Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1994: Συνέντευξη

Στις 22 Ιανουαρίου 1994 η εφημερίδα Μεσημβρινή δημοσίευσε μια συνέντευξη της Ρένας Βλαχοπούλου.


Ο έρωτάς μου, η κωμωδία
Συμπληρώνει 42 χρόνια στο "σανίδι" η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ,
αντλώντας πάντοτε από την έμφυτη σ' αυτήν "χαρά ζωής".

Συνέντευξη στην ΛΙΑΝΑ ΠΑΡΑΣΚΑΚΗ
Δεν αισθάνεται ποτέ κουρασμένη, δεν έχει μετανιώσει για τίποτα, έχει πλέον αποβάλει οτιδήποτε δυσάρεστο από τη ζωή της. Η Ρένα Βλαχοπούλου αγαπήθηκε και αγαπιέται πάντα από το ευρύ κοινό, είτε μέσα από τις παλιές ταινίες που δείχνει η τηλεόραση είτε μέσα από το θέατρο, το οποίο δεν λέει να την εγκαταλείψει. Για τους νεότερους είναι ένας "μύθος" αν και η ίδια ουδέποτε αποδέχτηκε τον τίτλο της "σταρ" και ουδέποτε συμπεριφέρθηκε ως ντίβα. Σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια συνεχούς παρουσίας συμπληρώνει η Ρένα Βλαχοπούλου στο θεατρικό σανίδι
Τα τελευταία χρόνια, και πάντα τη χειμερινή περίοδο, αφού τα καλοκαίρια της τα περνάει στην ιδιαίτερη πατρίδα της, την Κέρκυρα, έδειξε προτίμηση στις επιθεωρήσεις. Φέτος όμως επανήλθε αιφνιδίως στην πρόζα, ανεβάζοντας πρόσφατα στο θέατρο "Μπροντγουαίη", την κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά "Η χαρτοπαίχτρα".
Τη "Χαρτοπαίχτρα" τη θεωρεί αγαπητό της έργο αλλά και κλασικό, και διευκρινίζει ότι στην απόφασή της να το ανεβάσει σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι συμπρωταγωνιστές της, που είναι "νέοι και ωραίοι" (Έλντα Πανοπούλου, Βερόνικα Αργέντζη). 
Αναπόφευκτα τη ρωτάς πώς αισθάνεται ύστερα από τόσα χρόνια στο θεατρικό σανίδι. "Πάρα πολύ ωραία!" αναφωνεί. "Το θέατρο έχει αίγλη! Μόλις βγαίνεις στη σκηνή, μπαίνεις σε ένα καινούριο κόσμο. Βλέπεις την αγάπη του κόσμου". Η ίδια δεν δέχεται ότι "επέστρεψε στην πρόζα". "Και τα νούμερα της επιθεώρησης πρόζα είναι! Η κωμωδία είναι στο αίμα μου. Γι' αυτό και είναι εύκολο είδος για μένα. Αντίθετα δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω την Εκάβη. Ξέρω ότι δεν έχω τέτοιες δυνάμεις", λέει.
Το χιούμορ που αναπηδάει μέσα από κάθε ατάκα που είπε στο θέατρο ή τον κινηματογράφο δεν ήταν παρά μεταφορά του τρόπου ζωής της. Δεν θυμάται ή δεν θέλει να θυμάται τίποτα στενάχωρο από την πορεία της. "Τις δυστυχίες τις περιόρισα. Δεν είχα άγχος γιατί όλα είναι μέσα στη ζωή. Θεωρώ ότι η καριέρα μου κύλησε πολύ ωραία, χωρίς προβλήματα και πάντα με επιτυχίες".
Η έντονη προσωπικότητά της, το κέφι, το μπρίο, "πράγματα έμφυτα", λέει, όπως κι η ερμηνευτική της άνεση, πρόσφεραν γέλιο και ξεκούραση στο κοινό, αλλά και εκείνη δεν βγήκε χαμένη. "Η δουλειά μού πρόσφερε πολλά. Πρώτα απ' όλα χαρά, αλλά και οικονομική άνεση. Πάντα ήμουν οικονόμα, μάζεψα λεφτά και τώρα τα χαίρομαι".
Πώς αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να αποσυρθεί κάποτε; "Αυτό είναι μοιραίο και πάντα υπάρχει αυτή η περίπτωση στη ζωή του καλλιτέχνη. Όταν όμως έρθει αυτή η στιγμή, δεν ξέρω πώς θα νιώσω". Προς το παρόν συνεχίζει ακάθεκτη, υπηρετώντας με σεβασμό "τον μεγάλο της έρωτα", την κωμωδία, μέσα από την οποία δεν ξεχωρίζει κανένα έργο ή ρόλο. Γιατί η κωμωδία είναι μία και μοναδική για τη Ρένα Βλαχοπούλου, είτε στην επιθεώρηση είτε στην πρόζα είτε στον κινηματογράφο. "Ενιαία" όπως η ζωή.
Μεσημβρινή, 22-1-1994

Άλλη μια απόδειξη ότι η Ρένα δεν είχε αποφασίσει ότι η Χαρτοπαίχτρα, της σεζόν 1993-94 σε παραγωγή του Βασίλη Πλατάκη, θα ήταν ο τελευταίος της ρόλος (παρόλο που γράφτηκε σε κάποια έντυπα τότε). Όσο για το ότι συμπλήρωσε 42 χρόνια στη σκηνή, το πώς ακριβώς μετρούσε τα χρόνια που ήταν στη δουλειά ποτέ δεν αποσαφηνίστηκε, αφού άλλωστε έδινε κάθε φορά και διαφορετική απάντηση... Το 1994 πάντως συμπλήρωνε 54 χρόνια στη σκηνή και 40 χρόνια ως ηθοποιός...




Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1982: Δεν θέλω ου!

Στις 21 Ιανουαρίου 1982 η Καθημερινή δημοσίευσε την κριτική του Στάθη Δρομάζου για την επιθεώρηση Δεν θέλω ου! στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ρένα Βλαχοπούλου. 

Δεν θέλω ούουου
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΡΕΞ"
Κείμενα Κ. Νικολαΐδη--Γ. Καλαμίτση. Μουσική [Σάκη] Τσιλίκη. Σκηνικά Μάριου Αγγελόπουλου. Κοστούμια: Γιώργου Βούρου.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΤΑΘΗΣ ΙΩ. ΔΡΟΜΑΖΟΣ
Εδώ, βέβαια, οι συγγραφείς μας υπόσχονται "ΣατΥρική και φαντασμαγορική Επιθεώρηση". Και φαντασμαγορική μεν είναι. ΣατΥρική όμως όχι. Και δεν μπορεί παρά να είναι φαντασμαγορική με τα εντυπωσιακά μπαλλέτα, τα κοστούμια τους, τους σολίστες τους, τους φωτισμούς τους. ΣατΥρική, όμως, δεν μπορεί να είναι, γιατί δεν αφορά ούτε τους ΣάτΥρους, ούτεο το σατΥρικό δράμα, ούτε έχει σχέση με την ποίηση των ΣατΥρων, ούτε παρσουιάζουν ΣάτΥρους αλογοπόδαρους ή τραγοπόδαρους. Τουλάχιστο, ας έκαναν σατΙρική Επιθεώρηση. Ελπίζω να συνεννοηθήκαμε, και αφήνουμε για άλλη φορά την ετυμολογία. Υποτίθεται γνωστή.
Κι εδώ, αν δεν ήταν τα νούμερα του Γ. Κωνσταντίνου και της Ρένας Βλαχοπούλου, θα νομίζαμε ότι βρισκόμαστε σε εκλογικό κέντρο, όπου... γιορτάζονται μάλλον τα... επινίκεια του ΠΑΣΟΚ, παρά σε επιθεώρηση! Ευτυχώς που οι δύο αυτοί ταλαντούχοι θεατρίνοι μας διέψευσαν, και με το παίξιμό τους και με τα κείμενά τους.
Από το πρώτο νούμερο, "Η ιστορία της Ούουου!", μια κακόγουστη τραβεστί εμφάνιση του Ντάνου Λυγίζου φάνηκε πως οι συγγραφείς δεν είχαν αντιληφθεί ότι είχαν γίνει οι... εκλογές! Και, πώς να το κάνουμε, άμα γίνονται οι εκλογές, τα βέλη στρέφονται προς την εξουσία...
Ευτυχώς, ήρθε ο Γ. Κωνσταντίνου, μ' ένα κείμενο πολιτικής σάτιρας, που χτύπαγε μια στο καρφί και μια στο πέταλο, με σατιρική διάθεση και χιούμορ. Ευφυέστατο λογογράφημα, που διαβάζεται με στιγμιαία συγκοπή των λέξεων, ώστε να δημιουργηθούν διασκεδαστικά κακέμφατα ή αλμυρά--αλμυρότατα--αστεία. Κι ο Γ. Κωνσταντίνου άμεσος, εύστροφος, σε αποζημιώνει. 
Ο Ν. Ρίζος μάλλον χαντακώθηκε σ' ένα νούμερο τόσο ξεπερασμένο και με τόση κοινοτοπία. 
"Η αλλαγή της Ρένας" υπήρξε ΓΝΗΣΙΟ επιθεωρησιακό νούμερο σατιρικό, πολιτκό-εκλογικό, που ξέρει να χτυπάει προς όποια κατεύθυνση υπάρχουν κενά--αυτό που λέμε ότι η σάτιρα δεν χαρίζεται. Με μια Ρένα Βλαχοπούλου... ακαταπόνητη σε... αλλαγές, τύπος Ρωμηού, που το κεφάλι του πάει πέρα-δώθε από την αλλοτριωτική εισβολή των εκλογικών συνθημάτων.
Για τα άλλα, ας μη μιλήσουμε. Η εκλογικές παραγγελιές του Β' μέρους έδωσαν μια ωραία ηθογραφική παρωδία της κομπανίας (Νίκος Ρίζος), αλλά το... πολιτικό περιεχόμενο τόσο αφελές, μέχρι υποτιμήσεως της νοημοσύνης του κοινού.
Ευφρόσυνη ανάπαυλα τα μπαλλέτα (έχουμε "πήξει", βέβαια, στο "ξενικό" και δεν ξέρω πώς μπορεί να μπολιαστεί το ελληνικό αυτό είδος με "ελληνική" χορογραφία), θαυμάσιοι στο είδος τους ο Φώτης Μεταξόπουλος και η Ντέμπορα Μπράουν!
Με το καλό και πάλι ο σκηνογράφος μας στην Επιθεώρηση.
Κάτι γινότανε με τη μουσική, έψαχνε, βέβαια, τ' αυτί μας για καμιά φωνή ηθοποιού, γιατί κάτι με τα μικρόφωνα, κάτι με τα πλαίυ-μπακ, χορταίναμε φωνή-κονσέρβα. Κι αν ο ηθοποιός αλλοτριώσει στο μηχάνημα το θείο αυτό δώρο, για το οποίο και με το οποίο μπορεί να υπάρχει ως ηθοποιός, τι απομένει από τον ηθοποιό;...
Καθημερινή, 21-1-1982

Το θιασαρχικό σχήμα του Δεν θέλω ου!
Ντάνος Λυγίζος, Έλσα Ρίζου, Φώτης Μεταξόπουλος,
Γιώργος Κωνσταντίνου, Ρένα Βλαχοπούλου, Νίκος Ρίζος

Βέβαια, ως Rena Fan χαίρομαι που τα τραγούδια δεν εκτελούνταν ζωντανά (τουλάχιστον της Ρένας--είναι περίεργο το ότι υπήρχε τετραμελής ορχήστρα πάνω στη σκηνή του Ρεξ...), γιατί έτσι έχουμε τη φωνή της Ρένας Βλαχοπούλου στο "Θαύμα" με το οποίο έκλεινε το νούμερο "Η αλλαγή της Ρένας". Αλλά ας επαναλάβουμε λίγα πράγματα για ολόκληρο το νούμερο (τα είχα πρωτογράψει πριν εννιά χρόνια και μια επανάληψη επιβάλλεται...). Η εφήμερη φύση του θεάτρου, και ιδιαίτερα της επιθεώρησης, έχει καταδικάσει τα περισσότερα επιθεωρησιακά κείμενα στην αφάνεια. Ωστόσο ο αξέχαστος Μιχάλης Δεσύλλας, ο γλυκύτατος ηθοποιός--και φίλος μου--(που συμμετείχε στην παράσταση) μου είχε παραχωρήσει ευγενικά από το αρχείο του μια ερασιτεχνική ηχογράφηση του νούμερου "Η αλλαγή της Ρένας", δίνοντάς μου τη σπάνια πια ευκαιρία να χαρώ (έστω και μόνο ως ακροατής) τη Ρένα στην πλήρη της ακμή, σε ένα ολόκληρο νούμερο...

