Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1967: Ο γάμος της Ρένας Βλαχοπούλου με τον Γιώργο Λαφαζάνη

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1967 διαβάζουμε στη στήλη του Φάνη Κλεάνθη στα Νέα:

Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ παντρεύεται απόψε: Ο γάμος της με τον αντιπρόσωπο ανταλλακτικών αυτοκινήτων κ. Γιώργο Λαφαζάνη θα γίνει στις 9 το βράδυ στη Μητρόπολη. Όμως ο μήνας του μέλιτος δεν θα υπάρξη. Η διαλεχτή πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου θα συνεχίση τις εμφανίσεις της στο θέατρο του Κήπου όπου η επιθεώρηση "Λουλουδισμένη Αθήνα" με το παραμύθι "Η Πεντάμορφη του Δάσους" θα παίζεται έως την 1η Οκτωβρίου, εφ' όσον το επιτρέπει ο καιρός. Μοναδική, λοιπόν, ελπίδα της Ρένας είναι η βροχή. Μόνο αν βρέχη συνέχεια, θα γνωρίσει μια εβδομάδα μέλιτος.
Τα Νέα, 18-9-1967


Το γαμήλιο φωτογραφικό άλμπουμ της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιώργου Λαφαζάνη όπως εκτέθηκε
στην έκθεση
Diva Rena που έστησαν στο θέατρο Badminton
η Δέσποινα Βολίδη και ο Μάκης Δελαπόρτας τον Φεβρουάριο του 2010

Αν και η Ρένα πάντα κρατούσε τις προσωπικές της στιγμές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, η απόφασή της να κάνει έναν ανοιχτό γάμο στο κέντρο της Αθήνας δείχνει νομίζω τη μεγάλη της χαρά για τον γάμο της με τον Γιώργο Λαφαζάνη και την επιθυμία της να μοιραστεί αυτή τη χαρά με πολύ κόσμο--ενώ σαφώς λιγότεροι/-ες ήταν όσοι/-ες παραβρέθηκαν στο γλέντι που ακολούθησε. Περισσότερα όμως σε... λίγες ώρες, αφού το γλέντι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και τα σχετικά ρεπορτάζ δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες την επόμενη μέρα...





Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1956: Η κίνηση των αθηναϊκών θεάτρων

Στις 17 Σεπτεμβρίου 1956 τα αθηναϊκά θέατρα, που έδωσαν μόνο βραδινές παραστάσεις, παρουσίασαν την ακόλουθη εισπρακτική κίνηση:

1) Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη: 7.661 δρχ. (παρουσίαζε τη θεατρική διασκευή του έργου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται)
2) Ακροπόλ: 6.827 δρχ. (η μοναδική συνεργασία των αδελφών Καλουτά με τις επιχειρήσεις του Βασίλη Μπουρνέλλη που παρουσίαζαν την επιθεώρηση Αστέρια της Αθήνας στην οποία εμφανίζονταν επίσης ο Ορέστης Μακρής, ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Καίτη Μπελίντα, η Σπεράντζα Βρανά, η Γεωργία Βασιλειάδου και ο Νίκος Ρίζος--μυθικός θίασος πραγματικά...)
3) Κατερίνας: 6.200 δρχ. (η κυρία Κατερίνα πρωταγωνιστούσε στο έργο Μάρτυς Κατηγορίας της Αγκάθα Κρίστι)
4) Βέμπο: 6.200 δρχ. (με την επιθεώρηση Ο ρωμιός: επικεφαλής του θιάσου η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Κυριάκος Μαυρέας, η Αλίκη Βέμπο, η Σοφία Βερώνη--που θα γιόρταζε σήμερα--και ο Τάκης Μηλιάδης)
5) Περοκέ: 5.888 δρχ. (με την επιθεώρηση Γαρύφαλλο στ' αφτί, στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Καίτη Ντιριντάουα, ο Νίκος Σταυρίδης και η Μαρίκα Νέζερ)
6) Παρκ: 4.700 δρχ. (ο θίασος του Βασίλη Λογοθετίδη παρουσίαζε την κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου Θα σε κάνω βασίλισσα)
7) Σαμαρτζή: 4.013 δρχ. (με την αστυνομική κωμωδία του Δημήτρη Γιαννουκάκη Ψηλά τα χέρια στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Μαρίκα Κρεβατά, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Γιώργος Γαβριηλίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, η Γκέλυ Μαυροπούλου και η Αγγέλικα Καπελλαρή).

