Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Μια αναχώρηση και μια αεροπειρατεία

Το βράδυ της Τετάρτης 12 Δεκεμβρίου του 1989, η ΕΤ1 πρόβαλε την τελευταία κινηματογραφική ταινία της Ρένας Βλαχοπούλου, το φιλόδοξο αλλά μέτριο Ρένα, τα ρέστα σου του Αλέκου Σακελλάριου. Η ταινία θα παιζόταν στις 22.35, αλλά κατά την προσφιλή τότε συνήθεια των τηλεοπτικών σταθμών, η προβολή ξεκίνησε με μεγάλη καθυστέρηση μετά τις 11. Για αυτόν τον λόγο στις 12 διακόπηκε (εντελώς άτεχνα τη στιγμή που η Ρένα τραγουδούσε το "Αχ, αγάπη μου πού να 'σαι" με τη συνοδεία του Γιάννη Σπάρτακου στο πιάνο) για το βραδινό δελτίο ειδήσεων και η ταινία συνεχίστηκε ως τη μία μετά τα μεσάνυχτα.

Η πιο κωμική σκηνή της ταινίας βρίσκεται σε αυτό το δεύτερο μισό της ταινίας. Πρόκειται για μια σκηνή αεροπειρατείας: η Ρένα και η Μπέτυ (Βαλάση) ταξιδεύουν από Ρόδο για Αθήνα μέσω... Παρισίου (πτήση για την οποία εξασφάλισαν εισιτήρια μετά από πολύ κόπο), αλλά το αεροσκάφος καταλαμβάνουν δύο διαφορετικές οργανώσεις και προσπαθούν να το οδηγήσουν στη Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα είναι ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα με τις δυο πρωταγωνίστριες (αλλά και τον σκηνοθέτη που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο της καριέρας του!) να αγωνιούν, και κυρίως με τη Ρένα που πρέπει επειγόντως να πάει στην τουαλέτα και την εμποδίζουν οι αεροπειρατές! Σκηνή αεροπειρατείας υπήρχε και σε παλιότερη συνεργασία Ρένας και μπαρμπα-Αλέκου (συγκεκριμένα στη Θεία μου τη Χίπισσα όπου η Ρένα βοηθά να συλληφθούν οι τρομοκράτες), αλλά στο Ρένα τα Ρέστα σου νομίζω ότι το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό. Μπορεί η ταινία να αντανακλά τις συνθήκες και τις περιστάσεις της δεκαετίας του '80, όπου κάποια πράγματα παρουσιάζονται λίγο πιο χοντροκομμένα και κάποιες άκομψες λεξούλες λέγονται πλέον ελεύθερα, ωστόσο δεν μπορώ ποτέ να αντισταθώ στα καμώματα της Ρένας όταν προσπαθεί απεγνωσμένα να ζητήσει άδεια από τους αεροπειρατές για να πάει στην τουαλέτα, όταν άλλοι επίδοξοι αεροπειρατές δεν της επιτρέπουν την είσοδο ή την προετοιμάζουν για τη νέα αεροπειρατεία και όταν ένας άνεργος ηθοποιός τής παραπονιέται πως δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει το πτυχίο της δραματικής σχολής επειδή καταργήθηκε η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού.



Την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου συνάντησα τη γιαγιά μου που μου είπε: "Την είδες την ταινία με τη Ρένα χτες; Πολύ αργά δεν την έβαλαν; Και νύσταζα. Αλλά είπα, αφού τη βλέπει ο Αποστόλης, θα ξενυχτήσω να τη δω κι εγώ! Και πόσο γέλασα με τη σκηνή στο αεροπλάνο!..."

Το αστείο είναι ότι ο έφηβος Αποστόλης εκείνο το βράδυ δεν ξενύχτησε για να δει ολόκληρη την ταινία: ψύχραιμος επειδή την είχε ήδη δει στο σινεμά, ήσυχος επειδή το βίντεό του "έγραφε" το φιλμ και ευσυνείδητος επειδή την άλλη μέρα έπρεπε να πάει στο σχολείο, πήγε για ύπνο αμέσως μετά το τέλος του δελτίου ειδήσεων. Ωστόσο, πάντα θυμάμαι με γλύκα τον ενθουσιασμό της γιαγιάς μου για τη σκηνή αυτή αλλά και την ενθουσιώδη ταύτισή της με τη δική μου τρέλα, το δικό μου πάθος, τη δική μου μεγάλη αγάπη... Ήταν σαν να άκουγα ένα... αναδρομικό νανούρισμα, σαν αυτό που τραγουδούσε πολύ παλιό η Ρένα Βλαχοπούλου τόσο τρυφερά:
Νάνι, νάνι, η νύχτα απλώνει σκοτάδι γλυκό, 
ας ξεχαστούν οι καημοί σου, 
κοιμήσου, κοιμήσου, 
κι εγώ ξαγρυπνώ...
Πριν από μιάμιση ώρα η 94χρονη γιαγιά μου έπεσε μόνιμο... θύμα της αεροπειρατείας που μας περιμένει όλους/ες στο τέλος του βίου μας. Ψάχνοντας μια πτήση για να βρεθώ κοντά της για το τελευταίο κατευόδιο δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ αυτήν τη χαριτωμένη ιστορία. Την αποχαιρετώ και από εδώ, και κάπως ανορθόδοξα βέβαια!--, στέλνοντάς της αυτή τη σκηνή για να την ξαναδεί... Της στέλνω ακόμα δυο τραγούδια που τη θυμάμαι από μικρό παιδί να τα τραγουδάει, τραγούδια διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά και ενδεικτικά της ευρύτητας των προτιμήσεών της, της ευαισθησίας της και της αγάπης που μπορούσε να νιώθει μέσα της και να χαρίζει στους ανθρώπους γύρω της: το "Αν βγουν αλήθεια" του Αττίκ και το "Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο" των Σπύρου Σκορδίλη-Λένας Νταϊνά. Δεν ξέρω με πόσο πόνο τελείωσε η ζωή της, καθώς τον τελευταίο καιρό η επικοινωνία μας μαζί της ήταν δύσκολη, ξέρω όμως ότι η παρουσία της έκανε τη δικιά μας ζωή πιο ωραία!