Ρένα Βλαχοπούλου και Μιχάλης Δεσύλλας
Από το αρχείο του Μιχάλη Δεσύλλα


Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό αυτό το νούμερο, όχι μόνο γιατί μας δίνει πολλά στοιχεία για τα τεκταινόμενα της εποχής εκείνης, την παρουσία της Ρένας πάνω στη σκηνή και τη σχέση της με το κοινό, αλλά επιπλέον γιατί αποδεικνύει το σπάνιο χάρισμά της να αυτοσατιρίζεται και να αυτοσαρκάζεται. Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους συγγραφείς όσο ο Δρομάζος για τον μη-αντιπολιτευτικό χαρακτήρα των κειμένων τους. Μια μετεκλογική επιθεώρηση που έρχεται "αντιμέτωπη" με μια τόσο θριαμβευτική νίκη όπως εκείνη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 1981 έχει μάλλον δεμένα τα χέρια της σε ό,τι αφορά τη σάτιρα της νέας κυβέρνησης (που άλλωστε δεν έχει δώσει ακόμα δείγματα κυβερνητικής "γραφής"). Ωστόσο για την έναρξη και την αποθέωση του Δεν θέλω ου ο Δρομάζος έχει δίκιο: οι στίχοι τους μοιάζουν με επινίκιο ύμνο του ΠΑΣΟΚ, καθώς αναφέρονται στο ξεκίνημα που επέλεξε ο λαός και προτρέπουν τον κόσμο να αγκαλιάσει την αλλαγή, γιατί "άμα μονιάσουμε, κάτι θα βγει" (εντάξει, σ' αυτό δεν είχαν άδικο οι συγγραφείς...). Ωστόσο αυτοί οι τόσο φιλο-ΠΑΣΟΚικοί στίχοι με κάνουν να απορώ με τι διάθεση τους τραγουδούσε η Ρένα Βλαχοπούλου (έστω κι αν στο πλέι μπακ ακούγονται μόνο φωνές χορωδών), αφού ήταν πάντα φίλα προσκείμενη στη δεξιά παράταξη και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Επιστράτευσε λοιπόν τον αυτοσαρκασμό και την αυτοαναφορικότητα (προφανώς με τη βοήθεια των συγγραφέων) για να διασκεδάσει το κοινό της και πιθανώς και να... εκτονωθεί!
 
Από το αρχείο του Μάκη Σουρμπή

Στο νούμερο "Η αλλαγή της Ρένας" (σκετς θα το αποκαλούσαμε με την ορολογία της παλιάς επιθεώρησης) η Ρένα υποδύεται την υποψήφια βουλευτίνα Ρένα Κικιρίκου. Στην αρχή του νούμερου ακούγονται οι ηχογραφημένες επευφημίες μιας προεκλογικής της συγκέντρωσης που ενώνονται με το θερμότατο χειροκρότημα του κοινού του Ρεξ, μόλις η Ρένα εμφανίζεται στη σκηνή. Μια κοπέλα (σε ρόλο κομμέρ) την πλησιάζει και της κάνει ορισμένες ερωτήσεις για να πάρουμε το background της υπόθεσης. Η Ρένα κατεβαίνει ως ανεξάρτητη υποψήφια στις εκλογές, "ακομμάτιστη και αχρωμάτιστη... προς τα δεξιά", διότι είχε μια υποχρέωση προς τον Καραμανλή που της ζήτησε να συνεργαστεί με το κόμμα του: Του απάντησε όμως ότι κατεβαίνει αχρωμάτιστη: "Και όταν λέμε αχρωμάτιστη, είναι θέμα τιμής! Και όταν λέμε, κύριε Κώστα, είναι θέμα τιμής... όποιος δώσει τα πιο πολλά!" Η υποψήφια δηλώνει πολύ κουρασμένη και πηγαίνει στο σπίτι της για να ξεκουραστεί και να μάθει τα αποτελέσματα.

Από το αρχείο του Μάκη Σουρμπή.
Η φωτογραφία που επέλεξε η Ρένα για το πρόγραμμα
ήταν από τις πρόβες της
Λυσιστράτης '79.
Συνήθιζε να επιλέγει παλιότερες φωτογραφίες για τα προγράμματα...


Όταν φτάνει κατάκοπη στο σπίτι της, συναντά τον γιο της (Γιώργος Βασιλείου, πολύ πριν τα σίριαλ του Νίκου Φώσκολου και τη δική του βουλευτική σταδιοδρομία) που της παραπονιέται γιατί τους έχει αφήσει νηστικούς: "Βρε γιατί αγωνίζεται η μάνα σου; Για να 'χουνε να τρώνε και τα δισέγγονά σου..." Ανακαλύπτει όμως ότι ο γιος της, που φυσικά πίστευε ότι θα την ψηφίσει, έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ! Ενώ προσπαθεί να συνέλθει από την προδοσία του, εμφανίζεται η κόρη της η Μαίρη (Στάμυ Κακαρά): "Γιατί τη σταυρώνεις τη μάνα μας;" "Μακάρι να με σταύρωνε ο παλιάνθρωπος!", αναφωνεί η Ρένα. Η Μαίρη ακούγεται αγανακτισμένη: "Μας πούλησες; Πήγες και ψήφισες ΠΑΣΟΚ και δεν ψήφισες εμάς;... Ποιος θα κοιτάξει τα δικά μας τα συμφέροντα;" Η Ρένα ενθουσιάζεται: "Η μανούλα σας θα τα κοιτάξει!" Για να λάβει την απάντηση της Μαίρης; "Ποια μανούλα μας, ρε μάνα;... Ένα είναι το κόμμα του εργάτη και του φοιτητή..." Δεύτερο σοκ για τη Ρένα: "ΚΚΕ είσαι;" "Αμ, τι νόμιζες;", απαντά η Μαίρη. Και η Ρένα θυμώνει: "Ε, βγάλ' το παντελόνι που έχει εφτά χιλιάδες!"

Όλος ο θίασος στις πρόβες του Δεν θέλω ου!
Φωτογραφία από το αρχείο του Μιχάλη Δεσύλλα

Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Θόδωρος, ο σύζυγος της Ρένας (Ντάνος Λυγίζος). Όταν η Ρένα τού ανακοινώνει τις προτιμήσεις των παιδιών τους, κι εκείνος αγανακτεί: "Κι εγώ προοδευτικός άνθρωπός είμαι, αλλά ψήφισα μια πρόοδο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας!" "Θόδωρέ μου... εμένα ψήφισες, τη γυναίκα σου, ε;" "Τρελάθηκες", της λέει; "Μία ψήφο είχα να ρίξω. Να τη ρίξω σε σένα να πάει χαμένη; Την έριξα στο ΚΟΔΗΣΟ να πιάσει τόπο!" Πλήρως απογοητευμένη από την οικογένειά της, η Ρένα στήνεται στην τηλεόραση για να μάθει τα εκλογικά αποτελέσματα: η οικογένεια διακόπτει κάθε τόσο τον παρουσιαστή (τον υποδύεται ο Μιχάλης Δεσύλλας) που απειλεί να σταματήσει τη μετάδοση.

Η Ρένα Κικιρίκου ακούει με αγωνία τα αποτελέσματα των εκλογών
που διαβάζει ο Μιχάλης Δεσύλλας στο νούμερο "Η αλλαγή της Ρένας".
Διακρίνεται ο Σάκης Τσιλίκης και ένας ακόμα μουσικός της 4μελούς ορχήστρας
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα
Βίβα Ρένα (εκδ. Άγκυρα, 2002) 

Αρχικά η Ρένα ερμηνεύει με λάθος τρόπο τα αποτελέσματα νομίζοντας ότι έχει νικήσει ("Πάω να πάρω το υπουργείο γιατί θα τ' αρπάξουν οι συγγενείς και φίλοι!"), ωστόσο σύντομα προσγειώνεται ανώμαλα: το ΠΑΣΟΚ έχει νικήσει πανηγυρικά. Η Ρένα φαντάζεται διάφορα σενάρια πολέμου και καταστροφής, αλλά ο γιος της τής ζητά να σταματήσει να κινδυνολογεί: "Ο Αντρίκος θα πάρει από αυτούς που έχουνε και θα τα δώσει σε αυτούς που δεν έχουνε". Κι η Ρένα τρομοκρατείται: "Θόδωρε, το σπίτι μας!" Σε αυτό το σημείο τραγουδάει μια παρωδία της "Δραπετσώνας" αναφερόμενη στα πολυτελή σπίτια των πολιτικών (κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ...) στην Πολιτεία και το Καστρί. Όταν ο Θόδωρος τής θυμίζει ότι μένουν με ενοίκιο η Ρένα γλυκαίνεται: "Δηλαδή θα πάρει το σπίτι από τον ιδιοκτήτη και θα το δώσει σε μας; Ε, τη θέλουμε αυτή την Αλλαγή!..." Η οικογένειά της την πείθει πως τώρα που νίκησε η Αλλαγή πρέπει να αλλάξει κι εκείνη και η Ρένα τραγουδά το τραγούδι "Η αλλαγή της Ρένας" (έχει συμπεριληφθεί στον δίσκο του Σάκη Τσιλίκη 20 χρόνια θέατρο)--βγάζοντας, από ό,τι μπορώ να καταλάβω από τους στίχους του τραγουδιού, κάποια από τα ρούχα της αποκαλύπτοντας τα υπέροχα πόδια της. 

Ο χορογράφος-σκηνοθέτης Φ. Μεταξόπουλος, ο ενδυματολόγος Γ. Βούρος
και ο σκηνογράφος Μάριος Αγγελόπουλος. Πολύ ενδιαφέρον
το κείμενο που έγραψε για το πρόγραμμα


Μετά το τραγούδι περνούμε στο τελευταίο (και λιγότερο δυνατό) κομμάτι του νούμερου, στο οποίο η Ρένα φαντάζεται μια εναλλακτική, κωμική αλλαγή: θα ανάγκαζε τους δημοφιλείς τραγουδιστές να αλλάξουν επάγγελμα και θα τραγουδούσε πλέον εκείνη ως βραδύγλωσση--και τραγουδά μια όχι και τόσο politically correct αλλά πάντως κωμική εκδοχή τού "Όσο έχω φωνή" (της Άννας Βίσση, βεβαίως, και του Φίλιππου Νικολάου). Φτάνοντας στο τέλος του νούμερου, η Ρένα απευθύνεται στο πορτρέτο του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έχει κρεμασμένο πάνω από την τηλεόρασή της: "Κωστάκη, την ψυλλιάστηκες τη δουλειά, ε;... Πήρες δρόμος πρώτος!... Ποιος θα μας σώσει άραγε;" για να πάρει την απάντηση: "Η Αλλαγή, Ρένα μου, από ό,τι είδα μόνο η Αλλαγή θα σας σώσει!" Ένα ακόμα σοκ για τη Ρένα που άναυδη ακούει τον Καραμανλή να της λέει ότι άφησε τον Γεώργιο Ράλλη στην προεδρεία της Ν.Δ. για να αγανακτήσει ο κόσμος και να εκλέξει τον Αντρέα...


Τότε, η Ρένα απευθύνεται στο κοινό: "Η αλλαγή δεν είναι άσχημο πράγμα... αλλά να είναι αλλαγή σωστή, χωρίς ρουσφέτια και κλεψιές... μια τίμια και σωστή αλλαγή ποιος από μας δεν τη θέλει;" Και το νούμερο ολοκληρώνεται με το πολύ όμορφο τραγούδι, "Το θαύμα" που μιλάει για μια "αλλαγή" διαφορετική--βέβαια, η λέξη δεν είναι πλέον τόσο φορτισμένη όσο τότε και η χρήση της στο τραγούδι δεν έχει για τους ακροατές/τις ακροάτριες σήμερα τη σημασία που είχε το 1981-82. Οι στίχοι του τραγουδιού όμως, έστω και ελαφρώς μελοδραματικοί, παραμένουν δυστυχώς επίκαιροι--και, κακά τα ψέματα, θα είναι επίκαιροι πάντοτε, αφού η ουτοπία που περιγράφουν δια στόματος Ρένας Βλαχοπούλου ο Κώστας Νικολαΐδης και ο Γιάννης Καλαμίτσης με τη γλυκιά μουσική του Σάκη Τσιλίκη είναι καταδικασμένη να παραμείνει ουτοπία... Το τραγούδι αυτό εντάχθηκε ευτυχώς στον δίσκο του Σάκη Τσιλίκη 20 χρόνια θέατρο που κυκλοφόρησε το 1994. Για κάποιον λόγο όμως στον δίσκο δεν υπάρχει το φινάλε του. Χρησιμοποίησα λοιπόν το φινάλε από την ερασιτεχνική ηχογράφηση του Μιχάλη Δεσύλλα, κρατώντας και το χειροκρότημα που χάριζε το κοινό του Ρεξ στη Ρένα. Απολαύστε την.



