν του μουσουργού Αινιάν που εξετέλεσε μ' έκτακτον απόδοσιν μοντέρνα τραγούδια.
Το κοινόν διασκέδαζε πολύ και με τις ευφυέστατες αναγγελίες των διαφόρων σκηνών επί στίχων Γιαλαμά και Γεώργου Γιαννακόπουλου που εις το δεύτερο μέρος εγίνοντο από ένα άλλο εκλεκτό ζεύγος κομπέρ: την εξαιρετική μας τραγωδό και πρωταγωνίστριαν του "Εθνικού Θεάτρου" Ελένη Παπαδάκη [Σημείωση του Rena Fan: η τελευταία φορά που εμφανίστηκε επί σκηνής...] και τον δημοφιλή κωμικό Βασίλη Λογοθετίδη. Η μεγαλειώδης παράστασις ετελείωσε μ' εκτέλεσι τριών ελληνικών χορών από τον "Πραματευτή" του Πετρίδη, που εξετέλεσε το μπαλέττο του κρατικού θεάτρου με τραγούδι της 50μελούς χορωδίας του και τον συνθέτη εις την ορχήστρα.
Αι εισπράξεις της εορτής έφθασαν τα 7 1/2 περίπου δισεκατομμύρια [Σημείωση του Rena Fan: δεν έχω εντοπίσει τις τιμές των εισιτηρίων, αλλά βρισκόμαστε στην περίοδο που μια εφημερίδα κόστιζε 40.000 δραχμές] και θα διανεμηθούν μεθαύριον εις τους απόρους καλλιτέχνας υπό ειδικής επιτροπής εις την οποίαν μετέχουν οι κ.κ. Αιμίλιος Βεάκης και Μανώλης Καλομοίρης, ο πρόεδρος του σωματείου ηθοποιών κ. Πατρίκιος, ο πρόεδρος του πανελληνίου μουσικού συλλόγου κ. Σιλαίος και ο κ. Αχ. Μαμάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής της αλησμονήτου αυτής παραστάσεως.
Αθηναϊκά Νέα, 22-5-1944 

Να συμπληρώσω μόνο πως κάποια από τα κείμενα έγραψαν ο Δημήτρης Γιαννουκάκης (την παρλάτα της Μανωλίδου) και οι Βασίλης Σπυρόπουλος-Παναγιώτης Παπαδούκας (το νούμερο της Κρεββατά). Τις σκηνογραφίες επιμελήθηκε ο Κλεόβουλος Κλώνης.




Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Παρασκευή 14 Μαΐου 2021

Σαν σήμερα το 1944: Πρωινή συναυλία στο θέατρο Καπρίς

Στις 14 Μαΐου 1944 δόθηκε στο καινούριο θέατρο Καπρίς μια "μεγάλη μουσικοχορευτική" συναυλία του συνθέτη Τάκη Μωράκη και του χορευτή Μάγκρελ με τίτλο "Μελωδίες και ρυθμοί". Συμμετείχε ορχήστρα που αποτελούνταν από 25 όργανα και τραγούδησαν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Κούλα Νικολαΐδου, ο Πιέρρο Λοβάττι, ο βαρύτονος Βουκίδης και η Ελίζα Κανόνι. Χόρεψαν ο Μάγκρελ και η Ήρα Μαρκοπούλου. Εμφανίστηκε επίσης ο ηθοποιός Φραγκίσκος Μανέλλης. Το πρόγραμμα περιλάμβανε 25 καινούριες συνθέσεις του Τάκη Μωράκη.

Ο συνθέτης και μαέστρος Τάκης Μωράκης
Η Ρένα Βλαχοπούλου ερμήνευσε τραγούδια του
στη δισκογραφία, το ραδιόφωνο και τη σκηνή,
με κορυφαίο όλων το "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη".
Ο Μωράκης ήταν επίσης από τους πρώτους Αθηναίους
που την άκουσαν να τραγουδάει στην Κέρκυρα
πριν από τον πόλεμο...