Κυριάκος Μαυρέας, Αλίκη Βέμπο, Ρένα Βλαχοπούλου, Σοφία Βερώνη, Κώστας Χατζηχρήστος
στον
Ρωμιό του θεάτρου Βέμπο το καλοκαίρι του 1956
Φωτογραφία από τη σελίδα του Γιάννη Χριστόπουλου
Μουσικό Θέατρο στο Facebook

Από τον πίνακα των εισπράξεων που παρουσίασαν τα Νέα στις 18-9-1956 λείπει το Θέατρο του Εθνικού Κήπου. όπου ο θίασος του Νίκου Χατζίσκου παρουσίαζε το έργο του Δ. Γιαννουκάκη Ο Μιμίκος και η Μαίρη, το θέατρο Κοτοπούλη που παρουσίαζε την κωμωδία του Λ. Βερνέιγ Η δικηγορίνα και το θέατρο Ντο-Ρε όπου η Αττική Σκηνή του Σωκράτη Καραντινού παρουσίαζε τις Νύχτες οργής. Από όλα τα παραπάνω θέατρα μόνο το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο, το Ακροπόλ και το Βέμπο δεν άλλαξαν έργο όλο το καλοκαίρι. Δεν μπόρεσα να εντοπίσω τις κανονικές τιμές εισιτηρίων των θεάτρων παρά μόνο τις τιμές των λαϊκών απογευματινών του Σαμαρτζή που ήταν 10 δρχ. (πλατεία) και 5 δρχ. (εξώστης). Συνεπώς υποθέτω ότι η κανονική τιμή του εισιτηρίου κυμαινόταν γύρω στις 15 δρχ... 




Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1955: Στη "Χαβάη" της Θεσσαλονίκης...

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1955 διαβάζουμε στα Νέα για τη μεγάλη επιτυχία που γνωρίζει στο κοσμικό κέντρο της Θεσσαλονίκης "Χαβάη" μουσικό συγκρότημα στο οποίο συμμετέχει και η Ρένα Βλαχοπούλου:

ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΑΛΟΥΤΑ ΣΗΜΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Κατά πληροφορίες από τη Θεσσαλονίκη, σημειώνουν μεγάλη επιτυχία στο εκεί κοσμικόν κέντρον "Χαβάη" οι γνωστές βεντέττες του μουσικού θεάτρου Άννα και Μαρία Καλουτά, που εμφανίζονται μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη, την εξαιρετική τραγουδίστρια Ρένα Βλαχοπούλου και το ασύγκριτο χορευτικό ζευγάρι Λίντα Άλμα-Γιάννη Φλερύ.

Χαρακτηριστικό της επιτυχίας είναι ότι το εν λόγω κοσμικό κέντρο πραγματοποιεί κάθε βράδυ είσπραξι 120.000 δραχμών, χάρις στην παρουσία του εκλεκτού καλλιτεχνικού συγκροτήματος, το οποίο θα παραμείνη στην Θεσσαλονίκη έως την μεταπροσεχή Κυριακή. 

Τα Νέα, 16-9-1955  

Ρένα Βλαχοπούλου, Μαρία Καλουτά, Άννα Καλουτά
στο κέντρο Χαβάη της Θεσσαλονίκης, πιθανότατα το 1955
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα

Βίβα Ρένα (εκδ. Άγκυρα, 2002)


Ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις Σεπτέμβρηδες που θα περνούσε στα χρόνια του '50 η Ρένα Βλαχοπούλου στη συμπρωτεύουσα με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης που έδινε, τότε, άλλη ζωή στην πόλη, γέμιζε τους δρόμους της αλλά και τα θέατρα, τους κινηματογράφους και τα νυχτερινά της κέντρα. Οι εμφανίσεις αυτού του ξεχωριστού μουσικοθεατρικού σχήματος είχαν ξεκινήσει στις 9 Σεπτεμβρίου και ολοκληρώθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου, με το τέλος της Διεθνούς έκθεσης. Στη συνέχεια το συγκρότημα έδωσε κάποιες παραστάσεις και στη Λάρισα.