Πέρα από τη δραματουργική λύση (πόσο σοβαρά μιλάω για το θέμα μου...) που επέλεξαν οι δύο συγγραφείς για να σατιρίσουν την περσόνα της ηθοποιού ως οπαδού της δεξιάς που βλέπει τον "δεξιό" της κόσμο να καταρρέει, η ερασιτεχνική ηχογράφηση αποκαλύπτει, μέσω των αντιδράσεων των θεατών, τον εντυπωσιακό τρόπο που είχε η Ρένα Βλαχοπούλου να κερδίζει το κοινό της, το εξαιρετικό timing στις ατάκες της, τη φυσικότητα στις αντιδράσεις της. Είναι απολαυστική ως απογοητευμένη και αγανακτισμένη μάνα και σύζυγος και ως φοβισμένη και αιφνιδιασμένη οπαδός. Εκτοξεύει υπέροχα ατάκες οργής (για τα παιδιά της), απόγνωσης (για τις πολιτικές της πεποιθήσεις), καπατσοσύνης (ως υποψήφια), γοητευτικής ειρωνείας (για τους τραγουδιστές που σατιρίζει), κούρασης ("Να 'χα έναν τραχανά τώρα...") και κωμικού παραλογισμού ("Πάρε μου ένα άρλεκιν να ξεχαστώ..."--το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν που η Ρένα λέει τόσο χαριτωμένα...). Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε πως αν και στα χρόνια του '80 η "παραδοσιακή" επιθεώρηση είχε ήδη περάσει σε μια εποχή σταδιακής παρακμής, το νούμερο αυτό  διακρινόταν αν μη τι άλλο για την έλλειψη χυδαιότητας (που δυστυχώς είχε αρχίσει να χαρακτηρίζει τα κείμενα πολλών παραστάσεων)....





Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1975: Τηλεφώνημα για βόμβα στον... "Παπαδόπουλο"...

Στις 20 Ιανουαρίου 1975 διαβάζουμε στα Νέα:

ΝΕΟ ΚΡΟΥΣΜΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ
Ετηλεφώνησαν ότι έβαλαν βόμβα στο Δημοτικό Θέατρο
ΑΛΛΑ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΙΠΟΤΑ
Τηλεφώνημα για τοποθέτηση βόμβας παρά λίγο να προκαλέση αναστάτωση, χθες το βράδυ, σε θέατρο.
Το τηλεφώνημα--ανώνυμο--έγινε χθες στο ταμείο του "Δημοτικού", λίγο πριν λήξη η απογευματινή παράσταση του θιάσου Ρένας Βλαχοπούλου με την αντιχουντική σάτιρα "Παπαδόπουλος και CIA" και ανήγγειλε ότι έχει τοποθετηθή βόμβα στο θέατρο. Για να μη προκληθή πανικός δεν ελέχθη τίποτε στο κοινό. Η παράσταση έληξε κανονικά και, στο διάστημα μεταξύ απογευματινής και βραδυνής, έγινε επισταμένη έρευνα από την Ασφάλεια Πειραιώς που είχε ειδοποιηθή και είχε καταφθάσει αμέσως.
Η έρευνα δεν αποκάλυψε τίποτε και η βραδυνή παράσταση δόθηκε κανονικά. Από αστυνομική πηγή πληροφορηθήκαμε ότι η επικρατούσα εκδοχή είναι ότι το τηλεφώνημα το έκανε θεατής που είχε ενοχληθή από την αντιχουντική σάτιρα και ήθελε να εκδικηθή, δημιουργώντας αναστάτωση και ματαιώνοντας τη βραδυνή παράσταση, για την οποία, λόγω της Κυριακής, είχαν κοπή πάρα πολλά εισιτήρια.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το τηλεφώνημα στο "Δημοτικό" πρέπει να συσχετισθή με το τηλεφώνημα που έγινε πριν λίγες μέρες στο "Πειραματικό" και αποτελεί νέο κρούσμα τρομοκρατικής εκστρατείας κατά των θεάτρων που παρουσιάζουν αντιχουντικά έργα.
Τα Νέα, 20-1-1975

Βασίλης Μπουγιουκλάκης και Ρένα Βλαχοπούλου
στη μουσική κωμωδία
Παπαδόπουλος και C.I.A.
Πηγή φωτογραφίας: Επίκαιρα

Το "Πειραματικό Θέατρο" της Μαριέττας Ριάλδη, στο οποίο παρουσιαζόταν εκείνη την περίοδο το έργο Σκ... (Σκατά), μια "σάτιρα πανικού" της ίδιας της Ριάλδη, είχε δεχτεί τηλεφώνημα για την ύπαρξη βόμβας δέκα μέρες πριν, στις 10 Ιανουαρίου 1975. Το έργο της Ριάλδη, σύμφωνα με τα Νέα, ήταν "μια καυστική σάτιρα των Αμερικανών, της C.I.A. και όλων εκείνων που πήραν μέρος, μυστικά ή φανερά, στο τελευταίο δικτατορικό πραξικόπημα στην Ελλάδα". Το έργο Παπαδόπουλος και C.I.A. που έγραψαν ο Κώστας Καραγιάννης και ο Νίκος Καμπάνης και παρουσίαζε η Ρένα Βλαχοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά (αφού το είχε παρουσιάσει πρώτα στη Θεσσαλονίκη και σε κάποιες ακόμα πόλεις) είχε, σύμφωνα με το περιοδικό Επίκαιρα, την ακόλουθη υπόθεση:
Η σάτιρα "Παπαδόπουλος και C.I.A." παρουσιάζει αλληγορικά όλα τα γεγονότα που ζήσαμε μέσα στα επτά χρόνια. Ο χώρος στον οποίο κινούνται τα πρόσωπα του έργου είναι ένα ξενοδοχείο, η "Ωραία Ελλάς", με άλλα λόγια η ίδια η Ελλάδα. Δίπλα από την "Ωραία Ελλάδα" υπάρχει ένα άλλο ξενοδοχείο, του Τούρκογλου, και στο μέσον των δύο ξενοδοχείων ένα οικόπεδο, με το σπιτάκι ενός παπά. Ο Τούρκογλου έχει βάλει στο μάτι το οικοπεδάκι του παπά αλλά για να επιτύχη το σχέδιό του πρέπει να αλλάξη η διεύθυνση του ξενοδοχείου της "Ωραίας Ελλάδας". Ένας Αμερικανός, ο μίστερ Τομ Λάπας, που ενδιαφέρεται επίσης να βάλη την "Ωραία Ελλάδα" σε μια άλυσο Αμερικανικών ξενοδοχείων, ετοιμάζει ένα σαμποτάζ που θα "φάη" τον κανονικό διευθυντή και θα βάλη κάποιο δικό του, τον Γιώργο Παπαδόπουλο. Στο σαμποτάζ βοηθάει και η μνηστή του Γιώργου, η Δέσποινα, που είναι καμαριέρα στο ξενοδοχείο. Τον ρόλο της Δέσποινας ερμηνεύει η Ρένα Βλαχοπούλου, ενώ ίδιος και απαράλλαχτος Παπαδόπουλος είναι ο γνωστός ηθοποιός Βασίλης Μπουγιουκλάκης. 
Πέρα όμως από την Δέσποινα και τον Παπαδόπουλο, και άλλα πρωτοπαλήκαρα της χούντας εμφανίζονται επί σκηνής. Ο Ιωαννίδης, που είναι η σκιά του Παπαδόπουλου μέχρις ότου τον ανατρέπει. Ο Ανδρουτσόπουλος, που... νοικοκυρεύει την "Ωραία Ελλάδα". Η C.I.A., ένα επικίνδυνο θηλυκό από την Αμερική [η Ζέτα Αποστόλου], κ.λπ. Σημαντικό ρόλο, επίσης μέσα στο έργο έχει ο Λαός της "Ωραίας Ελλάδας", που δεν είναι παρά το προσωπικό του ξενοδοχείου. Όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην "Ωραία Ελλάδα" τα συνδέει και τα σχολιάζει ένα ουδέτερο πρόσωπο πάνω στη σκηνή, που είναι η Ελληνική Ιστορία, με τη μορφή ενός γκρουμ του ξενοδοχείου που τα πάντα βλέπει πίσω από τις κλειδαρότρυπες και τα πάντα σχολιάζει...
Επίκαιρα, 21-11-1974

Πηγή φωτογραφίας: Επίκαιρα, 21-11-1974

Ο Αλκιβιάδης Μαργαρίτης έγραψε κριτικές και για τα δύο έργα. Το έργο της Ριάλδη θα γινόταν, κατά τη γνώμη του, ένα "άρτιο πολιτικό μανιφέστο" (Τα Νέα, 22-11-1974) με κάποιες χειρουργικές επεμβάσεις που θα το έκαναν πιο σφιχτό (και την απάλειψη των δύο τελευταίων σκηνών). Για τη μουσική κωμωδία των Καραγιάννη-Καμπάνη, από την άλλη, έγραψε στις 6 Φεβρουαρίου: "Καλή η ιδέα του 'Ξενοδοχείου η Ωραία Ελλάς', αλλά το σατιρικό περιεχόμενό της πολύ ξεθωριασμένο για τώρα"... 

Από τη Βραδυνή, 20-1-1975
Καθώς υποδυόταν τη Δέσποινα Παπαδοπούλου,
η Ρένα Βλαχοπούλου άλλαζε πολλά καπέλα στο έργο...

Το έργο παίχτηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά από τις 23 Νοεμβρίου 1974 ως τις 2 Μαρτίου 1975 και το διαδέχτηκε η Χαρτοπαίχτρα του Δημήτρη Ψαθά... Όπως έχω γράψει ξανά, φημολογείται ότι το κείμενό του βρίσκεται σε κάποιο αρχείο. Μέχρι να το διαβάσουμε, μπορούμε να ακούμε ένα από τα τραγούδια που έλεγε η Ρένα στην παράσταση, σε μουσική Γιώργου Θεοδοσιάδη και στίχους Νίκου Καμπάνη και Βύρωνα Μακρίδη, το "Hotel"...


Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1971: Πρόβες και ψιλή κουβέντα

Στις 19 Ιανουαρίου 1971 η Βραδυνή δημοσίευσε, στην ίδια σελίδα, δυο σύντομες ειδήσεις που αφορούσαν τη Ρένα Βλαχοπούλου. Στη στήλη "Νυχτώνει ξημερώνει" του Άγγελου Μηλιάδη διαβάζουμε:

Ετοιμασίες
Προετοιμάζονται πυρετωδώς τα πλακιώτικα κοσμικά κέντρα, τα ειδικευμένα στις ρεβύ πίστας.
Ήδη στην Παλιά Αθήνα τα μεσημέρια συγκεντρώνονται οι καλλιτέχνες της, με την Ρένα Βλαχοπούλου επικεφαλής, προβάροντας την νέα ρεβύ που θα αντικαταστήση την "Αεροπειρατίνα του μεσονυκτίου" σε λίγες μέρες και που θα έχη τίτλο "Ερωτικό Γαϊτανάκι". 
Βραδυνή, 19-1-1971

Οι επιθεωρήσεις πίστας που ετοιμάζονταν εκείνο το διάστημα θα ήταν ο πόλος έλξης του κοινού στην περίοδο της αποκριάς--γι' αυτό και η λέξη "γαϊτανάκι" στον τίτλο. Για την Αεροπειρατίνα του μεσονυκτίου, μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Στην ίδια σελίδα, στη στήλη "Πικάντικα" του Γιάννη Φερμάνογλου, διαβάζουμε:
Ξεχάσθηκε η Ρένα Βλαχοπούλου και όπως κατέβηκε στο σόλο της στην πλατεία του "Ακροπόλ", κάθησε σε μια γνωστή της και άρχισε "ψιλή κουβέντα". Και αυτό το "αυτοσχεδιάζουμε" εχειροκροτήθη με ενθουσιασμό από την κατάμεστη πλατεία του θεάτρου.

Βραδυνή, 19-1-1971

Τα συνήθιζε αυτά η Ρένα Βλαχοπούλου... Τη σεζόν εκείνη εμφανιζόταν στην επιθεώρηση Λέγονται δεν λέγονται για την οποία έχουμε επίσης μιλήσει... 