Όπως είχε γράψει η Βραδυνή στις 5 Μαΐου, με αυτή την παράσταση "ο κ. Μωράκης θα διεκδικήση τον τίτλο του αυτοκράτορος της Τζαζ, προκαλεί δε οιονδήποτε Έλληνα συνθέτη να τον συναγωνισθή". Δεν νομίζω ότι ο εξαίρετος συνθέτης κατόρθωσε να καταγραφεί στη συνείδηση του κοινού με αυτόν τον τίτλο--ο Γιάννης Σπάρτακος μάλλον παρέμεινε ο αδιαφιλονίκητος "Βασιλιάς της Τζαζ" και Βασίλισσά της, σε κάθε περίπτωση, η Ρένα Βλαχοπούλου. Ο τίτλος της "Αυτοκράτειρας της Τζαζ" πάντως είχε χρησιμοποιηθεί για την Άννα Καλουτά στο ομότιτλο νούμερο της επιθεώρησης Τζαζ που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1943. Θα μιλήσουμε όμως άλλη φορά για αυτήν. Προς το παρόν θυμίζω ότι το θέατρο Καπρίς είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του το Πάσχα του 1944 και στο εναρκτήριο έργο του, τις Ανθισμένες πασχαλιές, εμφανιζόταν και η Ρένα Βλαχοπούλου...




Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Τρίτη 27 Απριλίου 2021

Σαν σήμερα το 1952: Υπέρ των θυμάτων του ελληνοϊταλικού πολέμου

Στις 27 Απριλίου 1952, Κυριακή του Θωμά, στις 10.30 το πρωί, διοργανώθηκε στο κινηματοθέατρο Παλλάς μια εκδήλωση με τον τίτλο "Πασχαλινές μελωδίες υπέρ της Ενώσεως Θυμάτων Αλβανικού Πολέμου 40-41". Πλήθος καλλιτεχνών/καλλιτέχνιδων πήραν μέρος στην εκδήλωση αυτή, ανάμεσά τους και η Ρένα Βλαχοπούλου.


Βέβαια, όπως βλέπουμε στη σχετική διαφήμιση, το αδιαφιλονίκητα πρώτο όνομα της εκδήλωσης ήταν η Καίτη Ντιριντάουα--το όνομά της προηγείται όλων των άλλων καλλιτέχνιδων/-νών των οποίων παρατίθενται μόνο τα επώνυμα με αλφαβητική σειρά. Εκτός της Ντιριντάουα εμφανίστηκαν λοιπόν από γυναίκες η Ιωάννα Άλβα (υποθέτω ότι δεν ήταν η Πόπη), η Ρένα Βλαχοπούλου, η Λένα Γιάννα, η Κούλα Ευστρατοπούλου, η Ζωίτσα Κουρούκλη, ο Μίμης Πλέσσας (υποθέτω πως συνόδευε την Κουρούκλη, γι' αυτό το όνομά του βρίσκεται δίπλα στο δικό της), η Νίτσα Μόλλυ. Από άνδρες ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Κομποθέκρας, ο Τζίμης Μακούλης, ο Σώτος Παναγόπουλος, ο Φώτης Πολυμέρης, ο Βάσος Σεϊτανίδης, ο Τζων Στάκας, το Τρίο Κιτάρα, το ντουέτο Κορώνης-Φίλανδρος, ο Βασίλης Μεσολογγίτης, ο Τάκης Μηλιάδης και ο Γιώργος Ξύδης. Επίσης εμφανίστηκε η Χαβανέζικη Συντροφιά (συγκρότημα με επικεφαλής τον Νάσο Φακίδη και τη Ζοζεφίνα Γενοβέζου που έγινε γνωστό τραγουδώντας σατιρικά τραγούδια) και η χορευτική ατραξιόν Τζίμη Χριστιάνο. Χόρεψαν ακόμα η Αλέκα Νικολαΐδου, η Μπέμπα Ροζαλίν, ο (;) Κ. Νταλμάς, η Θ. Σταθάτου. Ξεχωριστή θέση έχουν στη διαφήμιση η Μαίρη Λω και ο Νίκυ Γιάκοβλεφ καθώς και οι ξένες ατραξιόν Ανίκ Σερλιέρ, Κο Νταγκουηλάρ (θαυματοποιός), και Πόλα και Ρένα.    

