Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1958: Περίπτερα, θέματα, εκθέματα και φεστιβάλ (ή Στη Χαβάη της Θεσσαλονίκης ΙΙΙ)

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1958 η εφημερίδα Τα Νέα δημοσίευσε την παρακάτω φωτογραφία:



Το κοσμικό κέντρο της Θεσσαλονίκης ήταν φυσικά η Χαβάη, στην οποία για τρίτη χρονιά εμφανιζόταν η Ρένα Βλαχοπούλου (και για δεύτερη φορά μαζί με τις αδελφές Καλουτά). Για άλλη μια χρονιά στη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης η Θεσσαλονίκη γέμισε από καλλιτέχνιδες/-νες που εγκατέλειψαν την Αθήνα για έναν μήνα και παρουσίασαν μουσικά θεάματα για όλα τα γούστα στη συμπρωτεύουσα. Για... ποικιλία θα αρχίσω αυτή τη φορά την παρουσίαση των σχημάτων από τα κέντρα που πρόσφεραν λαϊκό τραγούδι (οδηγός μας πάντα οι διαφημίσεις της εφημερίδας Μακεδονία). Έτσι, στο Πανόραμα εμφανιζόταν ο Βασίλης Τσιτσάνης μαζί με τη Γιώτα Λύδια:



Ενώ ο Στέλιος Καζαντζίδης εμφανιζόταν στους Χορτατζήδες. Αυτή τη χρονιά είχε στο πλευρό του τη διαλεχτή Κυριακή Παπαδοπούλου ως... Μαρινέλλα!


Ας περάσουμε στα κέντρα που παρουσίαζαν καλλιτέχνιδες/-νες του ελαφρού τραγουδιού. Παρατηρούμε ότι, όπως συνέβη και την προηγούμενη σεζόν στην Αθήνα, οι επιθεωρήσεις πίστας που παρουσίαζαν τα κοσμικά κέντρα απέκτησαν... τίτλο! Έτσι ο Γιώργος Οικονομίδης, μαζί με τις/τους στενές/-νούς φίλες/-ους και συνεργάτιδες/-δες της Ρένας Βλαχοπούλου (Μάγια Μελάγια, Γιάννη Φλερύ-Λίντα Άλμα, Μαίρη Μοντ, Αλέκο Σπάθη) παρουσιάζει στο Λουξεμβούργον την επιθεώρηση πίστας Το περίπτερο του Ρενάτο Καροζόνε (η λέξη "περίπτερο" παραπέμπει φυσικά στη ΔΕΘ, το γιατί επιλέχτηκε όμως το όνομα του Καροζόνε, πέρα από τη δημοτικότητα των τραγουδιών του, δεν μπορώ να το ξέρω).



Ωστόσο, το Λουξεμβούργον φιλοξενεί και πιο λαϊκούς ήχους με τη φωνή της Μαριάννας Χατζοπούλου, η οποία τότε ήταν επίσης πολύ δημοφιλής. Για του λόγου το αληθές, το όνομά της βρίσκεται σε ξεχωριστή διαφημιστική καταχώριση, πάντα μαζί με το όνομα του Οικονομίδη και βέβαια πάντα μαζί με τη φίρμα της Πετρογκάζ.


Η Πετρογκάζ αυτή τη χρονιά φαίνεται πως δεν είναι αποκλειστικότητα του Οικονομίδη, αφού τη συναντούμε και στις διαφημίσεις του κέντρου Παλλάς. Εκεί ο Άλκης Στέας παρουσιάζει την επιθεώρηση πίστας Θέματα και εκθέματα (πάλι αναφορά στη ΔΕΘ). Μαζί του η Σούλη Σαμπάχ, οι νεαροί Τέρης Χρυσός και Κώστας Προκοπίου, ο χορευτής Βαρλάμος και στη λαϊκή ώρα οι μεγάλες φίρμες Μανώλης Χιώτης και Μαίρη Λίντα.

Και μας απομένει η Χαβάη, στην οποία από τέλος Αυγούστου εμφανιζόταν ήδη ο Τώνης Μαρούδας. Στις 10 Σεπτεμβρίου όμως φτάνουν στην πόλη η Άννα και η Μαρία Καλουτά μαζί με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Η Μακεδονία μάλιστα δημοσίευσε και φωτογραφία των τριών πρωταγωνιστριών τη στιγμή που αποβιβάζονται από το αεροπλάνο (την παρουσιάζω παρόλο που η ποιότητά της αδικεί εντελώς τη Ρένα...).


Δυο μέρες μετά, στις 12 Σεπτεμβρίου, οι τρεις κυρίες μαζί με τον Τώνη Μαρούδα, το Τρίο Μπελκάντο, το χορευτικό ζευγάρι Μηνάς-Κάσση (Τζάνετ), το μπαλέτα Μπλου Σκάυ, την ορχήστρα Σπυρίδη και τον τραγουδιστή Γιώργο Κυμωνίδη παρουσιάζουν την επιθεώρηση πίστας Φεστιβάλ στη Χαβάι (sic). Ειδική μνεία γίνεται στις γαλλικές τουαλέτες των τριών πρωταγωνιστριών...


Οι κουζίνες υγραερίου δεν θα μπορούσαν να λείψουν από τη Χαβάη. Μπορεί η Πετρογκάζ να κατέλαβε το Λουξεμβούργον και το Παλλάς, η Σούπεργκαζ (με πράσινη φιάλη) όμως κατέλαβε τη Χαβάη.


