Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Πέντε χρόνια χωρίς τη Ρένα Βλαχοπούλου

Πριν από πέντε ακριβώς χρόνια, στις 29 Ιουλίου 2004, λίγες μέρες πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας επέλεξε να "φύγει" η Ρένα Βλαχοπούλου. Η ολυμπιονίκης της σκηνής και του κεφιού, είπαν τότε οι συνάδελφοί της και οι δημοσιογράφοι, η Ρένα μας, είπαν πολλές Ελληνίδες και πολλοί Έλληνες που συγκινήθηκαν στο άκουσμα της είδησης, η Ειρήνη μας, είπαν οι δικοί της άνθρωποι που βίωσαν το τέλος αυτής της τόσο σημαντικής καλλιτέχνιδας, ένα τέλος δύσκολο και θλιβερό, τόσο διαφορετικό από τα κεφάτα happy end των ταινιών της.

Η φίλη Χρονοστιβάδα μού μήνυσε ότι περιμένει ένα αφιέρωμα στη μνήμη της, από εκείνα που ετοιμάζω για άλλους απόντες και άλλες απούσες. Δεν ξέρω όμως αν μπορώ να ετοιμάσω ένα τέτοιο αφιέρωμα. Άλλωστε, το blog αυτό θυμάται κάθε μέρα τη Ρένα Βλαχοπούλου τιμώντας τη μνήμη της με κάθε δυνατή (ή και... αδύνατη!) ευκαιρία και αφορμή. Πέρα από το καθιερωμένο για τέτοιες στιγμές τραγούδι της "Το πρωτοβρόχι μου" (των Γεράσιμου Λαβράνου και Κώστα Πρετεντέρη) που άκουγα τέτοιες μέρες πριν από πέντε χρόνια και θα ακούσω και φέτος, σκέφτηκα να τιμήσω τη Ρένα μας με εικόνες από την καριέρα της και με τα λόγια ενός ξένου τραγουδιού που έγραψε ο Herbert Kretzmer με μουσική του Charles Aznavour και τραγούδησε ο Elvis Costello.



video


She may be the face I can't forget
a trace of pleasure or regret,
may be my treasure or the price I have to pay.
She may be the song that summer sings,

may be the chill that autumn brings,
may be a hundred different things within the measure of a day.

...
She may not be what she may seem inside her shell.

She who always seems so happy in a crowd,
whose eyes can be so private and so proud,

no one's allowed to see them when they cry.
She may be the love that cannot hope to last,

may come to me from shadows of the past
that I'll remember till the day I die.

...
Me, I'll take her laughter and her tears

and make them all my souvenirs...


Δεν γνωρίζω πόσοι/ες θα θυμηθούν φέτος την επέτειο του θανάτου της Ρένας Βλαχοπούλου, πέρα από τους δικούς της ανθρώπους που τέλεσαν ένα τρισάγιο στη μνήμη της τη Δευτέρα. Είμαι σίγουρος ότι θα τη θυμηθεί το Pathfinder club που είναι αφιερωμένο στη Ρένα και ελπίζω να τη θυμηθούν τα (οκτώ, αν δεν κάνω λάθος) groups του Facebook που είναι επίσης αφιερωμένα σ' εκείνη. Σας ενημερώνω επίσης ότι θα τη θυμηθεί η εκπομπή του Σιδερή Πρίντεζη Πάμε σαν άλλοτε, στο Δεύτερο Πρόγραμμα, το Σάββατο 1 Αυγούστου. Ο Σιδερής Πρίντεζης, τηρώντας την υπόσχεση που μας έδωσε όταν ολοκληρώθηκε η ζώνη 70 χρόνια ΕΡΑ, επανέρχεται με σπάνιες ηχογραφήσεις της Ρένας Βλαχοπούλου από τους ραδιοθαλάμους του παλιού ΕΙΡ. Προβλέπεται ότι θα είναι ένα ουσιαστικό αφιέρωμα στη μνήμη της μούσας μας και ανυπομονούμε για αυτό!

9 σχόλια:

pink floyd είπε...

Την αγαπάμε και τη θυμόμαστε!

μαριάννα είπε...

Πέρασαν κιόλας 5 χρόνια χωρίς τη Ρένα μας; Ξέρεις υπάρχουν κάποιοι αγαπημένοι, που μένουν αθάνατοι μέσα μας. Που αρνούμαστε να δεχτούμε το θάνατό τους. Που φερόμαστε σαν να έχουν απλά πάει ταξίδι και περνάνε καλά. Και είναι σίγουρο πως κι η Ρένα καλά θα περνάει και θα έχει και αγαπημένη παρέα. Είναι πολλοί οι καλοί, που είναι κοντά της.
«Το πρωτοβρόχι μου»... υπέροχο!

Να 'σαι καλά να τη θυμάσαι και να την τιμάς! Θα χαμογελάει συγκινημένη, όπως κι εμείς...

Seirios είπε...

Μέσα από τα άρτια αφιερώματα σου "έμαθα" τη Ρένα Βλαχοπούλου, μια σπουδαία αρτίστα την οποία είχα αδικήσει...