Κονφερανσιέ της εκδήλωσης ήταν ο Φίλων Αρίας και ο Κώστας Παπαχρήστος, ενώ τις καλλιτέχνιδες/τους καλλιτέχνες συνόδευε η ορχήστρα τζαζ του Σταύρου Ρουχωτά. Την καλλιτεχνική διεύθυνση της εκδήλωσης επωμίστηκε ο Κώστας Κοφινιώτης (που είχε... "ταράξει" το κοινό με ανάλογα μουσικοθεατρικά πρωινά στη διάρκεια της Κατοχής). Ο Κοφινιώτης κατά καιρούς εμπλεκόταν και σε διοργανώσεις καλλιστείων, οπότε ενδεχομένως εκείνος να κανόνισε την εμφάνιση επτά καλλονών του διαγωνισμού "Σταρ Ελλάς": Λόλη Βακά, Αφροδίτη Βαΐδου, Βιργινία Πετιμεζάκη, Ρένα Κωνσταντινίδου, Ρεγγίνα Μπέρτου, Ρένα Παπαδοπούλου, και Ιωάννα Ραφτοπούλου (η τελευταία είχε εμφανιστεί στον διαγωνισμό με το ψευδώνυμο "Ζαν Ντ' Αρκ"...). Η ίδια η Σταρ Ελλάς Νταίζη Μαυράκη δεν εμφανίστηκε, γιατί βρισκόταν εκείνο το Σαββατοκύριακο στη Ρόδο...

Η Ρένα Βλαχοπούλου και η Καίτη Ντιριντάουα
στο φινάλε της επιθεώρησης
Να τι θα πει Αθήνα
Διακρίνεται επίσης η Σπεράντζα Βρανά.
Από τη σελίδα του Facebook
Μουσικό Θέατρο
του Γιάννη Χριστόπουλου

Δεν εντόπισα κάποια φωτογραφία από την εκδήλωση, οπότε σκέφτηκα να "θυμηθούμε" μια φωτογραφία που τραβήχτηκε λίγους μήνες αργότερα στη σκηνή του Ακροπόλ, όταν η Καίτη Ντιριντάουα κλήθηκε να ενισχύσει τον θίασο του Βασίλη Μπουρνέλλη στο δεύτερο έργο που ανέβασε εκείνη τη σεζόν, το Να τι θα πει Αθήνα. Η... λεπτομέρεια της φωτογραφίας που σας παρουσιάζω (από την ιστοσελίδα του Facebook Μουσικό Θέατρο του ηθοποιού και χορευτή Γιάννη Χριστόπουλου) απεικονίζει την Καίτη Ντιριντάουα στο κέντρο και πίσω της αριστερά τη Ρένα Βλαχοπούλου ως Μαντίνα (το φινάλε παρουσίαζε τους ήρωες και τις ηρωίδες των παλιών επιθεωρήσεων--δεν ξέρω δυστυχώς ποιαν υποδύεται η Ντιριντάουα)... 



Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1967: "Μουσική στα Ηλύσια Πεδία" στο θέατρο Κεντρικόν

Στις 27 Φεβρουαρίου 1967 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε σε μια συναυλία ελαφράς μουσικής και τραγουδιού που διοργάνωσε η Γαλλική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση στο θέατρο Κεντρικόν σε συνεργασία με το καλλιτεχνικό γραφείο της Πίας Χατζηνίκου. Η βραδιά είχε τον τίτλο Μουσική στα Ηλύσια Πεδία (Musique aux Champs Elyssées) και είχε στόχο να ενώσει πάνω στη σκηνή τους/τις εκπροσώπους της ελαφράς μουσικής διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών, ώστε να προβάλουν τη δουλειά τους και να συζητήσουν τα προβλήματα που έχουν. 


Στη συναυλία συμμετείχαν εκπρόσωποι οκτώ χωρών. Συγκεκριμένα τη Γαλλία εκπροσώπησε ο Jack Diéval με τους μουσικούς του και το συγκρότημα Les Compagnons de la Chanson. Εκ μέρους της Δυτικής Γερμανίας εμφανίστηκαν οι Horst Jankowski και Gerd Husemann και εκ μέρους της Ελβετίας ο Narcisso Parigi. Το Βέλγιο εκπροσώπησε ο Maurice Dean kai τη Γιουγκοσλαβία η Nina Spirona. Η Towa Carson τραγούδησε για λογαριασμό της Σουηδίας και η Irena Santor για λογαριασμό της Πολωνίας. Τέλος, την Ελλάδα εκπροσώπησαν στο μεν ελαφρό τραγούδι η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Γιάννης Βογιατζής και η Νίκη Καμπά και στο ελαφρολαϊκό τραγούδι η Μαρινέλλα και ο Γιάννης Πουλόπουλος με τον Κώστα Παπαδόπουλο στο μπουζούκι. Τις/Τους καλλιτέχνιδες/καλλιτέχνες συνόδευε 30μελής ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Κατσαρού. Το πρόγραμμα παρουσίασε η ηθοποιός Αλέκα Κατσέλη, με τη βοήθεια του Jack Dieval που εκτελούσε και χρέη κονφερανσιέ.



Στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε στις 26 Φεβρουαρίου, ο Jack Dieval, που ήταν επικεφαλής της εκδήλωσης δήλωσε πως η συναυλία θα μεταδιδόταν από τους σταθμούς δέκα χωρών και πως οι Έλληνες συνθέτες είναι γνωστοί στην Ευρώπη. Ο Γερμανοί Horst Jankowski και Gerd Husemann δήλωσαν επίσης πως στη χώρα τους τραγουδούν ελληνικά αλλά και γαλλικά τραγούδια, αλλά η ελαφρά μουσική της είναι επηρεασμένη κυρίως από τις αγγλικές και αμερικανικές συνθέσεις. Στη διάρκεια της συνέντευξης οι τραγουδίστριες και οι τραγουδιστές όλων των χωρών δήλωσαν τις μουσικές προτιμήσεις τους (στις οποίες κυριαρχούσαν ο Frank Sinatra και ο Charles Aznavour. 

Καθιστές οι Towa Carson, Irena Santor, Nina Spirona
και όρθιοι οι Jack Diéval, Maurice Dean, Narcisso Parigi
και Les Compagnons de la Chanson
Από τη
Βραδυνή, 27-2-1967

Την επομένη της συναυλίας η Μεσημβρινή (και πιθανότατα ο Βαγγέλης Ψυρράκης που επιμελούνταν την καλλιτεχνική στήλη της εφημερίδας) έγραψε πως η βραδιά δεν είχε προετοιμαστεί αρκετά και πως οι συμμετοχές των διαφόρων χορών ήταν άνισες. Ωστόσο, ξεχώρισε την ευρηματικότητα των Compagnons de la Chanson, τα δύο "ζεστά τραγουδάκια" του Narcisso Parigi (που τραγούδησε στα ιταλικά), την κοινή εμφάνιση του Jack Diéval και του Horst Jankowski που έπαιξαν διάφορα τραγούδια με δύο ή τέσσερα χέρια στο ίδιο πιάνο (με εναλλαγές σε αστραπιαίους ρυθμούς) και τη διασκεδαστική παρλάτα της Ρένας Βλαχοπούλου που χειροκροτήθηκε θερμότατα.

Ο κριτικός Γιώργος Λεωτσάκος των Νέων έγραψε, λίγες μέρες μετά (7-3-1967), πως δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει το πρώτο μέρος της βραδιάς, γιατί έπρεπε να καλύψει μια συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο Ρεξ, και έτσι έχασε τις εμφανίσεις του Maurice Dean, της Μαρινέλλας, του Γιάννη Βογιατζή και του Κώστα Παπαδόπουλου. Από τις υπόλοιπες εμφανίσεις, έκρινε πως θα μπορούσε να λείπει το "ισπανο-γιουγκοσλαβικό μιξοφολκλορικό κατασκεύασμα" μολονότι η  Nina Spirona τραγούδησε συμπαθητικά, όπως και οι Towa Carson, Irena Santor και Narcisso Parigi. Σημείωσε επίσης πως η Ρένα Βλαχοπούλου απέσπασε πλούσιο γέλιο με μια σάτιρα της σημερινής Αθήνας. Και βέβαια, ξεχώρισε, όπως και η Μεσημβρινή τις εμφανίσεις των οκτώ Compagnons de la Chanson, τις σόλο εμφανίσεις των Horst Jankowski ("Πρόκειται για έναν απίστευτο Μαραθώνιο ανάμεσα στη φαντασία και στα χέρια που οδηγεί τον Γιακόφσκυ σ' έναν αφρικάνικο σχεδόν ρυθμικό παροξυσμό") και Jack Diéval ("Ξεκινά με αρμονίες α λα Ραβέλ και Ντεμπυσσύ και περνά σ' ένα στυλ ηρεμώτερης, νωχελικής τζαζ") και φυσικά το ντουέτο τους (ένας διάλογος με "συναρπαστική ευγλωττία" που "η κατακλείδα του πνίγηκε σε θύελλα χειροκροτημάτων"). Τέλος, ο Λεωτσάκος παρατήρησε με έκπληξη πως τα περισσότερα μέλη της ορχήστρας, "που διηύθυνε πλαστικά κερδίζοντας πάντα το επιδιωκόμενο εφφέ ο Γιώργος Κατσαρός" ανήκαν στη Δημοτική Συμφωνική Πειραιώς...