Η Ρένα Βλαχοπούλου στην επιθεώρηση Λέγονται δεν λέγονται
Φωτογραφία από το αρχείο του Γιώργου Ανεμογιάννη


Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1991: Μάμα μία

Στις 18 Ιανουαρίου 1991 ξεκίνησε στον ΑΝΤ1 η προβολή του δεύτερου σίριαλ της Ρένας Βλαχοπούλου με τίτλο Μάμα Μία. Η σειρά σηματοδοτούσε την επιστροφή της Ρένας Βλαχοπούλου στην τηλεόραση έπειτα από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια--η πρώτη της σειρά ήταν το Μια Αθηναία στην Αθήνα για το οποίο μιλήσαμε χτες (τελικά ο Ιανουάριος είναι μήνας με πολλές πρεμιέρες στην καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου!). 

Η οικογένεια Καλατζή σε απαρτία...
Χάρης Ρώμας, Μαριάννα Λαγουρού, Γιώργος Λουκάκης
και η Ρένα Βλαχοπούλου (φορώντας το φόρεμα που αργότερα
πουλήθηκε σε δημοπρασία για το Σπίτι του Ηθοποιού
Από τη σειρά του ΑΝΤ1
Μάμα Μία


Η εμφάνιση της Ρένας σε σίριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης απασχόλησε τον Τύπο την άνοιξη του 1990 (όταν το Mega και ο ANT1 μετρούσαν έξι και τέσσερις μήνες ζωής αντίστοιχα και η δύναμή τους έναντι της κρατικής τηλεόρασης ήταν πλέον φανερή). Εξαρχής είχε γραφτεί ότι ο παραγωγός που προσπαθούσε να πείσει τη Ρένα να εμφανιστεί σε μια τηλεοπτική σειρά ήταν ο Αντώνης Μανιάτης. Το καλοκαίρι του 1990 γράφτηκε σε πολλά έντυπα ότι η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Κώστας Ρηγόπουλος θα πρωταγωνιστούσαν στο σίριαλ Τα παιδιά της Ευτυχίας. Ωστόσο, η είδηση σταμάτησε να κυκλοφορεί και στις αρχές του φθινοπώρου διαβάζαμε πως η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν διστακτική σχετικά με τα σίριαλ που της πρότειναν. Τελικά στο τέλος του Οκτωβρίου ο ΑΝΤ1 έστειλε παντού δελτία τύπου για να αναγγείλει ότι η Ρένα Βλαχοπούλου είπε επιτέλους το "ναι" και ότι είχαν ήδη ξεκινήσει γυρίσματα για τη σειρά Μάμα Μία που έγραφε ο Χάρης Ρώμας και σκηνοθετούσε ο Βαγγέλης Φουρνιστάκης.

Η πρώτη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε με την αναγγελία
της σειράς το φθινόπωρο του 1990.
Πλάι στη Ρένα Βλαχοπούλου η γλυκύτατη Έφη Τσαμποδήμου
που δυστυχώς πέθανε πρόωρα,
Από το γύρισμα του πρώτου επεισοδίου της σειράς του ΑΝΤ1
Μάμα Μία

Πλάι στη Ρένα πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Λουκάκης, ο Χάρης Ρώμας και η Μαριάννα Λαγουρού. Οι ίδιοι ακριβώς συντελεστές υπέγραφαν και πρωταγωνιστούσαν στη βιντεοταινία Η γόησσα που είχε εμφανιστεί δυο χρόνια πριν στα ράφια των βίντεο κλαμπ. Το γεγονός αυτό θα 'πρεπε να μας αφήσει ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της καινούριας σειράς, ωστόσο η προοπτική του ανταγωνισμού με τα... mega-θήρια Τρεις χάριτες, Αυθαίρετοι και Ρετιρέ μας έκανε να ελπίζουμε πως οι συντελεστές θα έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό... 



Η πρεμιέρα του Μάμα Μία δόθηκε την Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 1991, μέσα στη γενικότερη κατήφεια που προκαλούσε εκείνες τις μέρες η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ--το προηγούμενο καλοκαίρι ο Σαντάμ Χουσείν είχε εισβάλει στο Κουβέιτ. Δυστυχώς οι αρχικές επιφυλάξεις για το Μάμα Μία επαληθεύτηκαν. Η σειρά ήταν μονοκάμερη (εκείνη την εποχή όλα τα επιτυχημένα κωμικά σίριαλ γυρίζονταν τρικάμερα, επιτυγχάνοντας έτσι γρήγορους ρυθμούς στο αποτέλεσμα αλλά, υποθέτω, και στο γύρισμα και συνεπώς χαμηλότερο κόστος) πιθανότατα για να αντιμετωπιστεί καλύτερα έτσι η αδυναμία της Ρένας να αποστηθίζει τους ρόλους της.

  

Παρόλο που στο τεχνικό μέρος και στα σκηνικά η σειρά της TVM (του παραγωγού Αντώνη Μανιάτη) ήταν σαφώς ανώτερη των βιντεοταινιών της Ανδρομέδα Φιλμ (που εμπλεκόταν και στην παραγωγή του Μάμα Μία) οι υποσχέσεις που είχε δώσει ο Χάρης Ρώμας για γρήγορους ρυθμούς και άφθονο γέλιο δεν τηρήθηκαν... Η ιστορία ήταν απλοϊκή: η Ρένα, σύζυγος του δικηγόρου Απόστολου Καλατζή (Γ. Λουκάκης) και μητέρα του ψυχίατρου Βασιλάκη (Χ. Ρώμας) και της σεξομανούς Μάρθας (Μ. Λαγουρού) αποφασίζει να ξεφύγει από το νοικοκυριό και την κουζίνα και να επιστρέψει στη δικηγορία που παράτησε για χάρη των παιδιών της. Στα 28 επεισόδια που ακολούθησαν η Ρένα προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αναμειχθεί στις υποθέσεις του συζύγου της, να κινητοποιήσει σεξουαλικά τον γιο της και να περιορίσει σεξουαλικά την κόρη της (τα κλασικά έμφυλα στερεότυπα που μάλλον θα ήταν απίθανο να περιμένουμε από την ιδιωτική τηλεόραση να ανατρέψει)... Οι καταστάσεις κάθε άλλο παρά πρωτότυπες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και το χιούμορ ήταν απλοϊκό και κάποιες φορές δυστυχώς φτηνό, παραπέμποντας στην αισθητική της βιντεοταινίας. 

Η Σοφία Φιλιππίδου, γκεστ σταρ δυστυχώς μόνο στο πρώτο 
επεισόδιο της σειράς


Κι όμως, οι κριτικοί, για άλλη μια φορά, αντιμετωπίζουν θετικά την παρουσία της Ρένας στην τηλεόραση. Η Στέλλα Βλαχογιάννη γράφει στο 7 Μέρες TV

"ΜΑΜΑ ΜΙΑ"
Μια Ρένα απολαυστική!

Με πολύ ενδιαφέρον, όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, περίμενα την εμφάνιση της κυρίας Ρένας Βλαχοπούλου στη νέα σειρά του Αντέννα "Μάμα μία". 

Η κυρία Βλαχοπούλου ανήκει στο ολοένα και πιο σπάνιο πια εκείνο είδος ηθοποιών που δημιουργούν--μ' όλη τη σημασία της λέξης--από το τίποτα--ή από μηδενική βάση, αν θέλετε...--κι είναι απορίας άξιο που τόσα χρόνια η Τηλεόραση τη φιλοξενούσε μόνο μέσα από τις ταινίες της. 

Η σειρά του Αντέννα είναι όλη κτισμένη πάνω στη σπουδαία κωμικό, το σενάριο ωστόσο (Χ. Ρώμας) και η σκηνοθεσία (Β. Φουρνιστάκης) απόλυτα επίπεδα και τα δυό, συνιστούν ένα από τα πιο άνευρα ημίωρα που έχουμε δει τελευταία. Μόνον η εμφάνιση της κυρίας Σοφίας Φιλιππίδου, ως γκεστ σταρ, έδωσε ένα δείγμα του πώς θα μπορούσε να γίνει σύγχρονη και γρήγορη η νέα σειρά.

Με την ευκαιρία να επισημάνω ότι η κυρία Φιλιππίδου, ανεκμετάλλευτη από την τηλεόραση, διαθέτει ένα πολύπλευρο ταλέντο που καλό θα ήταν να το απολαμβάνουμε συχνότερα. Είναι κι αυτή από τις ηθοποιούς που δημιουργούν ρόλο από το... απόλυτο κενό.

Στέλλα Βλαχογιάννη
7 Μέρες TV 

Αντίστοιχα, η Εύα Σερπιώτη στο Και γράφει πως η Ρένα δίνει τον καλύτερό της εαυτό και η Τίνα Πανώριου σημειώνει πως η αεικίνητη υπέροχη Ρένα από μόνη της κρατάει πάνω της όλη την απλοϊκή ιστορία. 

Ρένα Βλαχοπούλου και Γιώργος Λουκάκης στο δεύτερο επεισόδιο
της σειράς του ΑΝΤ1
Μάμα Μία


Και το κοινό πάντως μοιάζει να ανταποκρίνεται θετικά: οι μετρήσεις δείχνουν ότι το Μάμα Μία είναι η πιο δημοφιλής κωμική σειρά του ΑΝΤ1 (αργότερα θα την ξεπεράσει ο Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης με τον Θανάση Βέγγο) και δίνεται έγκριση να συνεχιστεί και την επόμενη σεζόν. Καθώς όμως τα επεισόδια προχωρούν η όποια πρωτοτυπία του σεναρίου μοιάζει να φθίνει και την κατάσταση δεν σώζει ούτε η Ρένα. Τα περιοδικά αποκαλούν πια τη Μάμα μία "αχαρακτήριστη" και έτσι, μετά από ένα εντυπωσιακό φινάλε, στο οποίο η οικογένεια της Ρένας ταξιδεύει στη Βενετία και βρίσκει τελικά την ευτυχία πάνω στο κρουαζιερόπλοιο, η σειρά αποχαιρετά το κοινό τον Αύγουστο του '91...

Η Ρένα βάζει σε τάξη και τη λαϊκή αγορά της γειτονιάς.
Μαζί της η Μαριάννα Λαγουρού και ο Αλέκος Ζαρταλούδης
στο τέταρτο επεισόδιο της σειράς του ΑΝΤ1
Μάμα Μία

Αξίζει να σημειωθεί πως έξι χρόνια αργότερα, όταν ο ΑΝΤ1 γιόρταζε τα επτάχρονά του, ο Νίκος Μαστοράκης φιλοξένησε σε μια επετειακή εκπομπή συντελεστές όλων των σίριαλ του σταθμού. Ανάμεσά τους ο Χάρης Ρώμας που στο μεταξύ είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία με τους Μεν και Δεν: ο Μαστοράκης του ζήτησε να μιλήσει για το ξεκίνημά του στον ΑΝΤ1 με τη Μάμα Μία και ο Ρώμας είπε ότι η σειρά ήταν χαριτωμένη, αλλά δυστυχώς ο ίδιος πέτυχε τη μεγάλη Βλαχοπούλου "στην παρακμή". Θεωρώ αυτή τη δήλωση τουλάχιστον άκομψη για μια μεγάλη ηθοποιό που στήριξε τον Ρώμα όσο λίγοι στα χρόνια του '80, δίνοντάς του ευκαιρίες στο θέατρο και το βίντεο. Μπορεί η Βλαχοπούλου του '90 να μην ήταν αυτό που ήταν το '60 και το '70, αλλά το σενάριο του Ρώμα δεν ήταν σε καμία περίπτωση αντάξιό της και στα χέρια οποιασδήποτε άλλης ηθοποιού δεν θα άντεχε ούτε για έξι επεισόδια. Θέλω να πιστεύω ότι παρόλα αυτά ο Ρώμας παραμένει ευγνώμων στη Ρένα Βλαχοπούλου γιατί του έδωσε την ευκαιρία να εργαστεί στην ιδιωτική τηλεόραση (μολονότι και οι πρόσφατες δηλώσεις του για την απροθυμία της Ρένας να αποστηθίζει τα κείμενα περιείχαν την άκομψη λέξη "παθογένεια"--τουλάχιστον η διήγησή του περιείχε και την ατάκα που του έλεγε εκείνη, μουτζώνοντάς τον, όταν της ζητούσε να μάθει το κείμενο που εκείνος είχε κοπιάσει να γράψει: "Πάρ'τα Σέξπιρ!")...