Έθνος, 17-9-1955

Τρεις σπουδαίες αρτίστες του μουσικού θεάτρου ίσως στην πιο καλή περίοδο της καριέρας τους: 
"Ήμασταν οι ωραιότερες τριφωνατζούδες" θυμόταν η Άννα Καλουτά. Πόσο θα'θελα να ήμουν θαμώνας του κοσμικού κέντρου Χαβάη, να απολαύσω την τριφωνία τους, τα ντουέτα τους, τα σόλο τους...



Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1945: Για μια τιμητική παράσταση

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1945 βλέπουμε στην εφημερίδα Βραδυνή την παρακάτω διαφημιστική καταχώριση για μια πρωινή τιμητική παράσταση που θα δινόταν την επόμενη μέρα, Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 1945 στο θέατρο Σαμαρτζή, στην οποία θα συμμετείχε και η Ρένα Βλαχοπούλου:
Βραδυνή, 16-9-1945

Έχουμε ξαναμιλήσει (και θα ξαναμιλήσουμε...) για τιμητικές παραστάσεις ηθοποιών, ειδικά ηθοποιών του ελαφρού μουσικού θεάτρου, στις οποίες έσπευδαν να συμμετάσχουν συνάδελφοί/συναδέλφισσές τους επίσης από τον χώρο του ελαφρού μουσικού θεάτρου και των οποίων τα έσοδα δίνονταν στα εκάστοτε τιμώμενα πρόσωπα. Στη συγκεκριμένη παράσταση τιμώμενες ήταν οι δυο γνωστές καρατερίστες του μουσικού θεάτρου Γεωργία Βασιλειάδου (στη δεύτερη καριέρα της πλέον, ως κωμικής ηθοποιού, προτού όμως γίνει σταρ του κινηματογράφου και πρώτο όνομα στις θεατρικές σκηνές) και η Δέσποινα Παναγιωτίδου (που διέγραψε μια ενδιαφέρουσα πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, χωρίς να γίνει ποτέ πρωταγωνίστρια).

Από πρόγραμμα της δεκαετίας του '40

Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε συνυπάρξει και με τις δυο ηθοποιούς στο θέατρο (με τη μεν Βασιλειάδου στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση στο θέατρο Μοντιάλ τον χειμώνα του ελληνοϊταλικού πολέμου, με τη δε Παναγιωτίδου έναν χρόνο πριν, το καλοκαίρι του 1944, στο θέατρο Ερμής). Η συνεργασία της με τη Γεωργία Βασιλειάδου θα συνεχιζόταν φυσικά στα χρόνια του '50, ενώ με τη Δέσποινα Παναγιωτίδου η Ρένα θα συναντιόταν κινηματογραφικά, στην πρώτη της (επί ελληνικού εδάφους) ταινία, τις Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες. Εκεί η Παναγιωτίδου υποδυόταν τη Ζαμπέτα, τη γειτόνισσα-προξενήτρα που θέλει να παντρέψει τη Ρηνούλα με τον ηλικιωμένο κόντε-Δαρίγο (αν και Βλαχοπούλου και Παναγιωτίδου δεν συνομιλούν καθόλου στην ταινία!)...

Η Δέσποινα Παναγιωτίδου στις Πρωτεουσιάνικες Περιπέτειες

Όσο για το πλήθος των ονομάτων που συμμετείχαν στην τιμητική των δυο ηθοποιών... εντυπωσιακότατο. Στέκομαι στα πολύ μεγάλα ονόματα: Άννα Καλουτά, Κυριάκος Μαυρέας, Βασίλης Αυλωνίτης, Ορέστης Μακρής, Μίμης Κοκκίνης, Μάνος Φιλιππίδης, Μαρίκα Νέζερ, Ηρώ Χαντά, Μπέμπα Δόξα, Καίτη Βερώνη, Νανά Σκιαδά, Ρένα Ντορ, Κούλα Νικολαΐδου, Κώστας Δούκας, το χορευτικό Φλερύ-Άλμα και τέσσερις μαέστροι: Ιωσήφ Ριτσιάρδης, Μιχάλης Σουγιούλ, Θεόδωρος Παπαδόπουλος και Γιάννης Σπάρτακος. Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη συνεργαστεί και με τους τέσσερις...



Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1971: Η αγάπη του κοινού

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1971 το περιοδικό Βεντέτα δημοσιεύει το παρακάτω:

Είναι ωραίο να γνωρίζη ένας καλλιτέχνης πόσο τον αγαπάει και τον ξεχωρίζει το κοινόν, το πόσο έχει ανάγκη το κοινόν από την παρουσία του. Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ χρόνια τώρα νοιώθει αυτή την ευτυχία. Ζη την αγάπη του κοινού. Κι αυτό δεν το διαπιστώνει μόνο από την προσέλευσι των θεατών στο θέατρο που παίζει ή από τα χιλιάδες εισιτήρια που κάνουν οι ταινίες της, αλλά και από τα γράμματα που λαμβάνει από τους θαυμαστάς και τις θαυμάστριές της και από τις εκδηλώσεις αυτών των ανθρώπων όταν την συναντούν.

Εκατοντάδες γράμματα έλαβε τον μήνα που πέρασε η Ρένα Βλαχοπούλου στην εταιρία "ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ", που ανήκει.

Την δημοφιλεστάτη αρτίστα βλέπετε εδώ σε μια σκηνή της ταινίας "Ζητείται επειγόντως γαμπρός" με την ΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ.

Βεντέτα, 14-9-1971   

Κοινότοπο ίσως αλλά και πόσο αληθινό...



Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1984: Η συναυλία του Γιάννη Σπάρτακου στον Λυκαβηττό

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1984 δόθηκε η δεύτερη από τις δύο συναυλίες με τις οποίες ο Γιάννης Σπάρτακος γιόρτασε στο θέατρο του Λυκαβηττού τα πενήντα χρόνια της καριέρας του. Επέλεξα να σταθώ στη δεύτερη συναυλία, επειδή αυτή μαγνητοσκοπήθηκε και προβλήθηκε αργότερα από την ΕΡΤ και κάποια αποσπάσματά της έχουμε σήμερα κυρίως από μεταγενέστερες προβολές τους σε τηλεοπτικά αφιερώματα στον Σπάρτακο στην ΕΡΤ και στον Seven-X (ένα από τα αφιερώματα του Seven-X προβάλλεται συχνά από το κανάλι της Βουλής πλέον). Γνωρίζουμε ότι η ΕΡΤ μαγνητοσκόπησε τη δεύτερη συναυλία, γιατί σε αυτήν τραγουδάει η Κλειώ Δενάρδου: όπως είχε ανακοινωθεί, η Δενάρδου τραγούδησε τη δεύτερη βραδιά τα τραγούδια που ερμήνευσε η Αλέκα Κανελλίδου την πρώτη βραδιά, στις 12 Σεπτεμβρίου. Η ΕΡΤ πρόβαλε τη συναυλία τον Οκτώβριο του 1984--όχι όμως ολόκληρη. Από τα συνολικά 32 τραγούδια που είχε ανακοινωθεί ότι θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα της βραδιάς, η ΕΡΤ πρόβαλε τα 18. Φαίνεται όμως πως το πλήρες μαγνητοσκοπημένο υλικό υπήρχε στο αρχείο του Γιάννη Σπάρτακου, καθώς σε μετέπειτα εκπομπές προβλήθηκαν στιγμιότυπα, όπως το encore στο ντουέτο Ρένας Βλαχοπούλου-Γιάννη Σπάρτακου "Το φιλί που χτες μου έδωσες στο στόμα", που δεν μετέδωσε η ΕΡΤ.