Διαβάζοντας πως η εκδήλωση μεταδόθηκε από δέκα σταθμούς, γεννήθηκε μέσα μου η ελπίδα πως η ενδιαφέρουσα αυτή συναυλία μπορεί να βρίσκεται ακόμα καταχωνιασμένη σε κάποιο ραδιοτηλεοπτικό αρχείο κάπου στην Ευρώπη...



Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1961: Συναυλία με συνθέσεις Νίκου και Ανδρέα Χατζηαποστόλου

Στις 5 Φεβρουαρίου 1961 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε σε μια κυριακάτικη πρωινή συναυλία με έργα του Νίκου και του Ανδρέα Χατζηαποστόλου που δόθηκε στην αίθουσα του Παρνασσού. Όπως έγραψαν οι εφημερίδες ήταν μια σπάνια συγκυρία να μοιράζονται το πρόγραμμα μιας συναυλίας συνθέσεις πατέρα και γιου. 

Εξώφυλλο δίσκου 33 στροφών με παλιές επιτυχίες
του Νίκου Χατζηαποστόλου.\
(Φωτογραφία από την ιστοσελίδα www.discogs.com)

Αποσπάσματα από τα έργα του Νίκου Χατζηαποστόλου τραγούδησαν οι μονωδοί της Λυρικής Σκηνής Γαλάτεια Αμαξοπούλου, Ελευθέριος Τερζής και Μιχάλης Κορώνης. Συνθέσεις του γιου του τραγούδησαν η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Τώνης Μαρούδας, η Νάντια Κωνσταντοπούλου, η Γιοβάννα, η Ζωή Μάγγου, η Λόλα Τσακίρη, η Άντζελα Ζήλια, η Σούλα Μπίτσα, ο Γ. Γαλάνης και το ντουέτο Μουζάς-Λιγνός. Στο πιάνο συνόδευσε ο πιανίστας Νίκος Τριανταφύλου και το πρόγραμμα παρουσίασε ο Δημήτρης Νικολαΐδης. 

Ανδρέας Χατζηαποστόλου
Φωτογραφία από το εξώφυλλο του βιβλίου
Ανδρέας Χατζηαποστόλου-Αξέχαστες μελωδίες
των εκδόσεων Φίλιππος Νάκας


Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη τραγουδήσει ένα τραγούδι του Ανδρέα Χατζηαποστόλου στη δισκογραφία, το "Ποτέ δεν είναι αργά" σε στίχους του Τάκη Σωτήρχου, ενώ είχε επίσης τραγουδήσει στους ραδιοθαλάμους του ΕΙΡ τα τραγούδια του "Πρώτη φορά", "Γλυκέ μου έρωτα", "Τι φταίω εγώ αν σ' αγαπώ", "Όλα τα άλλαξες, όλα" και το "Αγάπη μου, αγάπη μου" (που έχει διασωθεί σε δύο εκτελέσεις, μία μόνο με τη φωνή της Ρένας και μία με τη Ρένα και τον Σώτο Παναγόπουλο). Φαίνεται όμως πως και το έργο του Νίκου Χατζηαποστόλου δεν ήταν ήταν εντελώς άγνωστο, αφού ένα από τα έργα του ρεπερτορίου της περιοδεύουσας Θεατρικής Μουσικής Εταιρίας (χειμώνας 1953-54) ήταν η οπερέτα Γιόλα του μεγάλου συνθέτη. Και βέβαια, την ακούμε να τραγουδάει ένα δίστιχο από τη "Μοδιστρούλα" σε μια σκηνή της ταινίας Ρένα, να η ευκαιρία...