Δώδεκα χρόνια χωρίς τη Δανάη Στρατηγοπούλου

Σαν σήμερα το 2009 πέθανε η Δανάη Στρατηγοπούλου, η ανεπανάληπτη ερμηνεύτρια του ελαφρού τραγουδιού, η σπουδαία μεταφράστρια και ποιήτρια, η αγαπημένη μάνα και γιαγιά για την οικογένειά της, η αγαπημένη φίλη και "θετή γιαγιά" για ανθρώπους που τη θαύμαζαν και την πλησίαζαν για να πάρουν κάτι από τις γνώσεις της και τη σοφία της αλλά και την αγάπη που απλόχερα σκορπούσε.

Η Δανάη στο ξεκίνημα της καριέρας της


Η Δανάη με την κόρη της Λήδα Χαλκιαδάκη

Στο φετινό αφιέρωμα του blog στη Δανάη σκέφτηκα να παρουσιάσω το κείμενο που έγραψε για εκείνην ο Αλέκος Λιδωρίκης μέσα στην Κατοχή, λίγες μέρες πριν προλογίσει τη μεγάλη συναυλία της στο θέατρο Ολύμπια, μια συναυλία που είχε κρυφό στόχο να συγκεντρωθούν χρήματα για το ΕΑΜ--η Δανάη ήταν από τις πρώτες/τους πρώτους που πίστεψαν στην οργανωμένη αντίσταση και συχνά βρέθηκε στο στόχαστρο των κατακτητών και των συνεργατών τους για τη δράση τους, μέχρι που αναγκάστηκε να βγει στην παρανομία. Όσο κι αν αυτό ακούγεται δυσάρεστο, τελικά της χάρισε μια μεγάλη ευτυχία, αφού με το ψεύτικο όνομά της, ως Ελένη Σοφιανοπούλου, γνώρισε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, τον Αργύρη Καλλιγά, που ήταν στην πραγματικότητα ο δημοσιογράφος Γιώργος Χαλκιαδάκης. Παντρεύτηκαν λίγο μετά την Απελευθέρωση και αργότερα απέκτησαν τη μονάκριβη κόρη τους, την εξαιρετική ερμηνεύτρια, ποιήτρια και τραγουδοποιό Λήδα Χαλκιαδάκη.


Για το κείμενο αυτό του Λιδωρίκη η Δανάη ήταν ιδιαίτερα περήφανη. Παρόλο που αναφέρεται κυρίως στην ιδιότητα της τραγουδίστριας (η ποιήτρια και μεταφράστρια Δανάη ανέλαβε... δράση μετά τον πόλεμο), είναι μια ωραιότατη περιγραφή της καλλιτέχνιδας και της γυναίκας Δανάης Στρατηγοπούλου.

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ...
ΔΑΝΑΗ
Μεθαύριο Σάββατο απόγευμα στις τρεις, δίνει τη συναυλία της στα "Ολύμπια". Και με καλεί να προλογίσω από σκηνής αυτή την πρώτη, αν δεν γελιέμαι, τόσο επίσημη εμφάνισί της. Και θα το κάνω με χαρά, αν και η Δανάη έχω τη γνώμη πως κερδίζει στα μάτια μας, στα μάτια όλου του κόσμου, έξω από κάθε επισημότητα! Τη βλέπω--σαν έναν Μπέζο θηλυκό--να ζη και ν' αναπνέη άνετα και ελεύθερα μονάχα στην απλή ατμόσφαιρα του τέλειου μποεμισμού. Τη θέλω πάντα μες στη φαντασία μου: μια τραγουδίστρια ανυπότακτη σε ώρες, σε τύπους, σε κανόνες, χωρίς το φράκο μιας εθιμοτυπίας καλλιτεχνικής, να τριγυρίζη εδώ κι εκεί με την κιθάρα περασμένη από τον ώμο, σαν παιχνιδιάρης τροβαδούρος που τραγουδάει όταν θέλη, που ζη και ερωτεύεται όπως θέλει, χαριτωμένη, ευγενική αλήτισσα της τέχνης και του ονείρου. Όλη της η ζωή, όλη της η "καρριέρα"--και είναι τόσο νέα ακόμα...--είνε δεμένη με την περιπέτεια, μια ξέννοιαστη και δίχως τέλος περιπέτεια, που αρχίζει εδώ και δέκα χρόνια. Τελειώνει την Εμπορική Σχολή στα 1932 κι έναν φεγγάρι τη βλέπουμε συνάδελφο! Αυτό το έξυπνο, διαβολεμένο θηλυκό με τα μικρά σπινθηροβόλα μάτια δεν έχει πιάσει ακόμα την κιθάρα. Κρατάει την πέννα και δημοσιογραφεί και τριγυρίζει ανήσυχη απ' τα γραφεία της "Ελληνικής" στην "Πολιτεία" κι από την "Πολιτεία" στον "Ημερήσιο Κήρυκα". Τι ξέρει; Και τι κάνει; Μα τα πάντα! Συντάσσει άρθρα για κυρίες. γράφει καμπάνιες, ετοιμάζει μεταφράσεις, στέλνει φανταστικές ανταποκρίσεις απ' το Παρίσι, που το οραματίζεται κλεισμένη σ' ένα γραφειάκι της Αθήνας. Οι πρώτες της αναχωρήσεις για χώρες μακρινές γίνουνται μ' ένα ανύπαρκτο "Εξπρές", που μες σ' αυτό η Δανάη γυρίζει όλο τον κόσμο και ταξιδεύει τα όνειρά της, τους πόθους της και τις φιλοδοξίες της. Μα το στενό δημοσιογραφικό τραπέζι δεν τα χωράει όλ' αυτά. Πηδάει στον πρώτο ευνοϊκό σταθμό που βρίσκεται μπροστά της. Εκεί την περιμένει ο αξέχαστός Μπέζος. Νεώτατος κι αυτός ακόμα, πάντα, από τότε, αδιόρθωτος μποέμ και σκιτσογράφος της "Ελληνικής", προσέχει τη Δανάη. Οι ανησυχίες τους ταιριάζουνε, τα πνεύματά τους συγγενεύουν, οι αναζητήσεις τους βαδίζουν τον ίδιον ακατάστατο, μα πόσο γοητευτικό, δρόμο προς τη φυγή, προς μια φυγή, που θέλει ν' αγκαλιάση όλο τον κόσμο, όλη τη γη! Το πρώτο της τραγούδι, το πρώτο της κιθάρισμα ακούγονται ερασιτεχνικά στον όμιλο "Άσπρα Πουλιά", που έχει συγκροτήσει ο Μπέζος. Με τις μικρές φτερούγες της, τις άπλαστες ακόμα, ανοίγεται και η Δανάη στο πέταγμα που κάνει ο ωραίος σύντροφός της. Ζητούν την Τέχνη και τη Δόξα, την περιπλάνησι του θριάμβου, το χειροκρότημα, μια δάφνη πρόσκαιρη, την είσπραξι, συντροφικά και αγαπημένα. Ο "Αττίκ", αυτός ο αγέρωχος και πολυτάλαντος ερευνητής των νέων καλλιτεχνών, όταν την πρωτοαντικρύζει--όπως η ίδια εξομολογείται--κάνει ένα μορφασμό απογοητεύσεως. Αυτό το αδύνατο, άχρωμο κορίτσι θα έχη επιτυχία στο κοινό;... Αλλά δεν είνε ώμορφη! Πέφτει αυτός, ο εμπειρότατος, σ' ένα μεγάλο λάθος. Ξεχνάει πως η ωμορφιά πολλές φορές δεν είνε μόνο το κάλλος της μορφής, δεν είνε η συμμετρία η κλασική της μύτης, του μετώπου, των αυτιών, μα η φλόγα η εσωτερική, που αποτυπώνεται σπινθηριστή στο πρόσωπο του ατόμου. Αυτή δίνει στα μάτια τη φωτιά, στα χείλη τον παλμό της γοητείας, σ' όλη την έκφρασι το πάθος της ζωής, που εκείνο πάνω απ' όλα μπορεί και συναρπάζει. Και η Δανάη τάχει πέρα ως πέρα όλ' αυτά. Με δυσφορία ο Αττίκ την παίρνει με τα "Άσπρα Πουλιά" σε μια περιοδεία της Αιγύπτου. Με έκπληξι ανακαλύπτει αργότερα πως η Δανάη αρέσει. Πως η Δανάη χειροκροτιέται, αποθεώνεται, επιβάλλεται. Γιατί; Είνε κι αυτό από τα βαθειά μυστήρια της τέχνης, που τα κρατάει ζηλότυπα η πολυκύμαντη ζωή. Γιατί μια αραπίνα, η Μπαίκερ, γυρίζει ανάποδα τον κόσμο; Γιατί μια Μιστεγκέτ, με δυο ωραία πόδια μόνο, ξετρέλλανε τη γη; Γιατί ένας Σεβαλιέ μ' ένα ζευγάρι στραβωμένα χείλη κάνει την ανθρωπότητα να ουρλιάζη από χαρά όταν ακούει το τραγούδι του; Και η Δανάη ανεβαίνει!... Δίσκοι, τραγούδια εδώ κι εκεί, σειρά εκπομπές απ' το ραδιόφωνο. Με την απλή μα και θερμότατη φωνή της, με την πολύτροπη ιδιοσυγκρασία της, με το μυστήριο της παιδιάστικα ανήσυχης ψυχής της, παρθενική και αμαρτωλή μαζί, ωραία και άσχημη, εύθυμη και λυπητερή, είνε η Δανάη. Ποιος δεν την ξέρει; Ποιος δεν την άκουσε--έστω μονάχα μια φορά--στο "Θα ξανάρθης", την πιο μεγάλη επιτυχία της, στα υποβλητικά τραγούδια του Αττίκ και του Λαλάκη του Χαιρόπουλου, ποιος δεν τη χάρηκε Ανταλούζα, Μαδριλάνα, σε καντσονέττες σπανιόλικες, γοητευτικές, που την απόδοσί τους θα ζήλευε ακόμα κι αυτή η Ρακέλ Μελέρ;
Όσοι θα παν μεθαύριο για να τη δούνε στα "Ολύμπια" δε θα χειροκροτήσουν μονάχα τη φωνή και την κιθάρα της. Μαζί μ' αυτά θα πούνε κι ένα "μπράβο" στον πυρετό της Μεσογείου! Ας μη χαμογελάσουμε... Ναι! Κάτι τέτοιο είνε και κάτι τέτοιο συμβολίζει η Δανάη. Το νεύρο, την τρυφερή μανία, το συμπαθητικό ερωτισμό, μια τόλμη φλογερή... Μπορεί να τραγουδάει σε όλες τις γλώσσες που υπάρχουν... Παίζει--όπως της είπαν--την πιο γλυκειά κιθάρα σε όλα τα Βαλκάνια, διαβάζει, παρακολουθεί τα Γράμματα, τις Τέχνες, σπουδάζει στο πανεπιστήμιο, είνε δασκάλα στα γαλλικά και στ' αγγλικά... Και τι δεν είνε; Μικρός Θεός της Τέχνης, μα και μεγάλος διάβολος της καθημερινής ζωής! Και πάνω απ' όλα είνε Ρωμηά στη σκέψι, στην εκδήλωσι, στους πόθους. Ποιος θα της αρνηθή, για όλ' αυτά, ένα θερμό του χειροκρότημα;
ΑΛΕΚΟΣ ΛΙΔΩΡΙΚΗΣ
Ακρόπολις, 1-4-1943


Η επιτυχία της συναυλίας εκείνης ήταν πολύ μεγάλη. Τη Δανάη συνόδευσαν στο πιάνο ο Αττίκ και οι πιανίστες Νεοκλής και Πρωτοπαππάς. Εμφανίστηκαν επίσης δυο χορεύτριες η Μιράντα Βούλγαρη στην "Τσάρδας" και η Μιμίκα Μαρτίνη σε ένα βαλς του Σοπέν. Η ίδια η Δανάη τραγούδησε όλες τις μεγάλες επιτυχίες της και ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της με κρητικές μαντινάδες--όπως αυτές που τραγουδούσε στα κέντρα της Κατοχής και εξόργιζε τους κατακτητές: "Ψηλά τη χτίζουν τη φωλιά και χαμηλώνει ο κλώνος, κι όπου τους βασανίζουνε, να μην τους εύρει χρόνος!..."


 


 Η Δανάη συνοδεύει τη Λήδα στο τραγούδι του Αττίκ "Το τρεχαντήρι" (από εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού).

 

Η Δανάη κλείνει τη μεγάλη της δισκογραφική καριέρα ηχογραφώντας ξανά την πρώτη της επιτυχία, το "Θα ξανάρθεις", του Κώστα Γιαννίδη και του Αλέκου Σακελλάριου, με τον Μίμη Πλέσσα στο πιάνο.