Βέβαια την πρωτοκαθεδρία στις διαφημίσεις κρατούσε πάντα ο Γιώργος Οικονομίδης, ο οποίος κάποια στιγμή στο Λουξεμβούργον άρχισε να παρουσιάζει και τον Κώστα Χατζηχρήστο, μόνο τις Δευτέρες όμως (και μάλιστα σε δύο παραστάσεις), όταν δηλαδή ο λαοφιλέστατος τότε κωμικός είχε ρεπό από το θέατρο Ριάλτο και την επιθεώρηση Γρανίτα και χωνάκι, λαός και Κολωνάκι (από την οποία είχαν περάσει νωρίτερα εκείνο το καλοκαίρι και η Ρένα Βλαχοπούλου και οι Χιώτης-Λίντα):


Αλλά και η Χαβάη κάποια στιγμή στράφηκε στα ντόπια προϊόντα και διαφήμισε την οινοποιία Μπουτάρη...

Τον Σεπτέμβρη του '58 όμως οι Θεσσαλονικείς είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν και καλό θέατρο. Το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν παρουσίασε στο Θέατρο Πάρκου το Αυγουστιάτικο φεγγάρι του Τζ. Πάτρικ και τον Πλούτο του Αριστοφάνη. Ο θίασος της Βίλμας Κύρου ολοκλήρωνε τις παραστάσεις του στο Μετροπόλ με τον Καλό Στρατιώτη Σβέικ ενώ η Έλλη Λαμπέτη με τον Δημήτρη Χορν παρουσίαζαν στο Παλλάς το Νυφικό κρεβάτι. Το ελαφρό μουσικό θέατρο εκπροσωπούσε ο θίασος Νανάς Σκιαδά-Κώστα Δούκα-Βαγγέλη Λυκιαρδόπουλου που παρουσίασε, μεταξύ άλλων, τις μουσικές κωμωδίες του θεάτρου Βέμπο Στουρνάρα 288 και Άνθρωποι και παλιάνθρωποι.


Όλα αυτά στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης που έδινε την αφορμή για αυτή την παρέλαση αστέρων στη συμπρωτεύουσα και είχε κάθε λόγο να καμαρώνει κι εκείνη για τα επιτεύγματά της:


Στις 30 Σεπτεμβρίου οι αδελφές Καλουτά και η Ρένα Βλαχοπούλου επέστρεψαν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Την είδηση δημοσίευσε ο Αχιλλέας Μαμάκης στο Έθνος συμπληρώνοντας ότι στην "εξαίρετη βεντέττα του θεατρικού τραγουδιού (...) και πάλιν το εκεί τοπικόν Κοινόν επεφύλαξεν θερμήν υποδοχήν" (Έθνος, 1-10-1958). Γι' αυτό κι εκείνη το επισκέφτηκε και την επόμενη χρονιά. Αυτά όμως σε άλλο "Σαν σήμερα"... 




Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1992: Μια συναυλία... φάντασμα!

Στις 25 Σεπτεμβίου 1992, αν θέλατε να πάτε σε κάποια παράσταση ή συναυλία και συμβουλευόσασταν το πρόγραμμα εκδηλώσεων του περιοδικού Ραδιοτηλεόραση θα βλέπατε την αναγγελία μιας πολύ ενδιαφέρουσας συναυλίας:

Και παραπλεύρως θα διαβάζατε μια πιο αναλυτική περιγραφή του προγράμματος της βραδιάς:


Μελωδίες μιας τρυφερής εποχής
Η Ρένα Βλαχοπούλου στο Λυκαβηττό. Η δημοφιλής μας ηθοποιός θα ανέβει την Παρασκευή στο Λυκαβηττό (25 Σεπτεμβρίου), θα χορέψει και θα τραγουδήσει αναβιώνοντας τη δεκαετία του '60, με τα αξέχαστα τραγούδια των μιούζικαλ της εποχής, αλλά και με κομμάτια από επιθεωρήσεις. Μαζί της θα εμφανιστούν και μερικές πολύ γνωστές και αγαπητές κυρίες του πενταγράμμου όπως η Ζωή Κουρούκλη, η Άντζελα Ζήλια και η Ελίζα Μαρέλλη, αλλά και η εκρηκτική Σπεράντζα Βρανά. Με λίγα λόγια η βραδιά υπόσχεται και κέφι αλλά και μελωδία μιας άλλης, πιο τρυφερής εποχής.