Οι δυο συναυλίες του Γιάννη Σπάρτακου δεν είχαν σαφώς την αίγλη που είχαν η επανεμφάνιση της Νάνας Μούσχουρη στο Ηρώδειο τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς και η εμφάνιση της Αγνής Μπάλτσα και του Χοσέ Καρρέρας στην Κάρμεν στο Ηρώδειο επίσης στις 12 Σεπτεμβρίου, δηλαδή τη βραδιά της πρώτης συναυλίας--τα εκτενή ρεπορτάζ για την Κάρμεν "στρίμωξαν" στις περισσότερες εφημερίδες τα ρεπορτάζ για τις βραδιές του Σπάρτακου. Ωστόσο αξίζει να δούμε τι έγραψε ο Τύπος για τις συναυλίες του Λυκαβηττού--οι περισσότερες εφημερίδες έγραψαν για την πρώτη βραδιά, που δεν μαγνητοσκοπήθηκε, οπότε μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα και από εκείνη.

Ρένα Βλαχοπούλου-Γιάννης Σπάρτακος
στις 13 Σεπτεμβρίου 1984 στον Λυκαβηττό


Και οι δυο συναυλίες ήταν sold-out, οπότε τις παρακολούθησαν συνολικά δώδεκα χιλιάδες θεατές. Η πρώτη βραδιά μάλιστα, όπως έγραψε το Έθνος (13-9-1984), ξεκίνησε "επεισοδιακά (καυγάδες, ξύλο και μια σύλληψη στην αρχή, όλα για τις θέσεις)". Συνεχίστηκε όμως πανέμορφα. Ο Αντώνης Κυριαζάνος έγραψε στα Νέα (14-9-1984): "Μόνο σαμπάνιες δεν ανοίχτηκαν προχτές το βράδυ στο Λυκαβηττό. (...) Η 16μελής ορχήστρα τζαζ, οι προσεκτικά ντυμένοι ερμηνευτές (πόσα χρόνια είχαμε να δούμε τραγουδιστές ντυμένους έτσι;), οι μελωδίες και τα τραγούδια του Σπάρτακου, δημιούργησαν τη νοσταλγική ατμόσφαιρα κοσμικού κέντρου περασμένων δεκαετιών που μόνο στον κινηματογράφο βλέπουμε πια". Λίγο πιο... προσγειωμένος ο Φ(ώτης) Α(πέργης) στην Ελευθεροτυπία (14-9-1984) σημείωσε πως αν και ο Γιάννης Σπάρτακος αναπόλησε, όπως ήταν αναμενόμενο, την παλιά καλοσυνάτη ατμόσφαιρα των κοσμικών κέντρων, "η ατμόσφαιρα που τελικά υπήρξε στο καλοκαρινό θέατρο, δεν ήταν δυνατό να είναι εκείνη, η παρελθούσα. Όχι μόνο γιατί τα χρόνια πέρασαν και πολλά άλλαξαν, μα και για λόγους πρακτικούς. Τα άβολα, παραταγμένα καθίσματα του Λυκαβηττού δεν θα μπορούσαν ν' αντικαταστήσουν εκείνα μπροστά σ' ένα τραπέζι με κεριά, ούτε η ασύνδετη, ασυντόνιστη ορχήστρα τις παλιές, ούτε οι καινούριες φωνές αυτές του παρελθόντος. Η παλιά ατόμσφαιρα είναι βέβαια οριστικά χαμένη. Υπήρξαν όμως πολλά που θα'θελαν και μπόρεσαν να τη θυμίσουν. Ήταν οι αρχοντικές κινήσεις του μαέστρου, οι αναφορές στα τραγούδια της εποχής και οι μικρές ιστορίες που αναπολήθηκαν, όλες αυτές οι λεπτομέρειες και οι κινήσεις αβροφροσύνης, ακόμη και κάποιες στιγμές απλοϊκές για τα μάτια τουλάχιστον των νεωτέρων."