Το εξώφυλλο του CD Γλυκέ μου έρωτα
με συνθέσεις του Ανδρέα Χατζηαποστόλου.
Παρόλο που αφήνεται να εννοηθεί ότι η Ρένα Βλαχοπούλου
τραγουδάει όλα τα τραγούδια του δίσκου, μόνο τα πρώτα
έξι ερμηνεύονται από εκείνη. Τα υπόλοιπα τραγουδούν
άλλες φωνές, των οποίων τα ονόματα δεν δηλώνονται.
(Φωτογραφία από την ιστοσελίδα www.discogs.com) 

Τη συναυλία της 5ης Φεβρουαρίου 1961 στον Παρνασσό προλόγισε ένας άλλος μεγάλος του ελαφρού τραγουδιού, ο Χρήστος Χαιρόπουλος. Το Έθνος δημοσίευσε την ομιλία του. Την αναδημοσιεύω, καθώς μας δίνει γλαφυρά τα συναισθήματα του Χαιρόπουλου για το μουσικό κλίμα της δεκαετίας του '60... 
Μια αναδρομή σαν τη σημερινή εξομοιώνεται με αλλόκοτη μυσταγωγία! Τραγούδια του Χατζηαποστόλου!... Μέσα στην εποχή της αναρχίας και της αλλοφροσύνης δεν ήτανε δυνατόν και η μουσική να μη παρασυρθή. Έπαψε να ανεβάζη τους ανθρώπους ως τις ζώνες της φαντασιώσεως και των ονείρων, για να γίνη ήχος κακού γούστου και πρότυπο για κακές μιμήσεις. Με ποιον τρόπο να αντιδράση κανείς; Με αναδρομές του τύπου της σημερινής; Άδικος ο κόπος... Μετά από το γλυκύτατο άκουσμα των μελωδιών του απαλού "μπελκαντίστα" παλαιοτέρων χρόνων, η τύρβη, η αναρχία και η τάσις προς το κακό θα κατακλύσουν πάλι το ελληνικό πεντάγραμμο... Δεν έχει σημασία. Ο Νίκος Χατζηαποστόλου θα κάνη και σήμερα το καθήκον του. όπως το έκανε και όταν ζούσε: Αυστηρός--όπως ήτανε πάντα, όταν του εζητούντο ευτελείς παραχωρήσεις--θα βάλη το δάκτυλο στα χείλη για να επιβάλη σιωπή στους ποικίλους αυθάδεις θορύβους και θα υψώση την μπαγκέττα της γοητείας! Και τότε, όσοι ταλαιπωρούμε και ταλαιπωρούμεθα "μοντέρνοι" συνθέται της καινούργιας εσοδείας και υποτακτικό παρασυρόμενο Κοινόν, θα ιδούμε πώς εγράφετο άλλοτε η μουσική και πώς δεν γράφεται πια. Θα ακούσουμε, θα δακρύσωμε όσοι έχουμε ακόμη το προνόμιο να δακρύζωμε και θα νοσταλγήσουμε τους συνθέτες που έγιναν παρελθόν. την εποχή που με την ευγένειά της, τις αβρές της νότες που υπέκρουαν σαν βελουδένια χάδια τον έρωτα--αιώνια πηγή εμπνεύσεως και πηγή ομορφιάς. Ας ακούσουμε, λοιπόν, με κατάνυξι τον Νίκο Χατζηαποστόλου και ύστερα ας ακούσουμε τον Ανδρέα Νικολάου Χατζηαποστόλου που επήρε με ενθουσιασμό, με πίστι, με πείσμα, την ωραία σκυτάλη από τα πατρικά χέρια για να συνεχίση ακούραστος τον ανηφορικό δρόμο, τον δρόμο του καλού γούστου, της ευγενικής εμπνεύσεως, της αβρής μελωδίας, που είναι στρωμένος με τόσους τριβάλους και πλαισιώνεται από τόσες απογοητεύσεις. Η μουσική Χατζηαποστόλου ας κάμη το καθήκον της. Ας μας μεταφέρη με τα φτερά του ονείρου εις τους κόσμους από τους οποίους έχουμε απομακρυνθή με νότες, τις οποίες ο αχαλίνωτος "μοντερνισμός" μας επέβαλε να απαρνηθούμε...
Έθνος, 7-2-1961 