Ραδιοτηλεόραση, 19-9-1992 

Το ζήτημα είναι ότι για αυτή τη συναυλία δεν έγραψε, από όσο γνωρίζω, κανένα άλλο έντυπο. Θυμάμαι ότι όταν διάβασα το σχετικό δημοσίευμα προσπάθησα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με το θέατρο του Λυκαβηττού ή τον ΕΟΤ, που τότε νομίζω διαχειριζόταν το θέατρο, αλλά δεν απάντησε κανείς/καμιά... Η ιδέα μιας συναυλίας της Ρένας Βλαχοπούλου στο θέατρο του Λυκαβηττού είχε πρωτοσυζητηθεί ενάμιση χρόνο πριν, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1991. Τότε μάλιστα ένας συντάκτης του Οικογενειακού Θησαυρού είχε σχολιάσει: "να το δούμε και να μην το πιστέψουμε"... Πιθανότατα, η πετυχημένη εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου ως τραγουδίστριας στο Ρεξ τη σεζόν 1991-92 να έδωσε σε κάποιους την ιδέα να της προταθεί να εμφανιστεί και σε μια συναυλία (στον απόηχο μάλιστα των επιτυχημένων εμφανίσεών της στο ίδιο θέατρο, στις συναυλίες του Γιάννη Σπάρτακου το 1984), ίσως εκείνη να είπε το αρχικό "ναι" και η εκδήλωση να συμπεριλήφθηκε στο δελτίο τύπου που έστειλε ο ΕΟΤ στην αρχή του καλοκαιριού. Και η Ραδιοτηλεόραση βασισμένη σε εκείνο το δελτίο τύπου να έγραψε ό,τι έγραψε... Μετά, όμως, το σχέδιο προφανώς ναυάγησε. Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε διάφορες έγνοιες τον Σεπτέμβρη του '92 (μεταξύ άλλων ένα περίπτερο και ένας κάδος σκουπιδιών παρανόμως έξω από το σπίτι της στη Δασιά και μέσα σ' όλα χάθηκε για άλλη μια φορά και ο... Μάο, το αγαπημένο της πεκινουά, με αποτέλεσμα η Ρένα να φτάσει στο σημείο να τον αναζητεί μέσω των εφημερίδων--έδωσε μάλιστα και το τηλέφωνο του σπιτιού της στη Βάρκιζα, ώστε να επικοινωνήσει μαζί της όποιος/όποια τον έβρισκε!)...

Ρένα και Σπεράντζα στις πρόβες
του Ορφέα το φθινόπωρο του 1984.
Από το εξώφυλλο του προγράμματος
της επιθεώρησης

Έξω η Ελλάδα από το Κιάτο

Πάντως το πρόγραμμα μιας τέτοιας συναυλίας με κεντρική ερμηνεύτρια τη Ρένα Βλαχοπούλου και γκεστ σταρ τις τέσσερις κυρίες θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον: με όλες τους κάτι την έδενε. Φυσικά πιο στενή συνεργάτιδά της από τις τέσσερις ήταν η Σπεράντζα Βρανά με την οποία είχε συνεργαστεί πολλές σεζόν στο Ακροπόλ και το Θέατρο Εθνικού Κήπου--και πιο πρόσφατα στον Ορφέα (σεζόν 1984-85). Αλλά και με την Άντζελα Ζήλεια συναντήθηκε κάποια στιγμή στο Ακροπόλ--στην επιθεώρηση Αθήνα Χαρτοπαίχτρα, αμέσως μετά τη βράβευση του τραγουδιού του Γιώργου Μουζάκη "Καλώς όρισες, έρωτα" που τραγούδησε η Άντζελα Ζήλια στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης αλλά στην παράσταση τραγουδούσε η Ρένα. Με την Ελίζα Μαρέλλη δεν θυμάμαι να συνεργάστηκε ποτέ, ωστόσο λίγους μήνες πριν η Ρένα Βλαχοπούλου είχε μιλήσει για εκείνη με κολακευτικά λόγια, στο καμαρίνι του Ρεξ, στον δημοσιογράφο Μάκη Τσιλιμιδό, για ένα αφιέρωμα της ΕΡΤ στη Μαρέλλη. Τελος, με τη Ζωίτσα Κουρούκλη την έδεναν κυρίως προσωπικές στιγμές. Θυμάμαι την αξέχαστη Κουρούκλη να διηγείται στον Σιδερή Πρίντεζη, στο Δεύτερο Πρόγραμμα, ότι συνταξίδεψε με τη Ρένα Βλαχοπούλου στο πλοίο που την πήγαινε στην Αμερική, ενώ τη γνώρισε καλύτερα (και την αγάπησε ιδιαίτερα) τη σεζόν 1989-1990, όταν η Ρένα συμπρωταγωνιστούσε στο Ακροπόλ με τη Μάρω Κοντού, στενή φίλη της Κουρούκλη (χώρια τα τραγούδια Σπάρτακου που ερμήνευσε η Κουρούκλη στο σινεμά, τη δισκογραφία και το ραδιόφωνο...).

Η Ζωή Κουρούκλη γιορτάζει την κυκλοφορία ενός δίσκου
με παλιές της επιτυχίες. Την πλαισιώνουν ο
Θάνος Μαρτίνος, η Βάσια Τριφύλλη,
η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Μίμης Πλέσσας και η κόρη της
Φωτογραφία από το περιοδικό
ΚΑΙ, Φεβρουάριος 1992


Τελικά τα "μη πραγματοποιηθέντα" της Ρένας είχαν τεράστιο ενδιαφέρον--ίσως κάποιες φορές να ήταν πιο ενδιαφέροντα και από τα "πραγματοποιηθέντα"!...






Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1949: Κάπου στο New Jersey...

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1949 η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Σπάρτακος εμφανίστηκαν στο Frank Dailey's Meadowbrook που βρισκόταν στο Cedar Grove του New Jersey. Οι δυο καλλιτέχνες ήταν κατά κάποιον τρόπο το support group στις δυο βραδιές του δημοφιλούς crooner Vic Damone (23 και 24 Σεπτεμβρίου 1949). Τις πληροφορίες παίρνουμε από μια διαφήμιση στην εφημερίδα The News που εκδιδόταν στο Paterson του New Jersey.