Γιάννης Σπάρτακος-Ρένα Βλαχοπούλου
στο φινάλε της δεύτερης συναυλίας που δόθηκε
στις 13 Σεπτεμβρίου 1984


Γιατί υπήρξαν και οι δυο κατηγορίες θεατών στις συναυλίες. Όπως έγραψε ο Α. Κυριαζάνος στα Νέα "άνθρωποι που η πρώτη νιότη τους σημαδεύτηκε με τα τραγούδια αυτά. Ηλικιωμένα 'καθώς πρέπει' ζευγάρια--εκείνη με ψηλά τακούνια (παρά την ανηφόρα) και κλασικό μεταξωτό φορεματάκι, εκείνος με λευκό κοστούμι και μαντιλάκι--μπερδεύτηκαν αναπάντεχα με πολλούς νέους (ομοιόμορφα ντυμένοι και αυτοί)". Σε 4.000 υπολόγιζε τους νέους κάθε βραδιάς ο Αλέκος Σακελλάριος (Ελεύθερος Τύπος, 15-9-1984), αλλά αυτό ήταν μάλλον μια από τις γνωστές, αγαπημένες υπερβολές του. Ο ίδιος αποδείχτηκε ιδανικός παρουσιαστής και τις δυο βραδιές. Έγραψε η Σίσσυ Καπλάνη στη Μεσημβρινή (14-9-1984): "πάντα ετοιμόλογος, ακόμη και στις στιγμές που τον προκαλούσε το κοινό, με το κέφι που τον διακρίνει και την ευφυία να καλύπτει πολύ χαριτωμένα ακόμη και τα λάθη του στην παρουσίαση του προγράμματος". Ο Χρήστος Σιάφκος στο Έθνος (13-9-1984) έδωσε παραδείγματα και του χιούμορ του Σακελλάριου και της πρόκλησης του κοινού: "'Η Αθήνα γιορτάζει τα 150 χρόνια της. Ο Σπάρτακος τα 50 του. Θέλει άλλα 100 για να γίνουν συνομήλικοι. Ο Σπάρτακος, ο Λιδωρίκης (ήταν κι αυτός παρών) κι εγώ ξεπερνάμε σε χρόνια την Αθήνα.' (...) Ήρθε η στιγμή που ο Σακελλάριος είπε 'Μια φορά στον πόλεμο...' και από τις κερκίδες του φώναξαν 'Σε ποιον πόλεμο;' 'Του ΄40' απάντησε, 'Εγώ πήγα, εσύ;'."

Γιάννης Σπάρτακος-Άντζελα Ζήλεια
Φωτογραφία από το βιβλίο 
Γιάννης Σπάρτακος-Χρυσές Μουσικές Σελίδες
(εκδ. Αφουξενίδης)


Η συναυλία άνοιξε με μια ορχηστρική εκτέλεση του "Θα σε πάρω να φύγουμε". Την πρώτη βραδιά εμφανίστηκαν κατά σειρά η Μπέσσυ Αργυράκη (που θύμισε το ξεχασμένο ταγκό του Σπάρτακου "Τι κι αν κλαις κι αν πονάς" που είχε τραγούδησει στον Μεσοπόλεμο περίφημα η Δανάη Στρατηγοπούλου με τον Γ. Τζουανάκο στη δεύτερη φωνή), η νέα ανακάλυψη του Σπάρτακου Γιώργος Σωτηρόπουλος, η Άντζελα Ζήλεια (τραγούδησε μεταξύ άλλων "Είσαι ο κλέφτης της καρδιάς μου" και "Αν είχατε τα μάτια τα δικά μου"), ο Δάκης ("Πιτσιρίκα"), ο Γιάννης Βογιατζής ("Εσένα", "Μου είπες κι άλλο ψέμα"), η Αλέκα Κανελλίδου ("Αγάπη μου, πού να'σαι", "Ο μικρός βασιλιάς") και η Ρένα Βλαχοπούλου. 

Γιάννης Σπάρτακος-Κλειώ Δενάρδου στη συναυλία
της 13ης Σεπτεμβρίου 1984
Φωτογραφία από το βιβλίο 
Γιάννης Σπάρτακος-Χρυσές Μουσικές Σελίδες
(εκδ. Αφουξενίδης)


Η Κλειώ Δενάρδου δίπλα στη σκηνή παρακολουθούσε την πορεία της συναυλίας για να είναι έτοιμη για τη δική της εμφάνιση τη δεύτερη βραδιά. Σε κάθε τραγουδίστρια προσφερόταν μια ανθοδέσμη λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, ενώ ο Σακελλάριος και ο Σπάρτακος είχαν πάντα κολακευτικά λόγια να πουν για όλες/-ους τις/τους ερμηνεύτριες/-τές. 