Ο Χρήστος Χαιρόπουλος στην εκπομπή
του Γιώργου Παπαστεφάνου και της ΕΡΤ

Οι παλιοί μας φίλοι

 

Η παρούσα ανάρτηση, όπως και όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο αυτό, είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Είναι υποχρεωτική η ρητή αναφορά στο ιστολόγιο, όταν χρησιμοποιείται υλικό από τις αναρτήσεις του.  

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1941: Συναυλία τραγουδιών του Κώστα Κοφινιώτη

Στις 9 Νοεμβρίου 1941 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε στην πρωινή συναυλία τραγουδιών του Κώστα Κοφινιώτη που δόθηκε στο θέατρο Κοτοπούλη (Ρεξ). Χάρη στο μπλογκ Tinos on the run-Περίπατοι στο νησί που χάνεται έχουμε στη διάθεσή μας το έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας (καθώς και κάποια ακόμα κατοχικά ντοκουμέντα, μαζί με ένα γλυκό κείμενο που περιλαμβάνει ιδιαίτερη αναφορα στη Ρένα):
Το εξώφυλλο του λιτού (λόγω Κατοχής) προγράμματος
της συναυλίας της 9ης Νοεμβρίου 1941
από το μπλογκ Tinos on the run-Περίπατοι στο νησί που χάνεται 

Οι συναυλίες τραγουδιών ήταν μια κατοχική μόδα που είχε ξεκινήσει από τον στιχουργό Κώστα Κοφινιώτη έναν μήνα νωρίτερα. Ο Κοφινιώτης διοργάνωσε την πρώτη συναυλία τραγουδιών του στο θέατρο Μοντιάλ, στις 5 Οκτωβρίου του 1941--πριν δηλαδή ο πρώτος κατοχικός χειμώνας και ο λιμός δείξουν τα δόντια τους (είχε βέβαια αρχίσει να παρατηρείται ήδη η έλλειψη τροφίμων και το φαινόμενο της μαύρης αγοράς). Οι συναυλίες αυτές ήταν στην ουσία μια διαφορετική εκδοχή των τιμητικών παραστάσεων, που μας έχουν απασχολήσει ξανά, αλλά επειδή ο τιμώμενος δεν ήταν ηθοποιός ή τραγουδιστής που εμφανιζόταν επί σκηνής (ή έστω μουσικός που εμφανιζόταν στο πόντιουμ της ορχήστρας) αλλά στιχουργός, προτιμήθηκε ενδεχομένως ο όρος "συναυλία τραγουδιών". Στη διαφήμιση του Οκτωβρίου του 1941 βλέπουμε ότι το μεγαλύτερο όνομα είναι φυσικά αυτό του Αττίκ που επωμίζεται την ευθύνη της παρουσίασης αλλά και της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του προγράμματος.

Η διαφήμιση της πρώτης συναυλίας
από τη
Βραδυνή

Πολλά τα ονόματα που συμμετείχαν σ' εκείνη την πρώτη συναυλία: μεγάλα ονόματα του τραγουδιού (Δανάη, Κάκια Μένδρη, Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου, Χρυσούλα Στίνη) αλλά και ανερχόμενα αστέρια (Ρένα Βλαχοπούλου, Μπελίνι (άγνωστο αν πρόκειται μόνο για τη Νάντια ή και για τις δυο αδελφές--που στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου είχαν "αρνηθεί" το ψευδώνυμό τους λόγω της ιταλικής χροιάς του και εμφανίζονταν ως αδελφές Παναγοπούλου...), το παιδί θαύμα Νινή Ζαχά, δημοφιλή Τρίο (Βάμπαρη, Μουτσάτσος, Μόλλυ), αστέρια του χορού (Μπέλλα Σμάρω), ηθοποιοί (Κούλα Γκιουζέππε, Βασίλης Μεσολογγίτης, Έυάγγελος Ανουσάκης--πατέρας της Ελένης--, Μητσάρας και ο περίφημος μίμος Ζαζάς), κονφερανσιέ και ποιητές-στιχουργοί (Ίκαρος, Γιώργος Οικονομίδης, Βάσος Σεϊτανίδης) και μαέστροι (Γιάννης Βέλλας, Γιώργος Μυρογιάννης). Φαίνεται πως η μεγάλη επιτυχία αυτού του μουσικού πρωινού έδωσε στον Κοφινιώτη την ιδέα να το επαναλάβει έναν μήνα αργότερα στο θέατρο Κοτοπούλη. Το πρόγραμμα μας αποκαλύπτει και πάλι το πλήθος των μεγάλων και μικρότερων ονομάτων που συμμετείχε:

Αλφαβητικά φυσικά τα μεγάλα και μικρότερα ονόματα
που συμμετείχαν στη συναυλία της 9ης Νοεμβρίου 1941,
με αποτέλεσμα το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου να βρίσκεται πρώτο! 
Φωτογραφία από το μπλογκ 
Tinos on the run-Περίπατοι στο νησί που χάνεται

"Νέες αφίξεις" η Σωτηρία Ιατρίδου, η Λίντα Άλμα, η Καίτη Ντιριντάουα, ο Ορέστης Λάσκος, η Καίτη Παρίτση, ο Νίκος Σταυρίδης, η Ξένη Δράμαλη, η Ρένα Κοτοπούλου και τόσοι άλλοι και τόσες άλλες... Το πρόγραμμα μάς θυμίζει επίσης κάποια από τα τραγούδια του Κοφινιώτη που θα ακουστούν στη συναυλία: "Του Γιάννου η φλογέρα", "Μη μου θυμίζεις", "Κλαις", "Έχασα τα μάτια που αγαπούσα", "Κάποτε κλάψαμε κι οι δυο", "Τι κι αν κλαις κι αν πονάς", "Βενετσάνα"... Βέβαια υπάρχει η σημείωση ότι ο Αττίκ (και πάλι κονφερανσιέ και καλλιτεχνικός διευθυντής) θα ερμηνεύσει τα τραγούδια του.

Η διαφήμιση της δεύτερης συναυλίας
από τη
Βραδυνή

Η ιδέα του Κώστα Κοφινιώτη βρήκε σύντομα μιμητές, καθώς και άλλοι στιχουργοί άρχισαν να διοργανώνουν αντίστοιχα μουσικά πρωινά (θα μας απασχολήσουν και σε άλλα "Σαν σήμερα") που φαίνεται πως αποτελούσαν βασικό έσοδο για τους στιχουργούς στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής (άλλωστε δίσκοι δεν γυρίζονταν πλέον και φαντάζομαι η είσπραξη των πνευματικών δικαιωμάτων που θα ήταν ήδη ένα θολό τοπίο, θα θόλωσε ακόμα περισσότερο...). Ωστόσο, η πλειοψηφία των πρωινών "συναυλιών τραγουδιών" που διοργανώθηκαν ήταν του Κόστα Κοφινιώτη. Με αποτέλεσμα, δυο χρόνια αργότερα η εφημερίδα Καλλιτεχνικός Κόσμος να εξαπολύσει ένα από τα γνωστά βέλη της, τα ποτισμένα με βιτριολικό χιούμορ:

ΑΙ ΣΥΝΑΥΛΙΑΙ ΤΟΥ κ. Κ. ΚΟΦΙΝΙΩΤΗ
Εδημοσιεύθη η απόφασις διά της οποίας άπασαι οι συναυλίαι Αθηνών, Πειραιώς και περιχώρων παραχωρούνται με αποκλειστικότητα εκμεταλλεύσεως εις τον κ. Κώσταν Κοφινιώτην, συναυλιοποιόν. 

Συντάκτης μας ερωτήσας τον εν λόγω συναυλιοκατασκευαστήν σχετικώς, ηναγκάσθη να δεχθή παρ' αυτού τριάκοντα εισιτήρια προς διάθεσιν.
Καλλιτεχνικός Κόσμος, 18-12-1943


Φωτογραφία από το βιβλίο του Κ. Κοφινιώτη
Η καρδιά της μάνας, όπως αναδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο
Πίκινος-Με μεράκι για το ρεμπέτικο τραγούδι
http://pikinos.blogspot.com/2013/12/blog-post_1.html