The News, Paterson, New Jersey, 22-9-1949

Ο Vic Damone είχε γίνει πολύ γνωστός στις ΗΠΑ μόλις δυο χρόνια πριν, στα δεκαεννιά του χρόνια, όταν διακρίθηκε στον διαγωνισμό ταλέντων Arthur Godrey's Talent Search. To 1949, λίγο πριν συνυπάρξει με τη Ρένα στο New Jersey, ηχογράφησε την πρώτη πολύ μεγάλη του επιτυχία "You're Breaking My Heart". Μια εξίσου μεγάλη επιτυχία του ήταν το "On the Street Where You Live" που είχε πρωτακουστεί το 1956 στο μιούζικαλ Ωραία μου Κυρία (My Fair Lady) με τον Rex Harrison και την Julie Andrews (στην παράσταση το είχε τραγουδήσει πρώτος ο John Michael King--ο Damone το ηχογράφησε το 1960). Πιθανώς ο Vic Damone ήταν το πιο γνωστό αμερικανικό όνομα με το οποίο συνυπήρξαν στον ίδιο χώρο η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιάννης Σπάρτακος κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους στις ΗΠΑ (αν και δεν ξέρουμε τι θα μας αποκαλύψει η έρευνα στο μέλλον!)...

O Vic Damone το 1959
Πηγή φωτογραφίας: https://en.wikipedia.org/wiki/Vic_Damone

Το Frank Dailey's Meadowbrook φιλοξενούσε ήδη από τη δεκαετία του 1920 μεγάλα ονόματα της αμερικανικής μουσικής. Είχε φιλοξενήσει όλες τις μεγάλες big bands, ενώ λέγεται ότι εκεί τραγούδησε και ο Frank Sinatra κάποτε... Ήταν ένα από τα φημισμένα dinner theatres των ΗΠΑ, με τη σκηνή να βρίσκεται στο κέντρο της αίθουσας και τα τραπέζια των θαμώνων γύρω-γύρω...

Ρένα Βλαχοπούλου-Γιάννης Σπάρτακος κάπου στις ΗΠΑ
Φωτογραφία από το βιβλίο του Μ. Δελαπόρτα
Βίβα Ρένα
(εκδ. Άγκυρα, 2002)

Ευχαριστώ και πάλι από καρδιάς τον φίλο του blog Γιάννη Δαρόπουλο που εντόπισε το απόκομμα αυτό και μου το έστειλε!



Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1951: Μια παράσταση της Λουίζας Ποζέλλι

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1951 η Ρένα Βλαχοπούλου συμμετείχε σε δυο έκτακτες παραστάσεις της Λουίζας Ποζέλλι στο κινηματοθέατρο Παλλάς της οδού Βουκουρεστίου. Στην ίδια παράσταση συμμετείχαν το χορευτικό ζευγάρι Μανώλης Καστρινός-Χρυσούλα Ζώκα και ο κονφερανσιέ Γιώργος Οικονομίδης.
Από το Βήμα, 23-9-1951


Η Λουίζα Ποζέλλι επανεμφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1951 στην Αθήνα έπειτα από απουσία έντεκα χρόνων. Είχε ξεκινήσει την καριέρα της ως παιδί-θαύμα στη Θεσσαλονίκη, κοντά στον πατέρα της, όπου την ανακάλυψε ο Αττίκ, ο οποίος στη συνέχεια την έφερε στην Αθήνα και την ενέταξε στο πρόγραμμα της Μάντρας του. Της είχε ιδιαίτερη αδυναμία (που άγγιζε ίσως τα όρια του πλατωνικού έρωτα), τη θεωρούσε παιδί της ψυχής του και της αφιέρωσε αρκετά τραγούδια, τα οποία εκτελούσαν μαζί στη σκηνή της Μάντρας (από τα τραγούδια που ερμήνευαν μαζί--εκείνη καθισμένη πάνω στο πιάνο--ίσως το πιο γνωστό ήταν το "Δυο χειλάκια λένε σ' αγαπώ"). Κάποια στιγμή, όταν έγιναν δελεαστικές προτάσεις στον πατέρα της που ήταν υπεύθυνος για την καριέρα της, εγκατέλειψε τη Μάντρα και αυτό πλήγωσε τον Αττίκ πολύ βαθιά. Τότε έγραψε για εκείνη την "Παπαρούνα" σημειώνοντας στην αρχή της παρτιτούρας "Το τραγούδι μου αυτό αφιερώνω στης ψυχής μου το παιδί που το αποκληρώνω". 




Η Λουίζα Ποζέλλι διέγραψε τη δική της πορεία στο ελαφρό μουσικό θέατρο της Αθήνας ώσπου κηρύχτηκε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Λόγω της ιταλικής της καταγωγής η οικογένεια Ποζέλλι υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να μεταβεί στην Ιταλία. Η Λουίζα συνέχισε εκεί την καριέρα της: εμφανίστηκε στο μουσικό θέατρο καθώς και σε κάποιες ταινίες. Κάθε τόσο εμφανίζονταν στον αθηναϊκό Τύπο ειδήσεις για την επιτυχία της. Ώσπου ήρθε η στιγμή να επανεμφανιστεί και η ίδια στην αθηναϊκή σκηνή. Έφτασε στην Αθήνα στις 3 Σεπτεμβρίου 1951 και στο αεροδρόμιο την υποδέχτηκαν η Άννα και η Μαρία Καλουτά, πρωταγωνίστριες της επιθεώρησης του θεάτρου Σαμαρτζή Φεστιβάλ στην Αθήνα, στην οποία θα πραγματοποιούσε έκτακτες εμφανίσεις και η Ποζέλλι (και στην οποία εμφανιζόταν ήδη από τα τέλη Αυγούστου και η Ρένα Βλαχοπούλου, άρτι αφιχθείσα από την Αμερική).