Γιάννης Σπάρτακος-Δάκης
Φωτογραφία από το βιβλίο

Γιάννης Σπάρτακος-Χρυσές Μουσικές Σελίδες
(εκδ. Αφουξενίδης)


Η Ρένα Βλαχοπούλου τραγούδησε στην πρώτη της εμφάνιση τα τραγούδια "Τι κρίμα, αγάπη μου", "Όταν σκοτεινιάζει", "Το φιλί που χτες μου έδωσες στο στόμα" (ντουέτο με τον Γιάννη Σπάρτακο) και "Τα μάτια σου τα γαλανά". Στη δεύτερη εμφάνισή της, με άλλη τουαλέτα, τραγούδησε το "Νάνι-νάνι" μαζί με το "Μπουμπούκι" (οι παλιές ιταλικές επιτυχίες που ενορχήστρωσε ο Σπάρτακος στην Κατοχή και ξεκίνησαν τη μόδα της τζαζ...), το "Σ' ένα ουίσκι" και (πάλι ντουέτο με τον Γιάννη Σπάρτακο) το "Θα σε πάρω να φύγουμε" με το οποίο έκλεισαν και οι δύο συναυλίες. Την πρώτη βραδιά, όπως έγραψε ο Χ. Σιάφκος στο Έθνος, είπε στο κοινό "Παιδιά, νιώθω σαν να είμαι στα ταλέντα. Πολύ συγκινητική βραδιά. Κοιτάξτε φουστάνι, σκίζω". Τη δεύτερη βραδιά είπε αυτά: 


Αξίζει τον κόπο να δούμε τι γράφτηκε για την παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου στην πρώτη συναυλία:

Ο Αλέκος Σακελλάριος "τόλμησε" να παρουσιάσει και τη Ρένα Βλαχοπούλου, μα εδώ τα πράγματα ήταν αλλιώτικα. Η κυρία του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης ξέρει μόνη της να κάνει κέφι, ξέρει να κερδίζει τον κόσμο. Απέπεμψε λοιπόν κάθε άλλον απ' το χώρο της, τη σκηνή, και τα'βγαλε πέρα τόσο καλά--όπως πάντα--μόνη της. Εν μέσω πρόζας και τραγουδιών συμπλήρωσε και κορύφωσε το κέφι της βραδιάς, με τη δική της άνεση και το δικό της ταπεραμέντο. Φυσικά καταχειροκροτήθηκε και με τη δική της παρουσία τελείωσε η βραδιά. 
Σ. Καπλάνη, Μεσημβρινή, 14-9-1984


Αυτή [η] μπριόζα γυναίκα, που μπορούσε να κάνει το θέατρο ό,τι ήθελε. Να το κινεί και να το συγκινεί, χωρίς καμμιά προσπάθεια και επιτήδευση, τόσο με τα λόγια της όσο και με τα παιγνίδια της φωνής της, τα ντουέτα της με τον συνθέτη που κάθονταν στο πιάνο".

Φ(ώτης) Α(πέργης), Ελευθεροτυπία, 14-9-1984 


Ιδιαίτερα λαμπρή υπήρξε η παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου στην προχτεσινή συναυλία. Με κέφι και μπρίο, με άνεση και τον αέρα μεγάλης τραγουδίστριας, ερμήνευσε μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του Σπάρτακου κερδίζοντας το κοινό που στο τέλος δεν την άφηνε να φύγει.

Αντ. Κυραζάνος, Τα Νέα, 14-9-1984 

Ο Πέτρος Κωλέτης συνοδεύει τη Ρένα Βλαχοπούλου
από τα καμαρίνια στη σκηνή του θεάτρου του Λυκαβηττού.
Ο Κωλέτης ήταν στενός φίλος της Ρένας και του Αλέκου Σακελλάριου
Φωτογραφία από το αρχείο του Π. Κωλέτη
 