10 σχόλια:

mahler76 είπε...

να ζήσεις να την θυμάσαι. Καλό της ταξίδι.

Χρονοστιβάδα είπε...

Ξεκίνησα να διαβάζω το ποστ με το γνωστό χαμόγελο που διαγράφεται αυτόματα στο πρόσωπό μου κάθε που μου θυμίζεις τα καμώματα της Ρένας... στα μισά, μου κόπηκε... μαγκώθηκα...
Συλλυπητήρια, Αποστόλη μου ! Να ζήσεις, να τη θυμάσαι (...κάτι παραπάνω από βέβαιο)... καλό της ταξίδι !

Rena Fan είπε...

mahler76, σ' ευχαριστώ πολύ! Να 'σαι καλά!

Rena Fan είπε...

Χρονοστιβάδα,
Μαράκι μου, σ' ευχαριστώ πολύ! Δεν ήθελα να χαθεί το χαμόγελό σου. Τα καμώματα της Ρένας άλλωστε μπορούν να "διανθίζουν" με χαμόγελο ακόμα κι αυτές τις παράξενα γλυκόπικρες στιγμές τέτοιων αποχαιρετισμών.
Να 'σαι καλά!

BOSKO είπε...

ίδια μέρα έφυγε, Αποστόλη, με την 92χρονη κυρία Αφροδίτη που ζούσε στον από πάνω μου όροφο, χτυπημένη απ' το αλτσχάιμερ.
πλήρης ημερών, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις το δικαίωμα στην ευθανασία πιστεύω ότι πρέπει να αποδίδεται.
ελπίζω η δική σου γιαγιά να έφυγε με πιο όμορφο νοητικά τρόπο σ' αυτήν την προχωρημένη ηλικία.
να τη θυμάσαι, αγαπούσε κι αυτή άλλωστε τη Ρένα :))
η δε σκηνή στο αεροπλάνο είναι έκτακτη, καλύτερη κι απ' τη ''Θεία μου τη χίπισσα''. Τη θυμάμαι κι εγώ εκείνη την προβολή στην TV:))

Rena Fan είπε...

Σ' ευχαριστώ πολύ, Αντώνη! Για την ακρίβεια πέθανε μια μέρα μετά την κυρία Αφροδίτη, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Είχα ήδη διαβάσει την ανάρτησή σου και τη σκέφτηκα κι εγώ την κυρία Αφροδίτη, όταν έγραφα τη δική μου. Η γιαγιά μου δεν είχε αλτσχάιμερ, αλλά δεν μπορούσε να μας μιλήσει τον τελευταίο καιρό. Το σώμα της όμως σίγουρα υπέφερε. Οπότε, νομίζω ότι ξεκουράστηκε και λυτρώθηκε.

Σιδερής είπε...

Φίλε μου Αποστόλη να σε παρηγορεί η σκέψη ότι η αγαπημένη σου γιαγιά θα είναι τώρα μαζί με την αγαπημένη μας Ρένα.

Rena Fan είπε...

Σιδερή, σ' ευχαριστώ πολύ! Μόνο μην αφήσουμε να εννοηθεί ότι δυο γιαγιάδες θα κάνουν παρέα: αυτό θα έκανε τη Ρένα έξαλλη...

Μουσικά Προάστια είπε...

Είναι απίθανο που θυμάσαι με τέτοια ακρίβεις τι έκανες το βράδυ της 12ης Δεκεμβρίου 1989, 23 χρόνια πίσω. Δεν παίζεσαι!
Η ανάρτηση στέκεται αντάξια του φευγιού ενός τόσο δικού σου ανθρώπου.

Rena Fan είπε...

Μουσικά Προάστια,
Ηρακλή, σ' ευχαριστώ πολύ! Υπάρχει βέβαια και ένα πλούσιο αρχείο που συμπληρώνει τις αναμνήσεις μου, ειδικά σε ό,τι αφορά τις ημερομηνίες. Αλλά σίγουρα τα έντονα συναισθήματα είναι αυτά που κρατούν τις μνήμες ζωντανές!