Από το Έθνος, 11-9-1951

Στις 10 Σεπτεμβρίου το κοινό του θεάτρου Σαμαρτζή υποδέχτηκε με ιδιαίτερη θέρμη και συγκίνηση τη Λουίζα Ποζέλλι. Η δημοφιλής τραγουδίστρια παρουσίασε μια σκηνή αναπόλησης του Αττίκ (που ο Αχιλλέας Μαμάκης έκρινε πως ήταν υπερβολικά μελοδραματική) και τραγούδησε την "Παπαρούνα" και το "Φαληράκι". Τραγούδησε επίσης το τραγούδι "Καλησπέρα Αθήνα" που έγραψε ειδικά για εκείνην ο Μενέλαος Θεοφανίδης σε στίχους της τριάδας Ασημακόπουλος-Σπυρόπουλος-Παπαδούκας.

Από το Έθνος, 15-9-1951

Για την ιστορία, την ίδια μέρα στο Φεστιβάλ στην Αθήνα προστέθηκε ένα χορευτικό με ημίγυμνες χορεύτριες: τη μόδα του γυμνού είχε εγκαινιάσει λίγο καιρό πριν το θέατρο Ακροπόλ και το κοινό της Αθήνας διχάστηκε για αυτή την πρωτοπορία... Πάντως, μετά τη θερμή υποδοχή του αθηναϊκού κοινού, η Ποζέλλι εμφανίστηκε και σε ένα νούμερο της ίδιας επιθεώρησης, ενώ πραγματοποίησε κάποιες εμφανίσεις και στο κοσμικό κέντρο Μαϊάμι.

Από το Έθνος, 8-9-1951

Η Λουίζα Ποζέλλι συνέχισε τις εμφανίσεις της στο θέατρο Σαμαρτζή μέχρι και τις 23 Σεπτεμβρίου. Την ίδια μέρα, εκτός από τις εμφανίσεις της στις δύο παραστάσεις του Σαμαρτζή, έδωσε και τις δύο παραστάσεις στο θέατρο Παλλάς. Στη διαφήμιση τονίζεται ότι η Ποζέλλι θα εμφανιστεί παράλληλα και στα δυο θέατρα--και το ίδιο θα ίσχυε προφανώς και για τους γκεστ-σταρ της βραδιάς, τη Ρένα Βλαχοπούλου και το χορευτικό ζευγάρι Μανώλης Καστρινός-Χρυσούλα Ζώκα. Προσπαθώ να τους φανταστώ να ξεκινούν την απογευματινή παράσταση στο Παλλάς, να τρέχουν μετά για την απογευματινή στο Σαμαρτζή, στην οδό Καρόλου, εκεί που βρίσκεται σήμερα το κτίριο του ΟΣΕ, να επιστρέφουν στη Βουκουρεστίου για τη βραδινή παράσταση του Παλλάς και μετά πάλι στην Καρόλου για τη βραδινή του Σαμαρτζή... Τα πάντα για την αγάπη του κοινού--και για το μεροκάματο!...

Από το Βήμα, 23-9-1951

Σε λίγες μέρες η Ποζέλλι, αφού επισκέφθηκε φίλους και συγγενείς στη γενέτειρά της, τη Θεσσαλονίκη, επέστρεψε στην Ιταλία για να συνεχίσει την καριέρα της. Διατήρησε επαφές με τις/τους συναδέλφους της στην Ελλάδα--μέχρι το τέλος της ζωής της τηλεφωνιόταν με την Άννα Καλουτά. Πέθανε το 2007 αφήνοντας το όνομά της τυλιγμένο στα σύννεφα της λήθης αλλά και του μύθου που είχε δημιουργήσει η επαγγελματική και προσωπική της σχέση με τον κορυφαίο Αττίκ...



Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1957: Πετρογκάζ, Φαργκάς, Ιταλγκάζ... (ή Στη Χαβάη της Θεσσαλονίκης ΙΙ)

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1957 ολοκλήρωσε τις εμφανίσεις του στο κοσμικό κέντρο Χαβάη της Θεσσαλονίκης το συγκρότημα του Γιώργου Οικονομίδη, στο οποίο συμμετείχε και η Ρένα Βλαχοπούλου. Εκτός από δημοφιλέστατος κονφερανσιέ, ο Οικονομίδης ήταν και παρουσιαστής πλήθους ραδιοφωνικών διαφημιστικών εκπομπών και αυτή του την ιδιότητα την εκμεταλλεύτηκε η εταιρία της Πετρογκάζ για να προωθήσει τα προϊόντα της μέσα από τις εμφανίσεις του συγκροτήματός του στη Χαβάη. Βλέπουμε παρακάτω πώς διαφημίστηκε στον Τύπο της Θεσσαλονίκης η στενή σχέση Οικονομίδη και Πετρογκάζ κάποιες μέρες πριν την έναρξη των εμφανίσεων αυτών:



Η καλλιτεχνική αυτή εξόρμηση στη Θεσσαλονίκη, όπως έχουμε ξαναπεί, συνέπιπτε με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη εμφανιστεί στη Χαβάη τον Σεπτέμβρη του 1955 (πάλι με Οικονομίδη-Φλερύ-Άλμα και τις αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά) και θα εμφανιζόταν επίσης και τα επόμενα δύο χρόνια (1958 και 1959). Στο σχήμα του 1957 συμμετείχαν εκτός από το χορευτικό ζευγάρι, το Τρίο Κιτάρα, η Λάουρα, η Μάριον Σίβα, η Μαίρη Μοντ και ο σύζυγός της Αλέκος Σπάθης. Το συγκρότημα συνόδευε η ορχήστρα Ποζέλι (δεν γνωρίζω αν πρόκειται για τον πατέρα της Λουίζας Ποζέλι). Όπως διαβάζουμε σε κάποιες από τις διαφημίσεις, σε περίπτωση κακοκαιρίας το συγκρότημα εμφανιζόταν στις αίθουσες του "Πικαντίλυ" και της Εμπορικής Λέσχης.



Εκτός από τις κουζίνες της Πετρογκάζ, ο Οικονομίδης διαφήμιζε (και πρόσφερε δώρα) της κουζίνας υγραερίου Φαργκάς που επίσης πωλούνταν στα καταστήματα της Πετρογκάζ. Όσο βρισκόταν δε στη Θεσσαλονίκη, παρουσίαζε τις διαφημιστικές του εκπομπές στον Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων της συμπρωτεύουσας (και υποθέτω ότι σε κάποιες τουλάχιστον εκπομπές θα τραγούδησε και η Ρένα Βλαχοπούλου).


Ο Οικονομίδης δεν ήταν ο μόνος κονφερανσιέ που διαφήμιζε κουζίνες υγραερίου. Ο συνάδελφός του Ίκαρος, που εμφανιζόταν την ίδια περίοδο στο κέντρο Μαύρος Γάτος, με επικεφαλής του προγράμματος τη φίλη και ξαδέλφη της Ρένας Μάγια Μελάγια, διαφήμιζε τις κουζίνες Ιταλγκάζ...


Ένας ακόμα δημοφιλέστατος κονφερανσιέ της εποχής, ιδιαίτερα αγαπητός στη Θεσσαλονίκη, ήταν φυσικά ο Άλκης Στέας, ο οποίος στη διάρκεια της ΔΕΘ του 1957 ήταν επικεφαλής του προγράμματος στο κινηματοθέατρο Παλλάς (χωρίς όμως να διαφημίζει κουζίνες υγραερίου...). Κάποια στιγμή δόθηκε η τιμητική του, στην οποία σύμφωνα με την παρακάτω διαφήμιση, επρόκειτο να εμφανιστούν όλες οι φίρμες που βρίσκονταν εκείνο τον καιρό στη Θεσσαλονίκη (άρα υποθέτω και η Ρένα Βλαχοπούλου...). Ανάμεσα στις ατραξιόν του Παλλάς ήταν η Ίσσα Περέιρα, η Καίτη Ντένις και το Τρίο Καντσόνε.


Δεν είχαν όμως μόνον οι φίλοι/-ες του ελαφρού τραγουδιού ευκαιρίες να διασκεδάσουν κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ εκείνης της χρονιάς. Το κοινό και οι επισκέπτριες/-τες της Θεσσαλονίκης μπορούσαν να χαρούν ένα λαϊκό πρόγραμμα με επικεφαλής τη Μαριάννα Χατζοπούλου.



Ενώ οι φίλες/-οι του Στέλιου Καζαντζίδη μπορούσαν να τον απολαύσουν, μαζί με ολόκληρο το συγκρότημα της Κολούμπια, στο Λουξεμβούργον. Καλλιτεχνικός διευθυντής του προγράμματος ο συνθέτης Χρήστος Κολοκοτρώνης. (Δεν γνωρίζω αν ο "υπέροχος" Κώστας Προκοπίου είναι ο γνωστός τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού...). Φυσικά μαζί του η θεσσαλονικιά βεντέτα Κική Παπαδοπούλου--που σε λίγο καιρό θα γινόταν πασίγνωστη ως Μαρινέλλα!...


Υποθέτω ότι οι τιμές στα κέντρα που εμφανίζονταν τα αστέρια του ελαφρού τραγουδιού ήταν πιο τσουχτερές από ό,τι στα κέντρα με λαϊκό πρόγραμμα. Πάντως όσες/-οι ήθελαν να χαρούν τη Ρένα Βλαχοπούλου πιο οικονομικά, μπορούσαν να δουν ξανά τις έγχρωμες Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες (την πρώτη ταινία της Ρένας επί ελληνικού εδάφους) στον κινηματογράφο Β' προβολής Μοσκώφ.



Αυτό ήταν, πάνω-κάτω, το μουσικό--και το... διαφημιστικό!--κλίμα στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη του 1957, όπως το αποτύπωσαν οι διαφημίσεις της εφημερίδας Μακεδονία...