... το θάνατό της άκουσα πριν πέντε χρόνια (πως περνούν τα άτιμα...) και το μόνο που θυμάμαι από εκείνη τη μέρα ήταν ότι είχα μάθει την καλλιτεχνική της σχέση με τον Σπάρτακο και το πόσο σπουδαία καριέρα είχε κάνει ως τραγουδίστρια.

Να 'σαι καλά που την τιμάς και μας κάνεις να τη γνωρίζουμε...

φιλώ σε!

"Αισθηματική ηλικία" είπε...

Η φωτογραφία που ανέβασα δικαιωματικά σου ανήκει.

Χρονοστιβάδα είπε...

Μια βουρκωμένη καλημέρα κι από μένα...
Χθες το πρωί διάβασα το κείμενο, αλλά δε μπόρεσα να δω το βιντεάκι που έφτιαξες (... όπως, φαντάζομαι και οι υπόλοιποι φίλοι αναγνώστες σου) λόγω της "ιστορίας" με τα πνευματικά δικαιώματα (...δεν είναι της παρούσης, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να το θίξουμε κι αυτό) και πολύ στεναχωρήθηκα ή -για να είμαι ειλικρινής- περισσότερο τσαντίστηκα. Είναι κρίμα να μη σε αφήνουν να συνοδέψεις τις φωτογραφίες ενός τόσο αγαπημένου σου προσώπου μ' ένα πασίγνωστο τραγούδι που τόσο πολύ της ταιριάζει και που, έτσι κι αλλιώς, σου έρχεται να το σιγοτραγουδήσεις όταν τις βλέπεις... ευτυχώς ο μπλόλγκερ, τουλάχιστον για την ώρα, δεν αντιμετωπίζει τέτοιο κυνήγι κι έχουμε την τύχη να απολαύσουμε την εξαιρετική και τόσο συγκινητική δουλειά που έκανες... αλήθεια στο λέω, βούρκωσα.
Επειδή θεωρώ περιττό ν' ανοίξω θέμα και στο τσαρδί μας, σου στέλνω το βιντεάκι που έκατσα κι έφτιαξα χθες (...όταν είδα πως το δικό σου δεν έπαιζε)...

http://www.youtube.com/watch?v=I_aXFCwz6m0

Με όλη μου την αγάπη στην αξέχαστη Ρένα μας και την εκτίμησή μου στην αφοσίωση που της δείχνεις !

Rena Fan είπε...

*pink floyd,
Συναδέλφισσα, σε ευχαριστώ. Για αυτό δεν ξεχνιέται ποτέ.

*μαριάννα,
Σε ευχαριστώ πολύ. Το "πρωτοβρόχι" ήταν πραγματικά η ιδανική μουσική υπόκρουση εκείνης της μέρας, πριν πέντε χρόνια.

*Seirios,
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αφού καταφέρνω να σε κάνω να τη γνωρίζεις καλύτερα, τότε καλά τα πάω!

*Χρονοστιβάδα,
Σε ευχαριστώ πολύ. Το βιντεάκι σου άψογο, με εξαιρετικές φωτογραφίες (τελικά έχει τόσες πολλές ωραίες φωτογραφίες αυτή η γυναίκα...)
Ναι, ευτυχώς ο blogger μ' άφησε να σας δείξω τελικά το δικό μου και να εκφράσω έτσι αυτά που πραγματικά μου ενέπνευσε η μούσα του blog μου όσο ζούσε αλλά και τώρα που δεν ζει.

Σ' ευχαριστώ και πάλι, όπως και όλους/όλες σας.

Rena Fan είπε...

*αισθηματική ηλικία,
Σε παρέλειψα κατά λάθος. Σε είχα ήδη ευχαριστήσει, βέβαια, και στο δικό σου blog για αυτό το δώρο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εκφράσω τη χαρά μου και από εδώ! Σ' ευχαριστώ πολύ λοιπόν.

μαριάννα είπε...

Είχε σήμερα στο Έχει Γούστο, αφιέρωμα(επανάληψη) στη Ρένα που όμως δεν το είχα δει και το χάρηκα. Είχες αναρτήσει παλιότερα από αυτό το αφιέρωμα βιντεάκι με τη Ζωή Φυτούση. Τί τραγούδια υπέροχα, είχε μάθει στον απλό κόσμο η Ρένα με την μοναδική της φωνή! Πόσο απλό είναι να παράγεται πολιτισμός, όταν οι θέλουμε κι όταν βρούμε καλλιτέχνες με το ανάλογο ντουέντε. Αλλά θέλουμε σήμερα;

Ανώνυμος είπε...

Ρένα δε θα φύγεις ποτέ!!!!!!! Θα είσαι πάντα παρούσα, εδώ μαζί μας, για να πλημμυρίζεις τις καρδιές μας με αισιοδοξία, γέλιο, γοητεία....... Χωρίς εσένα, όλα χάνονται: είμαστε κενοί!!! Είσαι η μόνη μας ελπίδα!!! Εξαρτιόμαστε από εσένα!