   

Διαβάστε εδώ ένα παλιότερο αφιέρωμα του Rena Fan στη ζωή και το έργο της Δανάης και εδώ μια συνέντευξη της Λήδας Χαλκιαδάκη, η οποία μιλάει για τους γονείς της αλλά και τη θεία της Μίρκα Στρατηγοπούλου.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Σαν σήμερα το 1976: Μια Αθηναία στην Αθήνα

Στις 17 Ιανουαρίου 1976 προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της πρώτης τηλεοπτικής σειράς της Ρένας Βλαχοπούλου Μια Αθηναία στην Αθήνα σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Η σειρά διαφημίστηκε αρκετά από την ΕΡΤ (γνωστή τότε και ως "κανάλι 11", ενώ η τότε ΥΕΝΕΔ ήταν το "κανάλι 5"). Η ανακοίνωση της επικείμενης εμφάνισης της Ρένας σε σίριαλ είχε γίνει το φθινόπωρο του '75 και τα επεισόδια άρχισαν να γυρίζονται τον Δεκέμβριο. 

Η Ρένα Βλαχοπούλου... πίσω από την κάμερα
Φωτογραφία από τα γυρίσματα της σειράς

Μια Αθηναία στην Αθήνα


Λίγο πριν την προβολή του πρώτου επεισοδίου ο Αλέκος Σακελλάριος και η Ρένα Βλαχοπούλου μίλησαν για τη συνεργασία τους στον "Τηλεοπτικό" στο "σαλόνι" του Οικογενειακού Θησαυρού (το περιοδικό χάρισε στη Ρένα ένα από τα σχετικά σπάνια εξώφυλλά της--μια επεξεργασία της αφίσας από την τουρνέ που έκανε με τον θίασό της με το έργο Παπαδόπουλος και CIA...). Ας δούμε πρώτα την κουβέντα του συντάκτη με τον δημιουργό της σειράς.

Το εξώφυλλο του Θησαυρού που πρόβαλε τη σειρά
Μια Αθηναία στην Αθήνα
χρησιμοποιώντας την αφίσα του έργου Παπαδόπουλος και CIA
στην οποία προστέθηκε ο Μπαμ,
το σκυλάκι του Αλέκου Σακελλάριου


--Το "Μια Αθηναία στην Αθήνα είναι νομίζω εντελώς διαφορετικό απ' όλες τις άλλες εύθυμες εκπομπές αυτού του είδους.
--Και τι θα κάνη η Ρένα Βλαχοπούλου;
--Μα φυσικά την Αθηναία.
--Θα είναι αυτοτελή τα κομμάτια ή θα είναι εκπομπή με συνέχειες;
--Και τα δύο.
--Δηλαδή;
--Δηλαδή, ενώ η πρωταγωνίστρια και το περιβάλλον της θα είναι πάντοτε το ίδιο, κάθε επεισόδιο θα είναι ανεξάρτητο. Γι' αυτούς, δηλαδή, που θα παρακολουθούν τακτικά την εκπομπή, θα είναι μια εκπομπή συνεχείας, ένα "σήριαλ" ας πούμε. Το κάθε επεισόδιο όμως θα είναι τόσο ανεξάρτητο, τόσο ολοκληρωμένο--σαν μια μικρή κωμωδία--που θα μπορή να το παρακολουθήση ο καθένας και να το χαρή, χωρίς να υπάρχη λόγος να ξέρη τα προηγούμενα.
--Θα μπορούσατε να μας πήτε μερικές λεπτομέρειες;
--Ευχαρίστως. Η Ρένα Βλαχοπούλου είναι μια εύθυμη ζωντοχήρα, οικονομικώς ανεξάρτητη, που ζει με το σκυλάκι της σ' ένα διαμέρισμα μιας αθηναϊκής πολυκατοικίας. Δύο είναι οι αδυναμίες της: Το σκυλάκι της κι ο χαραμοφάης ανηψιός της που κάθε τόσο γίνεται η αιτία να μπλεχτή η θεία του σ' ένα σωρό εύθυμες περιπέτειες. Την Ρένα την καλοβλέπει κι ένας γείτονας. Ένας αξιοπρεπής κύριος--τον ρόλο θα τον κάνη ο Γιάννης Μιχαλόπουλος--ζωντοχήρος κι αυτός που η μόνη του διαφωνία με την κ. Ρένα είναι το σκυλί. Ο κ. Σκορδίλης--αυτό είναι το όνομα του ηλικιωμένου θαυμαστή της κ. Ρένας--έχει πληροφορηθή με φρίκη ότι η Ρένα αφήνει το σκυλί να κοιμάται στο κρεββάτι της. Κι αυτός κυρίως είναι ο λόγος που τον κάνει να διστάζη να της προτείνη να χορέψουνε τον χορό του Ησαΐα. "Ο σκοπός του γάμου--όπως υποστηρίζει ο κ. Σκορδίλης--είναι να κάνη ένα ανδρόγυνο παιδιά κι όχι... εχινόκοκκους". Η κ. Ρένα όμως έχει τέτοια λατρεία στο σκυλάκι της, που τίποτα δεν είναι ικανό να την κάνη να το αποχωριστή. Αφού μια φορά που το χάνει--κι αυτό είναι ένα από τα επεισόδια--αναστατώνει την Αθήνα για να το βρη. Σ' αυτό το επεισόδιο παίζουν παραπάνω από διακόσια... σκυλιά!
--Και πού τα βρήκατε τόσα σκυλιά;
--Α, αυτό είναι άλλη ιστορία.
--Και τι διαρκείας θα είναι η εκπομπή;
--Θα κρατάη σαρανταπέντε λεπτά. Θα είναι, δηλαδή, μια πλήρης κωμωδία, που άλλοτε θα είναι κωμωδία πρόζας κι άλλοτε μουσική. Αλλά όταν θα είναι μουσική κωμωδία θα είναι τις πιο πολλές φορές με πρωτότυπη μουσική, με καινούργια δηλαδή τραγούδια, που θα γράφη ειδικά για την εκπομπή ο μαέστρος μας Λυκούργος Μαρκέας.
--Μια και μιλήσαμε για τον Λυκούργο Μαρκέα, ποιοι άλλοι θα συνεργάζονται στην εκπομπή σας;
--Μα όλο το ελληνικό θέατρο! Θα έχουν τόση ποικιλία τα επεισόδια, που θα χρειασθή να παρελάσουν από την μικρή οθόνη της ΕΡΤ ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξη το θέατρό μας. Την σκηνογραφία θα την κάνουν ο Τάκης κι ο Πωλ Νικολαΐδης. Την τηλεοπτική διεύθυνσι θα την έχη ο Μιχάλης Μουζάς, με τον οποίο συνεργάζομαι ήδη στην "Παλιά επιθεώρησι". Τις κινηματογραφικές λήψεις--γιατί η εκπομπή θα έχη κινηματογραφημένες σκηνές--τις έχει αναλάβει ο Απόστολος Μιχαλάκης, την μουσική επιμέλεια ο Ζακ Μεναχέμ και την διεύθυνσι παραγωγής η γυναίκα μου [Σημείωση του Rena Fan: φυσικά η Νίκη Λινάρδου που τότε είχε αποσυρθεί από την ηθοποιία και μάθαινε τα μυστικά της τηλεοπτικής παραγωγής στην οποία θα αφοσιωνόταν τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια].
Από τον Οικογενειακό Θησαυρό

--Τι άλλο θα θέλατε να προσθέσετε γι' αυτή την καινούργια εκπομπή;
--Πρώτα-πρώτα, ότι είμαι ενθουσιασμένος, όπως πάντοτε, με την Ρένα Βλαχοπούλου. Και δεν είναι μόνο το ταλέντο της, ο τρομερός αυθορμητισμός της, εκείνο που μ' ενθουσιάζει είναι, προ πάντων, η ευσυνειδησία της και η εργατικότητά της. Πολύ λίγοι είναι οι ηθοποιοί που έχουνε το κουράγιο και το κέφι να δουλεύουν όπως δουλεύει η Βλαχοπούλου.
--Κι η Βλαχοπούλου; Είναι κι αυτή το ίδιο ενθουσιασμένη μαζί σας;
--Φαντάζομαι ναι... Τα τρία πρώτα επεισόδια που της διάβασα τής κάνανε τόσο κέφι που τα έμαθε αμέσως. Έχω ακόμη στο συρτάρι μου δύο επεισόδια που τα γράψανε δύο εκλεκτοί συνάδελφοι, ο Πολύβιος Βασιλειάδης κι ο Λάκης Μιχαηλίδης.
--Θα γράψουνε κι άλλοι δηλ. εκτός από σας;
--Βεβαίως. Δεν θα ήθελα με κανένα τρόπο να πέση η εκπομπή από συγγραφική κόπωσι. Και είναι μοιραίο να κουράζεται ένας συγγραφέας, που είναι υποχρεωμένος να γράψη ένα ολόκληρο έργο--γιατί ένα ολόκληρο έργο είναι τα 45 λεπτά--κάθε εβδομάδα. Έτσι παρακάλεσα μερικούς εκλεκτούς συναδέλφους να μου κάνουν τη χαρά και την τιμή να συνεργασθούνε μαζί μου. Μου υποσχέθηκαν και περιμένω την συνεργασία τους, εκτός από τον Βασιλειάδη και τον Μιχαηλίδη, ο Γιώργος Λαζαρίδης, ο Στέφανος Σακελλάρης κι ο [Ναπολέων] Ελευθερίου. Φιλοδοξώ αυτή η εκπομπή ν' αποκτήση σύντομα μεγάλη ακροαματικότητα. Και τα ονόματα της Ρένας Βλαχοπούλου και των συνεργατών μου είναι μια εγγύησις.


Λίγο πολύ τα ίδια δήλωσε ο Σακελλάριος και στη Ραδιοτηλεόραση αλλά και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο που πήρε μια μίνι συνέντευξη από τον σκηνοθέτη και το πρωταγωνιστικό δίδυμο (και μπορείτε να τη δείτε στο αρχείο της ΕΡΤ). Ας δούμε όμως πώς παρουσίασε ο Τηλεοπτικός τη Ρένα πριν παραθέσει τον διάλογό τους.

[Α]ναμφισβήτητα η Ρένα παραμένει νέα και αειθαλής, αφού κατώρθωσε να σπάση το φράγμα του χρόνου. Γιατί ό,τι και να πούμε, κατά το γνωστό άσμα "Τα λόγια είναι περιττά", είναι οπωσδήποτε έξω από κάθε πραγματικότητα εάν και ο πιο δύσπιστος Θωμάς δεν την δει, δεν την απολαύση και δεν την θαυμάση σαν γυναίκα, άνθρωπο και ηθοποιό στο θέατρο Βέμπο που εκτός από τα γνωστά της προσόντα, δείχνει και τόσα άλλα. Φερ' ειπείν, στην θεατρική αυτή επιτυχία, που έχει τον τίτλο "ΤΣΑΤΟΙ-ΜΠΙΤΣΙΟΙ-ΚΩΤΣΟΙ", η Ρένα Βλαχοπούλου στα χέρια του χορευτή Μεταξόπουλου εκτινάσσεται στον αέρα, υποβάλλεται σε αεροπλανικές φιγούρες και ενώ οι θεαταί περιμένουν, κατά το δη λεγόμενον, η Ρένα "να σκάση σαν καρπούζι", την βλέπουν, την χαίρονται και την χειροκροτούν.
Εισβολή λοιπόν στο καμαρίνι της
--Καλησπέρα σας κυρία Ρένα.
--Σπέρα, πετάει εκείνη, αλλά καθώς μας αντικρύζει τινάζεται σαν ελατήριο και μας αγκαλιάζει. Κάνει σαν μικρό παιδί.
--Είδατε παράστασι; Αλήθεια, πέστε μου, σας άρεσα, σας άρεσα;
--Πριν σου απαντήσω θέλω μια δική σου απάντησι. Πότε γεννήθηκες, αλήθεια;
--Μα νομίζω το 6.
--Δηλαδή το 26, το 36, το 46;
--Πάρε όποιο θέλεις βρε αδελφέ. Είπα το 6 ή άλλως πω 6Χ6=36 τρεις και το λουρί της μάνας που λένε. Τώρα δος μου την απάντησι.
--Ομολογώ...
--Ορκίζεσαι;
--Ομνύω ότι είσαι και παραμένεις ανεπανάληπτη.
--Να σε φιλήσω τζόγια μου.
Και πριν προλάβουμε να αντιδράσουμε δεχόμαστε ένα εκρηκτικό φιλί από την δυναμική Ρένα Βλαχοπούλου.
--Αλήθεια, Ρένα, μήπως μπορείς να μας μιλήσης για το πρώτο σίριαλ που γυρίζεις τώρα με τον Αλέκο Σακελλάριο;
--Δεν τ' αφήνεις αυτά μέρες που 'ναι και να παίξουμε κανένα κουμκανάκι;
--Να το παίξουμε μετά. Πες μας τις εντυπώσεις σου όμως.
--Φίλε μου, όταν ένα σήριαλ το γράφει ο Σακελλάριος, κατά κανόνα δεν μπορεί να μην είναι πετυχημένο. Είναι ένα πολύ όμορφο, χαρούμενο σήριαλ με διαρκώς εναλλασσόμενα ταμπλώ, που το καθένα είναι σχετικό και άσχετο με το άλλο, που το ερμηνεύουν νέα παιδιά και κοπελλίτσες με πρώτη κοπελλίτσα εμένα, και μας κλείνει το μάτι, και συμπρωταγωνιστή μου ένα πανέξυπνο σκυλάκι.
--Με τον άντρα σου πώς τα πας;
--Απορώ πώς δεν με βαρέθηκε ακόμη;
--Τι δουλειά κάνει;
--Την πιο κατάλληλη για το αντρόγυνο. Πουλάει πορσελάνες και υαλικά.
--Όπερ τα σπάζεις;
--Προ ημερών τάκανα λίμπα καθώς μαλώσαμε, αλλά εκείνος φαίνεται δεν μασάει, γιατί ενώ εγώ "έσπαζα", εκείνος γελούσε;
--Πες μας κάτι για τον συμπρωταγωνιστή σου;
--Ρωτήστε τον Σακελλάριο. Σ' αυτόν ανήκει ο παρτεναίρ μου και αυτός εισπράττει τα λεφτά του μεριδίου του...
Ταύτα έλεξε και είπε η αμίμητη και η οπωσδήποτε ανεπανάληπτη Ρένα Βλαχοπούλου, η γυναίκα μπρος στην οποία ο χρόνος περνάει δίχως καν να την αγγίζει.
Ο ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ
Οικογενειακός Θησαυρός, 6-1-1976

Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Μπαμ

Μπορεί η Ρένα να απέφευγε να επικεντρωθεί στο σίριαλ μιλώντας με τον συντάκτη του Θησαυρού, αλλά στη Βραδυνή αποκάλυψε τα αισθήματά της για την καινούρια της πρεμιέρα.



Αισθάνομαι τρακ
"Έχω το ίδιο τρακ όπως και τότε που έκανα τα πρώτα μου βήματα στο Θέατρο και τον Κινηματογράφο". Αυτό μας είπε χθες βράδυ η Ρένα Βλαχοπούλου, που από σήμερα και κάθε Σάββατο στις 8.15μ.μ. θα γίνεται "Μια Αθηναία στην Αθήνα" προς χάριν των τηλεθεατών της ΕΡΤ. Και η πολυτάλαντη ηθοποιός συνεχίζει: "Ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά, όμως η τελευταία λέξι μένει για τον αδέκαστο κριτή, το μεγάλο κοινό. Πάντως, είναι τόσο απεριόριστη η εμπιστοσύνη μου στον Αλέκο Σακελλάριο και τους άλλους συνεργάτες της 'Αθηναίας' που με γεμίζει αισιοδοξία".
Στο αποψινό επεισόδιο, όπως πληροφορούμεθα, η Ρένα Βλαχοπούλου θα μυηθή στην "αργκό" συνοδεία λαϊκών τραγουδιών και άλλων τύπων απροόπτων και διασκεδαστικών.
Βραδυνή, 17-1-1976

Η προετοιμασία και η πρεμιέρα της σειράς Μια Αθηναία στην Αθήνα συνέπεσε με μια περίοδο μεγάλων αλλαγών στην κρατική τηλεόραση. Στο τέλος του 1975 το ΕΙΡΤ μετονομάστηκε σε ΕΡΤ. Νέος διευθυντής της ήταν ο Γιάννης Λάμψας και συνεργάτες του οι σκηνοθέτες Ροβήρος Μανθούλης και Φώτης Μεσθεναίος. Η νέα διοίκηση ανήγγειλε σειρά αλλαγών στο πρόγραμμα και διακοπή παλιών εκπομπών. Στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1976 ο Λάμψας ανακοίνωσε πως τέσσερις νέες εκπομπές προστίθενται στο πρόγραμμα, ανάμεσά τους το σίριαλ Μια Αθηναία στην Αθήνα με τη Ρένα Βλαχοπούλου και η εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού Είδωλα που θα παρουσίαζε δημοφιλείς προσωπικότητες του χθες και το σήμερα--ανάμεσά τους τη Σοφία Βέμπο, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Τόλη Βοσκόπουλο. Διαβάζουμε στο Βήμα (8-1-1976):  "Την Απογοήτευση που δοκίμασαν, με την αναγγελία αυτή, οι αντιπρόσωποι του Τύπου, έσπευσε να μειώσει ο κ. Λάμψας, τονίζοντας ότι και οι εκπομπές αυτές αποτελούν 'μεταβατική λύση, λύση ανάγκης', μέχρις ότου πραγματοποιηθή ο βασικός προγραμματισμός". 

Η Ρένα Βλαχοπούλου και η Ευαγγελία Σαμιωτάκη
στη σειρά
Μια Αθηναία στην Αθήνα
Φωτογραφία από την Εγκυκλοπαίδεια της Ελληνικής Τηλεόρασης
(ηλεκτρονική έκδοση του Έθνους)
Τα ονόματα των ηθοποιών που εμφανίστηκαν στη σειρά
καθώς και πληροφορίες για αρκετά από τα επεισόδια
υπάρχουν στο σχετικό λήμμα στη retrodb.gr


Έμοιαζε λοιπόν να είναι φορτωμένη με επιπλέον ευθύνες η καινούρια σειρά και οι προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί ήταν μεγάλες. Δυστυχώς όμως η Κριτική απογοητεύτηκε. Η μόνη θετική γνώμη εκφράστηκε στη Βραδυνή, (και εκεί όχι εντελώς ανεπιφύλακτα):

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Ήταν αυτό που περιμέναμε: Μια καλογυρισμένη και διασκεδαστική, μια απολαυστική και "ρέουσα" εκπομπή. 
Φυσικά μιλάμε για την εκπομπή "Μια Αθηναία στην Αθήνα" του Αλέκου Σακελλάριου που έκανε γενέθλια το Σαββατόβραδο με πρωταγωνίστρια την Νο. 1  ηθοποιό του Μουσικού Θεάτρου, την πολυτάλαντη Ρένα Βλαχοπούλου. 
Ήταν μια εκπομπή που είχε τη σφραγίδα του πολύπτυχου ταλέντου της. Η Ρένα μάς έκανε και γελάσαμε, μας χόρεψε, μας τραγούδησε--και τι δεν έκανε η αφιλότιμη. Πλάι της εξαίρετος ο κυριολεκτικά αγνώριστος Δημήτρης Νικολαΐδης [Σημείωση του Rena Fan: φορούσε περούκα...] και πολύ καλοί στους σύντομους ρόλους τους η Ελένη Ροδά, η Βίνα Ασίκη, η Ευαγγελία Σαμιωτάκη, ο Γιώργος Σούνης, ο Μιχάλης Μόσιος, ο Δημήτρης Κοντολάζος. Αν ήταν περισσότερη Ρένα και λιγότερα τα θορυβώδη σπασίματα και τραγούδια...
Βραδυνή, 19-1-1976

Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος συζητά με τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Αλέκο Σακελλάριο
και τον Γιάννη Μιχαλόπουλο για το σίριαλ
Μια Αθηναία στην Αθήνα.
Από την εκπομπή Ρεπόρτερς και την ιστοσελίδα της ΕΡΤ

Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος έγραψε στην Ελευθεροτυπία
Βλέποντας το πρώτο επεισόδιο της Ρένας Βλαχοπούλου "Μια Αθηναία στην Αθήνα", κατάλαβα πόσο δεξιοτέχνης είναι ο Αλέκος Σακελλάριος που με ελάχιστα χειρόγραφα κείμενο γέμισε ένα ολόκληρο 45λεπτο που δεν τολμούν να παραγεμίσουν ούτε οι συγγραφείς της Λούσιλ Μπωλ που εναλλάσσονται κάθε βδομάδα κι όμως της δίνουνε μόνο 26 λεπτά, μ' ένα μεστό-σφιχτό κείμενο, που δεν σ' αφήνει ν' αναπνεύσης από τα συνεχή γέλια. Εδώ έγινε το αντίθετο. Δυο τραγούδια του Κοντολάζου, ένα τραγούδι της Ροδά, μερικά ζεϊμπέκικα και σπασίματα πιάτων στην πίστα και κάμποσες κινηματογραφημένες σφήνες και η Ρένα ανάπνεε τόσο, που έπαυε το σόου να είναι δικό της, έστω κι αν μας το υπενθύμιζαν οι κάμερες με διάφορα εφφέ... Έμοιαζε με μια βραδιά στα μπουζούκια, που παρεμπιπτόντως την βάλανε κι εκείνη να πη ένα τραγουδάκι... Μάθαμε ότι στις προσεχείς αυτοτελείς ιστορίες υπάρχει περισσότερο κείμενο, αρκετοί ηθοποιοί και πολλά σκυλιά... Ίσως τα γαυγίσματά τους να ξυπνήσουν όλους όσους αγαπούν την τηλεόρασή μας που βρίσκεται σε χειμερία νάρκη.
Ελευθεροτυπία, 19-1-1976

Ποιος ξέρει σε τι να χρησίμευε αυτός ο πίνακας...
Η Ρένα Βλαχοπούλου στα γυρίσματα της σειράς
Μια Αθηναία στην Αθήνα


Η Μαρία Παπαδοπούλου στα Νέα, αφού έγραψε αρνητικά σχόλια για την εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, συνέχισε με την Αθηναία:

Την επομένη ο θαυμαστός κόσμος της ΕΡΤ συμπληρώνεται με το διδακτικό σήριαλ που φέρει τον τίτλο "Μια Αθηναία στην Αθήνα" και όπου μαθαίνουμε πώς ένας νέος τα "τσακώνει" από την θεία του Ρένα Βλαχοπούλου... Ταυτόχρονα διδασκόμεθα την μάγκικη αργκό του τύπου "σακουλεύτηκες" κ.ά. Η συνταγή γνωστή: Δυο λόγια κείμενο και ανάμεσα πάμπολλα ανόητα τραγούδια.
Τα Νέα, 19-1-1976

Στο Βήμα (20-1-1976) ο Δέκτης γράφει ότι δεν εξεπλάγη καθόλου με το περιεχόμενο του πρώτου επεισοδίου της Αθηναίας, αφού σε αυτό βρήκε όσα, κατά τη γνώμη του, χαρακτήριζαν το μεγαλύτερο, και χειρότερο, ποσοστό των ελληνικών ταινιών της δεκαετίας 1960-1970: "χυδαιότητα στη γλώσσα, στη σύλληψη και στην εκτέλεση". Τα πράγματα όμως είναι χειρότερα στην περίπτωση της Αθηναίας γιατί τις ταινίες εκείνες τις έβλεπε "οπωσδήποτε ένα περιορισμένο κοινό: Μεγάλο στα πρώτα χρόνια, μικρότερο κατόπιν, ελάχιστο στο τέλος. Περιορισμένο όμως". Ενώ, αντίθετα, στην τηλεόραση η ποιότητα αυτή μπαίνει σε όλα τα σπίτια της επικράτειας "αποχαυνώνοντας και ζημιώνοντας τον θεατή" καθώς σε θεάματα όπως η Αθηναία "η σχέση με την πραγματικότητα είναι ανύπαρκτη, η 'υπόθεση' κυμαίνεται στα επίπεδα του υποανάπτυκτου', η σκηνοθεσία αγγίζει τις περιοχές της προσβολής της νοημοσύνης του κοινού". Ο συντάκτης παρακαλεί τους υπευθύνους της σειράς να του πουν "ποια ήταν η ιστορία του πρώτου επεισοδίου (...) πλην της αρχής βέβαια, και εκτός από τα σπασίματα των πιάτων, τα δυο μπουζουκοειδή τραγούδια, τον μεθυσμένο χορό της κ. Βλαχοπούλου, και τον μακρύ αγοραίο διάλογο των ηθοποιών που αποτελούσαν το σύνολο σχεδόν της εκπομπής. Ήταν τελικά ένα συγκεκριμένο επεισόδιο; Και τι προσπαθούσε να πει;" Και έκλεισε την κριτική του διερωτώμενος αν ο Ροβήρος Μανθούλης και ο Φώτης Μεσθεναίος είδαν την εκπομπή πριν μεταδοθεί και "αν πράγματι έδωσαν τη συγκατάθεσή τους γι' αυτή".