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Γιώργος Οικονομίδης
και... μέρος του Τρίο Κιτάρα
σε μεταγενέστερη, νομίζω, συνεργασία τους
(Φωτογραφία από το περιοδικό
Δίφωνο)





Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1942: Στο Αλκαζάρ... ανυπερθέτως!

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1942 η Ρένα Βλαχοπούλου ξεκίνησε τις εμφανίσεις της στο βαριετέ του Αλκαζάρ. Επικεφαλής του προγράμματος ήταν ο γνωστός ποιητής, σκηνοθέτης και κονφερανσιέ Ορέστης Λάσκος. Η εμφάνιση αυτή σηματοδοτούσε την επιστροφή της Ρένας Βλαχοπούλου στις αθηναϊκές σκηνές έπειτα από μια περιπλάνηση στην επαρχία που ξεκίνησε την άνοιξη του 1942 στην Πάτρα και συνεχίστηκε σε κάποιες ακόμα πόλεις της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας: την Αμαλιάδα, τον Πύργο, το Αγρίνιο και τη Ναύπακτο (και πιθανώς και σε κάποιες ακόμα...). 

Η Ρένα Βλαχοπούλου και το Τρίο Μουτσάτσος στη Ναύπακτο
Φωτογραφία από το βιβλίο του Φώτη Πολυμέρη
Των αναμνήσεων λιτανεία
(εκδ. Άγκυρα, 2003)

Στην περιοδεία αυτή η Ρένα εμφανιζόταν άλλοτε μόνη της και άλλοτε συντροφιά με το Τρίο Μουτσάτσος, στενούς συνεργάτες της εκείνη την περίοδο, που εμφανίστηκαν επίσης μαζί της στο Αλκαζάρ. Το Τρίο Μουτσάτσος αποτελούσαν ο Φώτης Πολυμέρης και οι αδελφοί Γιώργος και Χαράλαμπος Μαλλίδης. Ο Γιώργος Μαλλίδης της έγραψε μάλιστα ένα valse hesitation που διαφήμιστηκε στο εξώφυλλο της παρτιτούρας του ως "το μεγάλο εφετεινό σουξέ της Ρένας Βλαχοπούλου στο Αλκαζάρ".


Η εμφάνιση της Ρένας και του Τρίο Μουτσάτσος στο Αλκαζάρ είχε διαφημιστεί αρχικά για τις 7 Σεπτεμβρίου. Για κάποιον λόγο όμως οι τέσσερις καλλιτέχνες δεν εμφανίστηκαν τότε. Οι διαφημίσεις για την εμφάνισή τους δημοσιεύτηκαν ξανά στον αθηναϊκό Τύπο το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου με έναν τρόπο που μου προκαλεί εντύπωση. Το διαφημιστικό κλισέ "Αλκαζάρ--Την Δευτέραν ανυπερθέτως η Ρένα Βλαχοπούλου" εμφανιζόταν αρκετές φορές στο ίδιο φύλλο. Για παράδειγμα εμφανιζόταν δυο φορές στην πρώτη σελίδα της Βραδυνής...



...και άλλες δυο φορές στη δεύτερη σελίδα της ίδιας εφημερίδας (και μία φορά το αντίστοιχο κλισέ για το Τρίο Μουτσάτσος).



Στην Ακρόπολη το διαφημιστικό κλισέ εμφανιζόταν τρεις φορές στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας:



Στην ίδια εφημερίδα το κλισέ "Αλκαζάρ--Αύριον ανυπερθέτως η Ρένα Βλαχοπούλου" εμφανίστηκε δυο φορές την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου (και μια φορά το κλισέ του Τρίο Μουτσάτσος).



Και βέβαια, όταν έφτασε η... πολυπόθητη Δευτέρα της εμφάνισης της Ρένας Βλαχοπούλου στο Αλκαζάρ, μας το θύμισαν όλες σχεδόν οι εφημερίδες ως εξής:


Ρενοφανατικές λεπτομέρειες, το ξέρω, αλλά οι διαφημίσεις αυτές δείχνουν ότι το ονοματάκι της Ρένας Βλαχοπούλου, που μόλις δυο χρόνια πριν είχε εμφανιστεί δειλά-δειλά στις αθηναϊκές εφημερίδες, σιγά-σιγά εξελισσόταν σε "όνομα". Δυο μήνες αργότερα η συνεργασία της με τον Γιάννη Σπάρτακο στο θέατρο Πάνθεον θα το απογείωνε ως ένα πραγματικά πολύ μεγάλο όνομα...




Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2020

Σαν σήμερα το 1979: Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1979 ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το 18ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού που ολοκληρώθηκε το επόμενο βράδυ, στις 21 Σεπτεμβρίου. Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν μέλος της Επιτροπής Πρόκρισης του 18ου Φεστιβάλ.


Δεν γνωρίζω αν η Ρένα Βλαχοπούλου έδωσε το "παρούσα" στο Παλαί ντε Σπορ εκείνα τα δυο βράδια. Ο ρόλος άλλωστε της προκριματικής κριτικής επιτροπής είχε ολοκληρωθεί αρκετό καιρό πριν με την επιλογή των είκοσι τραγουδιών που διαγωνίστηκαν στις 20 και 21 Σεπτεμβρίου. Απόφαση για την τελική τύχη αυτών των τραγουδιών έλαβαν οι νομαρχιακές κριτικές επιτροπές που είχαν συγκροτηθεί σε όλη την Ελλάδα καθώς και το 1/10 των θεατών του Παλαί Ντε Σπορ.