Ανάμεσα στο κοινό της πρώτης βραδιάς, εκτός από τον Αλέκο Λιδωρίκη και τη γυναίκα του, βρίσκονταν ακόμα ο Δημήτρης Μυράτ και η Βούλα Ζουμπουλάκη, και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης. Η γυναίκα του Γιάννη Σπάρτακου, Ντόρα, από την τρίτη σειρά των καθισμάτων, δεν έκρυβε το καμάρι, τον ενθουσιασμό και τη συγκίνησή της, ειδικά όταν ο Σπάρτακος τής τραγούδησε το κομμάτι "Θεοδώρα" που έγραψε για εκείνην. Όπως προέβλεψε η Σ. Καπλάνη στη Μεσημβρινή, ο ίδιος ο συνθέτης θυμόταν ώς το τέλος της ζωής του με τις καλύτερες αναμνήσεις τις δυο αυτές συναυλίες, όλες και όλους όσες/-οι τον τίμησαν με την παρουσία τους και ειδικά τη "μοναδική ερμηνεύτρια των τραγουδιών μου", όπως συνήθιζε να αποκαλεί τη Ρένα Βλαχοπούλου. 

Και για το τέλος ο λόγος και πάλι στον Φ(ώτη) Α(πέργη):

Έτσι, που το παρατεταμένο χειροκρότημα μετά την εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου και αυτό του τέλους της συναυλίας, εκ μέρους ενός κοινού που πολυπληθέστερο δεν είδε φέτος ο Λυκαβηττός. το χειροκρότημα αυτού του μεγάλου στην ηλικία κοινού--που καθόλου δεν του έλειπαν και οι νέοι--έδινε την εντύπωση πως δεν αφορούσε τόσο τις ερμηνείες των τραγουδιών ή την ίδια τη συναυλία. Αλλ' αυτούς τους ανθρώπους που του κράτησαν καλή παρέα όλ' αυτά τα χρόνια.

Μπορεί κάλλιστα να ήταν για όλα τα παραπάνω...

Η Νινή Ζαχά, η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Πέτρος Κωλέτης
μετά το τέλος της συναυλίας
Φωτογραφία από το αρχείο του Πέτρου Κωλέτη



Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1950: Στο Akron, Ohio

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1950 η εφημερίδα Akron Beacon Journal διαφήμισε το πρόγραμμα που θα παρουσίαζε εκείνο το φθινόπωρο το ξενοδοχείο Mayflower του Akron, στην πολιτεία του Ohio. Σταθερή παρουσία στο πρόγραμμα του ξενοδοχείου η ορχήστρα του Bill McCune, ενώ καινούρια ατραξιόν θα ήταν το ντουέτο Rena and Spartacos από την Ευρώπη... Δύο παραστάσεις κάθε βράδυ και τα Σάββατα και μεσημεριανή!

Akron Beacon Journal, 12-9-1950

Το Akron ήταν ένας από τους πολλούς σταθμούς της περιοδείας της Ρένας Βλαχοπούλου και του Γιάννη Σπάρτακου σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, η οποία ξεκίνησε αφού ναυάγησαν τα σχέδια μιας μεγάλης παράστασης στο Broadway που έκανε για κείνους ο ατζέντης Lew Leslie χωρίς να λογαριάζει τον... ξενοδόχο, δηλαδή τους παραγωγούς που έλπιζε ότι θα πείσει να χρηματοδοτήσουν την παράσταση, κάτι που δυστυχώς δεν συνέβη. Από την περίοδο των εμφανίσεών της Ρένας και του Σπάρτακου στο Mayflower Hotel του Akron έχει διασωθεί η παρακάτω φωτογραφία που λανθασμένα έγραψα παλιότερα ότι τραβήχτηκε μπροστά στο Mayflower Hotel της Νέας Υόρκης. 

Γιάννης Σπάρτακος-Ρένα Βλαχοπούλου
μπροστά στο Mayflower Hotel
του Akron, Ohio το φθινόπωρο του 1950
Φωτογραφία από το βιβλίο
Βίβα Ρένα 
του Μ. Δελαπόρτα, εκδ. Άγκυρα, 2002


Ευχαριστώ τον φίλο του blog Γιάννη Δαρόπουλο που εντόπισε το απόκομμα του Akron Beacon Journal, καθώς και διάφορα άλλα τεκμήρια από τα χρόνια εκείνα, και γενναιόδωρα μου τα έστειλε...