Από το γύρισμα της σειράς Μια Αθηναία στην Αθήνα
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα Βίβα Ρένα (εκδ. Άγκυρα, 2002)

Τη μεγαλύτερη όμως επίθεση στην εκπομπή και κυρίως στον δημιουργό της Αλέκο Σακελλάριο έκανε ο Μηνάς Χρηστίδης από τη στήλη του στην Καθημερινή. Αφού μιλήσει για την αξιοθαύμαστη υπερδραστηριότητα του συγγραφέα και σκηνοθέτη (λανθασμένα αναφέρει ότι μεγάλο μέρος του έργου του ήταν προϊόν της συνεργασίας του με τον Γιώργο Γιαννακόπουλο), ισχυρίζεται ότι "δεν μπόρεσε ποτέ να δώση έστω και ένα έργο πραγματικά σπουδαίο (...), πλησίασε πολλές φορές κοντά σ' ένα αριστούργημα αλλά ποτέ δεν το έκανε" (και αναφέρει ως παραδείγματα το Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες--τον κατηγορεί ότι έχασε το βάθος του θέματος και ίσως ποτέ δεν μπόρεσε να το δει--και το Ένας ήρως με παντούφλες). Δεν έκανε ποτέ πραγματικό θέατρο, κινηματογράφο ή τηλεόραση (!!!!). Ο Χρηστίδης υποστηρίζει πως λίγα λεπτά μετά το τέλος του πρώτου επεισοδίου της Αθηναίας του τηλεφώνησαν "οργισμένοι άγνωστοι θεατές" για να βρίσουν τον Σακελλάριο. Συνεπώς πρέπει να κάνει το καλύτερο δώρο στον εαυτό του λέγοντάς του "Basta, Αλέκο" (αφού δεν του το λένε οι ιθύνοντες της ΕΡΤ)! Η κριτική αυτή προκάλεσε την μήνιν του συγγραφέα και σκηνοθέτη που επέλεξε να στείλει μια οργισμένη επιστολή στη Βραδυνή (πιθανώς επειδή ήταν η μόνη που δημοσίευσε μια θετική κριτική για την Αθηναία) στην οποία αντεπιτίθεται στον Χρηστίδη και αποδίδει το "μίσος" του σε μια παρατήρηση που του είχε κάνει για μια "αδεξιότητά" του όταν, ως μέλος του θιάσου Δ. Χορν, συμμετείχε με ένα μικρό ρολάκι στο Αλίμονο στους νέους αλλά και σε φθόνο, καθώς ο Χρηστίδης κάποτε πρότεινε ένα πρωτοχρονιάτικο πρόγραμμα στην ΕΡΤ, το οποίο όμως δεν εγκρίθηκε... (Σημειώνω πως ο Χρηστίδης συνέχισε να επιτίθεται στην Αθηναία και μετά το τέλος της προβολής της!...)

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Στέλιος Αντωνιάδης (επιμέλεια παραγωγής)
και ο Βασίλης Βασιλειάδης (διεύθυνση φωτογραφίας)
Τα κοστούμια της σειράς υπέγραφε η Έλλη Σολωμονίδου-Μπαλάνου
Από όσο γνωρίζω τα σχέδια υπάρχουν ακόμα στο αρχείο της
Είναι, μαζί με τις φωτογραφίες αυτές, ό,τι απέμεινε από τη σειρά
Μια Αθηναία στην Αθήνα

Μετά τη σχεδόν ομόφωνη αρνητική κριτική και την απογοήτευση που προκάλεσε το πρώτο επεισόδιο, ο Γ. Λάμψας δήλωσε πως η κριτική δεν ασκεί πάντα εποικοδομητικό έργο και τόνισε πως το σίριαλ του Σακελλάριου είχε εγκριθεί από την προηγούμενη διοίκηση και η ΕΡΤ δεν μπορούσε να χάσει χρήματα ακυρώνοντας την προβολή του. (Σε απάντηση αυτού του ισχυρισμού ο Σπύρος Παγιατάκης, επικεφαλής της προηγούμενης διοίκησης, δήλωσε στην Απογευματινή ότι το σίριαλ δεν είχε ποτέ υποβληθεί προς έγκριση και πως ακόμα και αν είχε εγκριθεί, υπήρχε τρόπος για τη νέα διοίκηση να το απορρίψει...). Σε κάθε περίπτωση ο Λάμψας υποσχέθηκε ότι το περιεχόμενο της Αθηναίας θα βελτιωνόταν στα επόμενα επεισόδια. Και φαίνεται ότι αυτό άρχισε να συμβαίνει, με πολύ αργά όμως βήματα.

Η Ραδιοτηλεόραση διαφήμισε το δεύτερο επεισόδιο
της σειράς χρησιμοποιώντας στο εξώφυλλό της
μια φωτογραφία από την ταινία

Η κόμησσα της Κέρκυρας...

Μετά την προβολή του δεύτερου επεισοδίου ο Δ. Λυμπερόπουλος έγραψε στην Ελευθεροτυπία (26-1-1976) πως το δεύτερο επεισόδιο δεν είχε καμία σχέση με το πρώτο. "Χωρίς να πρόκειται για αριστούργημα" η ιστορία κυλούσε αβίαστα και το κείμενο ήταν σφιχτοδεμένο. Και συμπλήρωσε: "Αρκεί να διατηρηθή και να αυξηθή το επίπεδο [της εκπομπής] και τις επόμενες εβδομάδες. (Λίγες μέρες μετά όμως, στις 2 Φεβρουαρίου, δημοσίευσε επιστολή που του έστειλε αναγνώστης, στην οποία απορούσε με το θετικό του σχόλιο καθώς και με το γεγονός ότι ο Σακελλάριος τόλμησε να παρομοιάσει την Αθηναία με το show της Lucille Ball: 'μήπως ήταν μια εκδήλωσις αβροφροσύνης σε έναν παλιό εργάτη της τέχνης, που τώρα πια πρέπει να αποφεύγη τα ποντοπόρα ταξίδια και να ξεκουράζεται στο μουράγιο, δίνοντας πολύτιμες συμβουλές από την πείρα του σε καινούργιους άξιους καπετανέους της συγγραφής και της σκηνοθεσίας;'--φανερά επηρεασμένος από τον Χρηστίδη ο τηλεθεατής!...).



Η Ρένα Βλαχοπούλου "περνάει" τα λόγια της με τη βοήθεια της Νίκης Λινάρδου
που είχε αναλάβει τη διεύθυνση παραγωγής της σειράς Μια Αθηναία στην Αθήνα
υπό το βλέμμα του Δημήτρη Νικολαΐδη.
Η Λινάρδου τότε ήταν ακόμα σύζυγος του Αλέκου Σακελλάριου, αργότερα
ωστόσο παντρεύτηκε τον Θάνο Χρυσοβέργη που ήταν ο τηλεσκηνοθέτης
σε κάποια επεισόδια της σειράς.
 


Ωστόσο, για το τρίτο επεισόδιο της σειράς διαβάζουμε στη στήλη του Δέκτη στο Βήμα 

Το περασμένο Σάββατο είδα την εκπομπή, αλλά όχι και την βελτίωση. Επί τρία τέταρτα της ώρας η Ρένα Βλαχοπούλου προσπαθούσε (τι να κάνει άλλο η ατυχής) να στηρίξει με την παρουσία της και την ευστροφία της ένα 'εύρημα' που κανονικά θα ήταν φυσικό να είχε ζωή πέντε λεπτών (και αυτό αυτήν προ του 1960 περίοδο, από την σκηνή ενός βαριετέ) χωρίς βέβαια να πετυχαίνει και πολλά πράγματα
Επί τρία τέταρτα της ώρας η πιο φτηνή φαρσολογία επικράτησε στην οθόνη για ένα ακόμα Σάββατο, κάνοντας ακόμα μια εξοργιστική ζημιά στο κοινό και στους ηθοποιούς που πήραν σ' αυτήν μέρος.

Το Βήμα, 1-2-1976

Από το περιοδικό Βεντέτα

Τον Μάρτιο, ο Ταχυδρόμος, που είχε γράψει πως το Μια Αθηναία στην Αθήνα είναι "μια κακιά εκπομπή που δεν τη σώζει ούτε το κέφι της Ρένας Βλαχοπούλου" δημοσίευσε την είδηση πως τέσσερα καινούρια σίριαλ επρόκειτο να αρχίσουν να προβάλλονται στην ΕΡΤ. Δεν ήταν ακόμα γνωστό ποια σίριαλ θα αντικαθιστούσαν αλλά το "φαβορί" ήταν η Αθηναία... Κι όμως! Η Αθηναία άντεξε. Ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Ιούλιο του '76 μετά από 25 επεισόδια. Δεν γνωρίζω τι ποσοστά θεαματικότητας πετύχαινε. Πάντως φαίνεται πως γινόταν όλο και πιο... υποφερτή, έστω κι αν αυτό δεν δηλωνόταν από την κριτική. Εξαίρεση ένα σχόλιο της Λ. Πετρίδη στον Ταχυδρόμο τον Ιούνιο, με αφορμή το σίριαλ Εκείνες κι εγώ με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα: αφού το κριτικάρει αρνητικά, προσθέτει:  

...θα είχαμε να παρατηρήσουμε ότι ένα άλλο σήριαλ που άρχισε πριν μήνες στην ΕΡΤ "Μια Αθηναία στην Αθήνα" και ήταν ένα από τα χειρότερα στο είδος του (η κριτική σύσσωμη το είχε κατακρίνει) τώρα τελευταία αρχίζει και καλυτερεύει. Αυτό οφείλεται κυρίως στο παίξιμο της Ρένας Βλαχοπούλου, που οι σεναριογράφοι της έχουν αρχίσει να της βρίσκουν το σωστό σφυγμό και να προβάλουν το μπρίο της, την δυναμικότητά της και κυρίως το κωμικό ταλέντο της.  
Ξεχνάει, λοιπόν, κανείς το σενάριο και διασκεδάζει βλέποντας τις γκριμάτσες της Βλαχοπούλου.
Ταχυδρόμος, 17-6-1976

(Αξίζει να προσθέσουμε ότι κάποια επεισόδια της Αθηναίας είχε γράψει στο μεταξύ και ο γιος του Λάμπρου, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντάρας!...). 

Από τη Ραδιοτηλεόραση

Η Αθηναία Ρένα Βλαχοπούλου ήταν άτυχη. Όχι μόνο γιατί βρέθηκε στη μέση ενός πεδίου μάχης ανάμεσα στη διοίκηση της ΕΡΤ και τους δημοσιογράφους ή ανάμεσα στον συγγραφέα/σκηνοθέτη και τους επικριτές του. Ήταν άτυχη γιατί κάποια στιγμή οι ιθύνοντες της ΕΡΤ αποφάσισαν πως το σίριαλ (όπως και τόσα άλλα) έπρεπε να "σβηστεί", όχι γιατί ήταν απαραίτητα τόσο κακό, αλλά γιατί έπρεπε, στο όνομα της οικονομίας, οι μαγνητοταινίες να χρησιμοποιηθούν για να γραφτεί κάποιο άλλο πρόγραμμα, πιθανότατα αθλητικές μεταδόσεις. Έτσι εμείς, ρενοφανατικοί/-ές και μη, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κρίνουμε την ποιότητά της σειράς και να πάρουμε θέση απέναντι σε όσα γράφτηκαν τότε. Ως Rena Fan αναρωτιέμαι: πόσο κακό μπορεί να ήταν αυτό το σίριαλ; Στηριζόταν στην προσωπικότητα της Ρένας Βλαχοπούλου που βρισκόταν στην απόλυτη ακμή της, τρία χρόνια μόλις μετά την τελευταία της ταινία στη Φίνος Φιλμ--την καλή κωμωδία Η Ρένα είναι οφ-σάιντ που είχε μάλιστα γράψει και σκηνοθετήσει ο Αλέκος Σακελλάριος--, σε μια περίοδο της καριέρας της που οι θεατρικοί και κινηματογραφικοί κριτικοί φρόντιζαν πάντα να τονίσουν ότι υπερέβαινε τα όρια των κειμένων/σεναρίων και ήταν πάντοτε διασκεδαστική. Κι αν σκεφτούμε τελικά ότι η Ρένα Βλαχοπούλου δεν μας άφησε πολλές ταινίες, χάσαμε για πάντα 19 περίπου ώρες αποτύπωσης του ταλέντου της (που αντιστοιχούν σε δώδεκα περίπου ταινίες...)