Πρόεδρος της προκριματικής κριτικής επιτροπής ήταν ο πρόεδρος του ΔΣ της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης--υπό την αιγίδα της οποίας διεξαγόταν το φεστιβάλ--με αναπληρωτές του τους Εμμανουήλ Ψαλιδάκη και Ρέμη Χατζησάββα. Μέλη της επιτροπής, εκτός από τη Ρένα Βλαχοπούλου, ήταν, με αλφαβητική σειρά, ο μαέστρος Τάκης Αθηναίος, η δημοσιογράφος Βασιλική Γίγη, ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, ο συνθέτης Ζακ Ιακωβίδης, ο συνθέτης Άλκης Κακαλιάγκος, ο τηλεπαρουσιαστής Ίκαρος Κανελλόπουλος, ο σκηνοθέτης Κώστας Καραγιάννης, ο ηθοποιός Τάκης (Παναγιώτης) Κάσσης (από χρόνια εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη μαζί με την, επίσης ηθοποιό, σύζυγό του Λέλα Σκορδίλη--οι δυο τους ασχολήθηκαν με θεατρικές επιχειρήσεις στη Θεσσαλονίκη, κυρίως στο θέατρο Αυλαία), ο συνθέτης Άκης Λυμούρης (ως εκπρόσωπος της ΥΕΝΕΔ), ο θεατρικός συγγραφέας Λάκης Μιχαηλίδης, ο μουσικός Κώστας Παΐδας, ο δημοσιογράφος Βασίλης Παπαβασιλείου (ήταν επίσης ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων της ΔΕΘ) και η στιχουργός Σώτια Τσώτου.

Τα μέλη της Επιτροπής Πρόκρισης του 18ου Φεστιβάλ.
Διακρίνω όρθιους τον Ζακ Ιακωβίδη, τον Άλκη Κακαλιάγκο
και τον Κώστα Καραγιάννη, και καθιστές/-ούς τη Ρένα Βλαχοπούλου, 
τη Σώτια Τσώτου, τον Λάκη Μιχαηλίδη.
Φωτογραφία από το
TV-Έθνος (8-9-1996)

Ο θεσσαλονικιός συνθέτης (μέλος του θρυλικού συγκροτήματος Olympians) Άλκης Κακαλιάγκος μου διηγήθηκε κάποτε ότι στη διάρκεια της ακρόασης των τραγουδιών που υποβλήθηκαν στο φεστιβάλ για την τελική πρόκριση, η Ρένα Βλαχοπούλου... έπλεκε! Δεν με εκπλήσσει, το συνήθιζε άλλωστε! Πάντα εργατική, ακόμα και ως μέλος κριτικής επιτροπής!


Το έντυπο πρόγραμμα της βραδιάς είχε μια πρωτοτυπία: παρουσίαζε εκτός από τους στίχους των τραγουδιών και χειρόγραφες παρτιτούρες τους, "ώστε όποιος γνωρίζει μουσική να μπορεί να αξιοποιήσει ή να ξαναθυμηθεί το τραγούδι που του άρεσε". Επίσης μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχε μια "σελίς αυτογράφων" (στο πρόγραμμα που ανακάλυψε για χάρη μου σε ένα παλαιοπωλείο ο φίλος και συν-blogger Θράσος η σελίδα αυτή παρέμεινε κενή...).


Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν η στιγμή που το 18ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού τίμησε τη Σοφία Βέμπο, που είχε πεθάνει ενάμιση χρόνο πριν, το 1978. Ο πρόεδρος της ΔΕΘ Μάρκος Μπούρας επέδωσε μια τιμητική πλακέτα στον σύζυγο της Βέμπο, τον Μίμη Τραϊφόρο, και το κοινό του Παλαί Ντε Σπορ χειροκρότησε θερμά. Παρουσιαστής της βραδιάς ήταν, ως συνήθως, ο Άλκης Στέας.

Από την εφημερίδα Θεσσαλονίκη, 22-9-1979

Το πρώτο βραβείο εκείνου του φεστιβάλ κέρδισε το τραγούδι "Αν ξανακατεβείς, Χριστέ, στη γη μας" σε μουσική του Γιώργου Πολυχρονιάδη, που το τραγούδησε, και στίχους της Σάσας Μανέτα, ενώ το δεύτερο βραβείο απονεμήθηκε στο τραγούδι "Η ελπίδα του κόσμου" του Γιάννη Πετρίτση που τραγούδησε ο νεαρός Μάνος--ο δίσκος του οποίου Με λένε Μάνο (είχε κυκλοφορήσει το 1976) ήταν από τα πρώτα ακούσματα του Rena Fan... Το τρίτο βραβείο κέρδισε το "Με μια κιθάρα" του Κώστα Μπίγαλη που τραγούδησε ο Γιάννης Δημητράς (κάτι μου λέει ότι αυτό το τραγούδι ήταν από εκείνα που επέλεξε η Ρένα Βλαχοπούλου...). Από τις αξιοσημείωτες συμμετοχές εκείνου του φεστιβάλ ήταν αυτή του Χαράλαμπου Γαργανουράκη με το τραγούδι του Χρήστου Κυριαζή "Στον τόπο που γεννήθηκα"...